Text

¶1”פדה ושלום נפשי מקרב לי עקיבא רבים היו עמדי” ס'איז חידוע אין דערויף די מדרשי חזל, ובפרט אין ירושלמי, וואס דאס האט געזאגט אז דאס גייט אויף ”מלחמת דוד ואף” שלום, וואס דעמאלט איז געווען דער קרב פון דוד'ן,

¶2און וויבאלד אז ס'איז געווען ברבים היו עמדי אז אפילו אנשי אף שלום האבן מתפלל געווען אז דוד זאל מנצח זיין, איז מצד דערויף איז דאס דערפאר געווארן דער ”פדה בשלום נפשו”,

¶3ידוע דער דרוש פון דעם בעל הגאולה, וואס ער איז אויך דער בעל יום ההולדת ויום ההסתלקות, וואס דאס איז נערב פון יום הגאולה, בספרו אין דרכי תשובה הדברה המתחיל, ”פדה בשלום נפשו” וואס ער איז דארט מבאר כמה פרטים אין קרב,

¶4איזוי ס'קען זיין ן ענין של קרב און די פדי' און די נצחון בקרב, ניט אין אן אופן פון שלום נאר אין אן אופן פון מלחמה, דערנאך איז דא אויך אפילו ווען ס'איז ניטא קיין מלחמה, איז אויך דא אין דערויף כמה דרגות, ביז וואנענט ווי ער ברענגט דארט אראפ די דרגא ווי ס'איז געווען בא מלחמת דוד,

¶5וואס דם רב שפחתא וואס דערפאר ביז וואנענט אז דאס איז געווען נוגע צו בנין בית המקדש, אז דוקא היוצא מחלציך וועט דאס בויען,

¶6דערפאר ווי אים איז געווען די מלחמות אין אן אופן ניט ווי שלום דארף זיין בדרגא פון בנין בית המקדש, דערפאר דארף דאס זיין דוקא דער בית המקדש היוצא מחלציך וואס ”שלמה שמו ושלום יהי' בימיו”.

¶7און דערנאך, ווי ער איז דארט דערנאך ממשיך, אז אפילו דער מצב השלום ווי ס'איז געווען בא שלמה'ן, כאטש אפילו ”וישב על כסא” הוי ביז וואנענט אז מ'האט אים געבראכט מס אין ירושלים, ווארום ס'איז געווען די בירורים אין אן אופן של מנוחה, ניט אין אן אופן של מלחמה,

¶8כמבואר בארוכה אין יענע די דרושים, אויך אין די דרושים פון דעם צמח צדק און נשיאים ממלא 'מקומיו אחריו', איז דאס אויך נאך ניט דער שלימות הענין אין שלום,

¶9והראי' אז דערנאך איז געווארן א מעמד ומצב, אז ”ויקם הוי' שטן לשלמה” ביז דערנאך איז געווארן דער ענין פון היפך השלום, ביז דער ענין פון גלות,

¶10און ווען וועט זיין דער אמיתית ענין השלום, אז ס'וועט זיין אזא מעמד ומצב, אז ס'איז אינגאנצן ניטא קיין מציאות פון מנגד, ביז אפילו בעבודתו דארף ער אויך ניט אנקומען צו דעם ציור און די התבוננות פון התנגדות, און אין דעם מנצח זיין און אוועקשטעלן זיך אין א מעמד ומצב פון שלום אמיתי,

¶11וואס דאס וועט זיין דוקא דעמאלט בביאת גואל אחרון פון משיח צדקנו, וואס דעמאלט וועט זיין דער ”רוח הטומאה אביא מן ”הארץ והאתה להוי'” המלוכה הוי' אחד ושמו אחד”, ווי ער איז מבאר בארוכה אין די דרושים.

¶12וואס יש לקשר זה אויך דערמיט מ'זאגט דאך אויף דערויף ”פדה בשלום” איז דאך פארבונדן אויך מיט דאס וואס מ'זאגט בפרשת השבוע, פון שבועת זה,

¶13אז ”ויצא יעקב מבור שבו וילך” ער נה און דערנאך האט ער מתפלל געווען ביז אין אן אופן צוזאמען אויך מיט א נדר, וידר יעקב נדר,

¶14מ'האט געזאגט, אז ווען ”בשבתי בשלום אל בית אבי” איז אט דעמאלט ווי הוי' לא לקים ביז וענה בכל אשר תתלי עשר אתרענא לך ווי מ'טייטשט דאס אפ, אז דאס גייט אויף עתיק, כמבואר בארוכה אין די דרושים.

¶15וואס אין דערויף איז דאך אויך דא די ביידע אפטייטשן כללים, אין ”ויצא יעקב” מבושבו וילך הרנום ווי ער ברענגט אראפ דער ”בעל הגאולה אין” ביאורי הזהר שלו, אויף די צוויי ידיעות וואס ס'איז דא אין זהר וואס דער בכי' טייטשט 'ויצא יעקב' הבור שבו אויף דער ענין פון ספירת הבינה,

¶16יסוד דעימו און פון דארטן וילך חרנו וואס דאס גייט אויף מלכות, און דערנאך איז דא דער אפטייטש פון אמר ר' שמעון אז 'ויצא יעקב' הבור שבו אז דאס גייט אויף מלכות, און דערנאך ”וילך חרנו חרונה” אויף העולם וואס דאס איז דאך חרנו כפשוטו, אין חוץ-לארץ, ביז אין דעם מעמד אין דעם מקום וואס דאס ווערט אנגערופן בשם ארם בשם פארבונדן מיט לבן הארמי.

¶17און ער ברענגט דארטן דעם הכרח, אז מ'מוז אזוי אפטייטן, וויבאלד אז מ'זאגט מי ”בור שבי ניט לבור שבי”, וואס פירת הבינה איז דאך טאקע אים הבנים וואס זי איז משפיע אין שבע מדות שתחתה, במילא איז דאס ברענגט אז נאך דערויף פון וואנענט גייט מען בשעת מ'גייט ארויס פון אמו פון אמו קומט מען דעמאלט אן אין חרני,

¶18אין מלכות, וואס דערפאר מוז מען דאך טייטשן אז חרני גייט דאס אויף מלכות, משא' כן וויבאלד אז ווי מ'איז מדייק ניט באור שבא ניט ליב באור שבא במילא דארף מען דאס טייטשן אויף ספירת המלכות, איז במילא קומט דערנאך אויך אראפ דער אפטייטשן חרני, חרונה, אויף העולם,

¶19וואס דאס און אויף דערויף זאגט מען אויך אויף ושבתי בשלום, ווי דא איז אויך דער לשון דער ”פדה בשלום” און פונקט אזוי ווי דא איז מען מבאר אין דעם ”פדה בשלום”, אנהויבנדיק ווי ער זאגט אין ירושלמי ווי אויך געבראכט ווי פשוטו של מקרא, אז ”פדה בשלום נפשי” האט ער געזאגט דוד המלך, און האט דאס געזאגט מקרב לי אט די מלחמות וואס ער האט געהאט,

¶20און דעמאלט איז געווען דער ברבים אז ער איז געווען ברבים מנגד צו דוד'ן, און דערנאך איז דאס געווארן היו עמדי און דערנאך גייט ער 'מלמטה למעלה', אלץ אין דרגות נעלות יותר, אין דעם ענין פון ושבתי בשלום וואס דעמאלט רעדט זיך ווי אזוי מ'דארף גיין פון חרנה צוריק אין בהורשבה,

¶21אין די אלע דרגות ווי ער רעכנט זיי אויס, ווי דער מיטעלער רבי דער בעל הגאולה רעכנט זיי אויס מן דרושו לו על הכתוב ”פדה בשלום” דאס איז אויך פארבונדן מיט ושבתי בשלום וואס ער טייטשט דאך אפ אויף דערויף, דער ”בעל הגאולה, אין” די דרושים שלו פון ויצא, אז דאס איז דער ענין פון בית שלום,

¶22אז ס'איז דא דער ענין ווי דאס ווערט אויפגעטאן דער ענין פון בשבתי וואס בכללות איז דאס אין דער ארויסנעמען די ענינים ווי זיי געפינען זיך אין א מקום וואס דאס איז ניט מקומם,

¶23און וואס דאס איז דאך אין צוויי אופנים.

¶24פריער איז דאס ”מגרא רמה לבירא עמיקתא”, בדערויף ווי די נשמה קומט אראפ 'מלמעלה למטה', הליכה 'מלמעלה למטה', דערנאך איז דא דער ושבתי די הליכה 'מלמטה למעלה', וואס דורך דערויף ווערט דער ב' עניני שלום,

¶25ביז ווי די גמרא טייטשט אפ ”שלום בפמליא של מעלה און לשלום בפמליא של מטה”, לרחוק ולקרוב וואס בכללות איז דאס אויך אין דער ענין פון בירורים, ווי מ'זאגט דארטן ווי מ'טייטשט אפ ”לרחוק ולקרוב ולרחוק שנתך קרוב” וואס דאס איז די עבודה פון בעלי תשובה,

¶26כולל אויך אין 'כללות ענין' הבירורים, אפילו אין עבודת הבירורים פון הצדיק, איז דאך אויך עבודתו איז, אז דער 'ניצוץ קדושה' וואס געפינט זיך אין א מעמד ומצב פון רחוק איז ער מברר ומזכך ומעלה, ביז וואנענט ער ווערט קרוב,

¶27ביז וואנענט אז ער ווערט נבלה אין דער ניצוץ אין דעם מאיר, און אט דעמאלט איז ,והי' הוי' לעילה אלקים ביז ”אשר אשרנו לך” ווי דאס איז אין עתיקומים, וואס דאס איז דאך דער 'תכלית השלימות' ווי ס'וועט זיין אים אות המשיח.

¶28וואס דעמאלט איז דאך דער אויפטו, אז אעפה פון די ”חמשה שמות נקרא לה”, וואס דאס איז די שמות פון יחידה און חיי און נשמה,

¶29רוח נפש ווי סידור ”מית מלמעלה למטה” איז דאך דא, ווי ער איז דארט מבאר, אז ביז אפילו ווי אדם הראשון איז ”צור כפיו של הקב"ה” איז אלץ געווען די דרגא פון חיי ווי ער איז מבאר בארוכה אין כתבי האריז ל,

¶30משא"כ משיח צדקנו, וואס דורך אים וועט זיין דוקא דורך אים וועט זיין די גאולה פון דעם גלות, איז דאס איז דער ענין פון יחידה און דאס איז אויך דער ניצוץ וואס ער איז אין זיך כולל ”הנשיא הוא הכל” נשמת כל ישראל דורך די יחידה וואס געפינט זיך בכל נפש,

¶31ב”כל אחד ואחת מישראל”, וואס אויף זייער נשמה זאגט מען אויך ”חמשה שמות נקראו לה” יחידה, חיי ”נשמה, רוח ונפש”.

¶32און וואס דאס איז ווי משיח געפינט זיך אין יעדער אידן, און דורך על ידי מעשינו ועבודתינו פון יעדערן, ובפרט אין דעם דור פון עקבתא דמשיחא, אף על פי וואס מ'געפינט זיך ווי אין דעם צווייטן אפטייטש אין זהר, און וואס ס'איז מבואר בארוכה אין די דרושים פון ויצא, כאמור לעיל,

¶33”חרון אף העולם” איז אט דארטן ווערט מען ניט נתפעל פאר עולם, און אחת כמה וכמה ניט ווי ”חרון אף של מקום”, ווי ער געפינט זיך אין עולם, און מ'פירט זיך אין אן אופן פון ”אל יבוש מפני המלעיגים”,

¶34ביז אין אן אופן אז והיו הוי' לעיל אלקים אז ”הקב"ה עוזרו”, וואס דורך דערויף ווערט אויך והוי' הוא אלקים מיט אלע פירושים שבדבר, איז דורך דערויף קומט מען פון דעם בית שלום אין בית שלום, וואס בכללות ענין העבודה איז דאס כאמורא די הליכה 'מלמטה למעלה' על ידי עבודת התפילה,

¶35און על ידי הקדמת עבודת התפילה ווערט אויך דערנאך די שלימות אין דער הליכה 'מלמעלה למטה', וואס דאס איז על ידי 'לימוד התורה', וכידוע דער חילוק אז דאס איז די ביידע בירורים בדרך מלחמה ובדרך מנוחה, און דורך דערויף ווערט דער בית שלום בית שלום.

¶36און ס'ווערט דערנאך אז מ'קומט צו צו דעם ואיפרץ מאד מאד ס'ווערט דער ”עלה הפורץ לפנינו” דורך דערויף וואס בא יעדער אידן שטייט ביי אים די ”יחידה לייחדך” ביז אין אן אופן אפילו ווי ער זאגט אין תניא,

¶37אז אפילו אז 'קל שבקלים' בשעת ער ווייסט אז דאס רירט אן יחידה, אז יחידה שטייט ביי אים בגלוי, איז אט דעמאלט שטייט ער אין א מעמד ומצב פון מסירת-נפש, און דורך דערויף ווערט אויך נתקלה די יחידה הכללית,

¶38וואס דאס איז דער ענין פון משיח צדקנו, און ס'ווערט דערפון חרנו און מ'קערט זיך אום צוריק, מיט כל הענינים, מיט הבנים ובנות און עבדים ושפחות און צאן און חמורים וגמלים, מיט כל הענינים, און ס'ווערט דערנאך דער והיו ועליו משיען בהרציים ווי מ'זאגט דערנאך אין די סדרה גלייך שלאחרי,"'

¶39אז אז וישלכן ”יעקב מלאכים מלאכים ממש”, ווארום ער האט סיי די מלאכים פון חוץ-לארץ סיי די מלאכים פון ארץ-ישראל, וואס זיי זיינען מלוה א אידן נאך ווי ער שטייט אין חוץ-לארץ ברוחניות ובגשמיות, אדער בשני הענינים גם יחד,

¶40גיין מיט אים מיט ”הקב"ה עוזרו” ”ומלאכ יצוה לך לשמרך” ביז אין אן אופן, אז קיינער קען אים ניט אנרירן, ווארום ער האט מחליט געווען בתוקף פון יחידה און פירט דאס דורך בפועל, ו במעשה הוא העיקר.

¶41און ס'ווערט דעמאלט ווי מ'ברענגט אראפ אז ואני אולך לאיתי וואס דאס איז דער איתי במשך הדורות ביז איצטער, ובדורנו זה פון עקבתא דמשיחא ווערט דער ”בעיתה אחישנה”, ווי רש"י ברענגט אויף דערויף אראפ די מדרשי חז.

¶42ווען ניט יעקב איז מקיים אט די הבטחה, ועלם ישיען בהר סיום ביז ”והיתה להוי' המנוכה” בעגלא דידן במהרה בימינו ממש, בגאולה האמיתית והשלימה, עיידי משיח צדקנו.