טקסט

¶1”למרבי המצרא ולשלום אין כץ על כצי דוד ועל ממלכתו להכינות ולשדה במשפט ובצדקה מעתה ועד עולם” וואס דאס איז דאך די נבואה פון ימות המשיח, וואס דעמאלט וועט זיין דער לשלום אין כץ און מלכות דוד און כתב וועט זיין מעתה ועד עולם.

¶2און ווי די גמרא איז דאס מפרש אין מסכתא סנהדרין.

¶3און דא איז אויך דא א רמז וואס דער מין פון למר בו, כאטש אפילו ער שטייט אין אמצע הטובה, איז דאס א מין סתומה.

¶4וואס דער ענין איז דאך אלע ענינים אין עולם, זיינען זיי דאך פריער דא אין תורה איז דאך ”אסתכל באורייתא וברא עלמא” אזוי איז אויך זאגט דאך די גמרא אויף ”מים פתוחו און מים סתומה”, אז דאס איז ”מאמר פתוח” און ”מאמר סתום” שטייט דאך אויף דערויף דער ביאור אין מפרשי השעת, אז דאס גייט אויף נגלה דתורה און 'פנימיות התורה',

¶5וואס נגלה דתורה ווערט אנגערופן ”מאמר פתוח” ססים דא אורייתא 'פנימיות התורה' ווערט אנגערופן מאמר ססום און וואס ביידע זיינען געגעבן געווארן תורה אחת לכולנה וואס ”ניתנו לארבעים יום” וואס דאס איז דער מ'דערפון האט זיך אויך גענומען אין 'סדר השתלשלות' העולמות און אין עולמות,

¶6איז דא אויך אין שורש העולמות איז דאך דא דער ”מאמר פתוח ומאמר” ססום, וואס ”מאמר פתוח” גייט דאס בכללות אויף ספירת המלכות, וואס זי איז דאך שורש כל העולמות,

¶7איז דאך גענומען דאך דערפון פון אלף ”במחשבתו אנא אמלך” און אזוי בפרטיות איז דאס די מלכות די אצילת ווי זי איז געווארן אן עתיק הכתר לעולמות באב, וואס בכללו איז דער 'עולם הזה',

¶8איז דא אין דערויף דער ”מאמר פתוח”, וואס בכללות עולמות זיינען דאך אן ענין פון גילוי, נאר אין עולמות גופא בערך השני איז דאך דא ווי ער זאגט אז פיקאס מן הן אתר תיקוני ם להנהגה בהן עלמין איז דא זאגט ער דאך פריער ווי א פיקאס,

¶9וואס דאס איז שוין אן ענין פון גילוי, און אין דערויף גופא איז אבער דא דער ”עלמין ימין דלא אתגליון” און ”עלמאן דאתגליון” וואס די ”עלמאן דאתגליון” איז דאס איז בכללות דער עולל מזביעו און דער 'עולם הזה' איז בכללותו ובפרטיות.

¶10וואס דער 'עולם הזה' איז דאך דא ענינים בגלוי, און פארוואס איז דאס?

¶11דערפאר וואס בשרשו נעמט ער זיך אויך פון אן ענין פון אלקות, וואס דאס גיט זיך ארויס בגלוי, וואס דאס ווערט אויך אנגערופן ספירת המלכות איז דאך דאס דער ענין פון ”דוד מלך ישראל”,

¶12מצד דעם וואס זי איז א ספירה וואס גיט ארויס אין גילוי ווערט פון איר נתהווה די עלמאן דייתגלען.

¶13וואס דאס איז אויך דער ציור פון ”מאמר פתוח”, פון א מים פתוחה, אז למטה איז דא א פסח.

¶14וואס דורך אט דעם פסח איז דא א גילוי אפילו שלמטה הימנו אויך.

¶15וואס מצד דערויף וואס דאס איז דאך דער אלקות איז אויף אזויפיל באהאלטן, ביז וואנענט נבראים קענען דאס מקבל זיין און זיי זאלן בלייבן במציאותם,

¶16וואס דאס איז דאך דער ענין פון עלמא דית גליון איז מצד דערויף קען זיין דערנאך לפסח חטאת רובות אז פון דעם פסח אין ווען וואס ער איז אפן למטה קען זיין חטאת רובות אז ס'זאל זיין א יניקו ללאום הזה.

¶17וואס בכללות איז דאס אט דער ענין אין א העכערן אופן וואס אויף מלכות שטייט אז ”רגלי' יורדות” מבות אז מצד דערויף וואס עלה ברצונו אז די התהוות פון עולמות ביו ובפרט פון 'עולם הזה' זאל זיין באופן כזה, איז אף על פי וואס כל ההשפעות קומען דאך פון אלקות איז דאך דאס מתלבש און אויך מסלם אין די עיין שרים.

¶18ביז וואנענט אז מ'זאגט, אז אפילו בני ישראל וואס נשמתם איז דאך חלק אלוקה 'ממעל ממש' פונדעסטוועגן זיינען זיי מקבל השפעתיהם אויך דורך התלבשות אין די אין שרים,

¶19וואס דערפאר זאגט ער דאך ”וברכך הוי' אלקיך בכל אשר תעשה דוקא” אז אף על פי וואס די ברכה קומט דאך פון דעם אויבערשטן דארף זיין אויך א כלי אין גשם, וואס דאס איז דער בכל אשר תעשה און וואס נידערער קוראין עולם איז דאס אלץ מער בגשמיות.

¶20וואס בכללות ווערט דאס אנגערופן ”בשם גלות השכינה”, וואס 'מצד עצמו', וויבאלד אז ס'קומט אלץ פון הוי' אלקיך, איז וואס דארף מען האבן די התלבשות פון די עין שרים?

¶21איז ווערט דאס אנגערופן בשם גלות, ביז וואנענט אז אפילו די נשמות ישראל, כמו שהם התלבשים בגוף, זיינען מקבלים השפעתיהם, דורך דערויף וואס די השפעה גייט דורך די עין שרים.

¶22און מצד דערויף קען דערנאך זיין נאך נידעריקער אז ס'זאל זיין דער ”חטת רובץ אין” פועל, אז ס'קען ארויסקומען ענינים וואס זיינען היפך פון רצון, וואס זיינען מעלים ומסתיר אויף רצון השם, ביז וואנענט ס'קומען ארויס די ”קליפות וסטר אחר” א,

¶23די וואס זיינען מוריד ביז אין דער ”מדריגה היותר תחתונה”.

¶24וואס די כללות כל הירידה הלכה זו איז דאך געווען צוליב די עבודת הבירורים, ס'איז דאך די ירידה 'צורך עלי' אז אזוי ווי מ'וויל אז דערנאך זאל מען מברר זיין די אלע ענינים למטה, די ענינים גשמיים און אויך די ענינים חומרים, און מ'זאל פון זיי מאכן א כלי פאר אלקות.

¶25וואס אט די עבודה און דער בירור איז אט דאס קען זיין אויף צוויי אופנים, וואס איין אופן איז דאס אין אן אופן פון מלחמה,

¶26וואס דאס איז בכללות דער בירור וואס קומט מצד תפירת המלכות, על דרך ווי בשעת המלחמה, און ווי ער זאגט דער לשון אין זיי און אהם אפום חר בליכו איז בשעת א מלחמה, אפילו אז מ'איז מנצח אבער דער אויב, וויבאלד ער האט אויך געהאט א תפיסת מקום, מ'האט מיט אים געדארפט פירן מלחמה, איז עפעס האט ער אריינגעכאפט,

¶27אויך אפילו בשעת מ'איז אים מנצח, וויבאלד אז דאס איז געקומען על ידי מלחמה, איז דער נצחון על דרך פון אתכפיא ניט קיין נצחון גמור.

¶28ס'איז מערניט ווי ביטול היש ס'איז דא דער יש פריער געווען כמו שהוא אינו בטל, און די מלחמה האט אויפגע'פועל'ט אז דער יש זאל זיין א יש בטל.

¶29וואס דאס אלץ נעמט זיך, מצד דערויף וואס ס'איז דא דער ”מאמר פתוח”, אז דער אופן היתאוות ווי מצד ספירת המלכות איז דאס אין אזא אופן אז אלקות איז נתעלם ונסתתר, ביז וואנענט דאס קען זיין בגלוי במילא קען דערפון ארויסגיין אט די אלע ענינים, אז ס'זאל זיין ”נתתי לפניך את החיים ואת הטוב” מיט דעם מצד ההיפך שבזה.

¶30ס'איז אבער דא א העכערער אופן אין דעם בירור, אז דאס איז ניט על ידי מלחמה, נאר על ידי שלום.

¶31וואס דאס איז מצד דעם ”מאמר סתום” וואס בכללות גייט דאס אויף ספירת הבינה.

¶32וואס מצד דערויף זיינען זיך נתהוה געווארן די עלמאנס תינאין דילאיות גליאן וואס זיי ווערן אנגערופן בכללות על דרך ים און די ברואים שבים איז אזוי ווי מ'זעט אין משל, אז די ברואים שבים זיינען דאך מיד שהם פורשים ממקום חיותם הרי הם אותים אז אפילו דער נברא ווי ער איז שוין געווארן א נברא מובדל מן המים שבים,

¶33איז פיל דער דק שבים המיאטשו ופירוש ממקום חיותו, איז אט דעמאלט ווערט ער אויס מציאות.

¶34אזוי איז אויך אין אט די התאוות וואס ס'איז געווארן מצד דעם מורה אלקים, וואס ער ווערט אנגערופן ווי אין ספירת הבינה איז דאס אין אזא מין אופן אז די עולמות זיי פילן דעם מקור חיותם און זיי קענען ניט זיין פירוש ממקום חיותם.

¶35במילא איז אויך מובן, אז דא איז ניט שייך זאגן קי מלחמה, ווארום ער פילט אז דאס איז זיין מקור און דאס איז זיין חיות, איז דאך ניט שייך זאגן, אז ס'זאל זיין אן ענין הפכי און ער זאל דארפן מיט אים מלחמה האבן.

¶36נאר דאס איז וואס ער זאגט דער למרבי המצרא, אז דער תכלית העבודה איז דאך.

¶37אז די ירידה זאל פועל'ן על עלי' גדולה ביותר איז דאס וויל מען, אז ס'זאל זיין אין דעם עלמא דיתגליים וואס זיי נעמען זיך מצד דעם ”מאמר פתוח”, ווי דער מים שטייט באמצע הטובה זאל דאס זיין דער למרבה מיט א מים סתום, אז די עבודה זאל זיך אויפטאן אין אן אופן פון א בירוש שלו על ידי מלחמה,

¶38נאר אין א בירור וואס ער איז א בירור בתכלית און א ”ביטול במציאות”, ביז וואנענט ס'בלייבט מערניט ווי אלקות, און ס'איז ניטא קיין מציאות בלעדות.

¶39וואס אזוי איז אויך אין 'עבודת האדם', איז דאך דא די כחות האדם ווי זיי ווערן אנגערופן מצד מלכות, וואס דאס איז דער כח הדיבור, איז דאס איז דאך א ”דבר נפרד מן” האדם,

¶40ווי דער הבל הדיבור וואס לאחר וואס מ'האט אים ארויסגערעדט איז ער געווארן א זאך פאר זיך, משא"כ דער כח המחשבה איז אפילו בשעת ער טראכט, איז דאך דאס פאר אים און דאס בלייבט ביי אים.

¶41דאס הייסט, אז מיט דעם דיבור איז קען אן אנדערער אויך שולט זיין, און במילא קען דער אנדערער דאס אויך דערפון יונג זיין, משא"כ מחשבה, וואס דאס איז דאך בכמה ענינים דער חילוק פון מלכות בית בינה, וואס דאס ווערט אנגערופן בשם דיבור און דאס איז מחשבה איז בלייבט ער א בעה"ב אויף זיין מחשבה קודם שחשב,

¶42בשעת דאס שטייט נאך בהעלם אין כח המחשבה, און דערנאך לאחר שחשב.

¶43וואס דאס איז בכללות דער ענין פון למרבי מיט א מים סתום באמצע הטובה.

¶44דערנאך זאגט ער אויף דערויף דעם לשון המתרה, וואס אף על פי וואס בכללות איז ווי מ'האט גערעדט פריער, איז דאך דאס דער ענין פון הנאה עמלך פון מלכות וואס דערפון איז געווארן כל ההתהוות פונדעסטוועגן באנוצט ער דא ניט דעם לשון מלוכה נאר דעם לשון המתרה פון לשון שר.

¶45וואס דער חילוק פון א מלך ביז א שר איז, אז א מלך מיט אמיתית ענין המלוכה איז אז בשעת דער אים נעמט אים אויף זיך פאר א מלך מרצונם הטוב, וואס בכללות איז דאך דאס דער עילוי פון מלוכה אויף דעם ענין פון ממשלה,

¶46וואס דער אים איז מחתיר את המלך מרצונם הטוב זיי זיינען מבטל זייערע רצונות לגבי זיין רצון, וואס דערפאר איז אין דעם ענין פון ספירות ווערט דאס אנגערופן כתר שבכתר אז די אלע קצרים די רצונות פון די ענינים שלמטה הימנו זיינען בטל לגבי אט דעם כתר.

¶47ס'איז דאך ניט יעדער ער און ניט אין יעדער ענין קען דאך מקבל זיין דעם מלך ויורו אליין, איז דערפאר איז דער מלך ממנה צרים, וואס זיי געפינען זיך אפילו אין מקומות רחוקים און אין ענינים רחוקים, און זיי זיינען דארטן מגלה רצון המלך.

¶48וואס דא איז דאך ניט דער פשט, אז דער אים וואס געפינט זיך אין דעם מקום רחוק איז מבטל זיין רצון לגבי רצון השר דאס איז מערניט וואס דער שר איז מגלה רצון המלך נעמען זיי אן דעם ציווי השר.

¶49וואס אזוי איז אויך אין השתלשלות העולמות, איז דא אין פנימיות העולמות וואס זיי קענען מקבל זיין די הערה פון ספירת המלכות כמו שהוא, וואס בכללות איז דאס די נשמות ומלאכים און פנימיות העולמות, איז דא איז דער ענין פון מלוכה, און זיי זיינען מקבל אלקות, ס'איז אבער דא די יחיצונות העולמות, ובפרט נאך אין 'עולם הזה' הגשמי,

¶50איז אט דא איז דא ווי ער זאגט אז ס'איז דא שרו של עולם, און דורך אים גייט דורך די אלע רצונות מיט די אלע גילויים פון אלקות.

¶51איז דאס איז דער ענין פון שרו של עולם דער ענין פון מצרה.

¶52און אט דאס איז וואס מ'זאגט אז ווי איז דער תכלית און דער יעוד המקווה, אז אפילו אין מצרה, אפילו אין חיצוניות העולמות, וואס דא איז מערניט ווי אלע ענינים קומען דורך ווי דורך די התלבשות פון שרו של עולם דורך דער מצרה,

¶53איז אט דאס זאל אויך זיין דער למרבה מיט א מים סתומה א 'גילוי אלקות' על דרך ווי דאס שטייט אין אמת' טומא, אין מאמר תשום, אין ספירת הבינה, ווי דאס איז העכער פון עלמאן דית גליא.

¶54דערנאך זאגט ער נאך ווייטער ולשלום אין קץ אז דורך דעם וואס ס'וועט זיין דער למרבה המס רל, אז אפילו אין חיצוני העולמות וועט דארטן זיין אלקות בגלוי, איז אט דעמאלט וועט זיין דער שלום, און דער שלום וועט זיין אין קץ.

¶55ווארום דער חילוק פון שלום און מחלוקת און רוגזו זעט מען דא ”למטה בידם התחתון”, אז דאס איז דער חילוק אין לשון החסידות והקבלה איז דער חילוק פון גדלות המוחין מיט קטנס המוחין, אז אט דער וואס ער האט גדלות המוחין, איז אפילו אז מ'טוט היפך רצונו, און ניט קוקנדיק אויף זיין גדלות המוחין איז דאס אזא ענין וואס איז אים נוגע,

¶56קען ער זיין א שליט ברוחו און איז מעלים ומספיר אויף זיין רוגזא, און דאס שטערט ניט אז ער זאל טאן טוב וחסד אפילו מיט דעם וואס האט געטאן היפך רצונו.

¶57משא' כן ביי א קטן, אט דער וואס האט קטנות עמוכין, איז מיד אז מ'טוט עפעס ניט ווי ביי אים קומט אויס, איז ער מתקעס ומתרגז ובוכה וצועק.

¶58אזוי איז אויך כביכול זעט מען למעלה, אז ער זאגט דאך ”ביום שמחת לבו זה בנין בית המקדש”, אז דעמאלט זאגט דער אויבערשטער אויף זיך אז דאס איז ”יום שמחת” לבו, און בבת אחת זאגט ער ”על פי ועל חמתי היתה לי העירה הזאת” מיום היא וואס דא?

¶59אז בשעת מ'האט געבויט אין בית המקדש איז דאך דעמאלט ”נסע שלמה את בת פרעה” און האט מען געזאגט על פי ועל חמתי כאטש אפילו ס'איז געווען דער יום פון שמחת לבו, נאר מצד גדלות המוחן האט דאס אן ארט פאר ביידע ענינים, אז ס'איז געווען שמחת לבו מיט עשיית טוב וחסד, ווי ”כל זמן שבית המקדש” ראשון הי' קיים,

¶60וואס ס'איז דאך געווען דעמאלט ”בימי שלמה קיימא סיהרא בישלמותא”, און אף על פי וואס דער ענין איז געווען נוגע און דערפאר איז דאך געווען דער מאריך אף וגבע דילי' בשעת ס'איז געקומען דער זמן וואס מ'האט געדארפט אויפמאנען אזוי איז אויך געפינען מיר בהנוגע צו וואס מ'זאגט אויף שאולן,

¶61אז ”אל שאול ועל בית הדמים” אז מ'האט געמאנט ביידע זאכן בבת אחת, ”אל שאול שלא נתפד כהלכה, ועל בית הדמים” וואס ער האט געהרג'עט דעיני ווי הכהנים, ווארום ממוחין דגדלית איז דאס קיין סתירה ניט בין אחד לרעהו.

¶62וואס בכללות איז דאס דער קטנות המוחין, איז דאך דאס בשעת מוחין זיינען פארבונדן מיט מדות, ס'זיינען ניט אן ענין פאר-זיך, ס'איז מערניט וואס מצד הרגש האדם ומצד מעשה האדם ניצט ער אויס די שכל אויך אויף דעם, במילא ווערט דאך דער שכל עמדוד ומוגבל לפי הענינים שלמטה הימנו,

¶63אט דא קומט ארויס דער ענין פון כתנו שמחין, ובמילא איז דאס אויך ניטא קיין ארט אז דאס זאל זיין סתירות, אדער דער קו אדער דער קו.

¶64בשעת ס'איז אבער דא דער ענין פון למרבה פון המים סתום וספירת הבינה, וואס דאס איז דער ענין נאך ניט אזוי אין חיצוניות בינה, ווי אין פנימיות בינה, וואס אויף פנימיות בינה זאגט ער דאך, אז פונקט אזוי ווי פנימיות אבא זו און פנימיות עתיק אזוי איז אויך פנימיות בינה זו און פנימיות עתיק, וואס דאס איז דער פנימיות וואס דאס איז א ”כח עליון ביותר”,

¶65איז אט דאס פועל"ט דער ענין פון גדלות המוכין, אז ס'איז ניטא קיין ענין פון מחלוקת ס'איז לשלום אין כץ ווארום מצד גדלות המוכין קען ער אלץ ארומנעמען.

¶66און מצד דערויף וואס ס'איז דא א השפעה בריבוי פון טוב וחסד, איז די ענינים לא טובים ווערן בטל, וואס דערפאר זאגט ער דאך, אז בשעת ס'וועט זיין דער למרבה המתרה,

¶67וועט דעמאלט וועט זיין אפילו די חיות תורפים איז ”לא יראו ולא ישחיתו בכל הר קדשי”, וואס זיי נעמען זיך מצד די פסולות, מצד די שיריים פון די גבורות דקדושה, אבער דעמאלט וועט זיין דער למרבה א ריבוי ההשפעה פון טוב החסדים, וועלן זיי בטל ווערן, ביז וואנענט אז ס'וועט זיין דער ”לא יראו” ולא ישחיסו.

¶68וואס מצד דערויף איז אויך, וויבאלד אז ס'איז דא דער בירור בשלימות, ס'בלייבט ניט קיין מציאות ללאום הזה, ס'איז א ”ביטול במציאות”, איז דערפאר איז אויך דער ”מעתה ועד עולם” ס'איז ניט שייך אין דערויף קיין שינויים, וויבאלד אז ס'איז דא מערניט ווי איין זאך.

¶69אויף יעדער ענין פון ימות המשיח דארף מען דאך האבן א הכנה אין עבודה 'בזמן הגלות', וואס דאס ווערט א כלי אויף ממשיך זיין און מקבל זיין דעם מורה המשיח אט אזוי איז אויך דא דער ענין אין עבודה, וואס תכלית העבודה דארף אויך זיין אויף עשי' שלום, ווי

¶70זאגט ער דאך, ווי ס'האט דאך גערעדט אין דעם פריערדיקן מאמר, אז בכללות העבודה איז דא אין די דריי ענינים, וואס אין אלע דריי איז דא דער ענין פון שלום סיי אין דער קו פון גמילות חסדים, סיי אין דעם קו פון עבודה סיי אין דעם קו האמצעי, וואס דאס איז תורה,

¶71ווי ער זאגט דאך אז מתפלל אים הציבור און ”עוסק בתורה ובגמילות חסדים”, וואס דאס אלץ ווערט אנגערופן בשם שלום, וואס דורך דעם מאכט ער אויך א ”שלום בפמליא של מעלה ובפמליא של מטה”.

¶72וואס בכללות איז דאס אין עבודה דער שלום, אז ס'איז דאך דא בא יעדער אידן דאך דא דער נפש השנית, און ס'איז דאך דא דער 'נפש הבהמית', דער נפש אלקית און 'נפש הבהמית', וואס זיי זיינען דאך הפכים זה מזה,

¶73וואס דער נפש אלקית איז דאך א חלק אלוקה 'ממעל ממש', און ווי מ'זאגט דאך ”נשמה שנתת בי טהורה” היא איז במילא מצד עצמה איז דא שייכות מערניט ווי צו ענינים פון אלקות, אז כל הרצונו, און דער גאנצער חבד שבמוחין, די 'הבנה והשגה' שלה איז דאס מערניט אויף ענינים רוחניים, וביחוד אויף ענינים אלקים.

¶74במילא, אט די מדות וואס קומען ארויס פון דעם שכל, פון 'נפש האלקית' איז דאך אויך דער 'אהבה ויראה' וואס ווערט מולד פון אזא התבוננות איז דאס מערניט ווי 'אהבה ויראה' צו ענינים פון אלקות.

¶75ס'איז דאך אבער דא אין לעומת זה אין 'נפש הבהמית' איז דאך עיקרו איז דאך מדות שבלב, דער ענין פון הרגש שבלב וואס ער פילט זיך איז דאס ניט ווי די ”מדות שבנפש האלקית”,

¶76וואס 'כללות ענין' פון נפש אלקיתא, מצד דערויף וואס זי זעט, און ”אין מבין ומשיג” אלקות, במילא שטייט זי דאך אין אן אופן של ביטול, איז דאך ניט שייך אין דערויף קיין הרגש עצמה, ניט נאר ”אין מוכין, אפילו” ניט אין מדות, איז א היפך מוזיי אין 'נפש הבהמית', וואס עיקרה איז דאך מדות

¶77נאר מצד דערויף וואס ער איז א ציור אדם האט ער דאך אויך שכל, דאס איז אבער שכל ווי ער איז נוגע מער צו מדות.

¶78וואס דאס איז, בכללות וואס דאס ווערט אנגערופן יצר טוב און יצר ערב וואס יצר זיך פון לשון צורה, וואס דאס גייט ארויס בגלוי דער בחם פון די התבוננות שבמוחין,

¶79איז דא איז דא דער יצר טוב דער ציור הטוב די מדות פון נפש אלקית וואס זיי שטייען אויך אין א ביטול, און דא לעומת זה איז דא אין די מדות פון 'נפש הבהמית' וואס דאס איז דער הרגש עצמו, און במילא איז דאך אויך רוצא כל הענינים לעצמו, ביז וואנענט אז אפילו זיין שכל אויף וואס ניצט ער דאס אויס,

¶80אויף געפינען וועגן ווי אזוי ער זאל ממלא זיין די תאוה וואס קומט מצד מדותיו שבלבו, אפילו אין א העכערן אופן געפינט ער אין שכל ענינים ווי אזוי צו מאתיר-מאכן, געפינען א הצדקה און א הסברה אויף זיין תאוה און אויף זיין מידה.

¶81ביז וואנענט, אז אפילו די ענינים שכליים פון 'נפש הבהמית', וואס לכאורה זיינען זיי גארניט פארבונדן מיט מדות, וואס דאס איז בכללות די חכמות חיצוניות, איז אין וואס זיינען זיי זיך חוסק?

¶82זיינען זיי זיך חוסק אין דער מציאות היש לאחש שנתהוה, און ניט זיי זיינען זיך חוסק אין דעם אופן ווי ער איז נתהוה געווארן מן העין דער גאנצער כל ענינם איז אויף וויסן דעם מהות היש ועניניו, מיט די חוקים מיט די מדידות והגבלות פון דעם יש.

¶83וואס דאס איז אויך דער היפך פון שכל דקדושה, וואס דארט איז עיקר ענינו אויף מתבונן זיין זיך ווי אזוי דער יש איז נתהוה געווארן מאין אויף אזויפיל אז אפילו ווען ער איז שוין נתהוה געווארן, איז באמת לאמיתו איז ער איצטער אויך אן עין.

¶84וואס 'מצד עצמם' זיינען דאך אט די צוויי ענינים הפכים זה מזה.

¶85זאגט מען, אז די עבודה באשטייט אין דעם, אז מ'זאל מאכן דעם ”שלום בפמליא של מעלה פמליא של מטה” זאל ווערן א שלום פון 'נפש האלקית' מיט 'נפש הבהמית', וואס ליחת שנתלבשי 'הנשמה בגוף' ובנפש הבהמית, איז אין וואס איז דער תכלית העבודה ואופנה?

¶86אז דער 'נפש האלקית' דארף זיך מתבונן זיין אין אלקות ניט נאר דורך ענינים פון נפש אלקית, נאר אויך דורך ענינים פון 'נפש הבהמית'.

¶87נאכמערער, דורך די התבוננות אין די ענינים וואס האבן א שייכות צו 'נפש הבהמית', דאס הייסט, ווי פון די ענינים הגשמיים, איז דורך דעם קען אויך צוקומען אין דער 'הבנה והשגה' פון דער 'נפש האלקית'.

¶88וואס דאס זאגט מען דאך, אז דורך סיום מראו מיניכם וראו מי ברא אלה קומט-צו אפילו אין 'נפש האלקית' אז אין דעם מי ברא אלה האט ער ניט נאר א 'הבנה והשגה' פון שכל, נאר ס'איז אויך על דרך וראו אז ער האט א ראי' מוחשית, ווי אזוי דער מי איז ברא אלה.

¶89וואס דורך דעם וואס די נפש אלוקיתא איז זיך מתבונן אין ענינים גשמיים במילא קען ער דאך דאס אויך געבן צו פארשטיין דעם 'נפש הבהמית' אויך, ביז וואנענט אז דער 'נפש הבהמית' וועט אויך האבן א שייכות צו דעם טוב אלקי,

¶90און בשעת ביי אים וועט דאס זיך אפלייגן אין זיין 'הבנה והשגה', אין דעם אויך וועט דאס אויך דערנאך אראפקומען אין די מדות, אז זיין 'אהבה ויראה' זאל זיין דער ”ואהבת את הוי' אלקיך בכל לבבך” בשני יצריך, אז אפילו דער יצר הרב די מדות פון 'נפש הבהמית' זאלן אויך זיין אין וואס?

¶91מערניט ווי אין אהבת השם און אין יראת השם.

¶92וואס דאס איז דער ענין פון ”שלום בפמליא של מעלה און בפמליא של מטה”, וואס דורך דעם וואס ער טוט-אויף אט די הכנה במשך העבודה 'בזמן הגלות', אז ער איז מברר זיין 'נפש הבהמית' און דורך דעם זיין חלקו בעולם,

¶93און ער מאכט דארט א שלום צווישן זיין נפש אלקית מיטן 'נפש הבהמית', איז דורך דערויף איז ער דערנאך ממשיך, אז ס'זאל זיין דער ”פדה בשלום נפשו”, זיין נפש הפרטי, זיין נוציאת אלקי, זיין חלק אלוקה 'ממעל ממש', און דורך דערויף וואס כל ישראל יחד זיינען זיך עוסק אין אט דער עבודה.

¶94וואס דורך דעם ווערט מען דאך אלץ נעענטער צו ימות המשיח, איז אט דעמאלט וואס בכללות עניני אידף, דער ומתפלל אים הציבור, אז ער איז מקבץ און מאכט א ציבור פון די אלע ניצוצים שנפלו למטה און וואס זיי געפינען זיך אין די ענינים גשמיים, און ער מאכט פון זיי אלעמען צוזאמען מחבר,

¶95און דאס איז ער מעלה למעלה, איז אט דעמאלט איז דא דער ”פדה בשלום נפשו” זיין חלק הנשמה פרטית, און ביז וואנענט עס קומט אויך צו צו דער גאולה כללית.

¶96וואס דורך דעם ברענגט מען אראפ די גאולה השלימה והאמיתית, אז אפילו א מצרה, אין די ענינים היותר תחתונים וואס זיי זיינען באקומען דורך די התלבשות אין שרות של עולם, א מצרה איז דארט איז דא דער ענין פון מאמר ששום באמצע הטובה, דער ”למרבה המסרה”,

¶97וואס דורך דערויף פועל"ט מען אז לשלום אין כוס אז ס'זאל זיין ”על כסא דוד ועלמא מלאכתו” און דאס זאל זיין מיטב עד עולם אז דאס וועט זיין דער גאולה שאין אחרי' גלות, על ידי משיח צדקנו, במהרה בימינו עמוד.