טקסט

¶1אז אין מרום איז ד ך יום העבודה, במילא וועט מען דעם סיום פון דעם הדלין איז עוד חזין למור וועט זיין בהמשך הימים אין התוועדות הבית און דער עיקר איז, ז ס'ז ל זיין דער לימוד בהנוגע למעשה בפועל, ווי גערעדט פריער בארוכה,

¶2אויף מוסיף זיין אין דעם ”גאונו יעקב” ביז אין ן אופן, ז מנהו מניהו יתקלט שאין מילאה ווי די גמרא ז גט אין יומא אף על פי וו ס ד רטן רעדט זיך וועגן גדולי עולם מזמן השס,

¶3בער נ ך דערויף ווי זיי ה בן ב וויזן די וועג און דורכגעטר טן די וועג, און מ'ה ט ד ס ריינגעשטעלט אין תורה איז ד ס געוו רן חלק פון הוראה לכל אחד ואחת, ז ער קען ט ן עבודתו אין ן אופן,

¶4ז מיני הוא מיני הוא צוז מען מיט נ ך אידן, מיט נ ך צוויי אידן, מיט נ ך דריי אידן, מיט עדה קדושה איז א לשם עילאו און ווי גערעדט פריער פון דעם בריוו פון ”בעל הגאולה אין” ן אופן,

¶5ז ס'ז ל ניכר זיין אין ארץ ביז אין אפסי ארץ ביז אויך ב ניט-אידן, בדוגמא ווי ס'איז אויך דער דין פון נרוץ חנוכה ”הבאים לקרותינו לשלום” ז ס'ד רף זיין על פתח ביתו, בער דוקא מבחוץ,

¶6ביז וו נענט ז ער וועט מ כן ליכטיק אויך אין שוק און ”אין רשות הרבים, עד” די כליא ריגלו דתרמודאי און ווי געז גט, ווי גערעדט פריער אין די התוועדות הקודמות בארוכה וו ס שטייט אין טורבא רעקארד פון דעם רב חיים וטלס התלמיד ז תרמודאי איז ד ס אויך פון אותיות מורדות,

¶7ז ס'וועט בטל ווערן דער ענין המרידה אפילו אין שוק אין רשות הרבים, און אפילו ריגלי דתרמודאי די מדריגות הכי פחוסות, הכי קטנות בזה,

¶8וועלן זיי אויך בטל ווערן דערפ רוו ס מ'וועט שוין מ כן נ ך אין זמן הגלות, ליכטיק אין גלות, לבני ישראל הי' אל ”חל בני ישראל הי' אור במושבותם” בשעת מ'געפינט זיך נ ך אין מצרים,

¶9אף על פי וו ס מצרים 'מצד עצמו' איז ד ך געווען ”ערות הארץ” על אחת כמה וכמה ז ד ס איז שוין דורכגעגאנגען און מ'איז שוין נ ך מתן תורה, וו ס מתן תורה ה ט ד ך פועל געווען ז זיכוך ובירור בכל העולם כולו, ביז אין 'גשמיות העולם', ז מ'קען נעמען פון גשמיות פון עולם אפילו אין חוץ-לארץ,

¶10און אפילו ז ך וו ס געפינט זיך ב ן ניט-אידן און געהערט צו ניט-אידן על פי תורה, און מ כן דערפון ”דבר מצוה” און תשמישי קדושה און תשמישי מצוה, ביז וו נענט ז ד ס ווערט חפץ אין וועלכן ס'איז ד די לע דינים פון נקיטת חפץ כמבואר בהלכות שבועות.

¶11וו ס על דרך זה ווערט ד ך נ ך דער בירור הולך ומוסיף במשך הדורות, אף על פי וו ס לכאורה א חשור דרא ביחד עם זה, ווערט ד ך בער ניתוסף מעשים טובים במשך ”כל דור ודור” ובמשך חיות ”של כל אחד ואחד”, וכמבואר מ ל בארוכה דער חילוק,

¶12ז די מעשים טובים וו ס איד מ כט איז ווערט ד ס ן ענין דבר קיים ונצחי, משא"כ די ענינים בלתי רצויים וו ס ער טוט אויב ער טוט זיי איז דערנ ך, על ידי תשובה,

¶13איז ווערט ד ס ן ענין וו ס ”זדונות נעשו לו כשגגות” אין תחילת עבודת התשובה, און דערנ ך גלייך קומט ער צו שלימות אין עבודת התשובה, ז פון די שגגות ווערט דערנ ך זכות ”זדונות נעשו לו כזכות” ”אתהפכא חשוכא לנהורא ומרירו למיתקו” וו ס ד ס איז דער חילוק, ז מדור לדור,

¶14אף על פי וו ס לכאורה איז ד ך ד מעשים טובים וו ס קומען צו, און מעשים היפך הטובים וו ס קומען צו, איז בער דער חילוק, ז די מעשים טובים איז ד ס נכסי צום ברזל ד ס בלייבט קיים ואדרבא ד ס ברענגט נ ך פירות ופירי פירות,

¶15משא"כ די מעשים בלתי רצויים איז דערנ ך, ז ער טוט תשובה, ובפרט נ ך ז אין דערצווישן קומט נ ך ריין יום הכיפורים וו ס איז צומו של יום מכפה איז ט דעמ לט ווערט פון די מעשים בלתי רצויים קגות און דערנ ך אויך זכיות.

¶16וו ס ד ס פועל"ט ניט קוקנדיק וו ס דער חושך ווערט גרעסער, איז ד ך ד ס ווי דער ידוע ווערום די ”דוגמא, ז קודם עליית השחר” איז ט דעמ לט דער חושך שט רקער,

¶17וו רום דער צד שכנגד פילט, ז אט אט ענדיקט זיך זיין שליטה פרואווט ער זיך מיט מאמצים אחרונים, אפשר פ ט קען ער נ ך ריינכ פן נ ך רגע ונ ך רגע.

¶18און ד ס איז אויך זעט מען ”ולאום מלאום יאמץ” און ווי ער שטייט אויף דערויף דער משל אין תניא, ז דערפון גופא וו ס ער איז זיך מתבונן ז ס'קומט-צו השתדלות אין לעומת-זה איז ד ס גופא באווייזט אים, ווי ער ז גט,

¶19מאובי חקמוני ער לערנט זיך פון די השתדלות פון יגיעה, פון דעם אובי וו ס ב זיי איז ד ך ן ענין וו ס ה ט ניט קיין מציאות, מערניט ווי ן ענין של דמיון, משא"כ ער וו ס ער ה ט זיך מלחמה און זיך משתדל אין ענינים נצחיים וקיימים וטובים וקדושים איז עד כמה וכמה וכמה ד רף זיין זיין השתדלות און זיין יגיעה,

¶20און מ'ה ט ד ך אויך אויף דערויף די הבטחה, אם לא 'עוברי רצונו' כך ווי די גמרא ז גט בארוכה בהנוגע צו עניני נחמה לא תרצונו על אחת כמה וכמה און מ'ז גט ”עקיבא נחמתנו עקיבא נחמתנו” ז ד ס ווערט ן ענין של נחמה,

¶21וו ס נחמה איז ד ך אויך די ענינים פון לשון ינחום ווי רש"י טייטשט ד ס אפ ז ד ס איז מהפך ביז וו נענט ז מ'ז גט ”עודך הוי' כי אנפת בי” ז מ'ז גט דעם עודך וויבאלד ז מ'ה ט אין דערויף דערזען און מ'ה ט ד ס רויסגעבר כט בגלוי, ז די זדונות זיינען געוו רן זכיות,

¶22און דער אנפת איז געוו רן שכר עצום ביצר, ביז צו דעם שכר פון ”עין לא רעתה אלקים זולתך” כמבואר אין גמרא אין ברכות, ווי זוי ד ס איז נ ך מערער פון דעם ג נצן שכר וו ס נביאים ה בן צוגעז גט,

¶23קומט ד ס ניט צו דעם עין להוראת אלוהים אלקים זולתך כמבואר אור בארוכה די ענינים על פי חסידות אין דעם ממשך פון רות ס'וועל, און ויהי רצון, כמדובר,

¶24ז די לע החלטות טובות וו ס מ'ה ט נגענומען בית רצון ז לן רא קומען אין מעשה בפועל, און ”המעשה הוא העיקר” און ס'ז ל אויך זיין אין ן אופן פון מתפלל אים הציבור, ז ער ווירקט אויף צווייטן אידן און דריטן אידן, ביז וו נענט ער שטעלט-אויף ציבור עדה קדושה,

¶25און דעמ לט ה ט מען די הבטחה, ז ציבור איז אויך ן ענין קיים ונצחי, ווי די גמרא פסק'נט אפ אין הוריות אויך בהנוגע לענינים של פועל, אז ציבור אינו מת דערפאר וואס דאס איז ן ענין נצחי,

¶26און דאס איז אויך ווערט די הכנה קרובה, אז אף על פי וואס בבבל איז דאך איין ציבור בבבל איז ”עתידה ארץ ישראל שתתפשט בכל” הארצות ווערט ציבור אויך אין בבל,

¶27וו ס דאס איז אויך פארבונדן מיט ”עתידה ירושלים שתתפשט בכל” ארץ ישראל, אז אין גאנץ ארץ ישראל שטייט יראה שלימה שלימה איז א יראה, וואס על שם זה ווערט דאך דאס אנגערופן בשם ירושלים בקרוב ממש, בביאת משיח צדקנו,

¶28יבוא ויגאלנו ”וילכנו קוממיות לארצנו”, און מזרז זיין במיוחד אויף די אלע הכנות הדרושות צו דעם ענין פון מבצע חנוכה, וואס דאס זאל נאכמער צוהיילן דעם חנוכת בית המקדש השלישי, בקרוב במהרה בימינו ממש.

¶29לחיים. ס'איז דא אויך אן ענין פון מגבית, וואס דאס איז פארבונדן מיט מגבית פון י'ט'כסלו אויך מיט מגבית פון חנוכה,

¶30וואס אין דערויף אויך איז ”כל המרבה הרי זה משובל” און כל הזריות ”הרי זה משובח, כל” המנדים הרי זה משובח, מ'זאל אויך זיין א הכנה קרובה צו דעם קיום היעוד,

¶31אז צדקה מקרבת את הגאולה ביז ”אין ישראל נגאלין אלא בצדקה ציון במשפט תפדה ושבי' בצדקה” א ריבוי מופלג אין 'לימוד התורה', נגלה, אין חסידות, א ריבוי מופלג אין עבודת התפילה, ביז הלואי 'שיתפלל אדם כל היום כולו', א ריבוי מופלג אין גמילות חסדים, און

¶32א ריבוי מופלג אין ברכת ה אין די לעצטע טעג פון גלות, ווי ער זאגט אין סיום פון מגילת אסתר, אין צוזאמענהיינג מיט'ן נס וגאולת פורים, ו ”מסמך גאולה לגאולה לגאולה” פון זמן חירותינו ”כימי צאתך מארץ מצרים אראנו נפלאו” איז די גאולה על ידי משיח צדקנו,

¶33די וואס דארפן מאכן א ברכה אחרונה און וואס זיכער מאכן א ברכה אחרונה.