פסקה
פסקה rh-akwymx9p
- kind
- paragraph
- text
- טקסט rh-m3nmn79m
- order
- oN
- origin
{"by":"transcribe:whisper-local@chassidushub-whisper-v3"}- content
- של ערבי האט מען אויך דער היתר געווען עלו אז וויבאלד אז לב ישראל אור הוא אז אפילו שכינתא בגלותא און נאכמערער אני ישנה בגלותא איז דאך ווי לבי עור ווי ער טייטשט אפ אין מדרש, אז לבם של ישראל איז אור הוא יעדער מאל און אלע מאל, אפילו ווען אני ישנה אז מ'קוקט אויף אים בחיצוניות, קוקט אויף זיך בחיצוניות, איז וואס זעט ער אז אני ישנה ווייס ער אבער, אז ולבי וואס אין דער לב איז דאך פליג לכולי שייפין ואדרבא נאך מערער, ס'איז דאך דא דער ג'שליטין בגוף, וואס זיי טיילן פאנאנדער חיות בכל הגוף כולו, וואס דאס איז דאך דאס שתיבות שלהם מלך, מוח לב און כבוד, איז דער חילוק בזה, אז דאס וואס אברים באקומען ומוח, און וואס אברים באקומען פון כבוד קומט דאס ניט צו דעם חיות, ואדרבא חיות בגלוי באקומט מען דוקא פון דעם לב. וואס דערפאר איז דאך אויך עבודה שבלב, וואס עבודה תפילה שבלב דארף דאך זיין בתכלית השלימות, זאגט מען, אז דאס איז ניט עבודה שבמוח, און ניט עבודה שבכבוד, על אחת כמה וכמה נאר דאס איז עבודה שבלב, און אז דאס איז דער בכל לבבך און
- proofread
- 0