פסקה
פסקה rh-7rw2wcym
- kind
- paragraph
- text
- טקסט rh-qq54930b
- order
- nb
- origin
{"by":"transcribe:whisper-local@chassidushub-whisper-v3"}- content
- וואס דאס איז דער ענין הדיבור והאכילה, ביז אז נעשה דם ובשר כבשרו. וואס דערפון איז אויך פארשטאנדיק, אז ווי תורה זאגט דאך, אז אם בחוקותי תלכו ואת מצמתי תשמרו איז אט דעמאלט קומען-אן די אלע ברכות פון דעם אויבערשטן בתכלית השלימות שלהם, איז דאס אויך אין דעם אופן, אז דער אויבערשטער גיט אידן, צום אלעם ערשטן, אז זיי האבן א חיים של תענוג אמיתי, און דערנאך קומט דאס אזוי אויך אראפ אין פרטי חייהם, אז זיי האבן כל הענינים שלהם אין תכלית השלימות והתענוג, אבער ווי די ענינים קומען אויך אראפ אין פרטים, אנהויבנדיק פון בגד ללבוש, און דערנאך אויך לחם לחל, אבער אין דערויף גופא די לבושים אין אן אופן ווי ס'וועט זיין לעתיד-לבוא, האט מען מעין זה שוין בעולם הזה, און ווי ס'איז געווען ביי אידן בשעת זיי זיינען געשטאנען אין תכלית השלימות גלייך נאך מתן תורה, איז דאך סמלתך, לבאלתך מאלך, און אויך על דרך זה כל הלבושים שלהם, ניט נאר די סמלא, אף על פי וואס דער עיקר איז דאך די סמלא אור תאור סלמא, וואס דערפון נעמט זיך דערנאך דער גאנצער ענין השמלו שבעולם, ווערט דאס אזוינע לבושים וואס זיי איז ניט שייך, אז דארט זאל זיין דער ענין פון ואלסך פונקט אזוי ווי אין סלמה פון תורה איז בכל יום חדשים, על דרך זה ווערט אין דער תורה פון א אידן, ווערט על דרך זה, ביז אין אן אופן בזה ממש, אויך אין לבושים שלו, אז דאס איז
- proofread
- 0