עברית
Library

transcript · Yiddish

Text

15 sections

Machine text not yet checked by a person - do not quote it as the Rebbe's words.

1און ווייכן שטייט דאך אין דער התחלה פון ימי הגבלה, פון הגביל את ההר וקידשתו וואס דאס קומט נאך די התפעלות וואס מ'האט געזען ויחן שם ישראל נגד ההר איש אחד בלב אחד", און דערנאך איז מען געקומען נאך א טאג דורכגעגאנגען, וואס אויך דעם טאג ווערט דאך אנגערופן יום המיוחד וכו איז דאך פארשטאנדיק, אז דעמאלט איז אויך די צייט, צוזאמען מיט די הודאה אויף ויחן שם ישראל נגד ההר, און דער אויבערשטער אליין האט מכריז געווען, אז איצטער זיינען אידן ראוי שוין ביום זה, לקבל את התורה, האט אויך ער אויבערשטער, בבת אחת, און דערמיט אויך אנגעזאגט בנוגע צו הגדיל את ההר וקדשתו, ביז וואנענט מעלות בהר און נוגע בקצהו. וואס דאס איז אויך מדגיש, פארוואס באווארנט מען דא? אז ס'קען דאך זיין עלות בהר על דרך ווי ס'איז געווען במי אהרן לאחרי זה, וואס כוונתם איז געווען על דרך פון וואס בנוגע צו עלות בהר, און ניטא די הדגשה, אז ס'מוז זיין דערנאך די ירידה מן ההר, און ביז וואנענט אז תורה לא בשמים היא, און ס'דארף דוקא זיין בארץ און אז מ'פעקט אן ענין של ספק, זאגט דער אויבערשטער אליין, אז זר ובית דינו קומען צו אידן דא למטה און פרעגן ביי זיי ווי דארף אויסקומען על פי התורה, וואס דאס איז דאך דוקא נאך דערויף ווי ס'איז געווען דער עלי'אל ההר, איז אבער דערנאך גלייך געווארן, אז ס'זאל דערנאך אראפקומען לאחרי הירידה, און דעמאלט איז פארקערט, ווערט גאר דער עיקר דוקא בארץ מתחת, בארץ הזלזו התחתונו שאין תחתון למטה הימנה,

2און דארטן ווערט די תורה לא בשמים היא נא דוקא דא בארץ. וואס דערפאר איז צוזאמענזעענדיק ווי אידן שטייען אין אזא מין מצב, איז פארשטאנדיק אויך ווי ס'קומט דעמאלט די הזהרה הפכית לכאורה, אז ניט נאר אז ס'דארף זיין נזרע פון עלת בהר לאחרי מתן תורה, נאר אפילו נוגע בקצוהו, וואס דאס קען דאך ברענגען, וויבאלד אז ס'האט דעם תוקף און דעם ברענגען פון הר סיני, איז דאך ביז וואנענט אז ס'קען דערנאך ארויסקומען דער היפך פון השנה איננו וכל ער בלייבט אין זיין גאנצע מציאות, כמדובר כמה פעמים, באווארנטן דאס צוזאמען מיט דעם תכלית השלימות וואס אידן האבן דערגרייכט בשעת עלי'להר, וואס די הכרנו לזה, מצד אידן, זיינען זיי שוין געווען גרייט דערצו אין ראש-חודש סיון, עאכו כמה וכמה אין די טעג לאחרי זה, איז אויך דער אנזאג פון הגבלה איז אויך געווען אנגעזאגט געווארן בהמשך מיט דעם ענין וואס דער אויבערשטער האט מכריז געווען אז מ'זאל וויסן זיין אז ס'איז ממלכת כהנים, וביחד עם זה דארף זיין דער ענין פון א כהונה אין אזא אופן אז ס'ווערט א גוי קדוש, וואס דער ענין פון גוי איז דאך דוקא פארבונדן מיט ארץ לזור התחתונה, מיט עולם הזה התחתון, וואס דאס איז דאך אויך נרמז אין דעם ווארט גוי, ווי דער אלטער רבי מבאר אין תורה אור בתחילתו די השתלשלות הדרגות, און דערנאך בארוכה מער בארוכה אין די הערות פון צמח צדק אויף דעם דרוש אין תורה אוד, ווי אזוי גייען דאס אויך די השתלשלות פון ווי אין ספירות עצמם, און דעמאלט דארף מען אויך האבן דער ענין אין דעם כסור ההפשי באווארענען דער ענין הצדקה, וואס צדקה תרומם גוי אז דאס זאל קוקנדיק וואס מ'ווערט און מ'האט די שליחות דוקא דא למטה, זאל זיין אויך בשעת מעשה דער ענין

3מ'זאגט אין פרשת השבוע נשא את ראש, פארבונדן מיטן משכן וואס ס'איז דוקא געמאכט געווארן פון כסף זהב און נחושת, פון ענינים גשמיים, י'ג'ענינים, ט'ו'ענינים, און דארט זאל זיין ושכנתי ניט נאר אין דעם משכן, נאר אפילו בתוך כל אחד ואחד, כולל כל הדרגות וואס ביי אירן, פיז אין דעם ענין וואס מ'דארף האבן תרומם גוי, דארט איז דאס א הכרח גמור. על אחת כמה וכמה אז ס'דארף זיין דער ענין הצדקה, כמוזכר לעיל, אז גלייך אין תורה אור אין דעם דרוש פון בחודש השלישי, ביום הזה, ובצאת ישראל בני ישראל מארץ מצרים בעם מדבר סיני, און דעמאלט איז געווען דער ויחן שם ישראל נגד ההר, כי איש אחד בלבו אחד, ביז אין אחדות אמיתית, איז דערנאך גלייך געווען צוזאמען דערמיט אויך די באווארעניש, אז ס'דארף זיין טאקע ממלכת כהנים. און ווי אפגעטייטשט אין ספרים, אז דאס מיינט מען א דרגא פון כהן גדול, וואס בא כהן גדול פסק'נט דאך דער רמב״ם בספרו, הלכה ברורה, אז ענינו ביז דירתו איז דוקא אין בית המקדש, ביז וואנענט ווי ער שרייבט דארטן א ציווי, אז ער דארף גאר ניט ארויסגיין פון ירושלים, וואס דער ענין פון ירושלים איז, אז לא נתחלקו לשבטים זי איז העכער ווי אידן שטייען אין א חילוק אין א התחלקות לשבטים, ביז וואנענט אז דארט איז ביתו תמיד, וכמדובר כמה פעמים, וואס דאס איז אויך די באווארעניש פון צדקה תרומם גוי וכמוזכר לעיל אויך דער ענין אין דעם דרוש פון מתן תורה, אז כל התורה כולה איז אן ענין של צדקה, און דאס ברענגט אויך צו צדקה כפשוטו, ווי פארשטאנדיק פון דעם דרוש, וואס דערפאר איז דאך אויך כנהוג יתספות כמי אלו אז מ'איז מסיים און חותם, און גלייך נעוץ סופן בתחילתן, אין דעם ענין פון צדקה, אז יעדערער און יעדערער נעמט אויף זיך די שליחות אויף אפגעבן צדקה כפשוטה, אין ממון כפשוטו, און א

4מזה התחתון כפשוטו, ביז צו ענני כפשוטו, אדער על כל פנים צו א מוסד וואס ער איז עני און דארף האבן נאך מערער געלט כדי ער זאל קענען דורכפירן זיין שליחות. און דאס באווארנט אויך, אז ס'ווערט דורך צדקה תרומם גוי כמבואר בארוכה כמוזכר אין די הערות פון צמח צדק וברמז, ובקיצור נמרץ, אין דעם דרוש עצמו, אין דעם ספר וואס ס'ווערט אנגערופן געווארן על ידי רבותינו נשיאינו, און ס'איז געווארן א שמעום אשר עיקרא לו בלשון הקודש, וואס דער שם איז דאך תורת הבעל שם טוב איז מחי' און מהוה, און ביז מקיים כל הענין כולו, אז דאס ווערט תורה אור, און די תכלית התורה איז דאך אז ס'זאל האבן אין זיך דעם נר מצוה, ביז וואנענט אז נאך קודם לתורה אור לימוד התורה עצמה, איז מען מקדים ווי גערעדט פריער דער לימוד התורה אין אן אופן ווי דארטן שטייט דער ענין פון מצוה, און ערשט דערנאך האט מען דעם דרוש וקבל שכר, וואס דאס איז תורה אור וואס אור בכלל איז דאך העכער פון וועלט, ביז וואנענט אז אור וואס טאקע אין אים איז געווען די ירידה ובריאה, ס'איז אבער געווען ביום ראשון, איז זיינען דעמאלט געשטאנען די ענינים לאמיתתם דערנאך האט מען דארט ניט געקענט דערמיט משתמש זיין אין די ימים שלאחרי זה, לאחרי שבעת ימי בראשית, ולכמה דעות נאך אין התחלה פון די שבעת ימי בראשית, כמבואר במדרשי חז.ל.

5וואס על דרך זה איז דאך הימים אלו נזכרים ונעשים, ובפרט לתורת הבעל שם טוב, אז בכל רגע ורגע ווערט די התחוות ונקט ווי ס'איז געווען בפעם הראשונה פון עצמות ומהות שלא קדמה לו סיבה ועילה חס ושלום מאין ליש ממש, און דוקא פון דעם ארט, וואס דארט איז ניט שייך אפילו צו זאגן א גדר פון א סיבה ועילה, און דאס ווערט דער רגע ורגע פון כל ימי חיי האדם עלי אדמות, וואס דערפון איז אויך פארשטאנדיק פתגם רבותינו הודעת רבותינו נשיאינו, אז אפילו לאחרי מאה ועשרים שנה, איז אויך דארט אויך שייך די עלי'מחיל אל חיל און מתאים לעלי'בשנים אין זמן ומקום גשמי, ביז ווי די ראי'בזה און דער הוכחה בזה פון דער אמירת דברי אלקים חיים, דורך נשיא דורנו, וואס ער האט דאס מפרסם געווען בנוגע צו אמירת פון דברי אלקים חיים פון זיין פאטור, וואס ער איז געווען דער ממלא מקומו, אז ס'איז געקומען די שנה מסויימת האט ער דעמאלט געזאגט דעם מאמר חסידות אויף דעם פאפיטל אין תהלים וואס ס'איז מתאים למספר השנים וואס הויבט זיך אן עשרים במרחשון, כמדובר כמה פעמים.

6וואס אזוי איז אויך בנוגע לעניננו, אז גלייך שוין אין יום ראשון, וואס דאס איז בדוגמא פון יום ראשון שנתל עשר עטרות, און ווי אזוי ווערט ער דערנאך נתגלה בכל יום ראשון, עאכו כמה וכמה פון יום ראשון פון שנה זו פון ראש חודש סיון, וואס דאס איז דאך פארבונדן מיט תורה אור, אז יעדער ענין ווערט בא לויכטן מיט אלע זיינע פרטים ופרטי-פרטים, וביחד עם זה שטייט דאס בגלוי, אין אור, ווי דאס איז בתכלית השלימות, וכידוע די מעלה פון אור, אז בנוגע צו אינו דומה ראי'לשמיע, אז בנוגע צו לשמיע ווי אזוי נעמט מען אן ענין, גייט מען מן הפרט אל הכלל, אז דורך דערויף וואס ער הערט פרטים, האט ער דערנאך דעם ציון ביז אז ער ווערט דערנאך א מזיק ותופס פון דעם כללות הענין, משא'כ ברעי איז דער סדר הפוך, אז צום אלעם ערשטן, און גלייך ברגע הכי ראשון, אז אן ענין קומט אין אן אופן פון רעי דערזעט מען כללות כל הענין כולו, נאך איידער מ'קלייבט זיך פאנאנדער אז ס'איז שייך צו פרטים, עאכו כמה וכמה אין די פרטים עצמם, האט מען גלייך בזכירה אחת כל הענין כולו, מיט אלע זיינע פרטים, נאר די אלע שטייען זיי אין א מציאות פון דבר אחד, וואס דאס איז דאך אויך רומה אויף א דבר יחיד. וואס דאס איז אויך בנוגע למעשה בפועל, אז וויבאלד אז מ'שטייט שוין אין התחלה פון ימי הגבלה, וואס אנגעזאגט אויף דערויף האט מען ביום ראשון, ווארום תורה בכלל איז דאך ענינה אויף מחבר זיין הפכים, וואס דערפאר איז דאך דוקא בשעת מתן תורה ביז דעמאלט איז געווען אבות און שבטים און יעקב וכו בחירשי באבות וכו אף על פי כן איז נאך געווען די גזירה, אז עליונים זיינען גזירה פון לשון גזירו אפגעטיילט פון תחתונים, ועל דרך זה תחתונים, כאיז פארשטאנדיק, זיינען דאך אפגעשייט פון עליונים

7אף על פי וואס זיי האבן דאך א השפעה, ביז א השפעה וואס איז פארבונדן מיט מעשה בפועל, דאס איז אבער אן אופן ווי ס'ווערט א השפעה, און די ענינים זיינען דאס איז אן עליון און דאס איז א תחתון, און ס'איז א גזירה, און פון לשון אויך פירוד, פון מזה לזה, און אין אופן בזה דוקא איז קיומם, וואס יש לומר אז דאס איז על דרך, ווי אפילו לאחר מתן תורה, דער סדר העבודה ווי רבי עקיבא האט באוויזן די וועג אויף נכנס בשלום על מנת ובאופן, אז ס'איז א זיכערע זאך אז יצאה בשלום. על אחת כמה וכמה לפני מתן תורה, וואס מ'אין זעט דאך אויך בכל שנה ושנה וואס הימים האלה נזכרים ונעשים, איז דאך אויך דער חידוש אין זמן מתן תורתנו, חג השבועות הבא, אז ס'ווערט ביז חדשים ממש, מ'דערגרייכט דעמאלט אט די דרגא און די שלימות, וואס לגבי שלימות זו איז כל השלימות וואס איז געווען אין כל השנים שעברו, איז ווערט דאס אנגערופן אז דאס איז בדוגמא אז ס'איז נאך דא דער חילוק אין העדר ההתאחדות צווישן עליונים ותחתונים בשלימותה.

8און מ'דארף ווארטן על ידי ההכנה אין די ימים שלפני זה, וואס די הכנה הויבט זיך שוין אן אין ראש-חודש סיון, און דערנאך ווערט דאס ביתר שאת וביתר עוז בימי הגבלה ממש, וואס אויף זיי האט מען שוין אויך אנגעזאגט אין ראש-חודש סיון, און דערנאך איז מען הולך מחיל אל חיל.

9השבועות שבשנים שעברו, און דערצו איז נאך אויך צוגעקומען די שלימות וואס מ'האט שוין אין די שבע שבתות מימות תהיינה, האט מען שוין, על-אחת ספירת העומר פון מ'חס ימים, פון ספירת העומר, וכידוע די דרגא פון כפליים פון כ'ד וכו,' וואס דערפון ווערט דאך דער ענין פון מ'חס,

10ברד", די צירופים פון חם, וואס דאס איז דאך די עבודה התורה בכלל. און דערצו האט מען גלייך די צוגרייטונג, אז מין ח' ביחד עם זה איז דאך ערב פון דער ספירה הבאה לאחרי זה, וואס זיי ביידע צוזאמען גייען דאך אריין אין די ימי הגבלה, וואס דאס איז דאך א הכנה צו שער הנון, ביז אין שער הנון, ווי דאס איז העכער פון כל ענינים פון שערים והגבלות ומדידות, ביז אז דאס ווערט דער ענין פון התאחדות, אז ישראל על ידי אורייתא ווערט חד ממש מיט קובה. און וואס דאס איז דאך פארבונדן, כמובן וגם פשוט, מיט ענין פון גאולה האמיתית והשלימה, וואס דאס איז דאך אויך פארבונדן מיטן שיעור תהלים וואס הויבט זיך איצטער אן, און דער סיום שלו איז, אז ס'זאל זיין ישועות משיחו הוא, איז מען מסיים לאחרי זה, אז גלייך נאך דרעמען ווערט בגלוי יושע את שמחך וברך את נקלתך און רוב ונעשים עד העולם, וואס דאס ווערט דאך אין הוי'אמלך לעולם ועד דעמאלט ווערט די אלע ענינים וואס דער אויבערשטער טוט, ניט נאר ווי ס'איז געווען נשא את ראש בזמן המשכן, לאחרי זה מידי שנה בשנה, ובפרט אין די טעג, אין די וואכן, ווי בהיינטיקן יאר איז דאך לערנט מען דאך דאס, און מ'לערנט מיט פרשה נשא מער ווי איין וואך, נאר שני שבועות, וכמדובר כמה פעמים. איז דארף דאך דעמאלט זיין ניט נאר אורעאים, נאר אויך אין אן אופן ונעשים, און דאס פועל'ט אויך אלס א הכנה צו עד העולם, זאל מען האבן דאס בפועל.

11ובפרט אז מ'איז מסיים מיט דעם ענין הצדקה, און מסיים אויך מיט נאכאמאל דער דערמאנונג, אז יעדער איד איז ניט נאר ער איז מאמין בבינת המשיח, נאר אויך אחכו לו בכל יום שיבוא, און דערנאך וועט בדרך ממילא זיין די כל הענינים פון ימות המשיח, כולל דער ענין פון נהגו כבוד זה בזה, ווארום בימים ההם איז אין שם לא מחלוקת ולא תחרות וכו נאר מ'קומט צו דעם מעמד ומצב פון כמים לים מכסים נאך זייענדיק אין גלות, ובפרט ע ל ידי הפצת המעיינות חוצה. וואס דעמאלט איז דאס דאך אויך כולל דער עמי'חיים זכו פון ימות המשיח, כולל אויך די ענינים ווי גערעדט איצטער בנוגע צו ישועות משיחות, בנוגע צו רום ונעשים עד העולם. און דאס איז נאכמער מזרז, אז נאך איידער מ'גייט אריין אין מימ ספירת העומר, און עאכו כמה וכמה עיידער מ'גייט אריין אין שער אנו'ן ולמעלה מזה, האט מען שוין בפועל ביז מראי באצבעי ואומר זה, ובפרט על ידי נתינת הצדקה, באווייזט מען, אז ס'איז שוין געקומען משיח, און ס'איז שוין דא דער ורום ונעשים עד העולם ובפרט נאך אז מ'האט שוין געלערנט און געלעבט מיט נשא את ראש פון פרשה נשא און פאר דערויף נאך נשיאת ראש פון ווי ס'איז געווען אויך אין לפני זה כללות מנין בני ישראל, וואס דאס איז דאך פארבונדן מיט חיבתם, ווי רש'טייטשט גלייך אפ אז מתי חיבתם ענם בכל שעה, וכידוע דער דיוק בזה, אז לכאורה איז דאך א פלא הכי גדול, מ'געפינט אינגאנצן מנין בני ישראל איז געווען אינגאנצן מערניט ווי צען מאל, די צען מאל וועט זיין דער צענטער ערשט בביאת משיח צדקנו ועל ידי משיח צדקנו. און דאס זאגט רשי, אז דאס איז בכל שעה, און דאס איז פארבונדן מיט חיבתם. איז דאך פארשטאנדיק בפשטות, אז וויבאלד אז רשי לערנט ענינים בפשטות, אפילו פאר א תינוק בן חמש, וואס א תינוק בן חמש פון נאך לפני זה, מצד חינוך, דערציילט אים די מוטער אדער פאטער

12און די מחנכים שלו, אדער אן עלטער ברודער אן עלטערע שוועסטער, אז ער איז חביב לגבי הקב'ה כי תורת הבעל שם טוב בזה. וואס דאס איז דאך פארשטאנדיק במיוחד דוקא בא קינדער, וואס זיי האבן דאך דעם ענין פון חביבות פון זייערע עלטערן, כמדובר כמה פעמים, אז ווי מ'זעט בגלוי, אז ווען א קינד וואקסט אויס איז אט דעמאלט די ההורים שלו זיינען מוגבל אין באווייזן מורא באצבעו ואומר זה, אז ס'זיינען חסיבתם צו די קינדער איז דאס כתורת הבעל שם טוב, צו דעם קינד איז דאס כתורת הבעל שם טוב, ווי א בן יחיד שנולד להורים זקנים להורים אויף א בן יחיד לא זקנתם, כמדובר כמה פעמים, משא נכן ביי א קליין קינד, און וואס די קינד איז קלענער בגירה, בשנים, יז ער גילוי האהבה סיי פון עם ון סיי פון עם אב, יז ס'שטייט בגלוי, ביז אפילו ווי מ'זעט ס ביי תינוק בן יומו, זעט מען גלייך בגלוי די אהבה אמיתית ועצמית, ווי ס יז ס יז ניט נ ר פון עם, נ ר אויך אפילו פון עם אב, וכמ ובר, דוקא בגלוי, און ס'דריקט זיך וויס ביז אין מעשה בפועל, ווי דאס דריקט זיך אויס בדיבור, וואס דאס קומט דאך ע ל ידי מחשבה שקדמה לזה, כמדובר כמה פעמים.

13עבודה קדושה פון בני אהרן, ס'איז געווען קודם היסור בדבר, כמדובר כמ פעמים, אז דער אויבערשטער איז מפיץ ומסייע אין הפצת המעיינות חוצה, ביז וואנענט אז אין זיי איז נאכמער בגילוי דער אנא נפשי כתבית יהבית וואס שטייט שוין אין נגלה דתורה, און דעם ערשטן ווארט פון אנכי איז דאס איז שוין דער ראשי תיבות שבזה, און דאס איז דאך ראשי תיבות איז דאך א דרך ין תורה וו ס מ'לערנט דערפון פון ביז הלכה בפועל, אין מעשה בפועל, עאכו כמה וכמה ווי דאס איז אין פנימיות התורה, עאכו כמה וכמה אז אין פנימיות התורה ט מען שוין די הבטחה פון דעם אויבערשטן, ז ער איז זיך אויך משתתף מה שהוא מצוה לאחרים לעשות, איז ער דער מתחיל, אז מפיץ זיין די מעיינות חוצה, הויבט זיך גארן אן פון דער צייט, ווי מ'זעט דאס אויך בגלוי, אז ס'איז געווען א צייט וואס דער אויבערשטער האט אנגעזאגט אז מעשה מרכבה איז שייך מערניט ווי ביחיד וכו'וכו.' און דערנאך איז געקומען די צייט ווען על-ידי האריז'ל האט מען מגלה געווען, אז מצוה לגלה זיי איז א חכמה, וואס דאס גופא איז דאך מדגיש, אז מ'דארף איר ערשט מגלה זיין, און ווי מ'זעט דאס אויך בפועל, וכמדובר כמה פעמים, אז אמת'ע הפצת המעייני זכ איז בשלימות האט זיך ערשט אנגעהויבן נאך די גאולה פון דעם אלטן רבי'ן, ועל ידי זה תורת חביד, ועל ידי זה כל הדורות שבהם אחריו, וואס יעדערער פון זיי, אפילו די וואס ווי אזוי איז דאס נאך ניט בגלוי, זיינען זיי אבער בפועל תלמידיו און מקבלים, על דרך ווי אלע אידן זיינען געווען מקבלים פון משה רבינו, אפילו אט די וואס בגלוי האבן זיי געהאט א שייכות ביז אין אין אן אופן הפכי, איז גלייך דערנאך מתגלה געווארן א מקום נתבצר להם, און ביז וואנענט אז עשו תשובה, און דערפון איז געווארן ין קאפיטל מ'ח'אין תהלים דער ענין פון במי קרח, וואס דוקא דערפון לערנט מען אפ אויך אין דעם מזמור הידוע אין קרוב לסוף תהלים, וואס דארט אויך רעדט זיך אויך און מסיים וחותם אויך ווי דער ענין המשיח, איז דאס אויך

14פארבונדן מיט למנצח לבני קרח, וכמדובר כמה פעמים, ועוד והוא העיקר, אז יעדערער איז נאכמערער מוסיף בפועל בנוגע צו צדקה, ווי דער אלטער רבי איז מדגיש ומורר על זה אין דעם דרוש פון מתן תורה, און וואס ער הויבט אים אן, אז לכאורה איז דאס דברים פשוטים, און אף על פי כן אין דערויף באשטייט דער חידוש פון מתן תורה, אפילו וגבי אופן, לימוד התורה דורך אדם הראשון, און די אבות, ביז יעקב חיר שבאבות ווי ס'איז געווען קודם מתן תורה, כמדובר כמה פעמים.

15ממש, בארצנו הקדושה, בירושלים עיר הקודש, ובהר הקודש, ובבית המקדש, בית המקדש השלישי, מקדש אדנ'כוננו ידיך, וואס דעמאלט איז דאך שלימות אין נשיאת ראש פון יעדער אידן און פון אלע אידן, אז צום אלעם ערשטן ווערט נתגלה אז ער האט א גוף בריא, דורך דערויף וואס ס'איז נאך צוגעקומען נאכמער בריאות אין נשמתו, און נשמתו ממלא תפקידה, אז זי ווערט איין זאך מיטן גוף, ביז וואנענט אז מ'קען גאר ניט מבדיל זיין ביניהם, ווי על פי הלכה איז דאך דאס איין און איינציקע זאך, און אז מ'זאגט פיקוח נפש וואס דאס איז העכער פון כל התורה כולה, און דאס הויבט אויף די גאנצע תורה, ווארום ער לערנט תורה ווי אפגע'פסק'נט אין דבר משנה אין פרק הששי דברייתא פון מסכתא אבות, לערנען תורה, וואס דעמולט איז מען זוכה לדברים הרבו, כולל די אלע פרטים וואס ס'שטייט דערנאך, ביז הוי'ימלך לעולם ועד וואס דאס מיינט מען דאך בפשטות ענין פון גאולה על ידי משיח, און ס'זאל זיין בקרוב ממש ישועות משיחו, און אנהויבנדיק פון הוי'רואו לא יחסר וואס דאס איז דאך די התחלת השיעור אין תהלים, נים זמירות און דוד מלכא משיחא, כ'ג'שב ה'רועה ליחסר, און דערנאך ביז דעם סיום אין דעם שיעור שלאחרי זה, ישועות משיחות, ביז לאחרי זה אין הושע את עמך וערך את נכלתך הרום ונעשים עד העולם, און נתינת הצדקה וועט נאכמערער מזרז זיין און מקדים זיין, ביז וואנענט מ'וועט גיין ברינו ובשמחה לארצנו הקדושה, אנהויבנדיק פון דעם ניגון, הוי שיהו את עמך וברך את נחלתך, ורום ורום ורום ונעשינו על העולם.

Report a problemNo account needed
What is wrong?
What is wrong?
Reports are public on the site (without your name), except those about rights or offensive content. Leave out personal details. Or open a full issue, with a title and @mentions