Text

¶1מ'האלט דאך ביים סיום פון דעם הילולא, פון דעם רמב,"ם, וכמדובר כמה פעמים פון אגרת הקודש פון דעם אלטן רבי'ן, אז כל עבודתו אשר עבד, און די גאנצע יארן פון וחיים חייתו בעלמא דין שטייט דעמאלט בגלוי ולפועל ישועות בקרב הארץ, על אחת כמה וכמה בנוגע צו דעם רמב,"ם, וואס ער איז דאך געווען קטן כגדול אין זיין עיקר חיבור, וואס דאס איז דאך משנה-תורה, און וואס ווי ער שרייבט אליין אין דער הקדמה צו משנה-תורה, איז בשעת מ'לערנט אין תורת משה, חמשה חומשי תורה, און דערנאך לערנט מען ספר זה איז אט דעמאלט האט מען כל התורה כולה, איז דאך פארשטאנדיק אויף וויפל דאס איז המעשה הוא העיקר, וויבאלד אז דאס איז דער עיקר בכל התורה כולה, אז ס'זאל אראפקומען די מעשה בפועל, נאך אויך דא, מ'האט זיך איינגעפירט אין תפוצות ישראל, ישנים הכי אחרונות, וועגן דעם שיעור פון רמב ם בכל יום ויום, און מה טוב, די וואס קענען נאר אויספירן זאלן זיך משתדל זיין, און משתדל זיין די השתדלות יתורה, אז מ'זאל לעבן

¶2אין קימל פרקים ליום, כדי ס'זאל אויך זיין על דרך ווי דער רמב'ם שרייבט בהנוגע צו תורת משה, וואס ער שרייבט דאך אויף זיין ספר, אז דאס איז בהמשך, און בדוגמא ווי תורת משה, אז מ'איז דאס מסיים מידי שנה בשנה על הערך, על דרך זה אויך כדי צו מסיים-זיין מידי שנה בשנה, אנהויבנדיק אויך פון שרשי המצוות, האט מען דאס דעמאלט ווען מ'האט דעם שיעה פון ג'פרקים לך ויום, איז אט דעמאלט אן ערך במשך השנה ענדיקט מען דעם ספר הלימוד פון משנה תורה, על מנת ווי מ'זאגט אין א סיום פון חלקים אין תורה, אז כשם שאזר תניא לא סיים איז אויף ווען איז די ספר אין די ענינים אין תורה, איז כן תעזרוני להתחיל ולסיים אנדערע ענינים אין תורה, עאכו כמה וכמה אט די וואס מ'דארף זיי איבער'חזר'ן נאכאמאל, און איבער'חזר'ן בפרט אז דאס איז דאך נוגע הלכה לפועל, דארף מען דאך האבן אז ס'זאל זיין כמונח בקופתא אלעמאל מן המוכן, וואס דערפאר איז דאס במיוחד נוגע אויף נאכאמאל איבער'חזר'ן די ספרים וואס אין זיי איז די הלכה

¶3למעשה בפועל, וואס דאס איז דאך אויך דער ספר הרמב משנה תורה איז דאס ניט ווי זיינע שאלות ותשובות וכיוצא בזה, נאר דאס איז דער ספר פון הלכות הלכות כמוזכר לעיל, און אין אן אופן וואס כולל כל התורה כולה אויך די הלכות וואס זיי זיינען פארבונדן מיט זמן שבית המקדש הי'קיים, ועיקר מיט זמן וואס מאן ההוא וואס מ'גרייט זיך צו דעם בית-המקדש השלישי, דארף מען דאך וויסן ווי אזוי אים צו בויען, אדער ווי אזוי זיך משתתף זיין אין מדבת בית-המקדש וכו,' איז דאך אויך נוגע למעשה בפועל אויך די הלכות בית-המקדש, אדער ווי ער רופט צו ששונאי רמב ם בית הבחירה וכו'וכו,' וכמדובר כמה פעמים. וואס דערפאר איז אויך מתאים דאס מקשר זיין מיטן ענין הצדקה, וואס יהיו פרוטו לעני ועדב מצלה, על אחת כמה וכמה אז מ'רעדט אז מ'האט מען מצליח זיין, כשם שהזרתני זאל מען אויך האבן די ברכה מלמעלה כעין תעזרוני דארף מען דאך אויך האבן דעם ענין פון צדקה, און אויך פארבינדן דאס, על כל פנים בקיצור, מיט די שיעורי רמב

¶4פון היינטיקן טאג, וואס דאס איז דאך זיין יום הילולא, כמוזכר לעיל ענדיקט זיך דאס די הכנה ווי אזוי? וועגן אמירת ההגדה, און פראווען דעם סדר, און דערנאך דעם סדר ההגדה, מצילתה ועד סופו, און די התחלה פון דעם לימוד שלאחרי זה, איז ער דאך מסיים די הכנה צו דעם נוסח ההגדה בנוגע צו פראווען דעם סדר, אז דעמאלט איז דער דין, און דא איז א רמז נפלא בהנוגע, בפרט צו אונזער, צו זמן פון עיקבתא דמשיחא, אז דער דין איז, אז בשעת מ'עשט דעם קרבן פסח, אדער מ'פראוועט דעם סדר, איז אט דעמאלט קען דאך זיין, מאיזו סיבה שתהי'אז מתנמנכו החדים מהם אדער כולם, אדער ישנו, שלאפן געווארן החדים מהם אדער כולם, דארף מען דאך אויך אן דעם דין פון דעם ענין אויך. ס'איז דאך פארשטאנדיק, אז בשעת ס'רעדט זיך וועגן ישנו איז ניט שייך זאגן חס ושלום לא עלמא מישראל אז ס'זאל זיין ישנו כולם כלל עם ישראל ס'איז דאך א זיכערע זאך, אז ס'איז דא כמה וכמה צדיקים, ועמך כולם צדיקים, וואס ס'איז ניט שייך זאגן ווי אזוי אין ישנו, אפילו ניט נתנמנון,

¶5אבער על כל פנים ניט שייך זאגן ישנה כולם ברענגט ער דארט אויך אראפ דער דין, אז דער דין איז, אז אויב א חלק מהם איז ישן און קיין נפקא מיני ניט וויפל, וויבאלד אבער אז א טייל איז געבליבן פראווען דעם סדר און זאגן די הגדה וכו איז אט דעמאלט אט די וואס ישן אויף ווי ס'קעט קיין אונטערשן ניט ווי לאנג ס'האט געווען די שינה צי ששים נשמי צו א סך מרח ביז שלא בערך, איז דערנאך, אז זיי האבן זיך אויפגעכאפט און זיי קומען צוריק און זיי געפינען אט די וואס לא ישנה אפילו לא מתנמנה מו איז אט דעמאלט דארפן זיי ניט מאכן נאכאמאל ברכות וכו'וכל הענינים, און זיי זיינען ממשיך, ווארום זיי געהערן צו דעם סדר און צו דער אמירה און צו דער הנהגה, צוזאמען מיט אט די וואס זיי זיינען מלכתחילה לא ישן אפילו ליט לא נתממנה מו. וואס דאס איז, כאמור, א הוראה מקלאה, ווי דער רמב אריין פסק'נט אפ בנוגע צו כל דיני התורה, אפילו אט די וואס שטייען אין א נוסח ניט פון א ציווי, על אחת כמה וכמה בנוגע צו דיני התורה וואס שטייען אין א נוסח פון א ציווי, ווי זיי שטייען אין א נוסח פון די דינים פון די ענינים ווי זיי שטייען אין ספר

¶6היד איז אויך דא דער פסק-דין, און דאס איז דער סיום פון די הלכות פון דעם היינטיקן טאג, אז אט די וואס ישנו, קיין נפקא מינה ניט צי דאס איז א רובם צי דאס איז ניט רובם, און מערניט ווי א טייל אדער אפילו רובם, איז אט דעמאלט אז זיי קומען כאפן זיך אויף, איז אט דעמאלט זיינען זיי זיך גלייך מצטרף, כאילו זיי האבן ניט געהאט קיין הפסק און זיינען זיך מצטרף מיט אט די וואס לא ישן על אחת כמה וכמה וואס לא נתנמנה מו און זיינען ממשיך אין פראווען דעם סדר און זאגן די הגדה מיט כל הענינים כולם, וואס דער נוסח מקובל בהוסעה אין כל הענינים כאמירה איז דאך אין מפקירן אחר הפסח אפיקומן, וואס דאס איז דאך אויך דער רמז אז גאולה העתידה לבוא איז ניט שייך זאגן דערנאך זאל זיין עפעס א גלות, און ס'זאל זיין דערנאך עפעס א פיקל מאן, נאך אן מאן שלשון אכילה, נאר בשעת מ'עסט דעם אפיקומם פון די מצב שמורה אין כזית-איז אט דעמאלט ווערט דאס גלייך דער גאולה שאין אחרי'גלות, רחמנא ליצלן, וחס ושלום, און מ'האט גלייך די גאולה נצחית, והולך מחיל אל חיל אין די עניני גאולה עצמם. וואס דאס איז, כאמור, דער

¶7סיום, וואס ס'איז אויך ווי דער רמב'ם איז מדגיש, אז יעדער ענין פון הלכה האט דאס לישר הדעות וכו,' על אחת כמה וכמה וואס דאס איז אן ענין וואס איז פארבונדן לישר הדעות פון עיקבתא דמשיחא, אז מ'זאל שטיין מן המוכן, ווי נשיא דורנו זאגט תמדו הכן כולכם אויף מקבל-זיין די גלוה בני משיח צדקנו, און מקבל-זיין די גלוה האמיתית והשלימה מיטן גאנצן פארנעם, ביז וואנענט אז דאס ווערט איין זאך, וכמדובר כמה פעמים. ועוד והוא העיקר, אז לא יקראו מאפילו כהרף עין, און די צדקה וואס מ'מאכט איצטער יעדערן פאר א שליח בזה, איז נאכמערער מזרז, ובפרט אז כאמור, אז כל עבודתו אשר עבד כל ימי חייו פון דעם רמב וואס סיום ספרו איז דאך, מיט דעם ענין פון ימות המשיח און ימות המשיח עצמם, אין תכלית השלימות פון ימות המשיח, ביז כמים לים מלכסים און דערנאך הויבט מען גלייך אן כשם ימתי כים סדר-תניא לסיים, כאין אזוי איז להסל הויבט מען גלייך אן, אז דאס איז די ערשטע מצוה אין תורה, לידה שיש שם בממצי כל הנמצאים

¶8און ער איז אמיתית המצאה, און אמיתית המצאה איז נמצא כל הנמצאים כולם, וכמדובר כמה פעמים. און ס'ווערט גלייך והוא ועיקר, אז מראה באצבעי ואומר זה האט זיינען דער זמן הזה און דער כמים לים מכסים ביז וואנענט אז די גאנצע וועלט איז עוסק שלהם, לדעת דעת בוראם, און אין דער גאנצער וועלט שטייט בגלוי און ווי אזוי יעדער ענין איז אין אמיתת המצאו נמצאו כל הנמצאים, במילא איז דאך פארשטאנדיק בפשטות ווי אזוי ס'איז אפילו כקטן, על אחת כמה וכמה כגדול, ווייס גלייך ניט נאר דער להמים שימצא שם דער אלקה נמצא אמיתי, נאר אויך ווי דער רמב עם איז מדייק ניט ווי אין גירסאות אין ספר המצוות, נאר ווי די גירסא ברורה אין ספר היד, אז לא בש יש שם אז דאס איז דא די אמיתית המצאים ממנו נמצאו כל הנמצאים, און מ'זעט דאס בעיני בשר, ביז וואנענט ווי עיניך רואות את מוריך, בתיכף ומיד ממש, ובזריזות, און זריזות נאך מערער, וויבאלד אז דאס איז דער שיוע פון דעם רמב

¶9אליין, וואס היינט איז יום הילואו שלו, כמוזכר לעיל, און דאס איז אויך אין יום העשרים, וואס עשרים איז דאך בגימטריא כתר, און אין חודש תיבה שהגוף נענה מן הגוף, כמדובר לעיל, די דיוקים שבזה, און מ'האט אויך די הוספה אין לימוד התורה און אין קיום הנסתות אין די לעצטע רגעים פון גלות. איז תיכף ומיד ממש, וביתר שאת וביתר עוז ובאין ערוך, דער עוסק בתורה, און אין אן אופן פון עוסק, אז דאס ווערט די גאנצע באשעפטיקונג, כידוע דער דין פון נשיא דורנו על פי פירוש הבך, וואס דא לאזט מען עוסק בדברי תורה אזוי זאגט מען בא יעדער ענין פון תורה, ביז אין ברכת התורה לעסוק בדברי תורה. והוא העיקר, אז די אלע ענינים האט מען תיכף ומיד בגשמיות, ביז כאמור עיניך רואות את מוריך תיכף ומיד ממש.