טקסט

¶1”פדה בשלום נפשי מקרב לי כי ברבים היו עמדי” ס'איז דאך ידוע אין דערויף וואס דער אלטער רבי שרייבט אין דער אגרת וואס ער האט געשריבן ביצל וועגן זיין יציאה לשלום, אין מקישוקראתי בספר תהלים, איז פסוק ”פדה בשלום”, יצאת בשלום, מהוי' שלום.

¶2און דערפון איז דאך פארשטאנדיק, אז דער ענין פון בשלום איז דא אן ענין עיקרי, וואס דערפאר חזר"ט ער דאס איבער ”פדה בשלום” און נאכאמאל יצאתי בשלום און נאכאמאל מהוי' שלום דאס איז דאך אויך דער יסוד וואס אין די דרושי חסידות פון רבותינו נשיאינו אויף דעם פסוק,

¶3ובפרט אין די דרושים פון י' טס כסלו, איז מען מבאר אזוי דער ענין הפדי איז דאס געווען אין אן אופן פון שלום.

¶4וואס דאס איז דאך אויך מובן דערפון וואס אין אגרת הקודש שכתבה באחרי בו מפטרבורג איז דאך אויך די ענינה איז, אז מ'דארף זען אז ס'זאל זיין דער ענין השלום ביז וואנענט ס'וועט פועל'ן דער ”כמים הפנים לפנים”.

¶5וואס ס'איז דאך יורא ניט פארשטאנדיק, דער עיקר איז דאך דא דער ענין הפדי סיי ווי בהנוגע לענין הכתוב, וואו ס'רעדט זיך וועגן דוד, און דערנאך דוד מלכא משיחא על דרך זה אויך,

¶6דער ענין ווי ס'איז בנוגע צו דעם בעל השמחה והגאולה, וואס דער פריער איז דאך געווען דער ענין המאסר, דערנאך נוגע דער ענין החירות והיציאה והפדיאה, וואס איז אזוי די הדגשים בכל ענין וענין, אז ס'דארף זיין בשלום.

¶7אויך דארף מען פארשטיין, וויבאלד אז ער זאגט דערנאך מקרב לי און אויך ברבים איז דאך דערפון פארשטאנדיק, אז ס'איז דא אן אפשריות פון קרב וואס דאס איז אן ענין פון מלחמה

¶8און ס'איז דא אן ענין פון רבים אין וועלכן מ'דארף פועל'ן אז ס'זאל זיין עמדי איז ווי אזוי טאקע ווערט אויפגעטאן אז ס'זאל זיין דערנאך אין דעם קרב מקרב און אויך אין דעם ברבים זאל דאס זיין אין אן אופן פון שלום.

¶9וואס די נקודה בזה איז דאך מבואר אין דעם בדרוש פון ”פדה בשלום” פון דער מדמורה האמצעית פון במלא מקום פון בעל השמחה והגאולה אין שערי תשובה אין שער התפילה, אויפן פסוק ”פדה בשלום נפשי” וואס די נקודה איז דארטן, אז דאס רעדט זיך ווי די עבודה איז מצד יחידיו.

¶10להאבין הענין וועט דאס מובן זיין בהקדם, אין מאמר פון בעל השמחה והגאולה פון דעם אלטן רבי'ן, דערפינען אז ביכול וואס דערפינט זיך איצטער אין דפוס, און ער הויבט זיך אן להבין ”מה שכתב בעץ חיים” בתחילתו און אין עולם הנקודים איז דא די יו ד אורות ביו ד כלים און אין עולם העקודים זיינען די אלע יו ד בכלי אחד.

¶11ולהבין ווי אזוי איז שייך זאגן למעלה, אין אורות אין סוף, דער ענין פון 'חכמה ובינה' וואס זיי באווייזן זיך אויף אן ענין פון א מהות און א מציאות, מ'זאגט דאך אויף אצילת אז דאס איז אן ענין בלי מה,

¶12אפילו ווי דער ענין פון רצון, וואס דאס איז דאך העכער אפילו פון די עשר ספירות, ביז וואנענט ווי דאס איז אויך אין כוח ס'איז א מאמר המוסגר, ביז וואנענט אז דאס איז אויך ווי אין כוחות הנפק, העכער פון אלע כוחות פנימיים,

¶13ביז וואנענט ווי ס'רעדט זיך אמאל אז דאס איז גאר ניט אן ענין נפרד מן הנפש, על דרך ווי חכמה ו”מה שלמטה הימנו” איז דאך אויך דער כל ענין הרצון איז דאך לשיעורו וואס ער מאכט אויף שינויים יהי רצון ווערט דאך א שינויים לגבי ווי ס'איז געווען פריער,

¶14און בשעת ס'איז דא דער רצון, און דערנאך איז דא ווען דער יהי רצון חדש גייט דורך אויף למעלה זאגט מען דאך ”אני הוי' לא שניתי” האט דו אויף דערויף דער ביאור, אז דער חילוק איז ווי דאס איז אין אורות ואין כלים,

¶15וואס מצד הכלים איז דא דער ענין וואס ווערט דער ענין פון עשר ספירות, ביז וואנענט אז ס'ווערט אנגערופן בשם 'חכמה בינה' און אויך למעלה מזה דער ”ענין הרצון, משא” נכמא מצד האורות איז דאס אן ענין פון פשיטות, פון אחדות הפשוטה,

¶16וואס דאס איז למעלה מכל ענינים עולה און אויף דערויף זאגט מען דער ”אני הוי' לא שניתי” בשרי אך זה לקוין איז עט דאס דא ביי אדם למטה ווי דער חילוק איז פון העלם וגילוי.

¶17ס'איז דאך דא ווי די ענינים שטייען ביי אן אדם בגילוי וואס קענען זיי שטיין בגילוי?

¶18דערפאר וואס פריער זיינען זיי דא בהעלם בנפשו.

¶19די ראשית פון כוחות פנימיים וואס הויבט זיך אן פון חכמה ועד דרך זה אויך דער ענין הרצון, איז דאך פון וואנענט שטייט דאס ביי אים בגילוי?

¶20איז דאך דאס דורך דערויף וואס דאס איז פריער דא בעצם נפשו, אבער בעצם נפשו שטייט דאס ניט אין אן אופן פון חכמה גלוי איז וואנענט אז מ'קען איר אנטאפן מיט די כלי השגה והבנה פון בינה, נאר דארט איז מערניט ווי א כח היולי פון וועלכן ס'קען דערנאך ארויסקומען דער ענין פון חכמה ושכל.

¶21אפילו ווען דערנאך ווען ס'קייט שוין ארויס בגלוי איז אויך דא אין דערויף פריער קומט דאס ארויס דער ענין פון כח המשכיל, וואס דארט איז נאך ניט שייך דער ענין פון השגה ותפיסה על ידי כלי הבינה, ווארום דאס איז א כח המשכיל אויף כל מיני שכל וחכמה.

¶22דערנאך איז פון דעם כח המשכיל קומט דערנאך אויך אן ענין פון א חכמה גלוי א חכמה מסויימת, אן ”ענין נקודה בהיכלה”, דערנאך קען דאס אראפקומען אין היכל הבינה.

¶23וואס מצד ווי די כחות שטייען אין 'עצם הנפש' אט דא איז ניט שייך צו זאגן א חילוק צווישן איין כח מיטן צווייטן, ווארום דער נפש איז דאך א פשוטה,

¶24דאס איז אויך ניט שייך זאגן קיין ענין פון שינויים, וויבאלד אז דארט שטייען די ענינים בפשיטות, מערניט וואס זיי זיינען א מקור, אז פון זיי זאל דערנאך קענען ארויס ווי בנוגע צו שכל,

¶25דער כח המתחיל, און דערנאך א שכל לחכמה גלוי דערפאר ווערן זיי אנגערופן לחכמה על שם דערויף וואס דאס איז א מקוד לחכמה אבער דארטן שטייט דער כל ”ענין החכמה אין” אן אופן פון העלם, דער כל ”ענין החכמה והשכל אין” אן אופן פון העלם, וואס דאס ווערט אויך אנגערופן בשם אור.

¶26דערנאך אז ס'קומט ארויס בגלוי דורך וואס איז דאס אזוי ווי ס'איז דא כלים.

¶27וואס מצד די כלים ווערט א שינוי, אז ס'איז דא ביי איינעם וואס ביי אים איז דער כח המשכיל משפיע כמה וכמה עניני חכמה, ובריבוי, סיי בכמות און סיי באיכות, און ס'איז דא ביי א צווייטן, וואס דאס קומט ניט אין אזא ריבוי און ניט אין די חכמות מכמה שינויים מאחד לחבירו.

¶28עאכו"כ ווי דאס קומט דערנאך ארויס אין חכמה גלוי אט דא איז דאך נאך דער חילוק נאך א גרעסערער בין אחד לחבירו ביז וואנענט אז אפילו באדם זה עצמו איז דאך אויך דא שינויים מזמן לזמן, נוסף אויף דעם שינוי הכללי, וואס אין ”רוב שנים ידיע חכמה” איז אויך דא דער שינויים מזמן לזמנים בשנה זו עצמה, ביום זה עצמו,

¶29ווי ער איז בשעת ביי אים איז דער שכל בצלילות ובזכות ובבהירות, אדער ווי דאס איז ניט אזוי, וואס דאס איז דאך דא שינויים ביום אחד משעה פון איין צייטונג טאג ביז א צווייטן צייטונג טאג.

¶30וואס פארוואס איז דאס? דאס איז מצד דער ענין הכלים מצד דערויף וואס כלים איז דאך דא א שינוי בין כלו של אדם זה אלי כלו של ”אדם השנים אין” כלי המוח, ועל דרך זה אין די כלים פון שאר הכוחות.

¶31על דרך זה דאס פועל"ט אויך דורך דערויף אז דער גילוי ווי דער ראש שטייט דערנאך בגילוי, ער קומט ארויס פון 'עצם הנפש' אין דערנאך אין כח המשכיל, און נאכמער בגלוי,

¶32אין דעם שכל גלוי ווערט דארטן אויך אט די שינויים וואס דאס איז דער וואס בכללות איז דאס, אז מצד ההעלם איז אט דארט איז ”אני הוי' לא שניתי” דערנאך איז ווי דאס קומט ארויס בגלוי איז אט דארטן ווערט אט די שמות, און ס'ווערט דערנאך דער ”עשר ולא תשע עשר ולא אחד עשר” ביז וואנענט אז ס'קען אויך זיין דער ענין פון שינויים,

¶33אבער דאס איז אלץ מצד הגילוי, וואס אין דעם גילוי פועל"ט אויף דער ענין הכל.

¶34כידוע די הוכחה בזה, וואס מ'זעט דאך פון דעם ענין הגלגולים, אז ”הנפש האדם המדבר הנפש” האדם הבעל שכל ווען ס'ווערט נתגלגל אין א בהמה אדער אפילו אין א דומם, אן אף על פי כן,

¶35וואס דארט געפינט זיך דער גאנצער נפש איז דארט נתגלגל געווארן זעט מען ניט קיין שינוי אז אין דעם חי זאל זיין אן ענין של מדבר אן ענין פון דעם שכל של מדבר, על אחת כמה וכמה ניט אין דעם דומם,

¶36אף על פי וואס דארט איז דא דער רצם הנפש אין כל הכחות שלא נתגלגל געווארן.

¶37שטייט דאך אויף דערויף דער ביאור, וויבאלד אז דארט איז ניטא קיין כלי המתאימה וואס זי קען אויפנעמען אט דעם אור בלייבט דער אור בהעלם, אף על פי וואס ער געפינט זיך דארטן אבער ער בלייבט ווי ער שטייט אין 'עצם הנפש' און קומט ניט ארויס בגילה.

¶38וואס דאס איז ווי דער אור שטייט אין אזא העלם וואס ער איז גארניט פועל"ט.

¶39דערנאך איז דאך דארט דער צווייטער ביאור בזה וואס דאס איז ווי דער אדם איז דאך א כלי צו שכל איז דאך דאס מוחין שבראש אף על פי כן זעט מען, אז בשעת אז ער איז כותב א דבר שכל בידו איז דארף זיין די תנועות האצבעות אין אן אופן מסויים, כדי דער ”דבר חכמה ושכל” זאל ארויסקומען אלס א ”דבר חכמה ושכל”,

¶40ניט אן ענין שוין בית חכמה ושכל אדער אן ענין הפכי.

¶41וואס דאס באווייזט דאך, אז שכלות אף על פי וואס דער יד און די אצבעות זיינען דאך לגמרי ניט קיין כלל הזה והא ראי אז תיכף כשפסק לכתוב זעט מען ניט קיין ענין של שכל אין די אצבעות היד ס'בלייבט מערניט ווי דער כוח התנועה, אבער בשעת הכתיבה זעט מען ווי אזוי דורך די אצבעות היד ווערט דורכגעפירט דער ענין השכל.

¶42ביז וואנענט אז ס'שטייט ווי א צף שטייט בכמה מאמרים, אויך די דוגמא, אז אפילו אין רגל קען אויך קומט דאס ארויס אין א ריקוד, וואס דער ריקוד איז לפי הטעם והתחת, ווי דער לשון אין דעם מאמר, ווי דאס קומט ארויס בשכל שבראש,

¶43וואס דא איז אויך ס'איז ניט א כלי וואס דארט קען שטיין דער שכל בגלוי, דאס איז שייך מערניט ווי גן כלי המוח, און דארטן געפינט אבער אין שאר 'אברי הגוף' געפינט ער זיך בהעלם על ידי גידי המוח וואס איז גויים פון דעם מוח ”שבו משכן השכל” לכל 'אברי הגוף', און אט די גידים וואס געפינען זיך ביד,

¶44אדער ווי זיי געפינען זיך אין רגל איז דורך זיי קען דער העלם פון שכל פועל זיין, אז ס'זאל זיין די כתיבה באופן אז ס'זאל ארויסקומען דער ענין שכלי אותיות הכתב, ועל דרך זה בהנוגע צו דעם ריקו ט שברגל.

¶45וואס על דרך זה ווי דאס איז אין כוחות האדם איז דאס אויך למעלה דער ענין פון העלם וגילוי, ווי גערעדט פריער.

¶46על פי זה וועט מען אויך פארשטיין, אז איידער שכל האדם ווערט נמשך מלמעלה הימנו, בהקדם אז דער ענין פון גילוי שכל איז דאך דאס על ידי אותיות, וואס אותיות איז דאך בלשון עשה בוקר אז דורך זיי קומט ארויס דער ענין ההואה פון דעם בוקר, פון דעם אור השכל.

¶47כדי דער שכל שבאדם זאל ארויסקומען אפילו פאר אים בגלוי דארף ער דאך האבן אויף דערויף די אותיות שבשכל ואותיות שבמחשבה.

¶48כדי ס'זאל אנקומען אויך לזלתו דארף דאס ארויסקומען דערנאך אין אותיות הדיבור, אדער ווי נאך נידעריקער ”אין אותיות הכתב”.

¶49וואס אט דא האט מען ניט דער ענין ווי דער שכל שטייט אין 'עצם הנפש' נאר פון אים קומט דאס אראפ אין שיח המסכים און פון אים קומט דאס דערנאך אראפ אין שכל וחכמה גבוי' וואס דאס קומט אלץ על ידי אותיות.

¶50על דרך זה ווי דאס איז באדם עצמו, אזוי איז אויך ווי דער אדם דער שכל שבאדם, וואס ווער ווערט נשתלשל פון דעם שכל פון אתת ספירות דעשי איז דאס אויך באופן כזה על ידי האותיות וואס איז דא אין אתת ספירות דעשי ווערט דערנאך נמשך דער חון דער ענין השכל שבאדם.

¶51ועל דרך ווי מ'זעט דאס אן אותיות שמרב לתלמיד, אז נאך דערויף ווי דער רב האט געזאגט דעם שכל באותיות שבדיבור, אדער ווי ער האט זיי געשריבן בכתב, און דערנאך הערט דאס דער תלמיד אדער ער לערנט דאס מתוך הכתל,

¶52וואס דוקא דורך דערויף וואס דער שכל איז אראפ אין אותיות, וואס איז דעמאלט שטייט ער בגלוי, און דעמאלט קען מען אים אנרופן בשם 'חכמה בינה' דעת אדער א חכמה מסויימת, און אט דעמאלט איז שייך אין אים שינויים און קטנות וגדלות וכו איז דערנאך, אז ער לערנט דאס מתוך האותיות, דורך וועלכע דער שכל איז צו אים אנגעקומ� אט דעמאלט דארף ער שוין ניט אנקומען צו די אותיות,

¶53ואדרבא ביי אים ווערט דערפון דערנאך א שכל, ביז וואנענט אז ביי אים ווערט דערפון א שכל ווי שכל שטייט ביי אים, העכער פון אותיות ווי שכל איז ביי אים אין אן אופן וואס די אותיות ווערן דארט בטל לגבי דעם אור השכל, ביז וואנענט אז דאס האט אויך א ווירקונג אין די כוחות שלמעלה מכוחות הפנימיים והגלויים שבה אדם.

¶54ועל דרך זה קומט דערנאך אראפ ווי גערעדט פריער פון דעם רב לתלמיד און אזוי איז אויך פארשטאנדיק ווי דאס ווערט נמשך באדם שלמטה פון דעם כח החכמה פון חכמה ”שבאסר ספירות דעשי על דרך” זה איז אויך די עשר ספירות דעשי באקומען דאס פון עשר ספירות די יצירה, און די יצירה פון בריאה, און אין בריאה פון אצילות.

¶55על דרך זה אויך איז אין עשר ספירות די אצילות איז אויך ווי גערעדט פריער איז אויך דא אין זיי דער ענין פון אורות וכלים, וואס דורך דערויף וואס זיי באקומען דאס פון די אותיות שלמעלה, פון כלים שלמעלה כפי שיתבאר לקמן ווערט אין זיי דער ענין האורות און דערנאך ווערט דערפון דער ענין הכלים,

¶56וואס דעמאלט אויף דערויף זאגט מען, אז דאס איז עשר ספירות עשר ולא תושא און אויף דערויף איז שייך די אלע ענינים, ווי גערעדט פריער, דער מהות פון 'חכמה, בינה' וכו און אויך דער ענין הרצון מיט דעם ענין וואס ס'איז דא דער ענין אז יהי רצון חדש.

¶57בדוגמא ווי דאס שטייט ביי אן אדם אין כח האדם, אין 'עצם הנפש', איז דאך ווי גערעדט פריער, אז דארטן שטייען די ענינים ניט אין אן אופן גלוי, וואס בשעת ס'שטייט בגלוי איז דאך דעמאלט דא אן אורח און רוחב ועומך, ביז וואנענט אז ס'ווערט איינגעשטעלט אין צען כמבואר אין פרדס בתקילתו וואס זיי אלע ענינים שבעולם שטעלן זיך אויס אין עשר, נאר דארטן שטייען זיי אין אן אופן פון נקודה.

¶58און דאס איז דער בכללות וואס מ'זאגט אז דער 'עולם האצילת', וואס דאס איז דער כללות דער ענין פון עולם הנקודים, אט דעמאלט איז דאס דא די עשר נקודות וואס זיי זיינען אין עשר כלים,

¶59וואס דאס שטייט אין א ציור פון א נקודה.

¶60און דאס ווערט נמשך מלמעלה הימנו, ווי גערעדט פריער על דרך ווי שכל אדם ווערט נמשך פון עשי על דרך זה עשי פון יצירה און פון בריאה און פון אצילת, על דרך זה אצילות ממשיך למעלה הימנו.

¶61וואס דאס איז דאך אבער אלץ פארשטאנדיק ווי אזוי ס'איז דא דער ענין פון העלם וגילוי, און דער גילוי ווערט דאס וואס שטייט פריער בהעלם שטייט ער דערנאך בגילוי.

¶62ס'בלייבט דאך נאך אבער אלץ וואס ווי אזוי ווערט דער ענין פון בגבול פון אן ענין 'בלי גבול'.

¶63דער ענין פון העלם וגילה איז דאך ניט דער חילוק פון גבול 'ובלי גבול' דאס איז דער חילוק מערניט ווי פון העלם וגילה, אז דאס וואס שטייט בהעלם קען דערנאך זיין בגילוי, מיט אלע עילויים מיט אלע מעלות וואס ס'איז דא אין העלם, אבער לכאורה ווי ער ווערט דער ענין פון גבול פון 'בלי גבול'.

¶64וואס אויף דערויף איז דער ווייטער ממשיך, אז ד קען טאקע ניט זיין אין אן אופן פון השתלשלות, פון העלם וגילוי, אפילו כמה וכמה השתלשלות, נאר ס'דארף זיין דער ענין ווי ער זאגט אויך אין יצחיים בתחילתו דער ענין פון צמצום און מקום פני, וואס אט דעמאלט איז סילוק קורא על הצדק לגמרי, דער צמצום הראשון וואס דאס איז סילוק לגמרי, און דערנאך ווערט נמשך א קו קצר א

¶65וואס דאס קען אויפטאן וואס דאס טוט אויף אז ס'זאל קענען זיין דער ענין הגבולה, אף על פי וואס לפני זה איז דאך ספירות אין קץ, אדער לגמרי העכער פון דער ענין פון ספירות, און דערנאך קען אראפקומען על כל פנים א מקור לגבול כמבואר בכמה דרושים, אז אין אצילות עצמו איז דער ענין פון בלי-גבול, ס'איז מערניט וואס דארט ווערט אן ענין וואס מחוץ לאצילות ווערט דער ענין הגבול.

¶66וויבאלד אז מ'זאגט אז דאס קומט אראפ על ידי צמצום איז דאך דערפון פארשטאנדיק.

¶67איז על ידי צמצום אז ס'איז דא דער גאנצער סילוק אורא איז דערנאך אז דאס וואס ס'ווערט נתגלה קען מען ניט זאגן אז ס'ווערט נתגלה דער גאנצער 'סדר השתלשלות', נאר ס'ווערט נתגלה איין נקודה.

¶68וואס אט דאס איז וואס מ'זאגט לאחר הצמצום איז דא פריער דער ענין פון עולם הקודים וואס דארט איז דא מער און ערשט דערנאך ווערט דער ענין פון עולם הנקודים, וואס דארט איז דא דער עשר נקודות אין עשר קודם.

¶69ווי דאס איז פארשטאנדיק אויך בנפש האדם, ווי גערעדט פריער, מבשרי ארזה אלקה איז דאך אויך דא די ”חמשה שמות נקרא” לבי דער ענין פון יחידה, וואס יחידה ווערט דאך אנגערופן בשם יחידה אז דאס איז עבדות הפשוטה, וואס דערפאר קען זי דאך זיין דער ענין וואס זי נעמט אויף ד

¶70וואס דער ענין פון יחידה איז דאך דארט ניט שייך זאגן, אז דארט איז דא עשר ענינים, וואס דאס איז דאך א היפך פון יחידה.

¶71אפילו אויב מ'זאל זאגן, אז די ענינים שטייען דארטן ניט ווי דאס איז א חכמה גבוי נאר מערניט ווי א מקור לחכמה און דאס איז א מקור לבינה און דאס איז א מקור ביז אויף אלע עשר כוחות איז דאס ניט שייך זאגן גלייך נאכן צמצום.

¶72וואס לפני זאגט מען טאקע, אז אין יחידה איז דא נאך א צימטום איז אין אן אופן פון נקודה, אבער דאס איז מערניט ווי איין נקודה.

¶73נאר ווי מ'זאגט אז דאס איז אן ענין פון וועלכן ס'ווערט דערנאך עשר נקודות, אבער דאס שטייען בכלי אחד.

¶74וואס לכאורה על פי זה איז וואס איז דא דער ענין וואס בכלל דער לשון פון כלי, על כל פנים אז מ'זאגט כלי אחד, איז דאך דאס שוין אויך אן ענין פון גילוי, וויבאלד אז דאס איז גלייך נאכן צמצום, נאך פאר דעם עולם הנקודים האט דאך לכאורה דער גאנצער ענין הכלי ניט געדארפט זיין.

¶75ס'קענט דאך אויף דערויף דער ביאור, אז דא איז טאקע ניט ווי מ'זאגט אז דאס איז עשה נקודות אין עשה כלים, וואס דארט איז דער ענין הכלים אז דאס איז א מקור למציאות, א כלי למטה, נאר דאס איז מערניט וואס דאס איז אן אפשריות, אז דערפון זאל קענען זיין א מקור לא מקור

¶76וואס דערפאר איז ניטא אויף דערויף קיין אנדער ווארט ווי זאגן דאס אז דאס איז כלי על שם דערויף וואס דערפון וועט סוף-כל-סוף ארויסקומען א מקור לקולי ווי דאס וועט שטיין בהעלם, און דערנאך וועט דאס אויף ארויסקומען בגילוי.

¶77דאס איז אבער ניט דער ענין וואס האט קיין שייכות ניט צו ענינים שבגילוי, אדרבא, וויבאלד אז דאס איז אין דעם כלי אחד איז דאס כולל כל עשר נקודות אדער ווי גערעדט במקום אחר בארוכה,

¶78אז די ערשטע נקודה וואס לאחר הצמצום איז כולל אין זיך דעם גאנצן 'סדר השתלשלות', וואס דערפאר ווערט ער אנגערופן בשם עקודים עקיד און דעם גאנצן 'סדר השתלשלות' איז דאס אויך פארשטאנדיק דורך דער דוגמא פון אפש האדם ווי מ'זעט די יחידה שבידם,

¶79אז בשעת יחידה שטייט ביי אים בגלוי ווי דאס איז בעושים חסר ווי דא שטייט דער לשון ”בחתנת בני יחידי וכיוצא” בזה איז אט דעמאלט ווערט מיטאמאל ביי אים נתגלה, אבער ניט אין א סדר פון השתלשלות פריער, איין ענין, דערנאך א צווייטער,

¶80און דערנאך ווי דער סדר איז פון חכמה, דערנאך בינען דער ענין פון די עשר ענינים ”שמשתלשלים זה מזה”, נאר דעמאלט איז בבת אחת קומט ביי אים ארויס בגלוי דער שכל, בריבוי, און די עשיית החסד בריבוי און די נגינה בריבוי, ביז אויך דער דיבור און דער עיקוד בריבוי.

¶81פארוואס? דערפאר וואס דעמאלט שטייט ביי אים יחידה בגלוי.

¶82אבער דאס איז ניט אין אן אופן פון עשר כלים דאס קומט ביי אים ארויס פון דעם העלם פון יחידה ווערט דאס בכלי אחד, בבת אחת קומען אלע עשר ענינים, אלע ענינים קומען ביי אים ארויס בבת אחת בגלוי.

¶83מצד דערויף וויבאלד אז דאס נעמט פון נפש ווי דאס איז העכער אפילו ווי אור שטייט דארטן בהעלם איז דאך דערפון פארשטאנדיק, אז מצד דערויף קען דאס על דרך ווי גערעדט ביי יחידה שבאדם אז דוקא מצד דערויף קען דאס אראפקומען בגלוי, ביז אפילו בדיבור ובריקוד שברגל, וואס אזוי איז אויך כביכול למעלה אין דעם אדם האבן און נאך העכער קען דאס דערנאך ארומנעמען דעם ג

¶84זה איז מובן דער טעות פון די וואס טעה בדמיונם, און מ'האט געפרעגט ווי אזוי קען זיין דער ענין פון השגחה פרטית ביז אין 'עולם העשי'' הגשמי ס'איז דאך לכאורה אינגאנצן שלא בערך אז מ'זאל זאגן אז דא איז די השגחה פרטית, ובכל פרט ופרט.

¶85וואס דאס איז דער חילוק איז אלץ שייך זאגן מצד דערויף ווען ס'ווערט פאנאנדערגעטיילט אין באזונדערע כלים, אפילו ווי נקודים, על אחת כמה וכמה, ו איז למטה מזה ווי אין עולמות באב.

¶86דאס איז אבער ניט אייך צו זאגן אט דארט וואס כל הענינים געפינען זיך ב כלי אחד במילא שטייען זיי דארט בשבות ווי זיי שטייען פריער אין יחידה, אן קיין מציאות, מערניט ווי א מקור למקור דמקור דערנאך אבער אז דאס ווערט מיטאמאל א גילוי בזה איז אט דעמאלט ווערט דאס בכל הפרטים.

¶87התוספות ביאור בזה וואס ער זאגט אין דעם מאמר זאגט ער נאך א ביאור נוסף להבן אז דער ענין פון יחידה ווי גערעדט למטה אזוי אויך ווי די ענינים זיינען מעלה אין עקודים איז דאך דאס די ענינים ווי זיי שטייען בהעלם און דערנאך קומען פון דעם העלם קען דאס ארויסקומען בגלוי.

¶88וואס די ענינים שבגלוי אט דארט איז דא דער חילוק פון צווישן אן אצילות און עולמו שלמטה אן אצילות, ביז אין 'עולם העשי'' הזה.

¶89משא"כ ווי דאס שטייט בהעלם און אזוי איז אויך ווי גע זעט מען דאס אויך דא אין די ד, מיני ד' סוגים פון דף חם, זעט מען דאך, אז אין מן המדבר איז דאך אויך דא דער ענין החי והצומח והדומים.

¶90וואס דערפון איז אויך פארשטאנדיק, אז אויך אין חי איז אויך דא ניט נאר אז אין חי איז נכלל איז דא דער ענין הצומח והדומים נאר אויך אין אים איז אויך דא דער ענין המדבר, ביז וואנענט אז ס'קען ווערן דער ”דם ובשר כבשרי”, דער דם ובשר פון א מדבר, וואס דעמאלט קומט דאס ארויס בגלוי, דערפאר וואס פריער איז דאס ביי אים געווען בהעלם.

¶91פארוואס ווערט ער אנגערופן חי און דער סוג ווערט אנגערופן בשם מדבר דערפאר וואס בגלוי שטייט דא דער ענין פון א מדבר, און דא שטייט בגלוי דער ענין פון א חי, ועל דרך זה אין סוג הצומח, ועל דרך זה אין סוג הדין.

¶92משא"כ אבער מצד ההעלם, איז פונקט אזוי ווי מדבר איז כלול פון חי און צומח און דומם אט אזוי איז אויך אנדערע דריי, ביז אז דער סוגי הדומם איז אויך כלול פון צומח און פון חי און מדבר.

¶93דער חילוק איז אין דעם גילוי שבהם, אבער ניט אין דעם העלם שבהם.

¶94וויבאלד אז מ'זאגט אז עקודים ועל דרך ויחידו שבאדם וואס דאס איז דער ענין פון דעם תכלית ההעלם, אבער דאס איז א העלם וואס קען אמאל ארויס בגלוי, וואס דערפאר איז אויך קען פון 'יחידה שבנפש' האדם אראפקומען ביז א ריקוד שברגל, בבת אחת,

¶95מיט א ריבוי שבשכל, וואס אזוי איז אויך אין דער ענין פון השגחה פרטית, וואס דאס נעמט זיך מצד עקודים און נאך העכער, איז דערפאר פארשטאנדיק ווי אזוי דאס קען זיין בבת אחת ובשוה, צי אין 'עולם האצילות' און אין עולם העשיית.

¶96וואס דערפון איז אויך פארשטאנדיק נאך מערער, אז דאס וואס מ'זאגט אז יחידה איז מקיף, און אט דאס וואס מ'זאגט אז עכו דעם איז דאס אן ענין של מקיף איז דאס ניט געמיינט אז מקיף מבחוץ סובב מבחוץ, נאר אדרבא, פון אים נעמט זיך די השגחה פרטית שבכל ”פרט ופרט של” כל אח של ”כל נבראה ונבראה”, ביז וואנענט ווי ער זאגט אויך אין תניא, אז די השגחה פרטית איז דאס אויך פארבונדן מיט מת

¶97וואס דאס איז דער אמיתית ענין וואס ער געפינט זיך בתוכה ובתוכתוכה.

¶98דערנאך איז אויך וואס דאס איז אויך ”מסיים בדבר טוב”, אז דאס איז אויך דער ענין ה ברכות וואס מ'זאגט ברוך אתה בלשון הוכך, און מ'זאגט אז דאס זאגן אפילו תינוקות ונשים וכו און צו וועמען זאגט מען דאס ווי ער איז מבאר אין זהר אז דאס זאגט מען צו עתיק ביז וואנענט אז מ'זאגט דאס צו דעם אמיתית המציאות וואס דוקא אים קען מען אנר

¶99וואס איז כאורה ווי איז שייך צו זאגן אז ברוך אז מ'איז ממשיך און ווער איז דאס ממשיך א תינוק?

¶100דערפאר וואס מצד דעם ענין ווי דאס איז אין יחידה דא און אין יחידה למעלה, ביז אין העולם העכודים ושלמעלה מזה איז אט דא שטייען כל הענינים בשוה, ואדרבא מרום וקמרום וקדוש ואת מי ”אשכון את זקה ושפל רוח” אף על פי וואס לכאורה ס'איז ניטא קיין חילוק, אבער דא איז דער ישו מציאות מעלים און ביז אין אן אופן וכרחמנא חס ושלום אויך פון ומסתיר,

¶101משא' כן דער דק ושבל-רוח וואס דארט איז ניט מעלין איז דאך דא איז דא דער 'מרום וקדוש' וואס ער שטייט בגלוי.

¶102וואס עד כאן איז דער תוכן המאמר מצד תפילויים ומצד הוספות לקישור הענינים.

¶103וואס על פי זה איז אויך פארשטאנדיק ווי א מבואר במאמר זה, אז מצד דער חידו שבנפש איז אט דעמאלט קען זיך כל הענינים ארויס בבת אחת, און דאס זאל שטיין בגלוי, ואדרבא דאס זאל שטיין גאר בתוקף, איז דערפון איז אויך פארשטאנדיק, אז אט די ענינים, וואס 'מצד עצמם' איז דאס ברבים אז ס'איז דא א ריבוי ביז א ריבוי עצן, ביז א ריבוי וואס איינער איז תוסף צו דעם צווייטן,

¶104וואס דאס איז ווערט קענט ברענגען צו אן ענין פון קרב און זיי ווערן אנגערופן רבים איז דאס איז ווי דאס איז מצד די עבודה פון די כוחות פנימיים פנימיים ווי גערעדט פריער, וואס פוחות פנימיים גלויים, השא נכן ווען די עבודה קומט מצד די חידיא, איז דעמאלט ווי ער זאגט אין דעם המנה ”פדה בשלום” האמור לעיל, איז אט דעמאלט ווערט דאס אין אן אופן הניט צו מסירת הרצון,

¶105נאר 'מסירת נפש' הבהמית, אז דער גאנצער 'נפש הבהמית' ווערט איבערגעגעבן, ביז וואנענט אז דאס ווערט איין זאך מיט דעם ענין פון דעם 'נפש האלקית' אט דעמאלט איז ניטא ד און ס'ווערט דער ענין פון שלום אף על פי וואס ס'איז תחילת העבודה איידער ער האט צוגעקומען צו דער עבודה פון יחידה אט דעמאלט איז געווען דער ענין די אפשריות פון הקרבה,

¶106און דעמאלט איז געווען רבים, משא"כ ניט דורך דער עבודה וואס ווי ער איז מבאר אין מאמר דער ענין פון בחלמודיך און ווי דאס קומט מצד 'יחידה שבנפש', אט דעמאלט ווערט אויך די יחידה פון לאומות ער ווערט בטל, ביז וואנ פון היפך חס ושלום און ס'ווערט דער ענין פון ”פדה בשלום”.

¶107וואס דאס איז אויך וואס מ'קען זאגן, ווי גערעדט כמה פעמים, אז דער ענין פון חסידות איז דאך דער ענין פון יחידה, כמבואר בארוכה בכמה מאמרים, איז אט דעמאלט איז מצד דערויף ווערט אויך דער ענין פון ”פדה בשלום נפשו מקרב לי כברבים היו עמדי” אז מ'זאל ניט דארפן אנקומען צו קיין מלחמות, ועבדי רבה בדרכי נועם ובדרכי שלום זאל זי

¶108און אויפפועל'ן ווי ער איז מסיימה אין דער אגרת הקודש פון קטאונתי אז ס'זאל זיין כהמים הפנים לפנים ביז וואנענט אז דאס וועט אויך אויפטאן דער לב האדם לאדם כהמים הפנים לפנים כהלב האדם לאדם צו דעם אדם העליון,

¶109אז ס'זיין די ”אור פני מלך חיים” זאל זיין דער ודעני ”לי ולבנות מבין אומות העולם” בקרוב ממש, אז אשי מר דא מלכא משיחא וואס דאס קומט על ידי יפוצו מעיינותיך חוצו וואס בעיקר האט זיך דאס אנגעגעבן גלייך נאך יו ת' כסלו, אז מתוך מנוחה שמחה וטוב לבב, ובאופן של שלום זאל מען גיין יצאתי בשלום הגלוי,

¶110בגאולה האמיתית והשלימה מהווי' שלום, ובקרוב ממש.