Text

¶1דעם גאנצן אריכות הדיבור, און נאך די אלע הסברות, וואס הגדול תלמוד 'שמביא לידי' מעשה און ער דו אויך די תורת הבעל שם טוב וואס דער רבי האט דערציילט אויף ”תורה שאין אמה מלאכה סופה בטילה”,

¶2האט ער געטיילט אז ס'דארף זיין די מלאכה פון אהבת ישראל, און דאס דארף זיין צו תורה און אויך דער ענין וואס איז מבאר בארוכה אין אגרת הקודש, אז דער 'עיקר העבודה' בזמן הזה איז דוקא די עבודה פון צדקה, און דוקא בימיהם איז געווען תלמוד-תורה כנגד כולם איז רעכט, אז דוקא י' תשלו זאל מען פארגעסן רעדן גאר וועגן דעם עיקר הענינים.

¶3און דאס איז, אז מ'דארף לערנען חסידות בשופי ובהתמדה ובשקידה, און ניט נאר אט די וואס ”תורתם אומנתם” ווי ”תורתם אומנתם” איז דא בזמן הזה,

¶4וואס בכללות איז דאס ויושבי אוהל, ובפרטות תלמידי ישיבות, נאר אפילו אט די וואס זיי זיינען אין אן אופן וואס מערניט ווי עיתים לתורה דערפאר וואס זיי זיינען בעלי עסק קען דאך אויך זיין, אז די זמנים תנויים זאלן פארפלייצן און זאלן פארטרונקען ווערן אין 'לימוד התורה' בכלל און אין לימוד 'פנימיות התורה', תורת החסידות בפרט,

¶5וואס אף על פי וואס לכאורה רעדט זיך דאך אומעטום דעם גודל הענין פון אהבת ישראל, און מצוות און צדקה, ווי ידוע כמה ציפורים וכמה מאמרים ”וכמה שיחיות בזה”, אבער אף על פי כן, און ניט קוקנדיק אויף די אלע זאכן איז דאך מצוה וחובה וזכות און חוב קדוש און מיט אלע תורה וואס מ'דארף אויף דערויף זאגן, אז מ'קען זיך פארגינען אויף זיין א בקה אין לקוטי תורה,

¶6און פארגינען אויף זיין א בקה אין ”תורה אור” און פארגינען אויף זיין א בקה אין תניא רעדט מען זיך ניט, און ניט אזוי די בקיאות אין אותיות, וואס דאס נעמט זיך צו א סך צייט, נאר דער עיקר אז ס'זאל זיין ואיניקסטנס א בקה אין ענינים און אין תוכן הענינים פון די ספרים און און פאר מאמרים וכו' וכו ו”כל המרבה וכל” המוסיף מוסיפין לו.

¶7און אזוי איז נחלש געווארן די שיחות ולשון המורגל, אז ס'איז נחלש געווארן דער ענין העבודה, בדורותינו אלו איז נחלש געווארן אויך דער ענין הלימוד כפשוטו, בפרט פון תורת החסידות, ניט קוקנדיק אויף דערויף וואס ס'איז דאך דא דער יפוצו המעינות, מ'דארף ניט לערנען דוקא פון א כתב,

¶8וואס כאן אז מ'קענען פאנאנדערקלייבן, און גרייזיק וכו' וכו ס'איז דא גענוג געדרוקטע און גענוג מוגה'דיקע וכו' וכו,' און אבי מ'זאל זיך זעצן און לערנען אט דעמאלט האט מען די הבטחה,

¶9אז תהי' יד מקושרה והלכה בעקבותיו על העליונה מיינט מען דאך דאס ניט נאר לגבי דעם וואס מ'געפינט זיך מבחוץ, נאר דער עיקר לגבי דעם וואס איז בפנים און ער לאזט אים ניט צו צו לימוד אילנא דחייא, צו לימוד 'פנימיות התורה', צו לימוד תורת החסידות.

¶10און אויף א טייטשן דאס גאר כפשוטו, אז מ'זאל פשוט פון היינט ביינאט, פון מארגן אינדערפרי, פון רחאי פון וואס פריער און וואס מערער, מוסיף זיין אין התמדה שקידה אין לימוד החסידות,

¶11און דערנאך וועט בדרך ממילא אויך זיין דער לימוד ”מביא לידי מעשה”, אבער דאס וואס איך רעדט איצטער איז דער ”פיוו לבו שוין” אז מ'זאל מוסיף זיין אין התמדה ושקידה, אין לימוד החסידות און הלוך והוסיף הלוך ואור, ביז וואנענט אז ס'וועט זיין דער שמן דאורייתא, וואס דאס איז רזין דרזין וועט אראפקומען אין די יין דרייתא,

¶12וואס דאס איז רזין דאורייתא, און דאס וועט אויך איבערמאכן דעם אופן פון 'הבנה והשגה' אין לימוד הלחם ומים דתורה, וואס דאס איז די נגלה דתורה.

¶13אזוי ווי דא איז דא א יונגערמאן וואס מ'האט אים געבעטן צוויי מאל מרייר זיין, האט ער מצליח געווען, וועט ער אפשר איצטער פרואוון מרייר זיין בנוגע צו לימוד החסידות, מיט א ניגון צומח.

¶14ויהי רצון, אז ס'זאל אראפקומען בהצלחה רבה.

¶15און דאס הייסט, אז פון היינט ביינאכט, מארגן אינדערפרי, זאל נתרבא ווערן לומדי תורת החסידות והוסקים בה, על מנת להבינה ולהשיגה ”ועלמוד וללמוד לשמור ולעשות” ולכיות.