Text

¶1במבה ושלימות, און מפשט זיך געקומען בפועל, און מפשט זיך נאכמען מיט געווען צווייטן אידן, און מ'ווילער זיין, און דער ענין פון אידן, און דערמאלט קומט דארף זיין.

¶2און גלייך נאך דערויף איז דער זונטאג, וואס דאס איז שבעה עשר יום, בגימטריא טוב פון חודש טבת, וואס הגוף נהנה מן הגוף, ווי גערעדט ביי ארוכה, אין די פריערדיקע התוועדות, און איצט נאך תפילת ערבית איז דאך שוין אריין אין חיד לחודש טבת, וואס קומט אויך ארויס אין דעם זעלבן חודש וואס א גוף נענה מן א גוף, און וואס כמדובר, איז דער ערב שבת וואס ס'איז געווען דער קרנית סיהרא באשלמותא איז דאך געווען טרח בערב שבת, איז דאס איז געווען דער גוחל בשבת, און פון דעם שבת מתברכין כולי יומי בפשטות גייט דאך דאס אויף די טעג פון דער וואך לאחרי דעם שבת, אנהויבנדיק פון יום הראשון, ובפרט אז דער יום הראשון ווערט דאך אין פסוק אנגערופן יום אחד און ס'ווערט דאך איבערגע'חזר'ט די שירת ימי בראשית יעדער וואך נאכאמאל פון וואס-ניי, ווי גערעדט כמה פעמים, איז דאך אויך ביום אחד, וואס דאס איז היינט,

¶3נאכאמאל, אז דאס איז דער חדש ברוך הוא יחיד בעולמו, ווי ער טייטשט אפ אין מדרש, אז יום אחד איז דאס פארבונדן מיטן אפטייטש פון יחיד, און דאס פארבינדט זיך אויך מיטן עולם, ווארום ס'איז דאך געווען דער טאג וואס ס'האט זיך אפגעהויבן די בריאה, און ניט נאר אנגעהויבן, אז בראשית ברא אלקים את השמים ואת הארץ איז דאס כולל שמים וכל צבאיהם, ארץ וכל צבאיהם, און ווי רש'ברענגט אויך אראפ פון איר פארשטאנדיק, אז דאס איז פשוטו של מקרא, אז שוין ביום ראשון, וואס דאס איז יום אחד, איז שוין געווען די בריאה פון כל השמים וכל הארץ וכל צבאיהם, און ערשט דערנאך איז דאס נתפרד געווארן אין פרטים און ארויס בגלוי כל ענין במקומו, און ווי ער איז מבאר אין לקוטי תורה אט דאס וואס מ'זאגט יעדער דעם וואך פון דאס ניי, היום יום ראשון בשבת, אף על פי וואס ס'איז שוין דורכגעגאנגען רבבות ימים זינט ס'איז געווען די בריאות העולם, איז דאס מצד פנימיות הענינים און אויך מצד חיצונות הענינים, איז יעדער וואך חזר'ט זיך איבער נאכאמאל אין סדר פון די אלע זעקס און זיבן טעג פון דעם פעם הראשונה,

¶4ועד כדי כך אויף אין וואס באשטייט די שירות של יום פון יעדער זונטיק, פון אלע זונטיקן, פון דעם גאנצן סדר זמנים, על אחת כמה וכמה פון זמן וואס איז נאענט צו גאולה האמיתית והשלימה, וואס דעמאלט וועט דאך זיין דער גילוי האמיתית כל הענינים, ביז אין אן אופן אז מ'וועט דאס אויך זען אין איני בשר, חזר'ט זיך איבער נאכאמאל ווי מ'זאגט אין שירה של יום פון יום הראשון אלע ענינים וואס זיי זיינען פארבונדן מיט בריאת העולם בפשטות, און ווי די בריאת העולם איז געווען דוקא ביום ראשון, משא נכן ביום שני, וואס דערפאר איז דאך שירה של יום פון יום שני און שלום און יום שלישי און יום רביעי און יום חמשי און יום ששי און יום שבת, האט דאך א באזונדער שירה של יום מיט א באזונדער תוכן וואס ווי די גמרא איז דאס מבאר אין מסכתא ראש השנה בכמה מקומות איז דאס פארבונדן מיט ווי ס'איז געווען די בריאה בפעם הראשונה, חזר'ט זיך דאס איבער נאכאמאל מיט די שבוע בשבוע מיטן זעלבן סדר וכו ס'קען אבער ניט זיין אין דעם זעלבן אופן, וויבאלד אז אין ענינים פון קדושה האט מען א כלל אז ס'דארף זיין מוסיף והולך, אפילו ניט

¶5שטיין מיטן שטורף ווי ס'איז געווען מיט א טאג פאר דעם, על אחת כמה וכמה ווי ס'איז געווען מיט א וואך פאר דעם, און ס'דארף זיין א הוספה, במילא אז מ'זאגט שירה של יום וואס דאס איז דאך פארבונדן מיט עבודה בקודש בפשטות, דעם שיר שהיו הלויים עומק בבית המקדש, ווי מ'זאגט דאס אויך אין דער תפילה בכל יום, אז דאס איז דער שיר וואס לויים האבן דאס געזאגט בבית המקדש, און דאס איז דאך א ציווי על פי תורת אמת, איז פארשטאנדיק אז דאס איז פארבונדן מיטן שירה של יום, וואס יעדער איד, ולהם נשים והנשים וטף, זאגן מידי יום ראשון בכל שבוע, ועל דרך זה אין די ימים שלאחרי זה, און דאס ווערט אויך א הכנה, ובפרט אז מ'געפינט זיך אין אלף הששי, און אין אלף הששי לאחרי חצות פון דעם אלף הששי, אז מ'האלט שוין יום תשנון וואס דאס איז שוין דריי פערטל פון דעם מעת-לעת, לויט דעם חשבון ווי דער רמב ן זאגט, אז דאס איז יעדער טאג אין נגד אלף שנה, וכמדובר כמה פעמים איז נאכמערער מענטער צו התגלות האמת, מן אלפן אז מ'זעט דאס אויף בעיני בשר, און אידן דאס האבן זוכה געווען, אז דער אויבערשטער האט זיי געגעבן תורת אמת,

¶6און דארט האט ער אריינגעשטעלט אין דער תורה, אז אבער יסתכל באורייתא וברא עלמא איז בשעת מ'גיט א קוק אין תורה, געפינט מען דארט ווען מ'געפינט דעם ליכטיקן ארט אין תורה, וואו ס'רעדט זיך וועגן דעם ענין וואס בנוגע צו שיעורת של יום האט זיך שוין תורה אליין אנגעוויזן וואו מ'דארף דאס זוכן אין תורה אין וועלכע מזמורי תהלים, על דרך ווי דער מזמור תהלים פון יום ראשון, און די ימים שלאחרי זה, און ויהי רצון, אז דאס זאל נאכמערער צוהיילן דעם מזמור שיר ליום השבת, ליום שכולו שבת ולנוחה בחיי עולמים, ובפרט נאך אז כנהוג איז מען דאך מסיים מיט דעם ענין פון שליחות לצדקה, ובפרט אז כמדובר, אז מ'קומט פון קיימא סיהרא באשלמותא וואס דאס איז דער ערב שבת וואס פון דערפון האט געווען די הנאה בשבת שלאחרי זה, און דער שבת פון ממהמות בטן כולו יומי, כמוזכר לעיל, איז דאך א זיכערע זאך, אז דאס איז כולל כל ימי השבוע שלאחרי זה, און וויבאלד אז צדקה האט זיך אין זיך דעם ענין וואס דאס איז מזרז כל הענינים, און מאכט דאס אין אן אופן אז לא עיקר, און אפילו כהרף עין,

¶7על אחת כמה וכמה אין אן ענין וואס מ'זאגט אז כלו כל הקיצין און ס'איז שוין לאנג דא דער ענין פון בעיתו, על אחת כמה וכמה פון אחישנה על די מעשינו ועבודתינו האט מען גלייך די גאולה האמיתית והשלימה תיכף ומיד היינט ביינאכט, און מ'האט דערנאך דער ילכון מחיל אל חיל פיז יראה אלולקים בציון צוזאמען מיט הקיצו ורמנו ושוכני עפר און נשיא תו רינו דראשונה, דער רבי דער שווער, ועוד ועיקר תיכף ומיד ממש, ובפשטות ממש, און אין אן אופן אז מראה באצבעו ואומר זה.