Text

¶1ורשנו. בשעת מרום, און שוין מדא ממיקי ועל ערך פרען אזוי ווי.

¶2צום אלעם ערשטן הויבט מען זיך אן מיט אן ענין שהזמן גרמא, וואס דאס איז דאך די זאך פון דעם זאגן א גוט חודש, און ס'זאל נמשך ווערן פון ראש-חודש, און פון תחילת פון דעם ערשטן טאג פון ראש-חודש על כל החודש כולה, און דערנאך איז דאך במכל-שכן וקל-וחומר,

¶3פאר דאך אז מ'האט אן ענין פון דריי טעג, ווערט בג' ימים ווערט דאס אן ענין ”של חזקה, על” אחת כמה וכמה אז מ'האט דאס א גאנצן חודש איז דאך דאס א זיכערע זאך אז ס'איז א חזקה, אז דערנאך דארף מען נמשך ווערן די אלע ענינים פון כסלו, וואס כסלו איז דאך כמדובר כמה פעמים דער ”חודש השלישי” אין ימי החורף אין חדשי החורף,

¶4בדוגמא פון חודש סיון, וואס ער איז דאך ”חודש השלשה” פון חדשי ימי הקיץ, וואס בכלל איז דאך דער חילוק פון קיץ ביז חורף איז, אז חורף איז דאך דעמאלט די צייט פון 'עבודת האדם',

¶5פארבונדן מיט ימי הגשמים, וואס גשמים קומען דאך ועוד יעלה מן הארץ, דורך דערויף וואס ס'איז דא די תפילת אז תפילת פון בני ישראל על הגשמים קומען דעמאלט די גשמים,

¶6אזוי איז בכלל אויך, כמבואר בארוכה, דער כללות'דיקער אונטערשייד, אז די עבודה פון א אידן איז פארבונדן מיט חדשי החורף, ווען דאס זאל ניט זיין, צי האט דאס אין חדשי הקיץ אדער אין חדשי החורף,

¶7האט ער דאך אויך די ביידע אופנים עבודה, כמדובר כמה פעמים איז די עבודה פארבונדן מיט ימות הגשמים איז אז ס'זאל זיין ועוד יעלה מן הארץ וואס דאס באווייזט דאך אויף אתערותא דולתתא,

¶8און דערפאר איז דאך אויך דער ענין פון ימי החורף, איז בשעת ס'דארף זיין א הוספה איז דאס דוקא אין ימי החורף דער חודש העיבור, וואס מאכט די גאנצע שנה א ”שנה תמימה”, אויך דער חדשי הקיץ שלה, איז דאס פארבונדן מיט 'עבודת האדם', וואס דערפאר איז דאס אויך פארבונדן דוקא אין דער זמן פון ימות הגשמים.

¶9וואס דאס איז דאך דעם חודש כסלו ויתבאיזה שנה שתהי על אחת כמה וכמה בשנה זו, וואס כדובר כמה פעמים איז דאך אויך דער ראשי-תיבות שלו האבן דאך אידן שוין אפגעטייטשט און מפייל אז

¶10מפרסם געווען און מחזק געווען, אז דאס איז דער ראש-תיבות פון טה' שנת נס און נאך מערער טה' שנת ניסים, און ס'קומט נאך אויך צו בזה, אז דאס איז א שנה וואס בקביעות שנה זו איז דאס געווען, דער ראש השנה שלו איז געווען שחל להיות בשבת מאכט דאס גלייך דעם גאנצן יאר, פאר א שבת'דיקן יאר,

¶11וואס שבת בכלל איז דאך פארבונדן אויפגעהויבן פון טבע, וואס דאס איז דאך דער ענין פון שבת, ובפרט נאך אז ס'איז פארבונדן וואס דער שכנה מלכתחילה איז ווי ראשי-תיבות שוין די קאפ דערפון איז שוין דער ענין פון נס און ניט דער ענין פון טבע, ובפרט ווי אידן טייטשן דאס אפ, אז דאס איז נס ניט 'לשון יחד' נאר נס 'לשון רבים',

¶12און אין דערויף גופא קומט נאך אויך צו וואס ס'קומט צו אין ראש חודש כסלו בזה, אז דאס איז דער יום הראשון שבו וההתחלה פון ראש חודש איז דאס ביום השלישי שהוכפל בו כי טוב, און אויך אין די פרשת השבוע,

¶13איז דאס אין די פרשת השבוע וואס בשעת מ'זוכט אין תורה וואו איז דא די הוראה בפירוש אין הנהגה פון מלכתחילה אריבער וואס דאס איז דאך א הנהגה ניסית, איז דאס דא דוקא אין דער פרשה פון תולדות, וואס הויבט זיך אן גלייך מטלו תולדות יצחק, וואס זיין לידה, און די הולדה פון די יצחק'ן איז אויך געווען אין אן אופן פון נס,

¶14און נאכמערער בגלוי איז דאך אויך דער והתלחו ”האלקים מטל השמיים ומשמן הארץ” אז די ברכה הויבט זיך גלייך אן מיט א וי און ווי מ'טייטשט דאס אפ, אז דאס איז ניט אן ענין וואס דאס איז א תחילת הברכה, נאר ס'איז גלייך מיט יתן,

¶15'ויחזר ויתן' און ס'הויבט זיך אן ניט מיטן יתן, ער הויבט זיך אן מיטן ויחזר, מיטן ווי און ערשט דערנאך קומט די אותיות פון יתן.

¶16וואס דאס איז אויך נאך אלץ מוסיף אין די אלע ענינים וואס דאס איז ביום השלישי, און די פרשה און די פרשה וואס איז פארבונדן מיט ”יתן ואחזור ויתן” וואס בגלוי שטייט אין דער פרשה דאפסקער דער ויתן און ערשט דערנאך לערנט מען אפ,

¶17אז נאך דערויף מאנט אויך דער פסוק, אז ס'איז דא פאר דערער געדארפט זיין ויתן אבער בפועל קומט ער לאחר דעם וי וואס דאס איז דאך אויך דער ענין פון גאולה העתידה לבוא, איז וויבאלד אז כלו כל הקיצין איז בשעת מ'האט געדארפט אנקומען צו עבודה ווי אראפברענגען די גאולה,

¶18אט דעמאלט איז דאך דער סדר אז פריער איז דא די עבודה און דערנאך איז דא די גאולה, און דערנאך איז דא בשעת מ'איז מתיש נאכמערער אין דער עבודה קומט מען א הוספה אויך אין דער גאולה, משא"כ אז ס'איז דא די עבודה מצד

¶19און די עבודה מצד השנה וואס התחלתה איז ביום שבת, וואס שבת איז דאך 'שבת ומנוחה' פארבונדן מיט ”כולו שבת ומנוחה לחיי העולמים”, און אויך אין דער פרשה בפרט הויבט זיך גלייך אן מיט עלים, וואס ”מראה באצבעו ואומר זה”,

¶20און וואס איז ער מסביר באצבעו, ווי רש"י טייטשט אפ אין די דרשים בארוכה, אז בשעת מ'האט דערזען יצחק'ן, מ'האט דאך גלייך דערזען אברהם'ן, אע' פי וואס דאס איז געווען אן אב ובן, איז טאקע האט ס'א שייכות, אבער ניט אין אן אופן,

¶21אז קלאס-סתר פניו איז געווען אין אזא אופן, און מ'האט געדארפט זוכן א סימן, צי דאס איז אברהם צי דאס איז יצחק, וכמדובר כמה פעמים, ווי ער זאגט דאס אין מדרש בפירוש, הויבט זיך דערמיט גלייך אן, אז דאס איז אין אן אופן פון אלה די הנהגה, און דערנאך איז אויך אין וואס באשטייט די פרטים?

¶22אז ס'ווערט דער ענין פון תודלית ”יצחק בן אברהם”, און דערנאך איז גלייך נאך ואחזה ויתן אז אברהם ”הולט את יצחק”, און דערנאך נאכמער בגלוי, אז דערנאך קומט די פרשה און די התחלת הפרשה, ווי אין קריאת התורה,

¶23האט מען זיך פאנאנדע רגעטיילט די פרשה אין אזא מין אופן אז דעם חלק זאל מען אנהויבן גלייך פון דעם ”ויתן לך” אפילו ניט דערמאנען עפעס-וואס פון דעם פסוק לפני זה,

¶24נאר גלייך מיטן ווארט ויתן און מיטן וו וכמדובר כמה פעמים בפרטיות, ובארוכה בזה אין די דרושה פון חסידות און אויך פון נגלה וואס זיינען פארבונדן מיט דעם פסוק און מיט דער סדרה וכו,'

¶25ועוד והוא העיקר, אז ס'זאל זיין די אלע ענינים אין אן אופן פון ממש, וואס דאס איז דאך אויך דער ענין פון א נס, איז ניט אז דער נס איז א באהאלטענע זאך איז דאס דעמאלט ניט קיין נס אמיתי.

¶26א נס אמיתי איז בשעת ער איז אין אזא אופן אז מ'טאפט אים אן, און ביז אין אזא אופן אז מ'טאפט אים אן ביז אין חוש המישוש, וואס דאס איז דאך אויך דער ענין פון גאולה האמיתית והשלימה,

¶27אז דער ענין פון גאולה איז דאך ידוע דער סיפור וואס נשיא דורנו האט דערציילט, וואס דאס איז דאך אויך א פלא, ס'איז דאך ניט אלע ענינים פון די פריערדיקע רביים פלעגט ער דערציילן, און דאס האט ער דערציילט און באווארנט אין אזא אופן אז ס'זאל מתפרסם ווערן, אז בשעת ס'איז געווען דער ענין פון הפצת המעיינות וואס דאס איז פארבונדן מיט די חסידות פון די רביים,

¶28איז בשעת מ'איז געקומען מאנען ביי דעם אלטן רבי'ן, ווי מ'דערציילט אין דערויף, אדער אנדערע נוסחא איז, אז מ'האט דאס געמאנט ביים צמח צדק, אז ס'איז דאך כבאלו כל הקיצין און ס'איז דא הפצת המעיינות חוצה איז דאך שוין דא לכאורה, וויבאלד אז ס'איז דא הפצת המעיינות אין חוצה,

¶29און ס'איז דא די מעיינות בגלוי און די הפצה בגלוי און דער חוצה בגלוי איז דאך שוין דא דער ענין פון דער גאולה, און אויף דערויף איז געווען דער ענטפער, אז מ'דארף האבן גאולה האמיתית והשלימה דארף זיין דוקא אין אזא מין אופן אז ס'וועט זיין גאולה כפשוטה, און מ'קען ניט יוצא-זיין אפילו מיט אזא ענין ווי הפצת המעיינות חוצה,

¶30און אפילו מיט אזא הפצת המעיינות חוצה ווי אין דעם אלטן רבינ'ס צייטן לגבי די צייטן אפילו פון בעל שם טוב פון מגיד, קומט דאך דאס ניט אפילו צו די התחלה פון אלטן רבינ'ס צייטן, ביז ס'איז זיך אנגעהויבן די הנהגה פון יו טס כסלו,

¶31וואס דאס איז דאך פארבונדן מיטן חודש כסלו, און אין חודש עצמו גופא איז דאס שוין נכלל אין דעם ראש החודש, וואס ער איז כולל כל הימים שלאחרי זה, עאכו' כמה אזא יום עיקרי וואס ער ווערט א ראש השנה אויף א גאנצע יאר,

¶32עאכו' כמה א ראש אויף די אלע ענינים פון חודש זה עצמו, וואס יש להוסיף בכל זה כהנה וכהנה, אין די אלע ענינים ובפרטיות, אז מ'זאל דאס פאנאנדערנעמען דוקא אין פרטים, ניט ווי זיי שטייען אין ראש חידיש,

¶33און מ'דארף דאס דערנאך מסביר זיין, וויבאלד אז מ'האט שוין די מאמרי רבותינו נשיאינו, מיט די שיחות פון רבותינו נשיאינו, האבן זיי שוין מפרש געווען אין יעדער ראש-חודש פאנאנדערגענומען, ביז אין אן אופן פון ”מראה באצבעו ואומר זה”,

¶34אז אט געפינט זיך אין דעם ראש-חודש געפינט זיך דער טאג פון י' טס כסלו, ולפני זה דער טאג פון יו"ד כסלו, ולפני זה דער טאג פון ט' כסלו, וואס דאס איז דאך ג' פעמים הוי חזקה, ועוד וכם זה עיקר, און דאס איז גאר אפשר גאר דער עיקר, וויבאלד אז ס'איז געווען אין זמן נאך פריער, און דאס איז פארבונדן מיט בית המקדש, דער ענין פון ימי חנוכה,

¶35הויבן דאס דאך אויך אן דוקא אין חודש כסלו.

¶36און אין דערויף גופא איז דאס אין אזא מין אופן אז דערנאך ווערט דאס נמשך נאך מערער ווי שבעה ימים, נאר שמונה ימים, וואס דאס איז דאך למעלה פון דעם גאנצן מקיף, פון סובב כל המקיף, וואס דאס איז דאך דער ענין פון שמונה ימים.

¶37און קביעות שנה זו קומט מען נאך צו אויך אט דער ענין, אז דער ערשטער טאג, דער יום ראשון פון ימי החנוכה איז דאס אויך ביום השבת, וואס ס'איז דאך ניט אלעמאל פארבונדן ס'קען זיין די קביעות, מצד דערויף וואס חשון קען זיין אדער כ'ט' ימים אדער לעמוד ימים,

¶38איז ניט אלעמאל דער טאג הקביעות פון ראש השנה איז דאס דער ערשטער טאג פון חנוכה, אין קביעות פון שנה זו וואס חשון האט א מספר ימים, וכיוסף מסויים ומדוייק,

¶39קומט אויס דער יום יום ראשון פון חנוכה אין דעם זעלבן טאג פון יום ראשון פון כל השנה כולה, וואס ס'איז דאך געווען א שנה א שעות'דיקער יאר, צוזאמען דערמיט וואס כאמור דאס איז א ניסים'דיקער יאר, ניט ה', אין אן אופן פון הוי' בכל התוקף בזה,

¶40וועט זיין א שנת נס און שנת ניסים, און אנהויבנדיק, בפרט נאך אז מ'האט שוין, אז שוין אריין אין א חודש וואס איז פארבונדן מיט נס, וואס דאס איז דער חודש פון כסלו, בדוגמא פון ”חודש השלישי”, פון יחדשי הקיץ, כמוזכר לעיל,

¶41און אין כסלו גופא זאגט מען, אז האט אין זיך די גלייכע התחלה פון ”ניסי ניסים” וואס דאס איז דאך אויך פארבונדן מיט א הנהגה פון יעדער אידן, אז א הנהגה ניסית בא א אידן בפשטות דריקט זיך אויס דורך דערויף וואס ער פראוועט ענינים בהידור,

¶42בשעת ער פראוועט ענינים ”מהדרין מן הנהדרין” ווערט דאס א הנהגה פון ניסים לגבי נס, וואס דאס איז געווען אויך אין דעם ענין פון שנת ניסים, וכמדובר כמה פעמים, און אויך געווען אין שנת חנוכה, וואס אין חנוכה איז דאך געווען דער נס נאך מערער ווי זיבן טעג, וואס דאס מאכט דאך אויך אן ענין קבוע נאך מער ווי ג' ימים,

¶43מאכט דאס א גאנצע וואך, ווערט א ניסים'דיקע וואך, זאגט מען אז דאס איז נאך ניט גענוג, נאר ס'האט אויך אן אכטן טאג, און אין דעם אכטן טאג איז גאר דא א דעה, אז דעמאלט דוקא צ

¶44די גרעסטע צאל פון נרות, און לויט אט דער דיעה בלייבט אזוי אויך דער דין, אז די גרעסטע צאל נרות און די קריאה פון אלע י' ב' נשיאים, און אויך דער סך הכל פון די י' ב' נשיאים, און אויך די התחלה פון די י' ב' נשיאים, איז אויך פארבונדן מיט די קריאה פון ימי חנוכה, און ס'ווערט אינגאנצן א שבת'דיקע קריאה.

¶45און א שבת'דיקער יאר, און א שבת'דיקער הנהגה גלייך אנהויבנדיק פון ראש חודש כסלו, און דוקא יום הראשון שבו, און ניט ווארטנדיק אינדערפרי, און אפילו ניט אויף חצות לילה, נאר מ'האט שוין אויך די תפילת ערבית, וואס נרות חנוכה איז דאך פארבונדן אויך מיט תפילת ערבית, וואס דאס איז דאך דער אויסנאם פון נרות המנורה,

¶46וואס זיי איז געווען דוקא דער דין זייערער איז געווען, אז זיי זאלן ברענגען אז זיי זאלן ברענען ”מערב עד בוקר”, ניטא קיין עבודה בבית המקדש וואס ס'האט געדארפט זיין דער חיוב שלה דוקא 'מערב עד בוקר'.

¶47און נאך מערער, אז בא אנדערע עבודות, אז בשעת ס'איז דא און מ'פארציט דאס לאחרי חצות לילה, זאגט מען, אז דאס איז אן ענין פארבונדן מיט ”להרחיק את הדים מן העבירה” ווי כמדובר באמאל בארוכה אין דעם פירוש פון דער משנה ראשונה אין דער מסכתא ראשונה פון די אלע ששים מסכתות פון שס אין תורה שבעל פה,

¶48וואס זיי קומען דאך אויך בהמשך צו תורה שבכתב, וואס תורה שבכתב איז דאך אויך אין אזא אופן, מערב ועד בוקם, ווי מ'זעט דאס גלייך אין די קריאה פון דער התחלת הקריאה פון תורה שבכתב איז גלייך איינגעשטעלט דער סדר,

¶49אז פריער איז דא דער ענין פון ויהי ערב און ערשט דערנאך איז דא דער ענין פון 'ויהי בוקר' און ערשט דערנאך קומט דערנאך דער ענין הכללו, אז ס'ווערט א יום אחד, א יום שלום און א יום אחד, וכמדובר כמה פעמים.

¶50און ויהי רצון, אז פון די דיבורין על הענין, און בפרט נאך אז מ'איז דאך מסיים אין ענין פון מאכן א שליחות לצדקה, נוסף אויף דערויף וואס מ'האט קיין גערעדט פון פריער, אז ס'איז אן ענין פארבונדן מיט דער פרשה פון שליחות,

¶51וואס דאס איז דאך די פרשת וואס איז פארבונדן מיט שליחות על כל השנה כולה, ובפרטיות יותר השליחות על כל חודש שבו,

¶52וואס דאס איז אויך על דרך זה בנוגע צו חודש כסלו, זאגט מען שוין אויך די תפילות פון ראש כל החודש כולו, אף על פי וואס דאס איז גאר אויך א שייכות צו חודש שלפני זה,

¶53יום שלשים שבו, אבער בנוגע אז ס'קומט צו תפילה גלייך פון תפילת ערבית, פון ”יום ראשון של” החודש איז אויך האט מען אויך גלייך אין דער תפילת ערבית בתחילתה דער ענין פון 'יעלה ויבוא', אז דעמאלט איז עולה און ס'קומען וואס עלי' איז דאך אויך אן ענין פון אן אות,

¶54”הרים נסיא על הערים” האט מען אויך דעם ענין פון א נס, און נס למעלה מן נס, צוויי טעג ראש חודש, ס'קען דאך זיין חודש כסלו וואס ס'קען דאך אמאל זיין איין טאג ראש חודש, אין אלע חדשים איז קבוע צי ס'איז איין טאג אדער צוויי טעג איז דאס גלייך אין אלע שנים,

¶55דער חילוק איז נאר בנוגע צו ראש-חודש כסלו, וואס אין ראש-חודש כסלו איז דא חילוקים ווי בשנה זו האט דאס צוויי טעג ראש-חודש, און דערנאך איז דאס זיכער ממשיך דערנאך אויף כל השנה כולה,

¶56אז דער גאנצער יאר, נוסף דערצו וואס דאס איז א שנת מיסים, נוסף דערצו וואס ס'איז א שנה וואס יום הראשון שבו איז דאס א שעבט'דיקער טאג, ווערט דאס אזוי דער גאנצער יאר, איז אויך דער חנוכה שבו איז אויך דער ”יום ראשון שבו” איז אויך ביום השבת, כמוזכר לעיל,

¶57ועוד והוא העיקר, אז ניט ווארטנדיק אויף דעם ממשך גלייך אין יום ראשון פון ראש חודש כסלו, איז גלייך און נאך אנהויבנדיק בלילה, און נאך ”קודם חצות לילה”,

¶58ובפרט נאך אז מ'האלט שוין נאך ”אך צדיקים יודי לשמך ישבו ישרים את פניך” זאל אויך מקויים ווערן תיכף ומיד ממש דער 'אך צדיקים יודי לשמך ישבו ישרים את פניך' אין 'פניך הוי'' אבקש וואס דאס איז דאך אין פנימיות פון דעם אויבערשטן, וואס דאס שטייט בגלוי אין מקדש אדנ-א בכלל אין בית המקדש,

¶59עאכו"כ אין ”מקדש, אדנ' כונן ידיך בית המקדש” השלישי, יבנה וזקניא תיכף ומיד ממש, ובנערינו ובזקנינו בבנינו ובבנותינו איז ארויים ענני שמיא נאך אין דער לילה ראשונה פון ראש-חודש יום אלף און ראש-חודש כסבו, פון שנת תה' שנת ניסים,

¶60האט מען שוין אז מ'שטייט אלע צוזאמען אין אן אופן פון ”קהל גדול” 'לשון יחיד', על דרך ווי דער נס חנוכה איז דאך אויך פארבונדן דערמיט אז ס'איז געווען א פך השמן וואס האט געהאט מערניט ווי אן איין און איינציקן ברענען און מאכן, מערניט ווי איין און איינציקע נאכט, און דערפון איז געווארן א נייער יום טוב ביי אידן,

¶61און דערנאך זאגט מען אויף דערויף, אז דאס איז אזא יום טוב וואס נרות שלך אין בטלין לעולם, ווי רש"י ברענגט דאס אויך אראפ וואס דאס גייט דאך אויף נרות חנוכה, און מ'טוט אין דערויף אויף א חידוש, אז דאס איז פארבונדן מיט אהרן הכהן,

¶62אף על פי וואס זיי נרות חנוכה זיינען מחוייב גלייך אלע אידן, סיי 'כהנים גדולים' און סיי כהנים סתם און סיי לויים און סיי ישראלים, און אפילו אויך גרים, כמדובר כמה פעמים.

¶63ועוד והוא העיקר, אז פון דעם דיבור אין אלע ענינים זאל זיין גלייך דער ”מראה באצבעי ואומר זה” און מ'זאל גלייך קובע זיין, אז דער חודש כסלו זאל ווערן א כסלו דיקער חודש דורך איפנים וואס מ'וועט זאגן אויף דערויף ממש, ווארום מ'זעט אז מ'האט געמאכט א התוועדות דעם ערשטן טאג פון חודש ראשון,

¶64און אזוי אויך דעם צווייטן טאג, און אזוי אויך דעם דריטן טאג, דערנאך ווערט דאס אויך די ג' ימים אהבה חזקה, עאכו"כ אז מ'דארף ניט האבן קיין סיווי מיוחד אויפן סוף פון דעם סיום וחותם פון חודש כסלו,

¶65וואס דאס איז דאך די ימי החנוכה איז דאך א דין אין שולחן ערוך, און וואס נאכמערער, אז ס'איז א מנהג פשוט, ווי ער דער אמאל פסק'נט אן, אז ס'איז א מנהג פשוט בא יעדער אידן און ביי אלע אידן,

¶66סיי 'כהנים גדולים' און סיי כהנים סתם און סיי לויים און סיי ישראלים און סיי גרים, איז א מנהג פשוט דאך זאל זיין דוקא מהדרין מן המהדרין, וואס דאס איז דער אופן פון נס לפנימי נס ונס על גבי נס און נס נס 'לשון רבים',

¶67וכמדובר כמה פעמים, ועוד והוא העיקר, אז אלע ענינים זאלן זיין אין אן אופן אז מ'טאפט דאס אן מה ר' באצבעו ואומר ”זה, ותיכף ומיד” ממש, נאך פאר חצות לילה פון לילה זה, און בפרט נאך אויף אפילו נאך מיט שעות לפני זה, כמדובר כמה פעמים, ווערט גלייך די גאולה האמיתית והשלימה, און מ'טאנצט אלע אוועק, אים ענני שמיא,

¶68בנערינו ובזקנינו ובבנינו ובבנותינו, אין ארץ ישראל, און דארטן גופא אין ירושלים עיר הקודש ובהר הקודש און בהר הבית,

¶69און דארטן גופא אין בית ”המקדש ובקודש הקדשים”, אף על פי וואס די נרות חנוכה האט מען גאר אנגעצונדן בחצרית קדשך, אבער דאס איז דאך פארבונדן מיט די נרות וואס מ'צינדט אן מיט דער מנורה און מיט דער נס וואס ס'איז געווען מיט נרות המנורה,

¶70וואס פון דער מנורה איז דאך גייט דאך ארויס די אורה העולם כולו 'לכל באי עולם' וואס דאס איז דאך דער אויפטו פון גאולה האמיתית והשלימה, אז 'כל באי עולם' זיינען מקיים דעם ציווי, ו”מלאה הארץ דעה את הוי” און יש לומר, אז בא זיי ווערט אויך מקויים דער סיום פון דעם רמב", אז ”כמים לים מכסים”.

¶71און ויהי רצון, אז פון דער רעדן אין די אלע ענינים, און בפרט נאך אז מ'איז זיך גלייך ממשיך אין נתינא די שליחות אויף געבן צדקות פארבונדן מיט דער פרשת השבוע כמוזכר לעיל, וואס דאס איז דאך א שליחות פון כל השנה, עאכו' כמה פון דעם חודש כסלו,

¶72ועאכו' כמה פון ראש חודש כסלו, עאכו' כמה וכמה ראש חודש כסלו, תוקף ומיד איז דאס תוקף ומיד די גאולה האמיתית והשלימה, ביז ”אמרה באצבעו ואומר זה”.

¶73און