Text

¶1אלעמאל אז מ'טרעפט זיך אין דער צייט, וואס דאס הייסט נאך פסח, איז קומט דאך דאס אלעמאל אויס נאך דער צוגרייטונג און דער הכנה וואס מ'האט געהאט צו פסח, און דערנאך דער עיקר פון פסח אליין, סיי די ערשטע טעג און דערנאך אויך די צווייטע טעג, שביעי של פסח און אחרית של פסח, מ'קומט אויך נאך צו, וויבאלד אז על פי רב איז טרעפט מען זיך נאך דערויף ווי ס'איז דא א שבת בינתיים, האט מען אויך די הכנה פון פרקי אבות. וואס דאס איז דאך אן אויסנאם-ענין, אזוי איז דאך תורה האט דאך זיך יעדערער זיינע שיעורים, אדער שיעורים וואס זיי זיינען כללות'דיקע, פאר אלעמען, ומשאי'כן בנוגע צו די שיעורים פון די שבתות וואס נאך פסח, איז דאך ווי ער זאגט אין סידור, איז דעמאלט איז מען מנהג פון אלע אידן, און פון יעדער אידן, א שבתות אין מנחת שבת שלאחרי פסח, ובפרט נאך פון צווישן נאך פאר חג השבועות, וואס דאס איז דאך דער זמן ווען מ'טרעפט זיך, לערנט מען פרקי אבות, וואס דאס איז דאך אן אויסגעטיילטער מסכתא פון אלע מסכתות, ווי מ'זעט גלייך פון דער התחלה, אז דאס רעדט זיך ניט וועגן א דבר, אן אויסגעטיילטע זאך אין תורה, ווי מסכתא ברכות, אדער ביז די מסכתא עוקצין וכיוצא בזה, וואס יעדער מסכתא האט דאך זיך איר ענין, משא-כן פרקי אבות הויבט זיך גלייך אן מיט א כללות'דיקן ענין פון כל התורה כולה, סיי תורה שבכתב און סיי תורה שבעל-פה, מיט די התחלה פון מסכתא אבות, וואס דאס איז משה קיבל תורה מסיני וואס דאס איז דאך כולל סיי תורה שבכתב און תורה שבעל-פה, און נאך מערער אויך כולל כל מה שתלמיד ועתיק עתיק לחדש עד סוף כל הדורות,

¶2וכמדובר כמה פעמים, און דאס איז די התחלה און דער אריינפיר אין מסכתא אבות וכמדובר כמה פעמים. האט מען אויך די צוגרייטונג די הכנה לזה אין צוגאב צו דער הכנה פון פסח און די הכנה פון די ענינים שלאחרי הפסח, וכמדובר לעיל בינתיים אויך די הכנה פון ספירת העומר, וואס זי הויבט זיך דאך גלייך אן פון ממחרת השבת, וואס דאס איז גלייך פון דעם צווייטן טאג פסח, הויבט זיך שוין אן די הכנה פון ספירת העומר האט מען אויך כמדובר, אז על פי רוב האט מען דעם שבת בפשטות, אדער על כל פנים אין די ימים הסמוכים לשבת, אויב מ'טרעפט זיך לפני זה, איז דאך דאס אויך ימים הסמוכים לשבת פון פרק ראשון פון פרקי אבוץ, בפרט נאך וואס דער פרק ראשון איז דאך כולל אין זיך, ווי אין אלע מסכתות, ובכלל אין עניני קדושה, אז גלייך אין דער התחלה איז מען שוין כולל דעם גאנצן ענין פון דעם גאנצן ספר, וכמדובר כמה פעמים.

¶3זיך בעושה מעמד ומצב האט דאך דאס אין זיך ביידע ענינים. ס'האט אין זיך דריי באזונדערע ענינים, וביחד עם זה, וויבאלד אז זיי טרעפן זיך אלע צוזאמען, האבן זיי אויך ווי יעדערער פון זיי איז משפיע אויף די אנדערע צוויי, וכמדובר כמה פעמים. וואס על כל פנים בקיצור די הכנה פון פסח און די פעולה פון פסח, איז דאך פארשטאנדיק, אז דאס איז ראשון לרגלים, און ניט נאר ראשון לרגלים, נאר אויך דער ראשון וואס אידן זיינען געווארן א פאלק, לקחת לו גוי מקרב גוי באותות ובמותים וואס דאס איז דאך געווען בא יציאת מצרים, במילא איז דאך אויך פארשטאנדיק, אז די אלע ענינים וואס זיי זיינען פארבונדן מיט ווערן א פאלק, האט דאס אויך א פעולה אויף דעם צוזאמענטרעפן זיך און צו פועל-זיין איינער אויפן צווייטן, און יעדערער אויף אלע איבעריקע, ביחד עם זה האט דאס אויך די פעולה פון ספירת העומר, וביחד עם זה אויך די פעולה פון פרקי אבות. וואס בכללות, כמדובר, די פעולה פון פסח איז דאס וואס ס'ווערט דער אתהוות פון א דבר חדש, וואס אף על פי וואס די שלימות פון אתה בחרתנו איז געווארן בשעת מתן-תורה, אבער ס'איז דאך פארשטאנדיק, אז ס'איז שוין געווען אשר לקח לו גוי מקרב גוי איז דאך דאס שוין גלייך געווען בא יציאת מצרים, און אט דאס פועל'ט אויך און כולל אין זיך כל הענינים וואס ווערט אויפגעטאן, ווארום דאס איז דאך די הולדת העם, במילא איז דאס אויך פארשטאנדיק, אז מ'טרעפט זיך צוזאמען דארף פועל זיין דער טרעפן זיך, אז מ'זאל באטראכטן זיך, און באטראכטן דעם מיט וועלכן מ'טרעפט זיך, אז דאס איז פונקט ווי א דבר חדש, און ניט נאר פונקט, נאר דאס איז טאקע א דבר חדש, וויבאלד אז תורת אמת זאגט, אז דאס איז לקקת לו גוי מקרב גוי

¶4ובכל שנה ושנה איז הימים האלו נזכרים ונעשים, שטייט מען דאך אויך ביידע זאכן-די אחריות וואס מ'האט אין אויסצונוצן דעם טרעפן זיך, וויבאלד אז דאס איז נוגע לכל הענין כולו, וביחד עם זה אויך, אז מ'האט געגעבן אויך די כחות אויף דערויף, וויבאלד אז ס'ווערט דער גאנצער ענין איז דאך פארשטאנדיק, אז ער ווערט אויך מיט די כוחות וואס האבן א שייכות צו אים, ובפרט די כוחות וואס זיי זיינען פארבונדן מיט זיין התהוות, איז דאך פארשטאנדיק מיידע זאכן, סיי דעם זכות און סיי די אחריות, אויף אויסצונוצן דעם טעפן זיך אין דער פולסטער מאס. על דרך זה אויך דער ענין פון ספירת העומר, וואס כמדובר כמה פעמים, ספירת העומר באווייזט יעדער אידן און אלע אידן, אז בשעת מ'גיט אן עבודה, גיט מען די עבודה אין אן אופן אז גלייך גייט ער מחיל אל חיל, אז אף על פי וואס ער הויבט אן מיט חסד שבחסד, איז דאך זיכערע זאך אז ער באקומט גלייך צוגעגרייט אויף מארגן האט ער שוין גבורה שבחסד, און וואס נאך מערער, כמדובר כמה פעמים, איז דאס ניט נאר אז מארגן האט ער א נייעם ענין, און מיטן ערשטן ענין האט ער שוין אים אלץ אויסגענוצט בכל עניניו ובכל פרטיו זאגט מען, אז ביום שני זאגט מען ניט יום שני לעומר, נאר שני ימים לעומר דערפאר וואס דעם צווייטן טאג טוט ער נאכאמאל אויף א דבר חדש מיטן יום ראשון, נוסף אויף דעם דבר חדש ממש וואס ער טוט-אויף מיט דעם ענין וואס ס'קומט-צו אין דעם יום שני, ניט די שני ימים נאר אלס יום שני, וכמדובר כמה פעמים, וואס דאס לערנט מען אפ פון ספירת העומר. על דרך זה אויך איז דא דער דריטער ענין, וואס דאס דארף אויך פועל זיין,

¶5אז מ'האט גלייך די נתינת-כח, אז גלייך אז מ'הויבט-אן חסד שבחסד האט מען שוין גלייך די הבטחה, אז וויבאלד אז תורה האט אנגעזאגט אז ס'זאל זיין שבעה שבתות ממות תהיינה האט זיך תורה אים געשטעלט על א חזקה, און תורה גיט אים כח אויף דעם, אז דאס זאל דורכגעפירט ווערן בפועל, אז ס'וועט זיין שבעה שבתות ממות תהיינה וועט ער האבן פון חסד שבחסד ביז מלכות שבמלכות, און נאך מערער ער וועט האבן אויך דעם יום חמישי, ווי מ'זאגט אויך וספרתם לכם זאגט מען דערנאך אויך חמישים יום, אז מ'האט אויך דעם פופציגטן טאג, אף על פי וואס בדיבור זאגט מען ניט היום יום חמישים האט מען אים אבער, דורך דערויף וואס מ'האט געציילט די שבעה שבועות אין אן אופן פון תמימות, במילא האט מען אויך דעם יום החמישי מיט אלע זיינע דרגות, און אט דאס האט ער אויך, כמדובר, אין די אלע ענינים וואס ער דארף זיי אויסנוצן בשעת'ן טרעפן זיך, כמוזכר לעיל, און אין אן אופן אז דאס זאל אויפגעטאן ווערן בנוגע צו אים, און וויבאלד אז מ'טרעפט זיך מיט כמה וכמה, איז דאך א זיכערע זאך, אז ער דארף אויסנוצן דעם טרעפן זיך מיט נאך אידן, ובפרט מיט ברוב עם, און טרעפן זיך אין א מקום קדוש, אין א מקום תפילה און א מקום תורה, און א מקום וואס דארט איז מען מחליט אויף מעשים טובים, און מ'טוט מעשים טובים, און אויך פועל זיין אויך אויף זיי, ואהבת לרעך כמוך פונקט אזוי ווי ער נוצט אויס און באקומט סיוע מכל אחד ואחת, אזוי אויך איז ער זיך משתדל ועושה כל התלוי בו, און וויבארד אז יגעתו האט מען די הבטחה אז ס'וועט אויך זיין מצאת וועט ער זיכער אויפטאן מיט די אלע און אין אלעמען מיט וועלכע ער

¶6טרעפט זיך, ביז אין אן אופן פון ומצאת וואס דאס איז נאך מערער וויפל לפי ערך היגיעה, נאר אויך אין אן אופן פון מציאה, און אזוי אויך בכל ענינים ובכל פרטים אלו. ובפרט נאך אז כמדובר, אז מ'געפינט זיך אין די ימים אז מ'איז מסיים מיט דעם ענין הצדקה, וואס מקרבת את הגאולה, איז דאך פארשטאנדיק, אז די אלע ענינים זיינען מקרב ענינים פון גאולה, במילא דארף דאך דאס זיין גלייך א גאולה מכל ענינים המקבים ומונים, תיכף ומיד ממש, נאך איידער ס'קומט דער כהרף עין און ס'ווערט די גאולה הכללית, אדער אפילו די גאולה הפרטית, ענין וואס מ'ווייס אז דאס איז אזוי איז דאס שוין אליין טוט שוין אויף ענינים של גאולה, ובפרט נאך אז כמדובר, מ'פארבינדט דאס מיט מאכן יעדערן פאר א שליח אדער שליחת מצוה דורך די מצות הצדחה, און דערנאך איז יעדערער מוסיף אויך משלו, כפי הישג ידו, און נאך מערער כפי נדבת כפי מסת ידו, און נאכמערער כפי נדבת לבו הטהור אדער הטהורה, במילא איז דאך פארשטאנדיק, אז דאס ווערט אויפגעטאן ביתר שאת וביתר עוז. ובפרט אז מ'איז זיך מצטרף אלע צוזאמען, און מצטרף אין אן אופן ביז וואנענט אז ס'ווערט פון צירוף ווערט אויך א התקרבות, ביז אין אן אופן אז ס'ווערט ווי א דבר אחד, ביז וואנענט כמדובר לעיל, אין די פריערדיקע טרעפן זיך, אז ס'ווערט אזא מין איחוד, אז ס'איז גאר ניט ניכר, אז ס'איז אמאל געווען צוויי באזונדערע זאכן וואס האבן זיך דערנאך פאראיינציקט, ווארום די פאראיינציגונג איז געווארן אין אזא מין אופן, אז ס'איז גאר ניט שייך צו מחלק זיין, אז ס'איז ניט געבליבן קיין ראשון, אז ס'איז אמאל געווען באזונדערע זאכן, און ס'איז ווי אן ענין וואס מלכ

¶7תחילה איז ער געווען אין אן אחדות אמיתי, ביז אין אן אחדות הפשוטה, כמדובר לעיל כמה פעמים.

¶8יום אות איז אויך דא דער גדול כח הציבור און כח הרבים און זכות הציבור און זכות הרבים, כמדובר כמה פעמים. און מ'האט אויך די ימי סגולה, וואס דאס איז דאך דער ענין פון ימי פון ספירת העומר, וואס מ'גייט אלץ מחיל אל חיל, און מ'האט אויך גלייך די הבטחה, אז מ'האט שוין אין דערויף נכלל, אז מ'וועט זיכער אנקומען צו שער החמישים און אין אלע דרגות שלא, כמוזכר כמה פעמים. און אין דעם אלעם אין אן אופן ווי צדקה טוט-אויף וואס דאס איז מזרז עניני גאולה, און מזרז כל עניני טובה ומצוות, תורה ומצוות, און כל עניני טובה וקדושה, אז ס'זאל זיין נאכמערער זירוז און נאכמערער זירוז, ביז ס'וועט זיין אין אן אופן אז כהרף עין קומען אויף אלע גוטע זאכן, און נאך מערער, אז לא עיקרא מאפילו כהרף עין אויך ניט, און מ'האט גלייך די אלע ענינים האמורים אין אן אופן של מזומן ממש, און אין אן אופן וואס איז אויך כולל דער ענין הכתר אין די ביידע זיינע דרגות, וואס דאס איז דער ענין פון חמישים אין ביידע דרגות, כמוזכר כמה פעמים, און דאס ברענגט אויך גלייך אראפ בפועל ממש, ביז אין אן אופן וואס לא ייכבן, אפילו כהרף עין, און ס'קומט גלייך די גאולה האמיתית והשלימה על ידי משיח צדקנו, ביז וואנענט אז בנערינו ובזקנינו ובבנינו ובבנותינו ארו אים עננם שמיא, טרעפט מען זיך אלע, בארצנו הגדושה, און דארטן גופא, אף על פי וואס יעדערער איז דאך פארבונדן מיט זיינע פעולות און זיין שליחות בעולם, כמדובר כמה פעמים, אזוי ווי מ'פארט זיך פאנאנדער, פארט זיך דאך יעדער תחת גפנו ותחת אונשו, במילא דארף ער דאך דאך גרייטן יעדערער צו א באזונדער ענין, וואס דאס איז שונה אין דעות-אין שוות און אין פרנסתם שוות.

¶9וכמדובר כמה פעמים, זאל דער פאנאנדערפאלן זיך נאכמער פארגרעסערן די תשוקה און דער ואהבת רעך כמוך נאכמערער בשעת מ'איז געווען צוזאמען, ווארום מ'ווייס אז מ'פארט זיך פאנאנדער אויף א משך זמן, ביז די גאולה האמיתית והשלימה, ווי דערמאנט פריער, במילא ווערט גלייך די געויים ביתר שאת וביתר עוז, במילא ווערט אויך די אהבה און דער איחוד נאך מערער און נאך מערער, ובפרט בשעת מ'האלט זיך טאקע בא געזעגענען ממש, און מ'גרייט זיך שוין נאך פון פאר דעם, יעדערער אין זיינע הכנה און אין זיין דרך און אין זיינע ענינים און אין זיינע אופנים און לויט זיינע דיעות, איז דאך דאס אלץ נאכמער ער מדגיש און ברענגט ארויס בגלוי דעם איחוד, ביז אין אן איחוד שאין כמוהו, כמוזכר לעיל. און מ'האט גלייך, אז ס'ווערט על דרך ווי מ'זאגט שבעה שבתות תמימות תהיינה וואס דאס איז דאך פארבונדן מיט מנורת זהב כולה, וואס דאס גייט אויף די שבע קני המנורה, וואס דאס איז דאך כולל דעם גאנצן אידישן פאלק, און אין אן אופן ווי דאס איז אויך כולל יריכה ופרחה ה, ביז די כללות המנורה און דעם ענין האנושה בה, וואס על דרך זה איז דאך דא די אלע ענינים אפגעשפיגלט ווי דאס איז אין אידישן פאלק, ובפרט נאך אז מ'פארבינדט די אלע ענינים מיט צדקה, וואס צדקה איז דאך מוסיף הצלחה רבה ומופלגה אין כל עניני טוב וקדושה, כאמור לעיל.

¶10מ'געפינט זיך אין ימי סגולה, וואס דאס איז דער זמן פון ספירת העומר, און ימי סגולה אז מ'גיט מלמעלה די כוחות אויף דערויף, אף על פי וואס די מצות ספירת העומר איז דאך דאס אן ענין וואס יעדער איד דארף דאס טאן מלמטה למעלה, אנהויבנדיק פון חסד שבחסד, און אזוי גיין מיט זיין חייל, מחיל אל חיל איז דאך דאס אלץ ווי ס'הויבט זיך אן ממחרת השבת פון דעם צווייטן טאג פסח, אבער דעם ערשטן טאג פסח האט מען דאך נגלה עליהם מלך מלכי המלכים הקבוש הוא, און נאך מערער בעצמו ובכבודו, און נאך מערער אז דער בעצמו וכבודו האט גואל געווען איז דאך א זיכערע זאך, ווי דער מהרל פסק'נט אפ, אז ס'איז ניט שייך דער גאנצער ענין פון עבדות לאחרי יציאת מצרים, אנהויבנדיק פון יציאת מצרים בתחילתה, איז שוין גלייך געווארן א חירות אמיתית, וואס דאס איז אויך כולל ביז די תכלית השלימות אין חירות, איז דאך פארשטאנדיק אויך, אז וויבאלד אז מ'געפינט זיך אין אזא מין עת רצון, און אין די אלע דריי ענינים האמורים, האט מען אויך דער חוט המשולש מיט אלע פירושים שבדבר, אנהויבן די וכולל ובעיקר דעם פירוש פון בית המקדש השלישי, וואס ער שטייט שוין איצטער בנוי ומשוחלל, און ס'ווערט מערניט דער כהרף עין ער זאל אראפקומען ווי ער שטייט שוין צוגעגרייט, מלמעלה למטה, און נתלבש ווערן דא אין מקום גשמי, ביז וואנענט ס'וועט זיין אין אן אופן אז מראה באצבעו ואומר זה אט איז דער בית המקדש השלישי, מיט אלע זיינע פרטים ופרטי-פרטים, צוזאמען מיט מראה באצבעו ואומר זה אט איז גלייך בנערינו ובזקנינו בבנינו ובבנותינו צוזאמען אין ארצנו הקדושה, אויך אין ירושלים עיר הקודש, וכמדובר, בבית המקדש

¶11שלישי, ובפשטות ביז אין אן אופן פון מראה באצבעי ואומר זה, און נאכמערער אז מ'זאגט זה כפול שני פעמים, זה הוי'אלקינו וזה הוי'קוינו לו יאשיינו נגילה ונצמחה בו בעצמותו, ובשמחה ובטוב לבב.

¶12פון די וואס דאס איז דאך אין דערויף געבן ספר תורה, וכיו'דארף זיין.

¶13פון די סבועות פון אמן בקרב מען דא הכרוב הצלחה, אפגעבן דאס פון כחרבא, כאן בשלחה ראה, און ווי זו ער זיין מזוני, אמן, בכל החלחה, מ'וועט אפגעבן א צדקה פאף זיי.

¶14זיי זאלן זוכה זיין צו אוממייניק נאך ון, אז מ'זאל דא אפגעבן א צדקה פאר קטר און פאר מותר, זיינען פצורית פעץ.

¶15איז שוין ריבוא ווי דערפון? נעמדף וואס דארט מארגן? און אנער געזיין. און אנהויבן די צו די געבאלדן? אים, און אין געבאלדן? און איינער אידן? נאר די געבאלדן? און ווי געבאלדן? ברכה והצלחה.

¶16ברכה והצלחה. וואס י'שבט ה'תשמ", בקרוב ממש, דארף ער הצלחה. אמון, בקרוב ממש.