Text

¶1רשטייט ווי ער איז בשקנא ניטא ניטא.

¶2מצה זו שנה אוחלים על לשומי מהו, על שום שלא יתפט צקת של אבותינו ממצרים להכמיט, ס'איז דאך דועה אין דערויף וואס ס'שטעלן דאך די רבים אן דער מדיק פון דעם אלטן רבי'ן און דערנאך די נשיאים שלאחריו, ביז נשיא דורנו, ס'איז דאך תורה ווי דערציילט דאך א ענין וואס לא יתפט בצקת צאל אבותינו להכמיט האט מען געדארפט דערצו אנקומען, פקיד אין מתן תורה, ווארום בשעת ס'איז געווען דער ערשטער פסח, איז דאך דעמאלט געווען דער סדר, אז ס'איז געווען שוין דער איסור פון אכילה וחמץ לאחרי מתן תורה, ווען האט מען געדארפט האבן דעם טעם פון להספק בצקץ של אבותינו להחמיט דוקא דעמאלט ווען ס'איז געווען דער אכילת מצה מצד דערויף וואס לא יספיק.

¶3דאס וואס מ'זאגט איצטער איז דאס אויך כידוע ווי מ'זאגט אין דערויף דער ביאור, אז ס'איז דא ווי ס'שטייט אין פסוק מצות מלאו ווי, און דערנאך שטייט אבער מצות חסר ווי וואס אט דאס איז אויך דער כללות החילוק פון קודם חצות לילה לאחרי חצות לילה, וואס בשעת ס'איז געווען דער ערשטער פסח, וואס דעמאלט איז געווען דער חילוק וואס בחצות לילה איז נגלה עליהם מלך מעלכם עליך הקב",ה בעצמו בכבודו וגעלם, איז דעמאלט איז געווארן נמשך אויך פון דעם כבודו בעצמו איז אויך נמשך געווארן אין דער מצה וואס מ'האט געגעסן די השעים הבאים שלאחרי זה, איז שוין געווען אויך דער מצה שקודם חצות, אויך געווען מיט א מלאו וי בשא נכן דער להתפור דתיקו של אבותינו להכמיז דאס איז געווען מערניט ווי בפעם ההיא, און פון דעמאלט אן אבן אידן על ידי עבודתם, נוסף נאך דערויף ווי ס'איז געקומען דער גילוי עליהם בכבודו ובעצמו, איז ער דערנאך געווען די עבודה פון אידן בכח עצמם, וכידוע דער ענין וואס איז דער ענין פון ספירת העומר, אז דאס איז דאך די עבודת התחתון, אז נאך דערויף ווי ס'איז געווען דער לפי שעה, דער גילוי בכבודו ובעצמו, איז דערנאך הויבט זיך אן אן עבודה מדרגא לדרגא, אין די אלע פרטי הספירות, ביז וואנענט אז ס'קומט צו תכלית השלימות העבודה אין יום החמישי, וואס דאס איז דאך דער ענין פון חג השבועות, מיט די דרגות שבו די דרגא וואס גייט אריין גדר פון דרגא בהמשך פון דער עבודה, וואס דאס איז אויך דרגת החמישים, און דערנאך איז דא ווי די דרגא פון חמישים ווי זי איז העכער פון כל דרגות חמישים, כידוע די צוויי דרגות ווי זיי זיינען אין כתר. משא נכן ווי ס'איז געווען בפעם הראשונה, וואס אויף דערויף זאגט מען, אז דער מצה שנאכלן על שום מה וואס דאס איז דאך פארבונדן ווי מ'איז דערנאך ממשיך אין די

¶4בורי ההגדה, אז דאס איז פארבונדן מיט עבדים היינו אבותינו למצרים און דערנאך ויוצאינו הוי'אלקינו משם איז ערשט דערנאך געווארן דער ענין פון ויוצאינו הוי'אלקינו משם איז געווארן א מצב מיט מלאו ו, משא נכן בן עבדים היינו לפני במצרים וואס דאס חזר'ט מען איבער אלעמאל אין סיפור ההגדה, און מ'איז אויך מוסיף בזה, אז היא לא היתה הקב",ה את ארותינו משם איז אדיין איז וואס מ'איז נאך געווען משובדים היינו לפרעה במצרים, וואס דאס פארבינדט דאס אויך ווי דער מעמד ומצב ווי ס'איז געווען, און מ'האט געדארפט ניט געווען דער איסור פון אכילת חמות, און מ'האט געדארפט אנקומען דער איסור בתקפו, איז ער געווארן דורך דערויף וואס ליתפק בצקת של אבותינו להחמיט. וואס דאס איז אויך חזר'נט מען איבער אין סיפור ההגדה, דערטיילט מען זיך אויך ווי ס'איז געווען דער מעמד ומצב אין מצרים קודם הגאולה, במילא דערטיילט מען אויך און מ'רעדט אויך וועגן דעם מעמד ומצב פון די אידן ווי זיי זיינען דעמאלט געווען קודם הגאולה, וואס דאס איז דאך געווען קודם מתן תורה, משא נכן דערנאך משלום על ממילא פון די שנים היא ולהבא, איז שוין אויך אין דעם מצב וואס מ'עשט שוין קודם חצות האט זי אויך אין זיך די ביידע ענינים, ווי ער איז מבאר בארוכה אין לקוטי תורה, בכמה דרושים, ביז די דרושים פון נשיא דורינו, אז אויך דעמאלט האט מען שוין אט די מצב, די מצב ווי זי איז נאך קודם חצות, האט זי אויך אין זיך ביידע דרגות, סיי די מצב ווי ס'איז געווען להתפק תקד של אבותינו ולהכמית, מערניט אט דאס איז געווען דער עיכול, און דערנאך איז אויך דא אין דער זעלבער מצה קודם חצות וואס דאס ווערט אויב געטאן לאחרי מתן תורה, אז אויך אין דעם מצה שקודם חצות האט מען ביידע דרגות, און אויך לפני חצות האט מען שוין דעם ענין ווי דאס איז ביידע ענינים, אויך די צווייטע דרגא, ביז וואנענט אז מ'האט אויך אין דערויף מעין פון דער מצה וואס

¶5עסט אין שביעי של פסח, וואס דאס איז דאך אויך מעין דודו א רשות, דערפאר וואס דאס איז העכער פון די ענינים של חובה וחיוב וכמדובר כמה פעמים. וואס אט אזוי איז אויך בשעת מ'דערציילט די אלע ענינים דארף מען אויך איבער אריינטראכטן זיך און אפלערנען די אלע ענינים, סיי פון דעם מעמד ומצב שקודם חצות, ווי ס'איז קודם מתן תורה, און שקודם

¶6מתן תורה, און דערנאך אויך ווי לאחרי מתן תורה, ווי ס'איז דא דער מעמד ומצב פון קודם חצות, און דערנאך אויך דער מעמד ומצב ווי דאס איז נאך העכער פון דער דרגא פון מצב מלאו ו ווי דאס איז קודם חצות, ביז וואנענט אז מ'האט אויך די אכילת רשות פון שביעי של פסח, וואס דאס איז מעין אכילה פון לעתיד-לבוא. והי רצון, ובפרט נאך אז ווי מ'איז מסיים בכל ענינים אלו, איז מען דאך מסיים אויך מיטן ענין הצדקה, על דרך ווי מ'איז מסיים כל ענין הפסח, מיט שביעי של פסח, ובפרט אויך אין גלות, וואס דעמאלט קומט צו אחרון של פסח דער ענין פון ביאת משיח צדקנו, אז ויום ההוא איז ויצא חוטב מגזר אישי ונוצר משרשיו ואיפרח און דערנאך וועט זיין ביז ומלאה הארץ דעה את הים כמים לים מכסם נאך דערויף וואס דער אויבערשטער קלייבט צוזאמען אידן בכל קצוי תבל פון די אלע זיבן ענינים וואס ער רעכנט אויס מיט דעם אכטן ענין, און ברענגט זיי אלע צו דעם מעמד ונצף אין גאולה האמיתית והשלימה, וואס דעמאלט וועט זיין בפשטות און אויך בפנימיות ובכל הפרטים דער ומלאה הארץ דעה את הוי'כמים לים מכסם האבן.