Text

¶1דא וואס מערער דאך ניט אין סימן, אין תתפלים, וואס ער האט געהאבן פארשטייט אין שומות, וואס ס'איז דא געזען דא געווען די התוועדות חמשה עשר בשבט תשמין

¶2אין תשמין אין תשמין אין תשמין און דער חמשה עשר בשבט תשמין אין תשמין און דער חמשה עשר בשבט תשמין אין דער חמשה עשר בשבט תשמין אין דער חמשה עשר בשבט תשמין אין דער חמשה עשר בשבט תשמין אין דער חמשה עשר בשבט תשמין אין דע

¶3בעיקייט אין די פשטיות שדפאר אויף לויט והואו, און מ'איז געדארפן די תפלות הכל מות, און וואס דאס קען נאך ניט אויס געווען, ווי ס'איז קען ניט אויס געווען, ווי ס'איז קען ניט קיין געווען פון שני, דערפאר וואס ער איז געשינט אין א ענינים הכרפון, און דערנאך איז פארשטאנדיק, אז קען זיי קען זיין אין די ענינים וואס נאך ניט קיין געווען,

¶4איז ווי ס'איז פון דארטן וואס ס'וועט ווערן אויך דארף געקען א פועלגע פון דעם אפטו, און ווי ער האט אים דער מעגלער טאן, ווי ער זאל ארויסוועדן, אז מ'וועט ארויסוועדן אין תיין און קוף א', און א חולר בפועל, איז שוין ארויסוועדן, מ'קען זיך אויסניט, האבן גענוצען, און מ'קען מיט קיין טאן דינטיק פארשטאנדיק.

¶5און דאס ווערט געזאגט אלס א דוגמא אז דאס איז די אידן וואס הנשמה בגונסלעכע אויף די מדילה למה ותפני אז אין מקטר איז אדרבא דאס איז מצחק פובל הנשמה וצפי שירות הנשמה,

¶6ווי ס'איז דאך אויך געזאגן אזוינע פון פארבונג אז דעם מלך ומלך און אן מלך נאכאמאל וכברכו, איז דערפאר אינער אז ס'זאל זיין די תחות השלימין אז מ'זאל ניט נאר די כח, און כיפטון ווי אראפ ממילא למה ותפני אז מסחר, און איז דאך דארטן איז גייט ער בפוח, אז די נשמה וועט ארויסברענגען אלע מיליאן ענינים, אלע מיליאן שדוק,

¶7אין אן אופן אויף ניט דעמאלט זען, אז אפילו דער ווי ער טוט זיך ניט אז נפצע איז ניט אייניקער נקד ממשיך, ער האט ער ניט נוספיר דורך דעם רצון פון דעם אלק, נאך בעסטן ווי עסט קיין שכל זיין געזענגען אין דא הנקד,

¶8וואס דאס איז ניט קיין דין ניט צי וועט דער אריינגרען, וואס נשמתו איז ווי אים שליחצובו, וואס תקמתו ויחצובו בררת קצר החני, און דער נאך העכער, בלשון הדור, אז וקיימא, ומכנאה כמה מאמסי קאטישן, וואס וואס האט מען נאך ניט געצינדט פארן אין די נציאה, אז דאס איז העכער פון כפשטי הפרים,

¶9איינגעדאמען נאך העכער ווי די נשמה, במקורל ושרשא אז דאס איז העכער מכל סודר, משפל שטעל זריז פון זריז די מארגל מנערצינדט זיין ג איז געוועדט צליב אויף אידן,

¶10אז יעדער אידן האט געווען געווען פון יעדער אידן קומט אזוי איז דאס איז געווען אין קלמות, פון קלמות המשכמת המשכמת המשכמת המשכמת המשכמת המשכמת המשכמת המשכמת המשכמת המשכמת המשכמת המשכמת המשכמת המשכמת המשכמת המשכמת המשכמת המשכמת המשכמת און דאס איז דערויף כמה פארים, אפילו אז מ'איז נאך אין ארץ ישראל,

¶11אויב וועט ”מצוה חכן על” אבותינו ווי דערפאר איז נאך מ'פרעגט דאס איז אין דער חברה, אז אוי כמה מצוות קענען זיי ניט פייער גערן מערניט, ניט נאך וואס מ'איז דאך שוין פייער, בשעת מ'איז שוין פייער, בשעת מ'איז ער ניט פאר הולך טרים ותן נדאז איז דאך דעמאלט זאגט איין אז די ווי ס'קען ניט מקיים זיין, ווי דער ווי ס'איז געווען קמטות חזיר מסוכה פון דעם כלפי כהאמפק,

¶12אין דעם ימיוסטן אין שבעט ער דערט ענין וואס כהי' מבצעך בג' י' תשעתך תבידין ארצנו איז דאס אן עונש, ו”לכו' לכו' לכו” א עונש ברודער, נאר אפר אבער דער גאנצער ענין העונש איז, כדי אויף א לאכוואשמער, כנכלת הקודש בנימים בנימים בקומצויים,

¶13וועט דערמאלט אז ניט קרע איז דאס אויך צו אט דער שטימות נאך עכפער, נאר ס'איז געווען קיין ימנתוב.

¶14וואס דערפאר שטייט דאך דוקא פון פון גלות איז צומקומען אין תורה כאין איד ועבן, ווי ס'זעט ווי אין נאר מארג, ווי ער האט דאך משנה אזוי אויך אינזער לאחרי אדמה וכאחינו ובשונה, אז ס'ווערט אלס אין פסח ופארן אויף שתמור ופארן סימן אז ס'איז א ראש, ווי דאס קומט צו

¶15איז דער מדריך פאר דבשה, אמה הזית ס'איז במוצא לשלמי, אלא הלבא שכן שמות, ס'איז ווי אין דעם ענין אז מ'זית ווייזט אידן שכן שמותים, אדער טאטנעס השלימות דארף מען גיין אינדערנאך אשר,

¶16ווארום שמען שמען תאמנו תליק אים האט מען יוצא געווען מיט דער כפשוט דורכות, און ס'איז דאך אויך ווי, אבער ס'איז דא רימון פון שוועריקייט, ווי איז דומה בפועל, צדתתתא עלה תורה ו דערנאך איז צוגענפן מיט ני חתונה, איז דאך דא דער ענין הכרשה בפסוק, אויף דער ענין הנראה.

¶17על 'דרך האמור' פון קיין, בא אידן גופא איז דאס אין אידן, אין אידן, איז דאך די כללות פון ירידה סינוך הוי, און ווען ער איז דאך שם נאכן פון טראטיע, און ווי ס'איז שוין פון שכלית דער אחרי הירידה, און די מאנשטייט וואס איז זיי ניט געפלען פייער,

¶18במילא אשר אזוי מיט מאן הבאלי פונקטע אויב ס'איז דא כמה סופרים במסטרה וואס ס'האט א ירידה, און דערנאך א ירידה מיט חדרות, איז דאס מערער באט, אין זכות, און מ'האט ניט געגען געקינט, און ס'איז גאר געקענט זיך דארגע ציפור, און ס'איז געזאגן א לידה און האט ער קיין א צוויי טרע סופרים קען דעם סופר צופן.

¶19און אט דאס איז ניט פאר, ווי ס'איז ניט וואלי ס'איז דא אמאל וואס ימי ת וואס דאס איזוחד מפורש התורה, ווערט מען כאמור דערציילט, אז רב איז דא ניט קומען אין בבלי האט קיין קאנצן ניט געווען דער ענין פון ימות התורה, און דערנאך איז דאס דוקא אין בבלי ווען בבלי האט מען דער ענין פון ימות התורה בהפורת, איז דא ניט געקומען,

¶20וואס רבי האט געדארפט אוועקגעקומען אויבערגעקומען אויף סופות, וואס דאס איז לכאורה געווען אריבה ברכות רצוי, אבער דער אויבערשטער, ווי דאס האט געמאכט אלס א סיבה מסובה, אז דוקא די אופן וועגן דאס צופון בן תורה, אט דער ווער ס'איז נתדבן געווארן דורך חלמות בארדן,

¶21וואס דערפאר איז כהלכה כדברו און דערפאר אין ירושלמי און לגבי סיבה ומכילה ומכילה.

¶22בשעת ס'איז צוגעקומען נאך ענינים בעולם איז אלץ זיך געווען אין תורה'ן וואס ווי אזוי איז, כאורה, דאס איז אן אמור של ירידה, אבער דוקא דורך בדורך מער פאר אן ענין לסערק, וואס דאס איז פארא אנדערע סיגן איז דאס ניטא.

¶23וואס דאס איז אויך ניט געווען די המזגה פון ימור, על שם כאן און דערנאך מנהג ותמיד, אזוי אויך פארשטאנפן ער איז ניט געווען קיין בעסער געווארט, אז כאורה איז דאך ניט געווען קיין בעסער געווארט פאר תלמידי המנהג וו און אף דעם ארט וועט מען קיין, דערמאלט איז מבדיל פשוטין השליחות אז ער איז פאר דרך רבי ה' טו, ”בן תומות מתו” דמים,

¶24אף האט מען וואס דאס איז געווען דער ריבו תמכו, ווארום ער האט געזען, אז דער בפלמיות האט א קודש ממיחדה און א זכות ממיחדה, אז כרובר דערויף זאל צוקומען אז אין אן ענין אין דעם ארט ווען ער זאל זיין א תשובה, אבער דאס איז ניט נאר אין דעם אט ריבו, כרובר וועט צוק

¶25ווארום אזוי וואלט מען דאך דעם אוועקגעשיקן סיבור, דער בעל ”שם דין גיאת” און דא איבערשטער און די אלטע רבי'ן, ווי ס'איז ווי אים פון שווער, מיט תלמידים, אז ווי אזוי זאל זיין א ענין וואס דאס איז ליט א ענין,

¶26ואדרבא, ענין ”שלא, מקור וסעמא” וואס דאס איז גובר פארקומען מיט אויך ניט, איידע פנקים גאפן, צי דא איז אויך פארלויבן איידע פנקים טוט ניט, מערניט ווי אז ס'איז און בא זיי אליין זאל דאס פעלטן, וואס ס'איז יונטער חמשה פון איתך חלה הנבדה על פי הוראה בפרט ווי איז מען דאס אינו ברענגען אין כבי' על פי תורה אין סך סיבה.

¶27וואס דערפאר האט מען דאך געזען, אז די קדלות פון די חמידים, אז ס'איז שוין דער בעל שם דעם אויבערגע פון דעם אפלעגן, איז געווען דוקא דיבר אז מ'וועט קיין מאכן פארשמוטן, וואס ניט אלע האבן דאס צום זיכער געווען, ווי דאס איז געקומען דוקא דעם ווייל, בשלונת הקדמי של רבי בשעת זיי זאלן ממלא צו ער די שמיטות וממחש, ווי זיי האבן זיך געפינט,

¶28אעמאל פון ווי וואס דאס איז ניט שוין דער ענין פון דעם ווארטן ווארטן וואס איז דאך דאס געפינט, האבן דאך דארטן ווי געקומען די שמיעה פארמן אזוי המבינה איז געקומען ”סיני סיני סיני סיני” סיני ס אין הגיורת מקום, אין הצלחה רבה בן בנוסו בנוגע צו זיך.

¶29ווי סיי אין די הצלחה אין די ראזות איז ניט אז ניט אין דעם ימי'ן אויף טאקים, אז וכבשם וועט מען א סחדות יורשן און חשמיות אויף ניט, אז ס'איז טאקע חשמיות אויף ניט, ס'וועט מען אויסקומען וויפן חשמיות אלס כאן ולקחו.

¶30וואס ס'איז וועלט פארשטענדיק, אז אויב ס'וועט וועלן איין אנדערער דאוי ווי דער בעשטער פון ארץ איז דער אלטער רבי'ן, וואלט מען כאן אין חמידים, האט ער ווי געטוקט, האט ער ווי קען געגלאבן, דער ווערט און מ'האט זיי אויף ערשט יעדער מפן ווארטן.

¶31וואס דאס איז דאך אויך, ער איז דער סוג אין דער ביאור אויפן פארשטו, וואס איז דער רבי דבנסטער שלוחנו ומקומות, וואס בפילו איז דאס מקומות וקומפן מתכנות פארן און וועלן דער ביאור

¶32איז דאס ניט נאר געווען געווען דורת עטן ווי מ'האט ער געשינט, אבער דאס איז געווען פארפונדן אז דוקא דאס איז דער וועג ווי און וועגן זאלן קומען ניט אחרון שוותם, אז מ'האט דאס געזען בטועל, אז מיר דאס האבן געפאנדישט געטאן די אמונח, ניט אין אן אופן פון מעבל כדי דער פיר, האט מען דאס אנגעהויבן טאקע אויף 'קבלת עול', אבער דאס איז געווען אז 'קבלת עול' האט

¶33האבן עשויות געווען שוין בערך, ניט ווי די מצרים ובות ואן, מערער ווי כ' האט מען כפאנט דערגרייכן צו דירות האבן זיך נשתמא געווען צו די שליחות איז דאס ניט אים, וואס דאס איז ווי א חשכות פון שטאנדיק, אז דאס איז פאר ניט באקומען די שליחות, סתם דערפאר וואס זיי האבן ניט באקומען די שליחות געווען, און זיי זיינען געבליבן די תירא לקחים, און אז קומען זיי ניט פון ימיהם,

¶34צו אפילו די וואס האבן געדאכט וועגן בפועל מוטן ס'איז די וואס זיינען שוין געקומען פון מוטן מוטן.

¶35דאס איז די נוגע צו אט די וואס אין זיינען שוין ענגלים, אז לפער כאפס וועט זיין גאנצן ארויס, און מ'האט שמרע אראפ נוסף מסתרין עולך און מ'האט אנגעוויזן אויך דא דעם פארצעט ניט, אויף דרך זה ווי די מנהגות העולם,

¶36און די מנהגות פון מנהגות ווי די מנהגות פון מנהג דא איז אויך בשעת ס'איז מערנאך געמאכט די משינה, און אין איין שבת זיי זיינען איגן מיט אלמיט,

¶37און ווי איז דאך שביעא ניט באו אידקא, פארליטא פארליטא פארליטא פארליטא פארליטא פארליטא פארליטא פארליטא פארליטא פארליטא פארליטא פארליטא פארליטא פארליטא פארליטא פארליטא פארליטא פארליטא פארליטא פארליטא פארליטא פארליטא פארליטא.

¶38און ווי דע וואס די בשבתות מ'וועלט זיי צוקומען צו דיער שלימות און מ'האט אוועקגעשיקן די עיירות ורחוקות בגשמיות, און אויך רחוקות בגשמיות, און אויך רחוקות ברופות, וואלט ער געדארפט מאכן דערפון א אידישע שטאקע, און א אידעלער עפל, און האט אויך געשילט איז וארץ מעבר לגן און אין די ראשונות דארף מען אויך פארשטאנדיק,

¶39וואס דערפון איז אויך ניט פארשטאנען, אז כתהל מידי וואס האבן דוקא געו איז מען דאך ניט אן עומן פון עונש אין בשעת, א עומן פון ניט געפארן דאס טאן,

¶40אדרבא דאס פארווייזט אז מ'פלויגט זיך, און ס'פערט זיך אזוי ווי האבן כותבות ממוחדן און לפיינעות ומוחדן אויף דורכפירן דער ענין פון מאכן פון דעם לו בראו מכחתימות די חצידות פון אין דעם ארט וואו מ'האט זיי געשירט, אין לויט ווי אזוי איז מען מתעסקן, דער יום חילה,

¶41דא לערניט ווי שמחה וטום לבב, ניט ווי אן אופן ער וועט האבן ערשט קיין ברוגה ניט, וויף דארף שוין זיי האבן אט דעם זכות, מ'דאל קומען אט דעם ספטו, בשעת אבער אז מ'האט געגעבן א פחיאה בכל אחד ואחד מין ישראל, האבן זיי א ניט מחיר זיין דער אויבערשטער וויל אז זיי זאלן אליין ניט פועל זיין און זיי האבן אלע נאך אויף נעמען,

¶42אן אמת והמדה, אז דאס איז שולטן בכל חובר במילא וועלן זיי טאן דאס אין אן אופן פון שמחה וכו' וכו', און וואס נאך מערער, און כבדער לשון ה נדועה, אין יוי דו איז די לשפי מצוות בתורה, סדר ומכילה איז דאך אויפן תורה א איד דארף מאכן נאך א עדין, און דו איז א נדעה און באשפינט א נתקשבון פון בנין רבי'ן לפי משום בבנון בבנון בבנון בבנון בבנון בבנון בבנון בבנון בבנון בבנון בבנון בבנון בבנון בבנון בבנון בבנון בבנ

¶43וואס זיי לערנען אין די משילה ”שוין חוק של” נייער פאר, דעם יקוץ מעשית החמשה במילא דיד, און דארף פארווייזט, אז אין זיי האט מען אריינגעלייקט אויפסט מנפרים, אז זיי זאלן דארטן מאכן א חפצה פון מעל, ווי כלל אין א חפצה ס'איז אן ענינהויבן טראט, איז כדי דא וועט זיין די הצלחה, און אין דער וועט זיין די סיפור פירו איז דא,

¶44שדי דאס וועט זיין הצלחות, דארף מען דאך ניט עסן, אז אין דעם טאר, אין דעם איבער המענכת'ער ישיבה האט מען געשטעלט בציץ, צי געוועסט וועגן פון תפקיד הכי נעלה, וואס איז נאך ניט געבן אט דער ישיבה, מטורי תלמידים, אזוי דארף מען באלייכטן די גאנצע שטאב, ווי כאנצע פירה די פינדל, און א תפקיד פון א ישיבה, די אלע מילים אין פרח, אז וועלן ניט זיין אן אופנסין פינק,

¶45הייס אז ס'דארפסט אינקומען נאך חמידה און דער זאכטער און א ליטן נאך מערער חמידה, איז בפרט צו ווי דער משן און דער רבי דער מסער פון זעט, נאך איז דאס איז אין דער חינוך פינט מען נאך אין א מענה במצב ווי מ'דארף ניטא פן זיין על העם משיחה, אז מ'דארף מען אויף א לשוטה טעג, אויף א פארקאפן וואס, וואס דעמאלט איז ניטא קיין ברורה פון מ'בלייבן שטיין אויף אן ארט, או

¶46איז אט וועמען בדרך מלאו דער קליטשו איז ס'איז אראפ אויף זיך.

¶47און בנדרות איז ניט מ'וועט גיין וואס דער רצון שבעה צו אלץ איז אזוי נשפיע, ווי האט מען דאך דאס אן אנדערע זאגן, וויבאלד אז מ'האט א הוראה גדומה בזה, אז ווערט דאך תלמיד אז ס'וועט אריין זיין אין א מודית ונהנה, צי כדי רבי' לבן איז מער א ”פראכה, מוכה וביבער” ס'איז אז ס'איז מערף פעים טאג, מה פאזער נאך

¶48איז נאכמערער איז נאכמערער רבי' כתנו, ס'איז מבכן מביאה רבי'ן יעסוד, ס'איז כאילו מכקיים, וואס זיינע פארמידים זאלן זיך פרעגן יום ישראל הוי בבוש פי, און במילא איז מען מוספט, אז אויב נאר ניט מאכן, אז ס'איז פסח פון כולם ווי בחיים זיין אין חוזרים ווי איז מען א פשטי' כן מ'וועט מאכן דער חלבא, און דער רעדט זיין פאר אין גדולה בכל מיום,

¶49און היינט פאר קומט צו ניט נאר י דא, נאכמערער ווי מכסף כנטור אין א מזל פון מציאה, וואס מציאה בא ואתך הטעת, ווי איז דאך פון מגרת החינוך, און מעלה ניט טייטש, און ווי פון מעלה זיי זיינען דארט, ווארום ער וועט גאר ניט שוין קיין קיין קיין שער זיין אז ס'איז אזוי ווי פון זיי זיינען.

¶50און תלמידין גופא וועט זיי וועט דאס לויט סוגים, וואס נעמט מען ס'איז דא אין תלמידין גופא וועט זיי דאס לויט סוגים, ס'איז ווי אזוינע פלמידים, ווי אזוי קענען טאן אין דעם מידה פון דעם טף, אין רבי וואס זיי וועלן ניט ארויסבויסן די ד' אנושה תורה פון דער ישיבה, און דארטן וועלן זיי מוסיף ווארן א ספדין שטיע,

¶51בדרך ממילא וועט זיך דער הענט, ס'האר א סליבה כולה אין דארט וואו ער צוטאן אין אין פלמידים, ווי אזוינע פלמידים איז ווי אזוינע פלמידים פון חינוך פון חינוך פון חינוך פון חינוך פון חינוך פון דאס הייסט, אז דער אחרית איז דער שיעור איז דאך בשפיל, אז דער שיעור איז דאך דעמאלט מען צו דער אין דער שיעור, אין דער שיעור אויף א רעדן ווי מ'טוט פון שיעור און קומט אויף א פון איטעלערן פון אידן דער שיעור,

¶52ווי ער האט חעסטו פון פאר דער עיר און דער שיעור, און דער שיעור, אז ס'וועט זיין געקינט ווי ארויסגיין אויף דער ענין וואס דארף מען פראגן נאך אז זיי וועלן כוגע זיינען פארשטו וועלן כאמון באמת"ו,

¶53וועלן ס'זאל גיין אין מקוייטן ס'איז אז מינן המתוכח לשניהם, ולכל התלמידות, בכולל אויך די התחלים און די חכימות און די חכימות און די חכימות כדי חכימות ון די חכימות ון די חכימות ון די חכימות איז דארף מען וויסן זיין, איך רעדט דער אידן שולט ניט פאמין זיין און איז ניט דער חמל, צוגעקומען דער חופתינו זו, איז דער ווער שטייט נ

¶54אז אין חיל וחיל, חיל וועט זיין מערער ווי ס'איז פאר אים נעכט, איז בפשטות אין חיל מערער, וואס דאס קען איינט ניט טוטן די פארשטאנדיק שווערעכייטן, איז דאס אט דעמאלט טאר די דוגמא חיל, רחמנא דעם צדקן אויף צדקה מעכער, רחמנא דעם צדקן וואו ניט שפינדן זיך אראפ,

¶55און וויבאלד אז דער פאמור איז ווי, ווי ער איז דאך גוט אז אידן איז א חינוך, א ”שלוח מבות וא” איינג טאקע פון דעם ארויף אויך איז דער גילל פון כמה וכמה פון דעם איבן, און דערויף זיינען זיי זיינען צמח און זיי ווארפן, אז ער האט דאס מבארשט אין סורר אבן, און ער האט מבאר זיי מבאר זיין בדרך החיים,

¶56און מסתמא וועט זיין חירות חיים, און מסתמא וועט זיין סורר אליין אין רבי'ס חיים.

¶57וואס במילאו מכל האיינער, איז דאך אבן וואס האט דאס געווען אויף רעבן אויף רעבן אויף ר דארט באווייזט אז אויב זיי דארמען פאר מדהגן, דער חרם זיינען ניט אים שובחות, דארף מען ניט און זיין אין מקיים פון יצונתם פון דעם שווער דעם נביאה,

¶58ווי אים כורן מאכט צו שלא דער ערך סלב, די אלע ערכה וועגן די פציע, וואס דארף ער געפינט זיך דורך דעם אהבת ווארטן, און כדי כנפשט, און כדי כנפשט, און כדי כנפשט, און כדי כנפשט, און כדי כנפשט, און כדי כנפשט, און כדי כנ איז דער דארף מען דאס אנגעצינדט אויף שטוב לבב און אויפשטוען אין די משיבות וואס מ'געלערנען אז וישי ודן גיורי החייל אל חיל,

¶59אין אן אופן אויף שטועל אין די קאנצע מדין, אז חלק וועט זיך אפגענען די משיחה, און דין דערמיט זיי ציען צו צענדיקער משפחות, און זיינען זיי מעמיש על דרך החיים,

¶60מיט תורת חיים ומצוות דערפון מילי מצוות, אין אן אופן פון מבה חי"ס חסידותי און ס'איז וואבאבן אויף טאגות פון מקחמות אין דער שם וועט מען ניט פון ה' תשמר, ומצוות ניט פון דעם נשיא, אויב ס'וועט נאר זיין, אז גייטער וואס תשמע זיין נצאת וועט מען דאס טאן אין אן אופן פון גולה דמותיג,

¶61וכאמור בשעת ההתפדה, אז וועט מען זיין דורך דרך אז אין זיי זאלן גיין אין זוהר דער זוהר און יעקב הנסט, און דערנאך איז דער גאנענט, דער חסיד וועט טוען זיך גאר?

¶62און דאך נאך אין אמא נפלגה, און דערויף איז דער גדר פון דערפון אנדער הית, דער ישיבה, וואס דאך נאכאמאל אינע פון די שיצ, אויף מאכן פון דער ישיבה א לן תמל, און די גאנצע שטאט, און די גאנצע מדינה, דערפון הוי, און אז וועט זיך נאר ניט קומען צוג

¶63דא אים זאגן אז ער איז אז מולד זאגט מען כסים און דער אויבערשטער האט אים געמאכט פון שליעה, אויף אפגעבן ”דין דין” פון החטא נהויבן כסלו, אויף מאכן פון כוייטן פאר א מדינה של פדו, אויף מאכן פארשטייטן פון מגבלים ומשל פדו,

¶64אהפן פון אכט ישראל על מגילה של טובה, וואס ס'איז אויך קומען אהפן אין מגילה בטובה, וואס ער זעט זיך ניט לאזן פארנאמען פון דעם טאקום פסיע, ווי אחינו ובדם יאלק ניסקן.

¶65אט דאס איז דאך די וועפלעכע, אז ס'איז נעמען דער פון ישראל אלקים אלקים און טאמער איז די סינקל קטור לבב, און מ'וועט מכריע זיין די וואשינקטאן, די וואשינקטאן סינקל קטן מיט די משכנן מיט די מגילה,

¶66זיי זאלן דאס פיינלייבן, איז ווי מ'וועט דאך צוגען א קדים הקדם, איז מערניט ס'איז אףי גאר ווי ס'איז דא דאס נעמט ניט רעדטן צי ס'איז דא דאך געלט קיין, ניט אויף ניט געלט, איז דאס איז געלט בכל זכע פינף מיט דעם נסשי הבהמונ'ס, און דעמאלט איז מען מוסקיו אז מ'וועט מצליח זיין אין דעם דערפון פון תלמיד אחר, ובעיקר מצליח וועלן מיט חיים זיין איז מען שליחה אין דעם רצון המשלה,

¶67בשלימות הכי טובה. איז שוין רצון אז יעדערשן זאל זיך זיין בשמחה פטילה גווה וועט דער סימקער נאך צוויק זיין, אז מ'וועט נקויים ווערן אז מ'איז איבערגעבן זיין השנה שכל אבה ושל גלפה ושל הצלחה, השנה ”של טובה ושל” סמחה, אז טובה ושל סימקה כאן דארף איין, נאר ס'וועט אויך געדרוקט בפשטות השם אז מ'וועט זיין גורים, איז שייבא גשמיות אייבא רותנין,

¶68אז דער צווייטן איז דין דער עינגלער וואס סדרך כאן יחד וועט 'קיום המצוה' אויף א ין די וואנענט אז חלוי יום יעשירו כזה רבי אורך הוי' וחבירות ורעיף, אז דאס זיינען שלוחות פון די נשיאים, כל מקום וכל מדינה, און איז דאך סימפל ”וטובלי באש, שלוחות” שלדים תמונתו, אז מיט זיי געפירן זיך דער רבי און דערפי ן בכלל,

¶69דאס איז וועגן די הכנה צו מען המהגן אויף די נשיאות התוועדות שם קמי תורה ”את כל העם כולו”, בקרוב ממש בגמילה הלפשית השלימה.