טקסט

¶1דער כל האמור לעיל איז דאך גערעדט בנוגע צו יו' כסלו, און אפהענגיק אין וועלכע קביעות בשנה דאס איז.

¶2אלעמאל איז דאס יום ”העשירי יהי' קודש” בחודש, בנוגע אבער צו יום בשבוע, און אויך אין פרשת השבוע, איז דאך דא בזה חילוקים משנה לשנה,

¶3ווי ס'איז אויך דער חילוק ווי ס'איז געווען יו' כסבו בפעם הראשונה לגבי די קביעות פון שנה זו.

¶4ווי געבראכט דער סיפור המעשה אין די רשימות פון נשיא דורנו פון רבי'ן דעם שווער, ווי ס'איז געווען דעמאלט ביום הראשון, פרשה וישלח וכו' בשנה זו איז דאס ביום הרביעי פון פרשה וישלח.

¶5וואס דערמאנט מען דאך אויף די הוראה און נתינת כח פון דעם אלטן רבי'ן, מ'זאל לעבן מיט דער צייט, מיטן שיעור חומש אין פרשה וישלח פון רביעי ביז חמישי,

¶6נוסף אויף דעם כללות'דיקן ענין וואס דאס איז יום רביעי בשבוע.

¶7וואס דאס איז דאך איין זאך.

¶8א צווייטע זאך אין שבוע גופא, איז דאס שבוע פון פרשה וישלח.

¶9וואס בנוגע צו קישור פון יום הרביעי מיט גאולת רבותינו נשיאינו, דארף מען אליין ניט זוכן דאס האט שוין דער אלטער רבי אליין געזאגט בקשר מיט דער גאולה פון י'ט' כסלו,

¶10וואס האט זיך אנגעהויבן יום שלישי שהוכפל בו כי טוב, און דערנאך איז געווען די אמירת התורה עכ"פ בקיצור בכמות, ביום הרביעי, ווי אפגעדרוקט שוין אין דער רשימה פון נשיא דורנו לקוטי דיבורים, ער האט געזאגט אז ”ביום הרביעי איז נתלו המאורת” בט' בנוגע צו הסתלקות פון דעם בעל שם טוב,

¶11ונתלו מיט א ת' בנוגע צו דער גאולה פון דעם אלטן רבי'ן.

¶12וואס לכאורה, וואס איז דא שייך דערמאנען א דבר בלתי רצון פון נתלו מיט א ט', און דער קשר איז מערניט וואס ס'איז געווען ביום הרביעי, ס'איז דאך אבער געווען גאר אין חודש סיון,

¶13מחג השבועות וכו' איז דאך פארשטאנדיק די שייכות בקשר, אז די הדגשה בזה איז, אז דאס וואס ס'איז געווען נתלו ביום הרביעי מיט א ט' איז דערנאך געווארן נתלו מיט א ת' איז ביום הרביעי פון גאולה פון דעם אלטן רבי'ן.

¶14וואס יפוצו מעיינותיך חוצה וואס דאס איז דאך דער לשון וואס מלכא משיחא האט געזאגט צו דעם בעל שם טוב, ולכאורה גייט דאס אויף מעיינות פון בעל שם טוב,

¶15איז דאך געווען יפוצו מעיינותיך חוצה דורך יפוצו מעיינותיך חוצה פון תורת חידות חבב, וואס דעמאלט ווערט דאס 'יתפרנסון מיני,'' אנהויבנדיק פון נאך פטערבור,

¶16וואס נאך פטערבור מיינט מען דאך לאחרי המאסר שבפטערבורג, ניט נאך ווי מ'איז ארויסגעפארן, אוועקגעפארן פון דארטן וואס ס'האט זיך גענומען ”כמה שעות וימים” נאך דעם מאסר פון פטערבורג, וואס דעמאלט האט זיך אנגעהויבן ”יפוצו מעינותיך חוצה”

¶17און פארבינדט דאס, און די שייכות זאגט ער מיט יום הרביעי, וואס ביום הרביעי איז געווען דער מיטל המאורות, קען מען דאך חס ושלום אריינפאלן אין יאוש, לם עשה הוי' ככה,

¶18אז ס'איז געווען דער ”אחד הי' אברהם” וואס עד"ז ברענגט מען דאך בנוגע דעם לשון צו דעם בעל שם טוב, אז אחד הי' און דערנאך איז נתלו מיט א ט זאגט מען גלייך, אז די זעלבע מערות וואס ס'איז געווען פריער מיט א ט איז דערנאך איז נתלו,

¶19און ס'איז אויף אזויפיל בגלוי ביז וואנענט אז ס'האט געמוזט זיין אין דעם זעלבן זמן, אין דעם זעלבן יום הרביעי.

¶20וואס תורה איז דאך ענינה שמש, וואס דערמיט איז פארבונד ימי השבוע, ניט ימי החודש איז דאס אין דעם זעלבן טאג פון יום השבוע.

¶21וואס עד"ז איז דאך ”בכל דור ודור” זאגט מען דאך אין סליחות ”אנשי עמנו עבדו” ספו לגבי דעם דור שלפני זה,

¶22וואס ”אם הראשונים כמלאכים וכו'” האט שוין דאס דער אלטער רבי באווארנט, אז ליעזוב הוי' ”את עמו” על אחת כמה וכמה בנוגע צו תורה, וואס איך היינו ואורך ימינו,

¶23על אחת כמה וכמה צו ”נשמתא דאורייתא”, וואס משיח האט מבטיח געווען דעם בעל שם טוב אז מעיינותיך פון דעם בעשם טוב וועט זיין יפוצו, און ס'וועט זיין ביז אין אן אופן וואס ס'וועט אנקומען אין חוצה איז דאס א הבטחה גמורה פון משיח צדקנו, ווי ער געפינט זיך אין היכלי דמשיח,

¶24כידוע דער סיפור המעשה, פון דעם בעשם טוב, און האט דאס איבערגעגעבן דעם בעשם טוב באופן אז דער בעשם טוב האט דאס דערנאך מפרסם געווען ע ידי תלמידי הכהן, וואס אויב ”את הבריות ומקרבן לתורה”,

¶25אויב ”שאלו ורודף שאלו”, און האט דאס טאקע גלייך אנגעהויבן די הפצת המעיינות אין דעם סגנון שלו גלייך לאחרי הבעשם טוב,

¶26וואס דאס איז דאך די עדות פון דעם משיחה, פון בעל שם טוב במכתבו, געשריבן בעולם 'הזה הגשמי' והחומרי, און דערנאך אין די ספרים פון ספרי הכהן, וואס ער האט אויך אפגעדרוקט די אגרת הבעל שם טוב, אז די ”לא תשכח מפי ומפי זרעו” וזרע זרעו,

¶27אז אידן האט מען דאך געגעבן א בחירה קען דאך א איד איינעקשענען און זאגן ער וויל ניט וויסן פון תורת הבעש", ער וויל ניט לערנען תורת הבעש", קען מען בא אים ניט צונעמען די בחירה, אעפ' וואס ער טוט דאס אן אין אלע ערליי הסברות וכו' וכו', און נאך מערער ער איז מעוות,

¶28ער פארדרייט די ווערטער וואס ער האט געהערט פון זיין רעה, וואס ער האט געמיינט אינגאנצן אן אנדער ענין אז אזוי רחמנא ליצלן וויל ער איינרעדן די וועלט, אז אזוי האט געמיינט זיין רעה.

¶29געזאגט א לשון וואס סתמא לשתי אפי על 'דרך האמור', אז נאך אין זמן פון די אמוראים האבן זיי געזאגט אז ”ראשונים כמלאכים ואנחנו כבני אדם” און דערנאך האבן געזאגט די אמוראים בשעתם אז אמה ראשונים כבני אדם זיינען זיי אין א דרגא פון א בעל חי, ולא כך המאורש הרפינחס בן יאון,

¶30און נאך דערויף זיינען געווען גאונים, און קיינעם איז ניט איינגעפאלן צו זאגן אז די גאונים זיינען ניט קיין גאונים, בפירוש אין גמרא אז מ'איז ניט בדרגא פון בני אדם.

¶31און וואס זיכער האבן זיי געוואוסט פון דער גמרא, און בפרט וואס ס'שטייט דאך אין ספרים אז גאון איז בגימטריא סמך ווארום זיי זיינען געווען בקיא אין די שיטה משנה, וואס דארט מיינט מען א בקיאות פון א גוי, ניט סתם א בקיאות וואס ער ווייס די ווערטער.

¶32עד"ז האט מען געזאגט אין זמן פון רש"י אז ”אנשי עמנה עבדו”, ולאחרי זה איז געווען רש"י און תוספת, און גאונים ראשונים ואחרונים, און אחרוני דאחרונים, מיטן בית יוסף, מיטן רמה, וואס לעורם נולך עד ביאת משיח צדקנו, צוזאמען מיטן אריז"ל.

¶33ער איז אויך געווען לאחרי זמן גאונים, און אויך לאחרי זמן השעס, און האט אויך געוואוסט וואס מ'זאגט אז אמה הראשונים כבני אדם און ער איז געווען דער אריז"ל מיט די אלע ענינים וואס ער פחיים ויטאל איז אויף אים מעיד.

¶34חס ושלום צו זאגן אז די גמרא האט ניט מכוין געווען אל האמת, נאר אין דערויף גופא איז דא כמה וכמה דרגות, כדי פאנאנדערקלייבן זיך וואס די דרגא מיינט איז לכל לראש איז דא א הלכה פסוקה, צוזאמען מיט א הבטחה אז ”יפוצו מעינותיך חוצה” און

¶35דערנאך האט ער מיט וואס צו פארענטפערן די קשיא איז תבוא עליו ברכה, האט ער ניט וואס צו פארענטפערן די קשיא זאגט מען אויף דערויף אין ירושלמי אז ”לא דבר ריק הוא מכם”, אז דאס איז א זיכערע זאך א דברי תורה עשירי,

¶36סיי דער אריז"ל, און סיי די גמרא וואס האט געזאגט אמה הראשונים כבני אדם איז אנחנו כך וכך, ואין ריק אויב ער האט ניט קיין תירוץ איז הוא מקרב.

¶37וואס עד"ז בעניננו, בשעת מ'האט א הבטחה פון ”תורת אמת”, על ידי לומדי תורה, אנהויבנדיק פון דעם משיח, און דערנאך דעם בעל שם טוב, און דערנאך רבותינו נשיאינו איז ווער קען אין דערויף אנרירן אין ”דבר הוי' זו הלכה” ער קען אנרירן זיך, וואס אין כאן המקום להאריך בזה,

¶38משא"כ אבער משנה זיין רחמנא ליצלן א תורה זו וואס ”לא תהיו מוחלפת”, וואס זי איז כולל ”אפילו מה שתלמיד ותיק עתיד” לחדש, עאכו' כמה וואס דער בעל שם טוב האט מחדש געווען, ולפני זה האט דער אריז"ל מחדש געווען,

¶39ולאחרי זה האט דער בעל תולדות יעקב יוסף'ן מפרש געווען און אפגעדרוקט און מפרסם געווען בארוכה, ולאחרי זה רבותינו נשיאינו כולל אויך דער בעל הגאולה, רבותינו נשיאינו ממלא מקומו, ביז נשיא דורנו דער רבי דער שווער.

¶40ובקרוב ממש וועט מען דאך זיכער ניט נתפעל ווערן פאר חושך הגלות, און מ'וועט זיך מוסיף זיין אין לימוד ”התורה, פנימיות התורה”, צוזאמען מיט נגלה דתורה,

¶41”נשמתא דאורייתא”, צוזאמען מיט נשמתא דנשמתא דאורייתא, צוזאמען מיט ”גופי תורה”, אין אן אופן פון ”לימוד המביא לידי מעשה”, 'קיום המצוות' בהידור, אנהויבנדיק פון 'כלל גדול בתורה', וואס דאס איז ”ואהבת לרעך כמוך”.

¶42וויסנדיק אז ס'איז טאקע געווען א ”רגע קטן”, איז געווען מיטל המאורות מיט א ט', גלייך דערנאך איז אבער געווען דער בנו יחידו פון בעל שם טוב, ובשנה שלאחרי זה תלמידי המגיד ממלא מקומו, און דערנאך רבותינו נשיאינו, וואס לאורן נשא ונולך לקבל פני משיח צדקנו, ובמהרה בימינו ממש.

¶43וואס דאס איז דער ענין און קביעות הזמן בשנה זו, וואס דאס איז ביום רביעי.

¶44צוזאמען דערמיט איז דאס אין פרשה וישלח, און אין פרשה וישלח גופא פון רביעי ביז חמישי, אין תורה פון דעם אלטן רבי'ן כמוזכר לעיל, וואס דארטן זאגט מען בסיום וחותם, וואס דאס איז דער סיום וחותם פון זמן הגלות,

¶45”ויבוא יעקב שלום” אז בשעת יעקב האט פארענדיקט דעם גלות באלבנ'ען, איז ”ויבוא יעקב שלום” מן 'ארץ הקודש', און אין אן אופן פון שלום.

¶46דערנאך איז דער אלטער רבי מבאר בארוכה אין אגרת הקודש דעם סיום פון דעם שיעור, וואס דארטן זאגט מען ויקרא לו כל אלקי ישראל וואס פשוטו של מקרא, ביז וואנענט אז אויך רש"י ברענגט דאס אראפ, עכ"פ אלס א פירוש שני,

¶47אז דער אויבערשטער האט אנגערופן יעקב' ים, כל אלקי ישראל איז דער אלטער רבי מפרש אין אגרת הקודש, אז נשמתו של יעקב איז געווען ”כלולה מכל הנשמות שבישראל מעולם עד עולם”.

¶48און אט דא זאגט מען ויקרא לו כל ווי דער אלטער רבי איז מפרש, כל הוי' ויאר לנו הארה אז אין אים האבן מאיר געווען כל נשמות ישראל ”עד סוף כל הדורות”, ובלשון פון אגרת הקודש ”מעולם ועד עולם”.

¶49בהמשך צו וואס שטייט דאס? צו ”ויבוא יעקב שלום”.

¶50וואס פשוטו של מקרא, וואס דאס איז דאך פירושו של רשי, טייטשט דאס גלייך רשי אפ, טאקע די יסוד אויף דערויף אין גמרא אין שבת, בנוגע צו ר' שמעון בן יוחאי,

¶51אויך א ”ענין פנימיות התורה” צוזאמען מיט נגלה דתורה, וואס דאס איז דאך געווען דער אויפטו פון ר' שמעון בן יוחאי לגבי שאר התנאים, אז בא אים איז געווען דער לימוד נגלה דתורה, ווי געבראכט בריבו מקומות בשעס,

¶52ביז וואנענט אז בשעת מ'דארף מסביר זיין א שקלא וטריא מיט קושיות ובתירוצים אין נגלה דתורה ברענגט מען אויף דערויף די דוגמא פון ר' שמעון בן יוחאי מיט ר' פינחס בן יאון

¶53מצד המעריב, ווי דער סוגיא דארט אין שבת די גאנצע אריכות בדבר, און צוזאמען דערמיט איז ער דאך מרב בהי ספרי דלאך פון ספר הזוהר, וואס דאס איז דאך די התגלות פון פנימיות ”התורה, נשמתו דנשמתו” ביז ”נשמתו דאורייתא”, ביז וואנענט אין אן אופן גלוי, ניט ווי ס'איז געווען בזמן ר' שמעון בן יוחאי,

¶54נאר דוקא בדורות שלאחרי זה, בדוגמא ווי דערמאנט פריער, אז ”דורות הראשונים”, עאכו"כ דורות פון ר' שמעון בן יוחאי, איז דאך דעמאלט געווען ויבקל מעיינות צהן ”וארובת השמים” נבטחו,

¶55האט דער שמעון בן יוחאי געזאגט, אויף דערוויילע, בזמןו, איז מערניט וואס ר' באו זאל טאן איין זאך, ר' אליעזר טאן א צווייטע זאך, און דער חברי' זאל מערניט ווי לערנען ילוי בליבא, טראכטן במחשבה, און ער האט אנגעזאגט אויף דעם.

¶56דערנאך איז געקומען דער אריז"ל, וואס ער איז געווען נאך דער לימוד הגמרא אין אור, נאך דעם לימוד הגמרא בנוגע צו מים הראשונים, און האט געזאגט, אז ”מצוה לגלות זאת החכמה”, און ווי ר' חיים ויטל תלמידו, וואס ער האט אנגעזאגט דער אריזל,

¶57אז דוקא דורך אים וועט נתגלה ווערן תורתו האט אנגעזאגט, אז דער גאנצער ענין הגלות, ווי אזוי קען מען פון אים באפרייט ווערן איז דאס תלוי אן לימוד 'פנימיות התורה'.

¶58און ווי ער איז מאריך בדברים נפלאים, און צוזאמען דערמיט מבהילים, פון יעדערן וואס וויל רחמנא ליצלן שטערן אין דעם באיזה אופן שיהי',

¶59וואס דאס איז שוין געדרוקט ואין כאן המקום להאריך בזה.

¶60און אויף דערויף זאגט מען ”ויבוא יעקב שלום” וואס ער זאגט מען אויף דערויף אז ער איז ”כלל מכל הנשמות”, איז בשעת ”ויבוא יעקב שלום” איז אט דעמאלט געקומען יעדער נשמה בישראל,

¶61”מעולם עד עולם”, ווי דער לשון פון אגרת הקודש, יז זי געקומען שלום מן שכם.

¶62וו ס מעשה אבו סימו לבנים כמדובר כמ פעמים, יז ס ניט נ ר סימן וו ס ער יז מערניט ווי מברר, ז מ'ז ל וויסן זיין ז ס יז סימן פון בעל חי טהל, מ כן ין ווי ער סימן יז ניט נ ר ס יז סימן וו ס ער טוט-ויף דעם ענין.

¶63דורך דערויף וואס ס'איז ”מפריז פרסא ומעלה גורה” ווערט דאס א ענין של טרעה אין דעם בעל חי, כמובן פון דעם ביאור אין חסידות וואס דער ענין איז ”מעלה גורה ומפריז פרסא” ווי שוין געדרוקט אין אור התורה פון צמח צדק.

¶64איז דאס געווארן בשעת די נשמה, ווי זי איז געווען כלול אין יעקב'ן, איז זי געקומען שלום אין עיר שכם פון חרם, פון גלות לבן, און לאחרי אויך פון די איומים פון אותיו'ן,

¶65וואס האט זיי דערנאך אויסגעלאזט אין א ענין של אתהפכא, פון וישקהו, וואס דאס איז דאך אויך איינער פון די ביאורים פון אזוי איז דאס ”פדה בשלום” איז שוין געווען בזמן יעקב, ווי ער זאגט אין דעם מאמר ”פדה בשלום” האמור לעיל,

¶66געדרוקט אין שערי תשובה פון בעל הגבילה וואס מ'האט פריער גע'חזר'ט נקודות פון אים, אז דאס איז דער וישקהו בכל לבו פון עצה במילא דעמאלט איז געווען דער ”פדה בשלום” ס'איז אבער געווען א צאן רכית עלי וכו' האט זיך דאס דערנאך פארצויגן.

¶67און דערנאך ווערט דאס א גאולה פרטית בכל אחד ואחד, בעבודתו בכל יום ויום, ווי ער זאגט אין אגרת הקודש, אז תפילה איז דאס דער זמן פון ”פדה בשלום נפשי”, זמן התפילה בכל יום ויום פון יעדן אידן המתפלל.

¶68און אויף דערויף טייטשט רש"י גלייך אפ, וואס דערפון איז די הוכחה אז דאס איז פשוטו של מקרא, פארשטאנדיק אפילו פאר א ”בן חמש למקרא”, אז דאס מיינט מען ניט נאר שלום ברוחניות אליין, נאר דאס מיינט מען צום אלעם ערשטן שלום בגופו ער האט א געזונטן גוף קדוש, און א געזונטער א שלום ברמי חרב ושסע גידור.

¶69דערנאך זאגט מען אויך שלום בממונו, ווי רש"י ברענגט אראפ, און דערנאך אויך שלום בתורתו.

¶70און דערנאך איז ער מוסיף נאך אין מדרש, ניט פשוטו של מקרות, דערפאר ברענגט דאס רש'ן ניט אראפ, אבער אין מדרש איז דאס אויך מפרש, אז שלום בבניו.

¶71וואס בבניו האט דאך דאס די ביידע פירושים, בניו ממש, און בניו ווי ער זאגט אין ספרי הבנים ”שנענתם לבניך אלו” התלמידים, ווי רש"י טייטשט דארטן אפ אין פשוטו של מקרא אז תלמידים קרויין בנים.

¶72וואס אט דאס גיט בשעת די קביעות השנה פון יו"ד כסלו קומט אויס אין דעם שיעור וואס ער איז נותן כח ועידוד וזירוז פון יום רביעי אין פרשה וישלח,

¶73זאגט מען, אז דער שיוב פון דער 'לימוד התורה' איז, און דער חותם, אז די לע ענינים וואס טוען זיך פאר דערויף וועגן וועלכע ס'רעדט זיך אין דעם זעלבן שיור, איז מיט וואס ווערן זיי אפגעשלאסן און אין וועלכע ריכטונג גייט מען אין זיי?

¶74ז ס'זאל ווערן דערנאך, אז ס'ווערט ”שלום בגופו, ושלום בממונו, ושלום בתורתו”, ושלום בבניו, און מ'גייט אריין אין שכם, וואס דאס איז כאמור דער ענין פון גור עלינו,

¶75לעמוד ”לשרת לפני הוי,"'” ווי דער רמב"ם טייטשט דאס אפ אין סוף הלכות שמיטות ויום לבר, אז כל איש ואיש מישראל, וואס נדבה לבי איז ”לעמוד לשרת לפני” הוי,"'

¶76וואס דאס גיט אויך א הוראה אין מעשה בפועל, אז בשעת מ'נעמט אן החלטות טובות און דאס איז משפיע און ווערט אראפגעבראכט אין מעשה בפועל פון יו' כסלו,

¶77איז בשנה זו האט מען א הדגשה, אז מ'דארף אראפברענגען שלימות בכל עניניו, ניט באגנוגענען זיך אז אין איין ענין הארעוועט ער ביז וואנענט ער קומט צו שלימות, און די אנדערע ענינים לאזט ער טאן אן אנדערן,

¶78זאגט מען, אז וויבאלד אז דאס איז חלקו בעולם, דאס איז דער ממון און די 'ניצוצי קדושה' בענינים גשמיים וואס מ'האט אפגעגעבן לחלקו, ווערט דאס זיין ממונו, און דאס איז זיין גוף, און דאס איז זיין תורה איז קען ער ניט יוצא זיין דערמיט וואס ער וועט געבן געלט אז צווייטער זאל לערנען.

¶79עד זו אויך בנוגע צו גופו וממונו, מסייע זיין א צווייטן אין לערנען, א געוואלדיקער ענין, תאמכי' מאושר, הקדים זבולין להסכר,

¶80ביחד עם זה בתורתו דעם חלק וואס ער האט אין תורה, וואס דער חלק איז אין כל חלקו התורה, סיי אין פשט און סיי אין דרוש און סיי אין רמז און סיי אין דרוש און סיי אין סוד, ווי דער אלטער רבי פסק'נט אפ אין הלכות תלמוד תורה,

¶81מוז דאס יעדער איד פלערנען זיין חלק בתורה, און אז ניט רחמנא ליצלן שיקט מען אראפ נאכאמאל די נשמה למטה, ביז וואנענט זי וועט משלים זיין אט דעם חלק.

¶82וואס דאס שטעלט אריין דער אלטער רבי אין ספרו פון שולחן ערוך ”שלו, אין הלכות תלמוד תורה”, וואס ער האט דאס אפגעדרוקט נאך איידער ס'איז געווען געדרוקט כל חלקי השולחן ערוך, נאך איידער ס'איז געווען געדרוקט דער ספר התניא.

¶83וואס קדימה אין זמן, אין קדושה, איז פארבונדן מיט קדימה במעלה.

¶84”תדיר ואשונה תדיר איז תדיר קודם” מצד דער זמן, דערפאר וואס ס'האט אין זיך די חשיבות פון תדירות.

¶85וואס דאס איז, כאמור, אויך די הוראה נוסף אויף די הוראה פון יום הרביעי אויך די הוראה פון דעם ”שיעור פרשת השבוע”, אין פרשה וישלח,

¶86נוסף אויף דער כללות הלימוד פון פרשה וישלח, וואס וישלח יעקב נלחים אל עושיו וכאמור לעיל ווייס מען אז יעקב איז אין זיך כולל כל הנשמה שוין בישראל מעולם עד עולם, ווי דער לשון פון דעם אלטן רבי'ן אין אגרת הקודש, איז בשעת ”וישלח יעקב מלאכים” האט דאס געשיקט כל נשמה שבישראל.

¶87און וואס זאגט זי אן אותרון?

¶88אם לבן גרתי אמת'ס מ'איז טאקע געווען אין גלות, און געווען אין גלות עשרים שנה עבדתיך, ביום אכלני חורף וכרך בעל העולם,

¶89דארפסט אבער וויסן זיין אז גרתי איז ער איז געווען אין גלות מערניט ווי א גור, און פארוואס איז דאס פארבונדן מיט גרתי מצוות שמרתי און ווי דערנאך איז רש"י דערנאך מסיים א ”ויבוא יעקב שלום”, אז ער איז געווען לא שכח תלמודו אפילו ווען ער איז געווען בבית לבב.

¶90און אויף דערויף זאגט מען, אז כללות הענין איז, אז יעדער איד שיקט אנזאגן עצבן, ער זאל וויסן זיין, ז דער איד איז מוכן צו גאולה האמיתית והשלימה, ומצידו איז שוין עושה ואויך מוכן.

¶91דערנ ך ט זיך רויסגעוויזן, ז ס'זיך זיך ריינגעמישט מלאכים באמצע, און דערנ ך ריינגעמישט זיך ”מלאכים ממש”, זיי זיינען געקומען צוגיין מיט ידיעה, ז עושה ווי נ ך ניט פ רטיק, במילא זאל דערפ ר 'יעקב ובניו' נ ך שטעקן אין גלות.

¶92ין גאנצער ענין ה ט קיין רט ניט. א יעקב בפרטי, וכולל כל נשמות שבשהב איז אין לבן גרתי און שרי"ג מצוות שאמרתי איז וואס האט עושה ברירה דא עפעס וואס צו זאגן?

¶93זעט מען אבער, אז ס'איז געווען דער ענין, אז פון דעמאלט אן שטייט מען אין צרות צרורות, ביז די צרות פון עקבתא דמשיחא, שרייבט אבער דער ”בעל הגאולה אין” דעם ספר דרכי תשובה וואס מ'האט איצטער איבערגעדרוקט,

¶94אז נאך דערויף ווי ס'איז געווען די גזירות הי' לא תהי' בזמן, ווי ער דערמאנט דעמאלט איז האט מען שוין יוצא געווען פאר ”חבלי משיח” בכל הענינים, און איצטער כלו כל הקיצין קען ער קומען און דארף קומען בדרכי נועם ובדרכי שלום.

¶95וכאמור, אין דעם זעלבן ספר איז דאס געדרוקט.

¶96מ'האט דאך אויף דערויף שאלות, היתכן וואס האט געטראפן מיט פערציק יאר צוריק וכו' וכו' אבער אזוי שטייט אין דעם ספר פון דעם בעל הגאולה און דאס איז אפגעדרוקט געווארן.

¶97און בשעת ס'איז דא דער וישלח ממש וואס בשעת ס'ווערט ממש ווערט ”שלוחו של אדם כמותו” ממש.

¶98דורך דערויף וואס כבדת ”המצוות שהן שלוחי” אט דעמאלט קערט דאס איבער, ווי ער ברענגט אויך אראפ אין דעם מאמר פון ”פדה בשלום”, השפדה בשלום איז אין אן אופן אז ”ונהרה אליו כל הגויים” אז ניט מ'וועט דארפן מיט זיי מלחמה האבן, מ'וועט אפילו ניט דארפן מיט זיי איינשמועסן זיי זיי וועלן מעצמם ”ונהרה אליו כל הגויים”.

¶99ביז אין אן אופן ווי ער ברענגט אויך אראפ ”והיו מלכים אומנים”.

¶100און ס'וועט דעמאלט זיין מקויים ווערן, יעקב האט זיך מבטיח געווען, וכאמור ”לעיל, בשם כל נשמות שבישראל מעולם ועד עולם”, אז אבוא אל עדינו תהיירא איז רש"י מפרש, אז הרחיב לו את הדרך ניט ער האט געמאכט אן ענגע זאך, דאס איז אן ענין של הרחבה,

¶101אילו זכינו און דערנאך וועט זיין הרחיב עליו את הדרך ומתי אבוא ווען ס'קומען משיח צדקנו, וואס דעמאלט וועט זיין ואלו ”משים בהר ציון לשפוט את הר עושיו”.

¶102און ווי ער איז מסיים אין ילקוט שמעוני במקומו, אין עובדי', וואס ער איז געווען א גור הדומי, ”מיני' ובי אבא לשדו בו נרגא”, ווי די גמרא איז אויף דערויף מפרש, אז דאס איז הפכא פון לעומת זה,

¶103מאכט מען גאולה, ”לאתבא צדיקייא בתיובתא” אז ס'ווערט די גאולה צוזאמען מיט דער תשובה, במהרה בימינו ממש מקיים זיין די הבטחה פון יעקב'ן, ויעקב אבינו בראשנו, אז מ'קומט עלום משין באר ”ציון לשפוט את הר עותיו והיתה להוי' המלוכה” בגאולה האמיתית והשלימה, במהרה בימינו ממש.

¶104לחיים.