Text

¶1איז ווייסן דאך דאס אלע,

¶2אז דאס וואס דאס ווערט געפייערט דערפאר וואס דאס איז דער טאג ווען דער אלטער רבי, דער בעל התניא והשולחן עליו, איז באפרייט געווארן פון ספיקתא, און דערמיט איז אנפקערן געווארן, אז ער קען מפיץ זיין דער תורת השקידות בכל המדינה כולה,

¶3וואס דאס איז דאך דעמאלט געווען דינא דינא וואס ס'איז געווען דער רואה ענין און רואה ענין פון אידן.

¶4וואס דערפאר איז דאך אפילו אין דער הנהגה פון דעם אלטן רבי'ן אליין איז אויך געווען א שיעור פאר דעם מעשה והחופק, לידי איז דאך פאר המעשה והחופק,

¶5וואס מתיילא, איידער מ'האט אים געמאצעט פון א רציעת האט ער דאך געקענט לערנען און מוסיף זיין תורת החסידות אן יחביד.

¶6פונדעסטוועגן זעט מען, אז אין דעם אופן המאמרים מיט די פירות, ווי ער האט זיי גערעדט פאר דער מעשה מיטן חופג און נאכדעם איז אן אונטערשייד, און דער אונטערשייד איז, אז די מאמרים און די פירות וואס זיינען פון לאחר המאסר והחופר זיינען מיט א ברייטערן מיל,

¶7און ארויסגעגעבן מין אזוינע הסברות מיט אזוינע אותיות, אז דאס זאל קענען זיין פארסטאנדיק, און פארשטאנדיק לעומקם אפילו פון אנשים פשוטים,

¶8וואס די זעלבע ענינים, ווי ער האט זיי גערעדט אין די פריערדיקע מאמרים, זיינען זיי געווען א שייכות מערניט ווי צו די וואס זיי האבן געלערנט תורת החתידות לים חב, און די אנדערע האבן גענומען מערניט ווי אותיות אליין, אן א הבנה בדבר.

¶9איז דאך ידוע אויף דערויף דער ביאור אז בכלל ווי אזוי קען זיין א שתרוג אויף הפצת התורה, ובכלל מניעות אויף ענינים פון תורה און מצוות למטה איז דאס מערניט דערפאר וואס למעלה איז דורך געווען מניעות ווי אין תולבים אויף דעם,

¶10און דערפאר וואס למעלה איז נאך ניט געווען אפגעפאסק'נט, אז מ'מעג מוסיץ-זיין תורת החסידות, בשעת

¶11למעלה איז נאך ניט געווען אפגע'פסק'נט מיט א פשיטות, אז מ'מעג מפיץ זיין 'פנימיות התורה', וואס דאס ווערט אויך אנגערופן רזי דאורייתא בהרחבה ובהתפשטות, איז דערפאר איז למטה האט אויף דערויף געקענט זיין מניעות ועיכובים, וואס האבן זיך אנגעטאן אין ”לבושים המעלימים ומסתירים”,

¶12נאך דעם וועגן אין ענינים פון 'עולם הזה' הדשמון.

¶13בשעת למעלה איז אראפ אט די שעת-לוטריא, און מ'האט אפגע'פסק'נט, אז איצטער אין די דורות איז ווי דער אריז"ל זאגט, אז ”מצוה לגלות דור החכמה” און ווי די מייסדו פון תורת החסידות האבן נאך אין דערויף מוסיף געווען, אז דאס ווערט ארויסגעגעבן אין ענינים פון שכל והסברה,

¶14אז אלע זאלן דאס קענען לערנען, און וויבאלד אז מ'קען און דאס איז א חלק פון תורה, איז די יכולת איז זיך מכריח אז מ'מוז דאס לערנען, איז אט דעמאלט אויך למטה בטל געווארן די אלע מניעות ועיכובים, און ס'איז געווען דער ”דידן נצח” אז ער איז ארויס לחירות פון דעם מאסר הגשמי,

¶15דערפאר וואס קודם לזה איז מען ארויס לחירות פון די ענינים המיעכבים ברוחניות.

¶16איז וויבאלד אז דאס איז א חלק פון תורה, איז דאך דאס געווארן דער יסוד וואס דער אלטער רבי האט געזאגט, אז תורת החסידות איז דאס ניט פאר א טייל פון אידן,

¶17נאר דאס איז פאר אלע אידן ווארום די תורה איז דאך ניתנה דער משה כיבור תורה מסיני וואס אין דערויף איז דאך דא דער ”כל מה שתלמיד ותיד עתיד לחדש” האט מען דאך דאס אוועקגעגעבן לכל ישראל, ווארום די נשמות פון אלע אידן, ביז די דורות האחרונים,

¶18זיינען דאך געשטאנען ביים בארג סיני און האבן מקבל געווען די ”כל התורה כולה”.

¶19האט דער אלטער רבי דעמאלט גלייך ארויסגייענדיק אנגעשריבן א מכתב כלני, וואס דאס איז דער מכתב הידוע בשם קטנתי, און וואס דארטן איז ער מסיים, אז סוף-כל-סוף וועט זיין דער ”כמים הפנים לפנים” אז אפילו די וואס ביז דעמאלט האבן דערביי ניט געהאלטן,

¶20וועט בא זיי אויך ווערן, בשעת מ'וועט זיי באווייזן א תנועה פון קירוב, ווי ער זאגט דארט אין אגרת הקודש, וועט דאס בא זיי ארויסרופן ”כמים הפנים לפנים” אויך א התקרבות, וואס דאס איז בשעת ס'וועט ווערן דער קירוב הדיעות וועט דאס דערנאך אויך צוברענגען, אז מ'זאל לערנען צוזאמען אויך אט דעם חלק פון תורה,

¶21וואס דאס איז 'פנימיות התורה' ווי ס'איז ארויסגעגעבן און נתבאר געווארן אין תורת החסידות, ווארום מ'וועט אמאל איבערקערן ”מן הקצה על הקצה”, אז די וואס האבן געהאלטן אז מ'דארף דאס נאך ניט מגלה זיין, מערניט ווי פאר יחידי סגולה זאלן גלייך זיך זעצן און דאס לערנען, איז אזוי ווי אויף אלע ענינים איז דאך הכולל לזה דער ענין האהבה להקירוב,

¶22ביז וואנענט אז מ'זאגט, אז אויף מתן תורה הכללית איז דאך פריער געווען דער ענין פון ”כפה עליהם הר” כדיגין טייטשט דאך דער אלטער רבי, אז דאס איז געווען די התגלות פון אן אהבה עליונה פון דעם אויבערשטן,

¶23וואס נשמות בגופים האבן דאס ניט געקענט באנעמען בפנימיותם, איז דאס געווען דער ”כפה עליהם הר” כדיגין די אהבה רבה און וואס דאס האט בא זיי אויך ארויסגערופן אן אהב רבו שלמעלה מהכלים, וואס דערפאר איז דאך געווען ”על כל דיבור ודיבור פורחה נשמתם”, און נאך דערויף האט מען מקבל געווען די תורה און מ'האט זיך געזעצט לערנען.

¶24אט אזוי איז אויך אין דעם חלק התורה, אין 'פנימיות התורה', איז אויך דער ממוצא שבדבר, אז אט די וואס האבן נאך דערוויילער דאס ניט געטאן, זיי האבן דאס אנהויבן טאן,

¶25איז דער ענין פון קדומה 'לגימה שמקרבת' אז ס'זאל זיין דער ראהבה וקירוב מצד אחד איז דעמאלט איז אפילו בטבע שלמטה מהטעם ודעת, וואס דאס נעמט זיך אין טבע ”שלמעלה מהטעם ודעת”, איז דאך דעמאלט ”כמים הפנים לפנים, כן לב האדם לאדם”,

¶26וועט דאס ארויסגרופן א קירוב פון דעם איבעריקן טובה אידן, וואס דאס וועט ניט ברענגען דערנאך צו דעם תכלית, אז אלע וועלן לערנען אויך דעם חלק התורה פון 'פנימיות התורה', דעה ודעת ”את אלקי אביך”,

¶27וואס דאס איז א הכנה און א הקדמה צו דער גאולה שלימה, צו דעם אימת קאתי מער וואס דער תכלית איז דאך ווי דער רמב"ם שרייט, אז וללא ”הארץ דיעה את ה' כמים לים מכסים” איז אויף יעדער ענין פון גאולה דארף מען דאך מאכן א הכנה המתימה 'בזמן הגלות',

¶28וואס דאס איז דער ענין פון יחוצו מעיינותיך חוצה בשעת מ'וועט לערנען דעם דיעה את ה' כפי כח צכלו והתגתו וועט דאס ווערן א הכנה קרובה צו הוא מןה ”הארץ דעה את ה'” מלמעלו למטה, וואס דאס וועט קומען בביאת משיח תדקנו במהרה בימינו.

¶29לחיים. לחיים. כחיים.

¶30ס'איז ניט ארויס א כלל, אז ”כל מצוה שקבלו עליהם בשמחה” איז נתקיימא בידם, ניט קוקנדיק אויף פארשידענע מניעות ועיכובים,

¶31און אזוי איז דאך אויך בפרט אויף 'לימוד התורה', זאגט דאך אויך די גמרא ”וכן לדבר הלכה” דארף זיין די הקדמה לזה אן ענין של ”שמחה שמחה של מצוה” וואס אזוי איז בא נגלה דתורה, און אזוי על אחת כמה וכמה בהנוגע צו 'פנימיות התורה'.