Text

¶1צום אלעם ערשטן איז פותחין בברכה, וואס ברכה בכלל גייט דאך אויף תורה, וואס דער סיום פון די מחנות האט זיך פארענדיקט מיט אן ענין פון תורה, א סיום צוזאמען מיט א פתיחה בתורה, אפגעדרוקט דעם ספר התניא פון דעם אלטן רבי'ן, ביז אין אן אופן אז מ'קען שוין אים גלייך אנהויבן לערנען און פותח זיין נאכאמאל לימוד התניא אין א ניי-געדרוקטן תניא, וואס ס'איז געדרוקט געווארן בשדה, צוזאמען מיטן מלך בשדה, מיטן אויבערשטנ'ס סיוע וברכה והצלחה, וואס דאס איז נאכמערער מוסיף אין אויסנוצן ווי ס'דארף צו זיין דעם זיין אין די אלע מחנות קיץ, סיי דא אין ארצות הברית, סיי בכל מקום שבעולם, און זיכער אזוי אין ארצנו הקדושה, ארץ אשר תמיד עיני הוי'אלקיך בה מראשית השנה ועד אחרית שנה, וואס דאס גייט דאך אויף חודש אלול, ובפרט נאך אז מ'געפינט זיך אין א שנך תסמח און תשמח און שנת הקהיל, ווי גערעדט מערערע מאל. איז יהי רצון, אז די ברכה זאל אויך ארויסקומען בפועל, אז יעדערער פון אונז און פון אייך בתוך כלל ישראל זאל מוסיף-זיין נאך מערער אין לימוד התורה בכלל, און אין פנימיות התורה, אין תורה שבכתב פון פנימיות התורה, אין ספר התניא קדישא ולימוד מביא לידי מעשה, מוסיף זיין אין קיום די מצוות וועגן וועלכע ס'רעדט זיך אין תורה בכלל, און תורה שבכתב פון חסידות חב ד, וואס ממלאי מקומו איז דאך נשיא דורנו דער רבי דער שווער אין ספר התניא,

¶2און טאן די אלע ענינים אין אן אופן פון תסמח און תסמח, און אין אן אופן פון הקהל האנשים והנשים והטף אויף יעדערער פון זיי פאר זיך, און דערנאך אויך אין אן אופן פון הקהל זאלן זיי טאן די אלע זאכן, וואס דאס וועט נאכמערער צוגעבן אין דעם אויבערשטנ'ס ברכות אין אלעמען וואס מ'נויטיקט זיך. איבערגעגעבן דורך נשיא דורנו, דורך רבי'ן דעם שווער, דעם ווארט פון דעם אלטן רבי'ן, פון דעם מחבר פון ספר התניא, אז מ'זאל לעבן מיט דער צייט, מיט דער פרשת השבוע, און פון דער סדרה פון דער וואך אויך אין יעדער טאג במיוחד, מיט דעם חלק הסדרה וואס איז פארבונדן מיט דעם טאג, דערמיט, דאס הייסט אפלערנען דערפון אויך א הוראה בהנוגע צום טאג-טעגלעכן לעבן במיוחד, און צו דעם טאג, און צו די מענטשן, און צו די קינדער, מיט וועמען מ'טרעפט זיך צוזאמען, און מ'פראוועט צוזאמען, דעם צוזאמענטרעפן און די חגיגה. וואס דאס איז אויך פרשת השבוע, איז דאך כי תצא, און אין דעם טאג גופא דער חלק פון רביעי ביז חמישי, וואס דאס רעדט זיך אויך וועגן דעם ענין פון כי תצא, וויבאלד אבער אז אין צווישן איז דורכגעגאנגען פון תחילת הסדרה ביז רביעי כמה פסוקים, האט מען דאך געלערנט און געוואגן נאך ווערער, פארשטאנדיק אין תורה ומצוותי אויך אין קיום פון אירע מצוות, איז פארשטאנדיק, אז אויך אין דערויף וואס מ'לעבט דערמיט קומט אויך צו, און אין אן אופן וואס דאס איז פארשטאנדיק פאר יעדערן, לויט זיין פארשטאנד, און ער קען דאס אויסנוצן אין זיין פערזענליכן לעבן, לויט זיינע מעגלעכקייטן. וואס דאס איז אויך ווי דערמאנט, אז די פרשה

¶3הויבט זיך אן כי תצא למלחמה על אויביך ונתנו הוי'אלקיך בידך, און ווי איז שוין גערעדט אין דעם, אז דאס האט א ספעציעלע אפלערנונג פאר קידיש'ע קינדער, וואס זיי געהערן דאך יעדערער פון זיי און אלע פון זיי אין צבאות השם, אפילו אט די וואס זיינען נאך ניט פארשריבן אפיציעל, אבער בנשמתם במילא אויך בגופם זיינען זיי דאך א טייל פון דעם אויבערשטנ'ס ארמיי, איז דאך פארשטאנדיק, ווי יעדער ארמיי, אין וואס באשטייט זייער לעבן און אין וואס באשטייט זייער שליחות-אז כי תצא למלחמה על אויביך, אז דאס איז א זיכערע זאך, אז אין וואס באשטייט זיין לעבן מלחמה-האבן מיט אויביך מיטן יצר, נאר וואס דען? דער פסוק לערנט אויך וואס ס'וועט דעמאלט פארקומען און ווי אזוי מ'דארף זיך דעמאלט אויפפירן, וואס בקיצור, און אויך אין א קלארן אופן, זאגט דער פסוק גלייך אין אנהויבס פון דער סדרה, אז בשעת יעדערער פון אייך, בתוך כלל ישראל, אפילו אלס א יחיד, וואס דאס איז דאך תצא לשון יחיד דארף מען וויסן זיין, אז ס'הויבט זיך אן דערמיט וואס מ'איז אלע אויבך איז ניט מ'האט מלחמה מיט איינעם וואס האט חס ושלום די זעלבע כוחות פון א אידישן קינד אדער פון א אידן בכלל איז דאס אוממעגלעך, וויבאלד אז יעדער אידיש קינד און יעדער איד בכלל הויבט זיך אן דעם טאג און זאגט נשמה שנתת בי טהורה היא, און נאך פאר דעם מודה אני לפניך שהחזרת בין נשמתי איז דאך פארשטאנדיק, אז די אלע וואס ווילן זיך שטעלן אנטקעגן אים, איז אינגאנצן ניט צו פארגלייכן זייער כח און זייערע מעגלעכקייטן צו די מעגלעכקייטן פון א אידן וואס האט ערשט ניט פון דאסניי באקומען היינט אינדערפרי, דורך דעם אויבערשטן אליין, א נייע נשמה

¶4איז דאך פארשטאנדיק, אז ער הויבט-אן די מלחמה אין אן אופן אז ער איז על אויביך, א סך העכער פון אויביך. און וואס נאך מערער, אז בשעת ער טוט זיין שליחות און גייט ארויס אין דער מלחמה-דורך דעם וואס ער מאכט בא זיך א פעסטן באשלוס, אז ער וועט אים ניט הערן כלל וכלל ניט, דעם יצר, און נאך מערער, אז ער וועט אים אינגאנצן ארויסטרייבן פון זיין צימער און פון זיין גירה, און פון יעדערן ארט אין וועלכן דער קינד אדער דער ערוואקסענער האט א בעה'ב'טישקייט, איז אט דעמאלט, אין צוגאב וואס ער איז מצליח אין זיין טאן און אין זיין השתדלות, קומט נאך צו ונתנו הוי'אלקיך אז דער אויבערשטער נעמט אליין איינטייל און העלפט אים ארויס הקב'ה עוזרו, און נעמט אליין און נתנה אויף דער הוי'אלקיך גיט ער אים אפ בידך, אין אן אופן אז ער האט אינגאנצן קיין שליטה ניט, קיין בואה ניט פאר-זיך, נאר דער וואס נוצט אים אויס א אידישער קינד און א איד בכלל באווייזן אים, אז ער האט אין זיך אט די שטארקייט, און ער באווייזט זיינע כוחות און שרעקט זיך ניט אן פאר קיין זאך ניט, און דער יצר איז אינגאנצן אין זיין האנט, אין אזא אופן, אז דאס וואס ס'איז דא א זאך וואס דער יצר ווייל, ווייס ער גלייך דערפון, אז דאס וויל דער יצר, איז דאס גופא, וויבאלד אז ער איז בידך איז א זיכערע זאך, אז דער יצר פירט קיין זאך ניט אויס, ואדרבא, ער שטייט פון דער זייט און מישט זיך ניט אינגאנצן, און נאך מערער ער לאזט ניט צו זאכן אין וועלכע ער קען אפשר האבן מיט זיי עפעס-וואס א דיעה, דורך דערויף וואס ער וועט אים באווייזן א זייערע טייערע זאך און זייערע זית'ע זאך, וואס געהערט אבער צו א צווייטן קינד אדער צו א צווייטן אידן,

¶5ועט ער אים גלייך אנשרעקן, דער יצר אליין, ער זאל וויסן זיין, אז דאס איז א זאך צו וועלכע ער טאר זיך ניט צורירן, ואדרבא ער דארף נאך ארויסהעלפן דעם צוייטן קינד, אדער א איד, דעם צווייטן ערוואקסענעם, צום צווייטן ערוואקסענעם, ער זאל האבן, בדרכי נועם ובדרכי שלום, די אלע זאכן וואס געהערן צו אים און קענען זיי אויסנוצן ווי ער וויל, ניט נאר ער וועט אים ניט שטערן אין דעם, חס ושלום ניט צונעמען דאס פון אים, נאר ער וועט אים נאך ארויסהעלפן ער זאל קענען טאן אלע גוטע זאכן, בדוגמא ווי איר טוט זיכער גוטע זאכן, און מיט די אלע זאכן וועלכע ס'געהערן צו אייך, ווי מ'וועט אויך שפעטער דערמאנען בנוגע צו צדקה, ווי כרגיל אין אזא מין צוזאמענטרעפן זיך. אין דערויף גופא קומט נאך צו אין דעם חלק פארבונדן מיט מצבח, וואס אין צווישן האט מען דאך געלערנט נאכמערער תורה און מקיים געווען נאכמערער מצוות, האט מען דאך באקומען אויך נאכמערער ברכות פון דעם אויבערשטן, איז אנשטאט דעם וואס בהתחלה אין דעם אנהויבס איז געווען מערניט תיתי לשון יחיד, ער האט נאך ניט געהאט קיין צייט אויף צוזאמענרעדן זיך מיט חברים, די אינגעלעך מיט אינגעלעך און מיידעלעך מיט מיידעלעך, אז ס'זאלן ווערן צוזאמען א גאנצע ארמייע, א גאנצע מחנה, אז ס'גייט-דורך און מ'קומט צום שיעור פון היינטיקן טאג, פון רביעי, זאגט מען גלייך אויך, אז כי תצא איז דער גייט מען שוין ארויס אין דער מלחמה אלס א מחנה על אויביך, צוזאמענגערעדט צווישן זיך איש את רעהו יעזורו ולאחיף גומר חזק, און ס'ווערט צוזאמען א גאנצע מחנה, במילא איז דאך דעמאלט פארשטאנדיק, אז דער נצחון איז נאך א שנעלערער און נאך א לייכטערער און נאך מער בשלימות, ביז וואנענט אז ס'קומט אויך דערנאך, אז דער אויבערשטער איז מתהלך

¶6ווי מ'זאגט גלייך אין דעם המשך פון דעם שיר, בקרב מחנך, ניט נאר אז דער אויבערשטער געפינט זיך מיט יעדערן אייך און פון אונז, נאר ער גייט ארום ממש צווישן אונז, און העלפט יעדערן ארויס, און זיצט מיט יעדערן אויף זיין בענטש, און גייט מיט יעדערן אין זיינע ענינים, וואס זיכער טוט ער דאך אלע גוטע ענינים, בשלח ווי מ'זאגט קריאת שמע, בלכתך בדרך ובשכבך ובפומך גייט דער אויבערשטער אין בקרב נחמך, ביז אין אזא אופן אז ער העלפט אים ארויס להצילך, ולעשות אויביך בידיך, ווי דערמאנט פריער, און ס'שטייט א גאנצע מחנה צוזאמען אין צבאות הוי און מ'ווערט אויף אזויפיל אפגעהיט, און אויף אזויפיל אפגעהיט, דעם מקיים זיין אלץ וואס דער אויבערשטער זאגט איז מסיים אין דעם שיעור אז מוצא שפתיך תשמור אז יעדער זאך וואס דער אויבערשטער האט געזאגט איז דאס געווארן מוצא שפתיך ווארום ער האלט אין איין לערנען דעם אויבערשטנ'ס תורה, דעם אויבערשטנ'ס דבר הוי וואס דער אויבערשטער האט געזאגט, חזר'ט ער דאס איבער, און במילא איז אויך תשמור, היט ער דאס אפ אין דער פוסטער מאס, ביז אין אן אופן אז ס'קומט אויך ארויס בפשטות, אז וויבאלד ער איז אפגעהיט אין זיין רעדן אויף נוצן אים נאר אויף גוטע זאכן און נאר אויף איינע זאכן און אויף אידישע זאכן איז דאך פארשטאנדיק, אז ס'ווערט אויך דער פירוש הפשוט, אז יעדער זאך וואס ער מאכט א נדר, אדער אן עמלעכע זאך, היט ער דאס אפ און איז דאס מקיים, און ווי יעדער ענין וואס תורה הייסט זאגט אים אן, בשמחה ובטוב לבב. ובפרט נאך אז מ'האט אין דעם אלעם די הילף פון דעם אויבערשטן, אין צוגאב, ווי דער אויבערשטער איז פריער, ונתנו בידך און דערנאך נאכמערער, מתהלך בקרב מחנך מיט דעם

¶7ממש, אין דער מחנה פון צבאות השם, אין דער מחנה פון אידישע קינדער, סיי אינגעלאך און סיי מיידעלאך, איז דאך פארשטאנדיק, אז מוצא שפתיך תשמור און מ'טוט דאס בשמחה ומטוב לבב, און מ'האט אין דערויף א גרויסע הצלחה, עד כדי כך, אז מ'איז נאכמערער מוסיף, ווי ס'איז בטבע פון יעדער מענטשן אויך פון קינדער, אז בשעת מ'האט א סך גוטע זאכן, ווילט דאך דעמאלט נאכמערער גוטע זאכן, כדי מ'זאל קענען נאכמערער מקיים זיין דעם אויבערשטנ'ס רצון גיט דער אויבערשטער נאך זאכן אין בריאות און אין מעגלעכקייטן, און אויך אין נכסים, וואס ס'איז דאך אויך דא נכסים פון יעדער קינד, ווי דערמאנט מערערע מאל, אז יעדער קינד מאכט בא זיך אין זיין חדר, אין זיין צימער, און אין זיין דירה, אז דאס זאל זיין ועשו לי מקדש ושכנתי בתוכם האט ער דארט מיט נאך א ספר און נאך א צדקה פושקע און ענלעכעס, במילא קען ער נאכמערער מוסיף זיין אין אלע גוטע זאכן, און זיכער איז דער אויבערשטער באקומט נאכמערער נחת ווי ער האט געהאט ביז דעמאלט, און איז אים גיט אים און די אלע וואס האבן אים ערצויגן און זיינען אים מדריך, סיי מדריכים און סיי מדריכות, מידו המלאה הפתוחה הקדושה והרחבה.

¶8הונדערסטענדער, ווי ס'שמי פורעט דא ועלט אויף דעם. זאל דער רבי'ן זיין, אז דער נאו, אן די שטן טו דער, ווי קענען סטארט לערנען די ניו תניא, ווי ס'פ רינטעט אין די שדה, ווי טש ווי די מלך, ווי ס'וועסט דער חבונות של אדם, הוזלצו על תם, און די ס וויל העלפ איז אוטאמאלקלי, to האב מר בכח און הצלחה אין וואס ווי דו, און ווי שוו עבל to עד עם ו ישראל, ווי די עי'ס ובשם יו'ס בך, איז אלווייז דער, פון דער בגינונג פון דער ענט פון דער ענט פון דער ענט פון דער ענט פון דער ענט פון דער חודש אלול, און ספעשעלי אין די ס יר, אבער צו שנת תתפנח אין די סמך, אין הכל, וואס רבי האסט ווען ספיקן ספיקן סו מי ני טעמס, סעז דאך רבי, that we hope and pray, that די בכחה וויל קומט-דאון אין עקטועליטי אין אייטש און ערי וואן א וארץ און אין כלל ישראל, אז we should be able to add, אין דער לערנינג אויף תורה, און אין דער לערנינג אויף פנימיות התורה, וויטש איז חסידות, און דער ספר התניא, וויטש די ס וויל העלפ אוס, אז ווי שוין בי עבל, פון לערנינג, צו בי עבל to come to פולפיל די מצוות דאס ווי האב טו דו אין גענער רל, און אז ווי נוען, אז די תורה שבכתב אויף חסידות חב אבד, דאס'איז די תניא, און דער פריערדיקער רבי ספוק א הוזל ממלאי מקומי אויף די אלטע רבי, וואס ער ספאכט אויף די אימפארטענץ אויף דער לערנענג אויף תניא, און ווי האבן, אין גענערעל, אל דאס וועגן שמחה צו אנשים ונשים וטיף, צו מען ווימען און צילדערן, צו אייטש וואן פון מיינצעוף און אל תאגעדער, אז טרו דער לימוד און טרו די לערנענג, אז ווי לערנען דעם ספר התניא, און ווי אויבערשטער וויל עד אין היז בכחות, in'עווי ניט, און סעז דער רבי הור, דער נשיא, אז דער רבי קלט אים, תורה, איז ספו קעבאט די אלטע רבי ניטא רת, וואס די אלטע רבי איז די אויסהר אויף דער תניא, ס'זעט אז מ'דארף לעבן מיט דער צייט, ווי ש מיינט זי האבן ווי די פארשטן פון די וויק, כאמורא מ'שורא מ'האב וואס נעו ן דער אל רדי, נאר ערי סינגל די ווי האבן טעיק דער פארשטן פון דער סעדלע, ער איז קאנעקטעד ווי דער טערפער און לערנען, און פון דער טוט

¶9לערנען די לעס ן, ווי ער טייט ברענגט, ספעשעלי, ווי די טשילרן, און ווי מיט... און דא ראו ניט פאר אותא סלף, ב ט ווי דער טשילרן ווי מיט אין די סעלעבריישאונס אין די ווירעס קעדעווינס, און דער רבי ספאלק אויף פרשיות כי תצא, און דא אפטאך ווי ווי האט די ווירעס פסוקים דאס ווי האב לערנט אפטו דאס פוינט, און לונג ווי עד אין דער פרסענל לייף פון איש א everyone, און דער ער האט דער רבי גובר'ס א ול די רעקשאן, און דער ער זעצטו וואס, הו איז וואס וואס איז וואלט איר די רעקשן, וואס דער ווי לערנען פון די פרשה יסוצה למלחמה וגינץ ווען ווען וגל-או טו ער ור, און נתמנה ה'אלקיך ויודיך אז דער אויבערשטער וויל גיב די ענעמי אינטו איר הענטס. ס'איז דא? דער רבי'ס זיינען? דערפער קומט זא ספעשעל עסן פאר אל די טשילרן, און ספעשעלע די טשילרן, ווארן אל צבאות השם, איבן דעות ומביא אנטיקער, די אקשוועל מעמבערס רעדזש רעדן צבאות השם, וואס די נשמות, אין אטאמאריקלי אלץ איז די גופים, אז אלץ איז אליין מיעמי על ה וואסם. וואס איז די שליחות אויף סאלדזשערס אין מיעמי על ה וואסם? יסוצו למלחמה. When you're לעתא וו ר, עס טו בי עלה אויך, אן יאר אנעמי.

¶10וואו איז די אנעמי? אויף א קיד? ביוצא, הרע. די פסוק טיטשט א וס, אז ווי עס טווען ווען ווען ווי האט טו וואס ווען ווי דער פסוק זאגט, ליסן, ווען אייטש און און ווי כלל ישראל, סטארט אויף ווי דער פרעמיסט פון עלה אויך, אנטפע די אנעמי. אין אבער ווארדס, ווי טעל א מסן, buddy, ווי עס, ס'איז פוריע טו וויר אנט אפו ווי ער דאון. ווי איז ער? די גאט-שי נאך נא מעטש טו וא ס, יא נא מעטש טו דעו ויש טשילדערן! האט ווי ביי א מעטש טו דער דיווער דיווער דיווער דיווער קינד! האט דיווער קינד פארטן דער מאנינג, מאיד אני רוא פאנאך? השם לגי ישראל טעגסט זיך ובאיני שלולם? איז דאס קערענו נשמה! האו כדי יוצא חדושא על פניים! תרי עסט זיך נשמה ושרתא בנוגע היא, we got א פירה נשמה, האחר עניבארי ווי ער מעטשט ווי, פירה נשמה. סווי עניבארי ווי טרייסט וגאו עגענטס וס, דער קינט זעט דאך, ליסן, ברי, you're no מעטש פון מי, I have no problem ווי ווי יו, ליסן, אויף טו גו, און ווי מוסט דערסטענד, אז ווי האבן דער אובר און ווי אל דער ווי, און ס'איז על הוי בך, אנטפי די אנעמי, און ווען איז דא? ווען ווען ווען פולפיל דארף זיין שליחות, דארף מישן וואס מ'האט טו, און מ'גו ויט מלחמה, און מ'מ רעזאלוו שיען רעזול שיען אין וו ר. פירסט ווי, ווי ווי געבן נאר ליסטנען די יצא-הרע. נרוני וא יז נאך כענע ליסטן דעם! ווי קיקן אים ארב אן אן ארר ווי נירא אתי ווען! ווי געבן אים ארום, און געבן אים ארום, און געבן א ראפאטמען, און גען אים אן אהורה וואו יא! סקרעם! יא דאן בלאנגער, גער אויף! דאס איז דארט פון ווי! ווען מ'וועט מען בישן טו דיסט, די רבינו שלאולם, אהא, ון ער האט סאטש קינד, צו וועט דוען דיסט אין עמו ה'? לא תשונאי ה'אלקיך בידך! ווען די רבינו שלאולם מופשען, איין דער רבינו שלאולם איז קמזא פארטנער, איין דער רבינו שלאולם העלפס אים אין די ווי, אהי זאלט זיי פייטן מיט דעם, אי גיית העבר, די ענבי ויוצאה הרע בידך, אין דער הענט אויף דער ליטל קינד, און דער פעלער ווי איז סיבאות השם, ווען! ווי יאהבה ריידעך, ווען נשלאמען ווען דער טו הוא הבאו, פארגעט איר, ויוצאה הרע, אז ס'איז נא פאווער ווארט סאו אלא, און וואנענט ישראל, ווי ס'איז נא רא פרייד א ים, און הגדה מנצחי ן, הגדה בידך, ער דאסט וואנענט וויט אים, אין סאך ווי ער טו

¶11די יצא-הגל וואנט סאמטען דאס איז מסט-אפ, צסט, יו ער פינישט, יו געדער אהר, יו האבן דער דו וט מיט, און, נאר אוי דען, ווען די יצא-האר סעיז, ווען די יצא-האר סעיז, ווען די ליטל קירות טעגן קער אויף אים, איז שטייען זיין און א סייד, like א למענשקע, you know, דער רבי וועטן סיי דאס, דאס איז מי ווארט, איז שטייען זיין און א סייד, און ען דאסן טו עניפ וי עס גווא אן, און ער טייס, נאר אויף ניט ווערטער, ער העלפט אים יעד! און ווי סאמני קומסט וטריי to'האלפס די שוועיש מעמבער, אבער צי דת השם, טס יצא, הל, הל, הל, הל, הל, הל, הל, הל, הל, הל, הל, הל, הל, הל, הל, הל, הל, הל, הל, הל, יהם ושלום, you get everything what you want, and everything that you need, און דער רבינו של אולם העלפט איר אז דאס וועט קרי-אפ וואראבער ווי געווען ווי י'ניט, and then we have to understand, we help, this is the help that the individual has, that he should be able to carry-out and do what he has to do.

¶12האז בבא ספיק א ליט לער אויף א בנין אויף צדקה, און ער זאגט ווען י'לערנט תורה, אין דער ווי בקיים די מצוות איז תרב כי תצא, איז תצא אויף כי תצא, ווי ס'איז סינגעלע, אני ווארן, you went out yourself. איז וועני ווארא סעד זיי אויף טער דער? דיסן, you didn't have time to group together, to האב א הול גאנג, און boys and girls, together with you. יא ריער כי תצא למלחמה, you went out yourself, דאס וועלן וואס וועלן וועלן וועלן ווערן ווען וועלן אפילו י'שבט ה'תשמ'לער בגשמ'ל.

¶13און די רבונו של עולם איז סלח בקרב מחנך. אה, וואס וואלט דאס מיין? דער רבונו של עולם וואקס אין יאר קעמפ. וואלט דאס מיין? ווי נאר אז דער רבונו של עולם איז ניט שור אין ערי ווארן אויף אס, ווי אל האבן הנשמה בא שם יוסבח, רייט? ווי אל האבן הנשמה אלקיתא. But nevertheless, besides that, דער אויבערשטער גויסט בקרב מחנך, he וואקס אין די קעמפ, wherever we are, and he sits צו דאס און די בנק שט אז ווי סיט, he's right נעקסטע וואס? בלכתך בדרך ובשכפך ווען ווי לייט-דאו ן, ובקומך, ווען ווי געט-אפ, די חבונות של העולם איז שוייט אויבער דער? אני איז בקרב אחריך! וואס איז זי דו וינג'בקרב אחריך? לשאת את ה'יביך ביודיך, ווי עס זייט, גיב די ענעמי אינטו יו ר הענד! און ווען? דער מאכן אויף צבאות השם, די קעמפ אויף צבאות השם, וואס ווי אלע פארנוג, סטייען טו געדער, ענד ווי Make a resolution to do what תחבונו של עולם איז וואלט זאסטו דו! What happens after that? אה, נאו ווי קומט ודער נעקסטער, כמוצאו ושבתיך, טייט ווישן מוצאו ושבתיך עבדי השם יסבח, און ווען וועט ווישן מוצאו ותיך עבדי השם יסבח, און וועט ווישן מוצאו ווי ער זאגט תשמע, דער ווארט-האפענס, דער וואס עפענס, דער ווי עבדך השם, דעת רבינו שלו אנסעסטו וואס? Until we watch what we say, that our mouth should be clean, we should watch out what we say, צווישן ספיקן ווי על מה תורה, we shouldn't say nice things, שווי שויט ספיק-אבא דזשוויש טענג, זיין אייטש טענג, דאס איז ווי א לעטער פלענדש, אז ווי מי קען עדה, סא ווי דער רבינו שלום העלפט איז אז ווי קעד פולפילט, ווי קעד אפהאלד איט, און ווי דו עברענטפינג אז תורה טעלט זאס, בשבחה וטוב לבב. און ווען דער רבינו שלום העלפט זאסט, ונשתני ביודיך איז גיב זיי איני מניין ה'הענט, בני ווארטש אין אור קענט, עני ממש עבד עלי צבא תשם, together with די בייז, and the girls together, together. מען מצבת אחת תשמעו, when you say something, די רבינו שוין לערן פולפיל זי פועל! איי, פולפיל זי! געווען פועל פיל זי, בטוב לרבב, טאקעו שוין האב הצלחה, אזי אויך שוין בעבל טו עד! And when א פארסן זייז דער רבי, דאס איז נוטשער, when א פעלער איז סוקסעפעל, he wants more. When you see you געפטן, you know, you get what you want, so you want more! You keep קומען פון ביגער טענגס! You keep קומען פ

¶14אויבערשטעס ווארט, מאצר ספתח תשמע לד. ס'איז דא רבינו שלנו גיב זי מו ר סוקסעס אין עי רעפינק וועט י דו. און דא גיב זייטש אין ערי-וואנער וואס איז געזונט! און ווערן איז געזונט? טו די געזונט! ווארעווער אייטש און איז. און וויל האבן נכסים, איר פראפערי עונות פון רבי סדק, איר נאמען א פראפער לענדלארדס. איר וויל האבן די בית-חב אד רייט? אין יר הויס? א הבי'בעט, און יהבי'ספרים, און יהבי'פושקס, און יהבי'ס ורום רום?! יו'רעה� בעה בית! יורא עלי'ד אןו! נאר יורא עלי'לא! וואס דער סאך יאן יינג עיידזש! גזיך גאסי'טומאטש, וואס דער מאלט אים מעורר אויף דעם! דאס זעט דער רבי, ווען ווי דו אל ווי גוט פינקס, דער חבורוש אליין אם האז מהויני חס פאן וס, און דער חבורוש אליין אם האז מהון אחת פארמוס, א ון אז דער חבורוש אלי הוכים ומבחיחות, די בלעסינגס ובשמיות בך מידו המלאה הפתוחה הקדושה והחבה פון די רבונות של עולם'ס הענט, which איז פול, און די בלעסינגס קומט-דאון אין א גרייט, גרייט מעשער פון אין אייבערשטער אין א רעי וואנען אויף א וס.

¶15דערנאך וואס דערנאך איז דאך אבער אבער אבער אבער אבער אבער