Text

¶1אזוי ווי ס'איז דאך דער יום רביעי און דער סיום פון יום שלישי, אזוי ס'איז דאך דער סיום פון יום רביעי, און א התחלה אויך פון דער המשך פון די סדרה'ס, וואס יום רביעי איז דאך מחבר דעם מטת מסאו, כימוד ס'קומט דעמאלט אויס דער שיעור פון חומש די התחלה פון פרשה מסאו, צוזאמען מיטן סיום פון פרשה מטת וואס פרשה מכות, ווי גערעדט פריער, האבן דעמאלט באוויזן די מרגלים די צדיקים, זיי זיינען לימוד צדיקים, וואס מ'האט געשיקט ווי דערציילט פון סוף אין די פרשה'ן, האבן זיי כובש געווען אויך פון די ג'הרצות פון קיני קניזי וקדמוני, וואס ווען דערויף רעדט זיך אין דעם שיעור חומש פון יום הרביעי, אויף סיום פון מתות, און דערנאך גייט מען גלייך אריבער אין מסעו, וואו ס'רעדט זיך ווי ער טייטשט אפ אין לקוטי תורה, אז גלייך פון מסעו בני ישראל, פון ארץ מצרים, האט מען געדארפט גלייך אריינגיין אין ארץ ישראל, צוזאמען מיט די קני קניזי וקדמוני, ווי דערמאנט פריער, און דאס איז געווען דער מסעו וואס האט כולל געווען גלייך אין תחילת הסדרה, אלו מסעו,

¶2מארץ מצרים, און דערנאך איז מען ממשיך, ביז די ערבות מאה, ואשר ידבי יריכו מזרחה, אין מזרחה גופא אנטקעגן יריכו, וואס דאס איז מנובה של ארץ ישראל, וואס דעמאלט נעמט מען איין גאנץ ארץ ישראל. לאחרי ווי מ'האט שוין איינגענומען קיין נקניזי וקדמוני, ווי דערמאנט פריער, אזוי ווי דער תורה איז דאך א נצחיות, הוראה נצחית, על אחת כמה וכמה אין די לעצטע טעג פון גלות, וואס ווערט גלייך די התחלה פון גאולה האמיתית והשלימה, במילא איז דאך פארשטאנדיק, אז די אלע ענינים פון גלות דארפן מתאייב זיין נאך היינט, איידער מ'גייט אריין אין המשך פון נאך מסעו, און מ'האלט נאך אין סיום פון פרשה מטהות, דארף מען אויך מסיים-זיין די לעצטע רגעים פון גלות, וואס אלץ עדו שנכנסה לארץ ישראל ווערט דאס נאך אלץ גערעכנט און פארבונדן מיט מצרים, וואס דערפאר איז דאך אויך דער משא הכי אחרון, ווערט ער אויך אנגערופן אין פסוק אז דאס איז בצאתם מארץ מצרים, איז כן תהי'לנו, אז גלייך פון די לעצטע

¶3מיסטער'דיקן רגע, וואס דאס איז די לעצטע רגעים און די לעצטע רגע לשון יחיד פון יציאה פון גלות מצרים, הויבט זיך גלייך אן די גאולה השלימה, און צוזאמען דערמיט די גאולה האמיתית שאין אחרי'גלות, ובמיוחד נאך, אז מ'טוט דאס אפ מיט זיך דורך דערויף וואס מ'איז מוסיף אין תורה ומצוות בכלל, וואס יעדער ענין פון תורה ומצוות, ווי ער זאגט אין תניא, איז דאס אן ענין פון גאולה פרטית, און גאולה חד היא, איז דאס אויך די התחלה פון גאולה כללית, אז כן תהי'לנה לכל אחד ואחת כלל ישראל, ווי זיי געפינען זיך בכל קצרי תבל, און ס'ווערט גלייך דער תלוקתא אחד אחד דורכן אויבערשטן אליין, במילא קען דאך דאס אפגעטאן ווערן ברגע אחד ממש, אויף זוגר ניט מערער ווי א שני'בלבד, ווי א רגע כמימרא בלבד, און גלייך נאך דערויף קומט דער רגע שלאחרי זה, אז ארוים ענני שמיא געפינט מען זיך בנערינו ובזקנינו בבנינו ובבנותינו יעדערער פון אונז, בתוך כלל ישראל, מיט אלע אידן פון כהרבה קצוי תבל, והרבה כנפס הארץ,

¶4ווערט דער תלוקטו דורך אין אויבערשטן אליין, דער רגע שלאחרי זה, בארצנו הקדושה, און דארטן, אין ירושלים, עיר הקודש, כולל אויך ווי דאס ווערט די בירה און די הבירה אויך פון אבר הידן, אויך פון קיני קניזי וקדמוני פון אלע עשר אומות, און ס'ווערט גלייך די גאולה שאין אחרי'גלות אין די רגע שלאחרי זה. אילה איז דאך פארשטאנדיק, אז דעמאלט קען מען אויך זאגן בפשטות עולה מתאה און דערנאך אויך עולה הדברים, מראה ואצבעו ואומר זה, וויבאלד אז מ'האט משה רבינו, און מ'האט כהן עמו, און מ'האט אליעזר הכהן, ופינשט בן אליעזר בן אהרן הכהן, וואס ער איז דאך אויך א מושח מלחמה, כולל אויך די מלחמת בית דוד, ווי ער פסק'נט אפ אין רמב",ם אז ילחום לוחמת הוי'וינצח, חרי זה משיח ודאי, און ס'ווערט דער והיתה להוי'המלוכה בפשטות בכל קצוי תבל, עאכו כמה וכמה בארץ ישראל, וואס זי איז דאך אלס שם פון צריתא אין אלקים והנשים ותוחל, וואס דאס איז דאך דער אפטייטש און די סיבה פארוואס איז געווארן דער נאמען

¶5ישראל, צוזאמען מיטן רמז אז יש ששים ריבוא אותיות לתורה, וואס דאס איז דאך אויך כלל די תורה חדשה מאיתי תצא תיכף ומיד ממש, האט דער אויבערשטער אליין לערנט מיט יעדער אידן און מיט אלע אידן, אילמא דעותי דמקטנם ועד גדולם ועוד ועיקר תיכף ומיד ממש, ובזריזות. ובפרט נאך, אז כרגיל איז מען דאך מסיים מיט מאכן יעדערן פון אונז און יעדערן פון אייך בתוך חלל ישראל, אין דעם שליח הפנין הצדקה, דורך וואס מ'גיט א זאך וואס יש בו ממש על כל פנים השוה פרוטה, איז דאך דאס א דבר וואס יש לו ממשות על פי תורה, אויך בהנוגע צו קידושין, אז מקדש את הייש איז דאך, ווי פרוטה בשוה פרוטה, ווערט אויך די נישואין של הקב'ה אין ישראל בתכלית השלימות אין אן אופן של נישואין, און גלייך איז מען ממשיך דערנאך די שבע ברכות פון די תורה חדשה און די נישואין חדשים, און מיט אלע ענינים שבחידוש, ביז דער חידוש פון עשרה, העשרה יהי'קודש, ווי תיכף ומיד ממש, ובפרט אז מ'האלט נאך אין ככף

¶6ה'בחודש, און גלייך נאך דערויף ווערט דער כ'ו'בחודש, וואס דאס איז די גימטריא פון שם הוי און גלייך נאך דערויף ווערט דער זך שבחודש, וואס דאס באווייזט דאך אויף תכלית הבירור והזיכוך, ביז וואנענט אז ס'ווערט דער שמן זך טהור במנורת זהב כולה ברוחניות הענינים, אין יעדער אידן און ביי אלע אידן, און ביז אויך כפשוטו והוא העיקר אין דער מנורה זהב כולה בבית המקדש, כמדובר כמה פעמים, איז דאך אז דלקת המנורה איז דאך כשר לכתחילה, אז דאס זאל זיין על ידי זר, ואדרבא מ'טראגט ארויס די מנורה צו דעם זר מחוץ לבית המקדש, וואס דאס איז דאך דרך פון בית המקדש באופן פון גלות, דערנאך איז דער זר איז דאס מגליט, און ס'ווערט דער זר וואס ווי ער פסק'נט אפ אין רמב,"ם איז ער נדבה לבו ווערט ער קודש הקדשים בדוגמא פון א כהן גדול, און ס'ווערט בא יעדער אידן אתה תומך גורלי און דערנאך אויך בגלוי דער נדבה לב ורוחו אז ער שטייט בגלוי צוזאמען נשמה בגוף מיט א לב בריר

¶7און נשמה בריאה, וואס ליבא פליג לכולא שייפין, בארצנו הקדושה, און דארטן, בירושלים, עיר הקודש, ובמהר הקודש, ובית המקדש, ובקודש הקדשים, צוזאמען מיט די לוחות ראשונות, און צוזאמען מיט די לוחות אחרונות, וכל מה שבינתיים, ועיקר און די אלע ענינים זיינען ברצון האמיתי והפנימי פון דעם אויבערשטן, וואס ווערט נתגלה, ביז בגשמיות, בעולם הזה התחתון, און גלייך ווערט דערויף דער עולם הזה התחתון דער דירה לו יתברך, וואס דארט איז דא די דוגמא פון א דירה בפשטות, געפינט זיך דאך דארט דער אדם בכל עניניו, סיי די לבושים און סיי גופו און סיי נפשיו ונשמתו, און מיטן יצונו ופנימיות רצונו והעונג שלו, ווערט דאס אויך בפשטות אין דער גאנצער וועלט, בפרט נאך על ידי פון דער הוספה איצטער אין דער מצות הצדקה ובזירוז, און ס'ווערט אויך דער מקרב את הגאולה און נאך מערער, נאר מקרב את הגאולה נאר די גאולה קומט בפשטות ותוקף ומיד, על ידי דוד מלכא משיחא, וליהו הנביא זכור הטוב וואס פינחה זה אליהו.

¶8און דאס ווערט בא יעדערן בתוך כלל ישראל, ועוד ועיקר מתוך שמחה וטוב לבב, ותוקף ומיד ממש.