transcript · Yiddish
Text
Machine text not yet checked by a person - do not quote it as the Rebbe's words.
¶1ווי אזוי קען מען ניט אריינגיין אין קיין שער פון דער אחרון איז ער געבונטן קומט אויס על פי שכל אזוי, צי פארקערט איז אים דער אינגעפאלגן
¶2דעם וואס ער האט אים אויף זיך אנגענומען אלס א פוסק.
¶3ער וועט דאס ניט אנהויבן.
¶4סוגים אין גזירות. אלע געזאגן דאך מפני הטעת וואס מ'האט דעם
¶5גוזר, איז דאך דאס אזא גזירה וואס דער ציבור יחידן מעמד בו.
¶6און אויך האט מען דאס געזאגט ”בתור ג טעם” פארוואס מ'האט גוזר געווען די גזירה?
¶7וואס דערויף די גמרא, אז א ווי מ'האט מפרסם געווען דעם טעם אויך, איז דאס דעמאלט, אויב מ'וואלט זען, אז בטל הטעם וואלט בטל געווארן די גזירה אויך.
¶8ס'איז שיין געבונדן מיטן טעם, ס'איז
¶9שי פון גזירות ניט בינדן מיט קיין טעם, דער טעם זאל בלייבן בחשאי ס'הי טוט מען וואלט, אז מ'זאל גלייך מפרסם זיין די גזירה מיט דעם
¶10ט פון תורת החסידות, מיט די הנהגות בדרכי החסידות, ווארום געזאגט דעם טעם באותו מעמד.
¶11ס'איז געווען גלייך שיעורי בצידו, אז פארוואס איז מען גוזר די גזירה?
¶12דערפאר וואס דאס קען ברענגען פון תוסעות וואס כללות הענינים איז געווען רייסן פון תורה ומצוות.
¶13וואלד אז מ'האט מפרסם געווען די גזירה מיטן טעם, אז קען זמן דער טעם האלשך במקומה.
¶14בשעת מ'זעט אז דער בטל איז אויב דער טעם איז געווען א בטל מיקרו אויב דער טעם איז בטל געווארן לאחר זמן, כאטש אפילו די גזירה בלייבט איז דאס גייט אריין
¶15דרים פון שוין פון כמה וכמה אבער לחטיא דער טעם איז געווען א בטל מיקרו א טעות מיקרו בכמה כמה פרטים וואס אין דערויף איז אט דעמאלט ניטא קיין מקום, מנגלה דתורה, אז די גזירה זאל זיך האלטן.
¶16וואס דאס איז א ביאור, וואס האט מען געזאגט אין ענין פון זיינע שיח וואס זיינען דאמאלט געווען ניט מוסקים מיט דער שיטה זיינען זיך אפצופירן אין עולם האמת,
¶17איז טער אויב מ'דערמאנט אז זיי זיינען געווען נגד ניט נאר אויב מ'טוט דאס.
¶18אויב מ'דערמאנט, אז זיי זיינען אמאל געווען נגד איצטער האבן זיי זיך מקריב געדעתו זיי זיך מצטער, פארוואס איז עפעס ש”מה מקרא על הענין הזה”?
¶19איז אפילו אט די וואס קומען זיך טענה'ן, און ער טענה"ט, אז ניט זיין ענ צי גרעסער, ווי ער האט אויף זיך מקבל געווען פלוני בן פלוני פאר א פוסק אדם בדרכיו,
¶20וויבאלד אבער אז יענער האט די קיין פינקציג יאר, די פינקציג יאר ס'איז העכער צוויי הונדערט יאר וואס ס'איז דורכגעגאנגען פון דעמאלט, ווי ס'איז מן דרכי החסידות און מנהגי החסידות איז דאס אן ענין וואס מושיב
¶21זעט מען, אז ניט פאר דאס צו חל זיין, נאר ס'איז געווען ”לכ סמך ממה” האט דאס ניט געקענט פארטראגן, במילא האט ער געקומען און האט דאס מבלבל געווען.
¶22וואס דאס איז יצא במוחץ חי, נאך די צוויי הונדערט יאר איז אן ענין וואס איז מוסיף תת ברך, ווי
¶23ער זאגט אין זייער, אז דאס איז פונקט אזוי ווי דער וואס פועלן רעדן וועגן סיפורו, דער אלדיקער ווארט איז
¶24דאך אטלאס קישן ”דרגא על דרגו ששון וגליא” איז פונקט אזוי ווי בשעת דאס איז אן ענין פון היפך, פון ”שמע ישראל הוי' אלקים הוי' אחד” וואס דאס איז דאך אחת האמיתית שלום,
¶25וחס ושלום מאכן חילוקים צווישן ששון וגרי איז אט אזוי איז זיכער, אט דאס איז וואס משכשרוי בקודשא בריך, וואס דאס איז אורייתא אין שמות חס ושלום מחלה, וואס
¶26אלעמאל בשלום ס'קען נאך זיין בשכנה ס'קען עצים איז דאס ביי אלע העלפן זיי זאלן דאס ארויסהעלפן ”מן העלם מן” הגילוי, און אט דעמאלט וועט דאס העלפן ווי ער איז מסיים אין תניא, אז פריער איז אים 'מחשבה דיבור' ומעשה איז ניט נוגע, איז כל זמן ס'רעדט ניט אן אין נקודת האמונו,
¶27בשעת אבער ס'רעדט אן אין נקודת האמונו איז דאס דערנאך פועל'נט דאס, אז דאס באווארנט אויך ”מחשבה דיבור ומעשה אף על” פי שאני נמאמר בזה כלל אז ער איז מסיים אין תניא.
¶28בתחילה האנדלט זיך ביי אים קומט ניט צו אים צוגיין מצד דעם ענין וואס שטייט פונקט אזוי ווי ששון וגליא פון דעם אויבערשטן איז איין זאך, אט אזוי איז ששון וגליא פון אידן איין זאך, און ששון וגליא פון תורה איין זאך, אז מ'קען דאס ניט פאנאנדערטיילן, און דער וואס וויל האבן גליא האבן ששים דערנאך אבער, בשעת מ'פועל'ט דאס ביי אים, און וואס הייסט מ'פועל'ט?
¶29מ'איז דאס ביי אים מגלת גייט ביי אים ארויס אל הגילוי אט דעמאלט פועל"ט דאס ביי א און מנהגי החסידות, און דער עיקר תכלית כוונות פון תורת החסידות, וואס ער איז משמין מדותיו הטבעות, און ער ווערט א איד ווי א איד דארף זיין.