transcript · Yiddish
Text
Machine text not yet checked by a person - do not quote it as the Rebbe's words.
¶1איז דאך די התחלה פון דעם יום פון הסתלקות פון דעם ארי זל החי, וואס אזוי איז דאך דער לשון געבראכט בכמה מקומות, אז נאך דערויף ווי מ'זאגט זל וואס דאס איז דאך ראשי תיבות זכרונו לברכה איז מען גלייך מוסיף בזה, אז גלייך נאך דערויף, ובפרט אז מ'האט נאך געזאגט זכרונו לברכה איז ער געווארן בתוספות ובחוזק יוסף ו ביז א פועל פעולתו בענינים אמירין לעיני בשר, וואס דאס איז דאך דער ענין פון החי, און וואס האט דאך אויך א קשר מיוחד צו יום הסתלקות, וואס דעמאלט איז דאך דער ענין החיים שלו בתוקף הכי גדול, ובלשון אגרת הקודש פון דעם אלטן רבי'ן, אז כל עבודתו אשר עבד במשך פון כל ימי חייו, בעלמא דין, איז דעמאלט שטייט דאס בגלוי ופועל ישועות בקרב הארץ. דערנאך איז דאך דא מידי שנה בשנה דארף דאך זיין אן ענין של חידוש פון שנה זו,
¶2ומובן וגם פשוט, אז דער חידוש דארף זיין לטובה, אין ענינים פון טוב, ביז אין טוב בשלימות, וואס דאס איז דאך דער טוב הנראה והנגלה, וואס אויב אלעמאל דארף מען דאס האבן, דעם ענין פון נראה ונגלה, על אחת כמה וכמה בימים אלו, וואס דעמאלט איז דאך די הדגשה, אז ס'זאל זיין דוקא נראה ונגלה, בהדגשה ביתר שאת וביתר עוז, דערפאר וואס דאס איז דאך די גאנצע עבודה פון ימים אלו, אז דאס וואס מ'זאגט בלשון עתיד אז יהפכו לימים טובים ולמועדים טובים זאל דאס על ידי עבודה זו אפגעטאן געווארן און אויפגעטאן געווארן תיכף ומיד ממש, וואנענט אז דאס וועט זיין נראה ונגלה. וואס ס'האט דאך אויך א קשר לדורנו במיוחד, וואס נשיא הדור איז דאך אויך בשמו אויך דא דער שם פון דעם אריזל, און אין זיין נאמען גופא, וואס באשטייט דאך פון צוויי ווערטינג, פון צוויי נעמען, ווי זיי זיינען אמאל בנפרד, וועלכער נאמען שטייט דא בגלוי? ביים אריזל שטייט דא דער נאמען, ניט אזוי דער ענין פארבונדן מיט עבודת האדם, וואס דעמאלט קען מען דאך אנהויבן אפשאצן און אויסרעכענען צי דאס איז מיט א שלימות, אדער א שלימות הכי גרדל וכו וואס דאס איז דאך דער חלק פון דעם נאמען יוסף, נאר דוקא אין דעם טייל פון דעם נאמען, וואס אין דערויף באשטייט דער גאנצער נאמען פון אריזל יצחק. וואס דאס באווייזט דאך אויף שכר העבודה, און נאך מערער ווי די עבודה שטייט בגלוי, וואס דאס איז דאך דער גרעסטער סחוק ושמחה, איז דאך דאס דער שכר מצוה ומצוה אז די עבודה אליין שטייט בגלוי, און עבודה, ווי געזאגט, אז ס'שטייט מערניט ווי דער ווארט יצחק, במילא איז דאך פארשטאנדיק, אז דאס איז
¶3אן אופן פון ימלא פינוס זחוק אין אן אופן פון ימלא ס'איז ניטא מער קיינע ענינים, מערניט ווי דער ענין פון זחוק וזחוק וואס דאס איז דאך פארשטאנדיק, אז דאס דעמאלט איז דאס דער ענין פון ימלא, און נאך מערער ווי אין מילוי אליין, נאר ביז אין אן אופן אז דאס איז אינגאנצן איין אור, פון אט דער ווי פון דעם ענין, און נאך מערער, ווי מ'זאגט דער פסוק אין פשוטו של מקרא, אז וואס באדייט דער ווארט יצחק איז ער מדגיש אז כל השומע יצחק לי וואס לויט ווי פארשטאנדיק פון ביאורים אין תורת החסידות, וואס דאס איז דאך התפדות פון מיני'די תורת האריז ל, כמדובר כמה פעמים, ביז אז דאס איז גאר אויך פארשטאנדיק אין שכל הפשוט, ביז אין א שכל אפילו ווי דאס קומט אראפ אין די שבעים אומות, ובפרט נאך על ידי שבע מצוות שלהם, איז דער ענין פון שומע יצחק לי אפילו אז ביי אים איז דאס בתחילה מערניט ווי דער ענין פון שמיאה, וואס אינו דומה שמיה לא ראי'אדער ראי'לא שמיה איז ביי אים שוין גלייך בתחילתו, ווען ער האלט נאך בשומע, ווערט גלייך דער ענין פון יצחק, על אחת כמה וכמה, אז ס'איז דאך מי שיש לו מנה רוצה מאתים ובכל-שכן וקל-וחומר בענינים רוחניים, ביז אז ס'ווערט גלייך אז ער האט שוין דעם מסיים און וויל גלייך ד'מות, וכמדובר כמה פעמים, איז דאך פארשטאנדיק אז ס'ווערט גלייך דער ענין פון יצחק, אין אן אופן פון בשלימות, וואס דאס האט דאך אויך א שייכות מיוחדה צו ענין הגאולה, וואס זי איז דאך פארבונדן מיט אז מ'זאגט אז ניט אברהם און ניט יעקב
¶4צו יצחק'ן אתה אבינו וכמדובר כמה פעמים, אז דאס איז די גאולה האמיתית והשלימה וואס זי קומט תוקף ומיד ממש, איז בתכלית התוקף ובתכלית הגבורות לטובה, כמבואר אין די דרושים פון ראש השנה אין דעם סידור פון דעם אלטן רבי'ן, וואס איז איר געשריבן און ארויסגעגעבן געווארן על ידי פון דעם מיטעלן רבי'ן, פי הביאורים פון דעם צמח צדק בכמה מקומות אין די ענינים, ובשאר הענינים, השייכים לענין זה. וכמדובר לעיל, אז מידי שנה בשנה דארף אין דערויף זיין אן ענין מיוחד בשנה זו, אויף צוהעלפן אין די אלע ענינים נאך מער, ביתר שאת וביתר עוז. איז דאך דאס בשנה זו די קביעות פון חמישי במנחם אב איז דאס ביום השלישי שהוכפל בו כי טוב, וביום השלישי וואס דאס פארבינדט דאס גלייך מיט בית-המקדש השלישי, און מיט די גאולה השלישית, און מיט די פעולה פון יעדער אידן בכל עניניו אין אן אופן וואס לא ינשק מצד דערויף וואס אין דערויף איז דא דער תוקף פון חוט המשולש לא במהרה יו נסוק איז דאך פארשטאנדיק, אז פון לא במהרה יו נסוק ווערט דאס גלייך דער גאנצער תוקף, אז ס'ווערט ניט קיין ניתוק בכלל, ואדרבא ס'בלייבט נאר דער ענין הניתוק אין דעם ענין, אז ס'ווערט דער יתרון האור מתוך החושך פון דער חשש לניתוק, און מ'דארף דערצו געפינען די עצה, אז דאס ווערט דורך א וואס דער חוט המשולש ווערט אינגאנצן בטל דחשש, ביז וואנענט אז ס'בלייבט ניט קיין ענין של אפשריות, פון א חלישות צווישן אידן מיט תורה ומצוותי', און נאך מערער ס'ווערט דער ענין פון משולש, ישראל אורייתא וקוב'ה כולהו חד, וואס דאס איז דאך אויך דער ענין פון שלשה.
¶5וכמדובר, וואס דאס איז מודגש בשנה זו במיוחד, וואס די קביעות איז ביום השלישי. אין שנים גופא, וואס ס'איז געווען כמה פעמים בעבר, וואס חמשה באב איז געווען ביום השלישי, קומט נאך צו בשנה זו אויך אט דער ענין וואס דאס איז שנת תסנח ותסנח. וואס דאס איז דאך די כוונה פון כל ענינים פון ימים אלו איז דאך כדי ס'זאל ווערן דער תסמך און תשמח. ובפרט נאך אז ס'איז דאך אויך די הדגשה אז ס'איז אויך שנת הקהל האנשים והנשים והטף, וואס דאס באווייזט דאך דעם ענין פון תסמח און תשמח בהדגשה יתורה. ובפרט נאך כמדובר, אז כל עבודתו אשר עבד, וואס ס'איז דאך דא בתורתו ובהנהגותיו וואס ער האט מגלה-געווען, און תלמידיו האבן דאס מפרסם-געווען, איז דאך דאס מערניט אין געציילטע ענינים, איז דאך אבער א זיכערע זאך, אז דאס איז די געציילטע ענינים הכוללים את הכל, וויבאלד אז דאס האט מגלה-געווען און פארבונדן דאס מיט כל עבודתו אשר עבד כל משך ימי חייו, און אין אן אופן אז פועל ישועות בקרב הארץ איז דאך פארשטאנדיק, אז אויך די עבודה וואס פעלט קומט דאס אויך אראפ און דאס ווירקט אין ישועות בקרב הארץ פון יעדערן וואס געהערט צו ארץ חפץ ביתר שאת וביתר עוז, ועל ידיהם קומט דאס ארויס, ובגלוי כמדובר, אין אריז בפשטות, ביז אין תחתון למטה הימנו. וואס אין דערויף איז דאך דא די הדגשה מיוחדה בנוגע צו גודל ענין מצות הצדקה, וואס דאס איז דאך אויך פארבונדן במיוחד מיט ימים אלו אויף וועלכע מ'זאגט דאך הציון במשפט תפדה ושבי'בצדקה, בפרט אין דעם
¶6משפט פון תורת האריזל בתורתו, איז בכמה מקומות בהדגשה דער ענין פון צדקה, ובפרט על פי הביאורים אין לקוטי תורה אין דער חסיד'ישער פרשה פון היינטיקער וואך, כמדובר כמה פעמים, אין דעם ביאור פון ענין זה, און דערנאך אויך אין די דרושים על הכתוב פון די נשיאים שלאחרי זה, ובהדגשה דער ענין הצדקה פון נשיא דורנו. וואס דאס איז דאך אויך די הדגשה כמה פעמים במשך ימים אחרונים ולפני זה, אויף מוסיף זיין כהנה וכהנה, און נאך מערער כהנה וכהנה טייטשט אפ די גמרא אז דאס איז זעקס און דרייסיק מאל אזויפיל, איז נאך דא נאכמערער דערפון, ביז למעלה ממדידה והגבלה ה", סיי בענין פון משפט וואס דאס איז ענינים פון לימוד התורה, ובפרט הלכות ימים אלו, אין שולחן ערוך, וואס דארט רעדט זיך וועגן די הלכות בפשטות וואס ס'איז נוגע אין הנהגה יום יומות, און על דרך זה אויך אין די הלכות וואס זיי זיינען פארבונדן מיט בנין בית המקדש, וואס דעמאלט איז דאך, ווי ער זאגט מדרש, און אראפגעבראכט שוין כמה פעמים, אז דעמאלט איז אין המקדש בטל, אפילו אין די ימים אליו וואס מחד גיסא האט מען ערשט געטאן אן ענין וואס באווייזט אויף היפך בנין המקדש, על אחת כמה וכמה פון מקדש קיים, זאגט תורת אמת, אז אין המקדש בטל און דער מקדש איז קיים, אנהויבנדיק כמדובר לעיל, אז דאס הויבט זיך גלייך אן מיט אן ענין פון יובל, ווי די התחלה און די הקדמה בזה אין די פסוקים פון יחזקאל הנביא, וואס ער איז דאך אויך דער נביא פון דער גאולה העתידה לבוא, ביז וואנענט אויך די אלע פרטים אין בית המקדש השלישי,
¶7ועד כדי כך, אז דאס איז אזוינע פרטים וואס האבן שוין אנגעהויבן פועל זיין פעולתם אין דעם מקדש שלפני זה, ווי אראפגעבראכט, און כמדובר כמה פעמים אין רמב אז דעם מקדש השני האט מען געבויט, ועל פי הנבואות וואס זיי האבן געהאט, און אויך מקצתם וואס מ'האט גענומען פון די נבואות בנוגע צו בית המקדש השלישי, און ווי די אלע זאכן פאראיינציקן זיך אין דעם איינציקן ציווי פון ועשו לי מקדש ושכנתי בתוכם וואס דאס איז דאך כולל, ווי דער רמב זאגט גלייך אין התחלה פון הלכות בית הבחירה, אז דאס איז כולל אין זיך אנהויבנדיק פון משכן שעשו משה, וואס דאס איז דאך א משכן קיים, גאר אין אים ניט שייך דער ענין פון חורבן, נאכמערער אפילו דער ענין פון משכן, זאגט מען דאך אויך משכן צוויי פעמים, צוויי מאל, דערפאר וואס ס'איז דא מערניט ווי צוויי משכונות, משא ינכן דער משכן שעשר משה האט מען גאר אלס א משכן אויך ניט גענומען, מערניט ווי דער מקדש ראשון און מקדש שני, און אויך דאס ווערט אומגעקערט בתכלית השלימות, וואס דאס איז דאך דער ענין פון א משכן, אז מ'מוז אים אומקערן בתכלית השלימות, בפרט נאך ווען דער בעל, דער וואס האט גענומען דעם משכן, איז דאך אינגאנצן אמת און אינגאנצן טוב וישר, איז דאך פארשטאנדיק, אז ס'ווערט אומגעקערט בתכלית השלימות, כמדובר כמה פעמים.
¶8ובפרט נאך אז מ'טוט דאך אין די אלע ענינים אין פארבינדונג מיט ענין הצדקה, ווי מ'איז מסיים די דיבורים כגן אלו הסיום וחותם מיט מאכן יעדערן פאר א שליח אין עניני צדקה, וביתר שאת וביתר עוז, וואס יעדערער איז זיך מוסיף מדילי, און אף על פי וואס דאס איז דאך בלילה, איז דאך מסודות די הגבלה העלות לכאורה, בנוגע לצדקה בלילה, איז דאך דאס מערניט ווי אן ענין פון הגבלה וואס האט קיין שייכות ניט לענין הצדקה האמור, וואס דארט רעדט זיך וועגן אפגעבן דאס דעם עני בפועל ממש לידו, משא'כ אז מ'גיט דאס אפ צו א גבאי צדקה, און על דרך זה אויך אפילו אז מ'גיט דאס אפ לעני לידו, ווען ער קומט און דארף האבן הכיותר נפשו ונפש בני ביתו, וואס דעמאלט איז דאך א חיוב גמור, בלילה און תחילת הלילה, באמצע הלילה, זאל מען אים געבן אין אן אופן פון פתח תפתח אפילו מאה פעמים, כמדובר כמה פעמים די צדקה בפשטות ובפועל, ולמטה מעשרה טפחים, און א צדקה וואס וועט אים אין אים מגלה זיין, דעם חיים פנימיים שיש בו, ובפרט נאך אז מ'פארבינדט דאך דאס אויך מיט לימוד פנימיות התורה והשתדלות בזה, הפצת המעיינות חוצה, הפצה מער ווי סתם לימוד, וואס דאס ברענגט אויך צו יפוצו מעיינותיך חוצה ביז אין תכלית השלימות פון תורה חדשה מאיתי תצא וואס דעמאלט וועט דאך אויך זיין דער ענין פון מעיינות בשלימות, אויך דער ענין פון הפצה בשלימות און דער ענין פון חוצה בשלימות אין איין תחתון למטה הימנו, וואס די נידעריקסטע נקודה ווערט דאך דערגרייכט אין די רגע פון דער גאולה האמיתית, וואס זי איז אויך השלימה, ווערט דעמאלט דער ענין השלימות
¶9אויך אין דעם פרט, א איד מאכט דאך די הכנה לפני זה, איז דאך פארשטאנדיק, אז ער טוט אויך און זיך משתדל כדרוש, אז דאס זאל ביי אים דורכנעמען זיין נקודה הכי תחתונה, אפילו דעם עקב שברגל, וואו ענינה איז דאך עבירה עץ לדבר מצוה איז דאך דאס פארבונדן מיטן עקב,
¶10סתם איז דאך דער ענין פון צדקה כדעיתא בירושלמי, אראפגעבראכט אין ספר תניא קדישא, כמדובר כמה פעמים, און אויך פארבונדן אין אן אופן פון שמחה וטוב לבב, ווי געדערמאנט פריער בנוגע צו יצחק, וואס דאס איז דאך שמו אשר יקראו לו בלשון הקודש, און דאס איז דערנאך געשיינט און געגעבן געווארן צו נשיא דורנו, וואס הנשיא הוא הכל איז ער דאס גלייך ממשיך, טוב עין הוא יבורך כי נתן מלחמי לדל איז ער דאס ממשיך ביז אין אן אופן פון טוב הנראה והנגלה ותכלית השלימות, אז דאס דערגרייכט אויך צו כל השומע, אין אים טוט דאס אויך אויף בקרב הארץ, ביז אין אן אופן אז ס'ווערט נתגלה כל עבודתו אשר עבד וואס דאס איז דאך אויך פארבונדן מיט גאולה האמיתית והשלימה, וואס דעמאלט איז דאך הקיצו ורננו שוכני עפר נשיא דורנו, און דער נשיא וועגן ווערן וועגן וועלכע ס'איז באמת הילולא איז ביום חמישי במנחם אב, וואס דאס איז דאך דער אריז ל, און אין אן אופן וואס מ'זאגט דאך אויף דערויף, אז יצחק איז בגימטריא וואס באווייזט אויפן ענין פון ריבוי, שמונה פעמים הוי און אויך בגימטריא אויך אויף אן ענין וואס והרבה ארבה את זרעך, און דאס קומט דאס אראפ וויבאלד אז מ'מוז האבן דערצו די הכנה, און די הכנה דארף זיין לפני זה, איז א זיכערע זאך, אז יעדער איד באקומט די כחות ער זאל מאכן די הכנה, און דוקא מתוך שמחה וטוב לבב, וואס א שמחה פארבונדן מיט א סיום אפילו פון א מסכתא, איז דאך דאס א שמחה על פי שולחן-ערוך אין אמצע פון ימים אלו, על אחת כמה וכמה אז מ'פארבינדט דאס מיט א סיום אויפן גאנצן ענין הגלות, וואס א סיום באווייזט דאך, אז ניט די זאך ווערט בטל, נאר אדרבא, זי שטייט אין
¶11תכלית השלימות, וואס בהנוגע לגלות איז דאס-אז מ'שטעלט אריין אלופו של עולם ובגלוי ווערט דאס דעמאלט כל השומע יצחק לי די הבטחה ווערט נתמלא הבטחת הקב'ה אז ס'איז די ערשטע זאך די הבטחה וואס הבטיחה תורה בסוף הגלות, וואס תורה אליין איז מעיד, אז ס'איז כלו כל הקיצין דאס איז שוין לאחרי פון סוף גלות, איז הבטיחה תורה אז ישראל עושין תשובה ומיד הן נגאלין, מיד אין אונזער הבנה והשגה, בעגלא דידן, ביז אין אן אופן פון ממש, מיד ממש, אז תיכף ומיד קומט די גאולה האמיתית והשלימה, ובפרט נאך לאחרי ווי מ'וועט פאנאנדערטיילן און מ'וועט אננעמען די שליחות בנוגע צו צדקה שמקרבת את הגוף, און מזרזת את הגאולה, ביז אין אן אופן פון א צדקה בהנוגע צו עני, איז בשעת מ'איז אים מבטיח, אן ענין של צדקה, דערמיט קען ער ניט מחי'זיין נפשו ונפש בני-ביתו. מ'דארף האבן דוקא מ'זאל דאס אים אפגעבן, און נאך דערויף ווי ער באקומט דאס, איז נאך אויך ניט מספיק, כדי ס'זאל זיין אחיותה נפשו ונפש בני ביתו, דארף דאס איבערגעביטן ווערן אויב מ'האט דאס געגעבן בממון, תיכף ומיד אין אן ענין וואס קען ווערן און ווערט בפשטות דם ובשר כבשרו, אכילה ושתי.' וואס דאס איז דאך אויך די מעלה פון דער אויפטו פון נשים צדקניות בישראל, ווי די גמרא זאגט, אזוי דער שכר צדקה שלהם איז נאך א גרעסערער, וואס די צדקה וואס ס'גיט א באלעבאסטער וואס געפינט זיך אין הויז, איז על פי רב גיט זי א דבר וואס איז מזומן לאכילה ושתי עניני מזון, און ער מקבל הצדקה נעמט דאס און עסט דאס גלייך, ווארום ער קען זיך ניט איינהאלטן, וויבאלד אז ער איז א ראוי און האלט אין איין מאנען אדמתי און אין איין שרייען, אז כלי כל הקיצון נעכטן און אייער-נעכטן
¶12און נאך פאראיארן וכמה שנים לפני זה, איז דאך פארשטאנדיק, אז גלייך ווי ער באקומט די צדקה, ווערט דאס גלייך אוכל ושאתה בפשטות, און אוכל ושאתה כמדובר ביחד, מיט די שמחה הכי גדולה אויף דעם סיום פון גלות, וכל עניני גלות, בא זיך, און דעם סיום באופן האמור, אז ער איז מגלה בא זיך די אלופו של עולם פון פנימיות הנפש, נעמט דאס אים דורך אינגאנצן, על אחת כמה וכמה במעשה בפועל, וואס המעשה הוא העיקר, און תיכף ומיד ממש קומט אויך במעשה בפועל די גאולה האמיתית והשלימה במעשה בפועל, למטה מעשרה טפחים, אז בנערינו ובזקנינו בבנינו ובבנותינו תיכף ומיד ממש, איז ארו אים ענני שמיא איז נאך היינט ביינאכט געפינט מען דאך אין ארץ הקודש, אשר תמיד עיני הוי'אלקיך בה מרשית השנה ועד אחרית שנה, און דארטן גופא אין ירושלים עיר הקודש, און דארטן גופא אין בית המקדש השלישי, און דארטן גופא אין קודש הקדשים, וואס קודש הקדשים באשטייט דאך אויך פון דריי קדושות, קדשים צוויי קדושות, און פאר דערויף נאך דער ענין פון קודש ווערט דאס צוזאמען דריי קדושות, וואס דאס ברענגט ארויס נאכמער בגלוי בא יעדער אידן די קדושה שלו, וואס אפילו גופא די להן קדישא, עאכו כמה אז ער ברענגט דאס ארויס בגלוי, על ידי מחשבה דיבור ומעשה שלו, דער חוט המשולש, און אין אלעמען שטייט דאס אין אן אופן פון צחוק, און א צחוק גלוי, און אין דערויף איז ער מצרף און מזכך און מברר כל העולם כולו, אף על פי וואס די וועלט, מלשון העלם והסתר, איז דאס ברגע זה,
¶13אין אן אופן פון מערניט פון שמיע, און ניט אז מ'זעט דאס בעיני בשר ממש, ווערט דאס גלייך אויך כל השומע יצחק לי אויך כל פרט ופרט שבעולם הזה הגשמי, ווערט דאס אין אן אופן פון ראי און וואס דאס ווערט גלייך פארבונדן אז מ'זעט די גאולה האמיתית והשלימה בעיני בשר, און מ'זעט כמדובר בתניא, צדישא בארוכה, והיו עיניך רואות את מוריך ווארום לא יכנף עוד מוריך כולל אויך מוריך ווי דאס איז דער אריז ל, און דער מוריך ווי דאס איז נשיא דורנו דער רבי דער שווער, אין אן אופן אז מ'זעט דאס בעיני בשר, ווארום הקיצו ורננו שוכני עפר תוכף ומיד ממש, און מ'איז ממשיך די ניין טעג אין אן אופן פון מועדים טובים, ובפרט נאך אז מ'האט שוין לאנג מבטל געווען דעם ענין פון היפך פון האמת והשלום אהבו און געבראכט אויף דערויף א ראי'פון א פסוק מפורש בתורה, וואס דעמאלט איז דאך די גאנצע וועלט מודה בזה, אפילו צדוקים וואס ענינם איז דאך, ווי ער זאגט אין רמב,"ם אויף דאס זאגן ענינים היפך, איז אפילו הצדוקים מודים בזה ס'איז א פסוק מפורש האמת והשלום אהבו ווערט דאס אויך מפורש, וגלו לעין א-ל, ווי אזוי די טעג ווערן ימים טובים און ימי שמחה ומועדים טובים, און אט דאס וואס מ'האלט זיך אין איין שטורעם איז לכאורה איז דאס ניט געווען בשנים שעברו, מ'זאל אזוי שטורעמען אז דוקא בעיני בשר, ודוקא למטה מעשרה טפחים, ודוקא בכל העולם כולו, איז דער ביאור בזה, אויך בפשטות, שאפילו הצדוקים מודים בו, אז כלו כל הקיצון נאך מייארן לפני זה, און ווי נשיא דורנו האט מען מכריז געווען אויך מייארן לפני זה, אז שוין לאלתר לתשובה, לאלתר לגאולה, איז פון דעם ענין פון לאלתר וואס דאס איז דאך פארבונדן אלץ א לשון וואס איז פארבונדן מיט עתיד, ווערט דאס בהוה ממש, ברגע זה ממש,
¶14ברגע כמימרא, און גלייך איז מען ממשיך, כמדובר, אין אן אופן פון ימים טובים, און אין הימים טובים הכי גדולים, כמבואר אין ספרים, אז דער ענין פון תשעה באב וועט זיין למעלה ביתר שאת וביתר עוז פון שאר ימים טובים, אדער סתם ימים טובים, במילא איז דאך פארשטאנדיק, אז בשעת דאס הויבט זיך אן נאך ביום חמישי בחודש, וואס חמשה באווייזט דאך אויך און מרמז, אז דאס קלייבט צוזאמען די חמשה שומעות שנקראו לה און די יום וואס ענינו איז א יום פון חמשה תפילות, און דאס ווערט אין אן אופן פון יום השלישי, שהוכבל בו כי טוב, גאולה האמיתית והשלימה גלייך ברגע זה ממש, סיי לא סיי לשמים און סיי לבריות, און דערנאך איז מען ממשיך פון יום החמישי והששי והשביעי והשמיני, ועל אחת כמה וכמה ביום העשירי, ביום התשיעי, וואס בשנה זו האט דאך דאס אויך דער סימן מיוחד, אז עס קומט אויס ביום שקולו בשבת קודש, וואס ער איז דאך פארבונדן מיט יום שקולו שבת ומנוחה לחיי העולמים, ותיכף ומיד ממש ביום החמישי, און דערנאך די עלי' מחיל אל חיל בכל יום ויום, און נאכמערער בכל רגע ורגע, הלוך והוסיף ואור.