טקסט

¶1ווייס ער דאך דער מנהג ”מידי שנה בשנה” אין י'ט' כסלו, ווי דער אלטער רבי איז מסיים אין אגרת הקודש אויף לסיים את השעת בכל מנין, און דארט וואס ס'איז א מנין קטן זאל מען אים מצרף זיין צו א מנין גדול, וואס דערפאר איז דאך איינגעשטעלט דער מנהג, אז בי"ט' כסלו מאכן א חלוקת השעת אויף אנהויבן נאכאמאל דעם שעת מחדש,

¶2על מנת לסעמא ביז עד י'ט'כסלו הבא עלינו ועל כל ישראל לטובה.

¶3מסתמא וועט מען פאנאנדערטיילן דא די צעטלען, און יעדערער וועט נעמען א מסכתא, און לערנען איר מתוך שמחה וטוב לבב במשך השנה, על מנת לסעמא לא ייוחר, פון י'ט'כסלו הבאל.

¶4וכמבואר בכמה מקומות, וביחוד באחרונים, איז וויבאלד אז מ'איז זיך משתתף אין חלוקת השעת הכללית, און דאס איז דאך המלאכה שאי אפשר לאצאת ביחיד,

¶5וואס על דרך ווי אין הלכות שבת איז דעמאלט איז דאך דער ענין וואס המלאכה שעשו בשניים חייו, וויבאלד אז אי אפשר לאצאת ביחיד, און דאך על פי רבה, אט די וואס נעמען א מסכתא איז דאך אין ביכלתם,

¶6לסיים כל השעת אין א לימוד כדבעי במשך שנה אחת, און זיי מוזן זיך משתתף זיין נאך מיט עטלעכע איז אט דעמאלט איז כל אחד ואחד מהמשתתפים בלימוד זה איז ער חייב וזכר בלימוד כל השת כולו,

¶7וכאמור לעיל פון י'ט'כסלו זה עד י'ט'כסלו הבא עלינו ועל כל ישראל לטובה.

¶8און דערנאך איז דער חיים ורבן חיים ורבן חיים

¶9אין קומט שמש השלחות, נאר מען א גוטן סופן, ווי זי האט ניט געשריבן, ס'איז אמש א טובה ומפחת.

¶10מחי' מא רמא.

¶11זאגט מען דערנאך. לחיים ולברכה.

¶12לחיים ולברכה. לחיים ולברכה.

¶13לחיים ולברכה. לחיים ולברכה.

¶14לחיים ולברכה. לחיים ולברכה. לחיים ולברכה. לחיים ולברכה.

¶15לחיים ולברכה. לחיים ולברכה. לחיים ולברכה. לחיים ולברכה. לחיים ולברכה. לחיים ולברכה.