Text

¶1יבער בפועל, בפועל בפועל בפועל בפועל בפועל. בהמשך דערצו וואס ס'האט זיך גערעדט נעכטן אין די התחלה פון ל'בעומר, אבער גלייך נאך דעם ענין פון ספירת העומר, וואס דעמאלט האט מען מכריז געווען, אז דאס הויבט זיך אן ל'בעומר, און דערנאך איז געווען די דברים קצרים בכמות על כל פנים, אבער דארט איז דאך גענומען געווארן פון סידור און פון דברי רבותינו נשיאינו, סיי אין נגלה און נאכמערער אין פנימיות התורה, בפרט נאך אין סידור, און ווי סידור איז דאך אויך מדגיש אין דעם ענין פון דרוש פון ל ג בעומר, אין שער ל ג בעומר, ווי אזוי איז דער ענין פון הוד בהוד, וואס דערפאר האט מען דעמאלט קובע געווען די אלע ענינים נעל ים, ר'שמעון בן יוחאי'און הסתלקות פון ר'שמעון בן יוחאי'און אין אן אופן ווי ס'איז געווען ביאת קטרן און נתלהטנע און נתדבקה וכו'איז דאס דערפאר וואס הוד בהוד איז דאס דער סיום, דער סוף מעשה, ווי ער איז דארט מבאר בארוכה, במילא איז דאך אויך פארשטאנדיק, אז אין הוד שבהוד עצמו איז אויך אין דעם סיום, ווי ס'איז דאך זיכער, אז דער גאנצער טאג איז דאך מעת-לעת איז זיך אויסגעפילט מיט ענינים פון הוד שבהוד, און ס'ווערט נסתיים אין דעם סיום פון הוד שבהוד, וואס ווען איז דאס דער סיום? איז דאס פארשטאנדיק, אז דאס איז איידער מ'ציילט דעם ענין פון דער תיקון הספירה שלאחרי זה, איז מען פאר דערויף נאך אלץ פארנומען מיט די ענינים פון הוד שבהוד, וואס דערפאר איז דאס אויך על כל פנים בדרך רמז פארבונדן מיט לאחרי תפילת מנחה, און לאחרי זמן המנחה, אפילו פון א שפעטער מנחה, וויבאלד די גרויסקייט פון הוד שבהוד איז דאך פארשטאנדיק, אז וואס מערער צייט מ'האט אלץ מער קענען אלץ אויפטאן, ובפרט ווי ער איז מבאר אין שער הלג בעומר, אין סידור, וואס דאס איז דאך די דרושים מיוסד אויף די דרושים,

¶2פון דעם אלטן רבי'ן, ווי דער מיטעלער רבי שרייבט אליין בהקדמתו די כלל חיבוריו, און דערפון פארשטאנדיק אויך בהנוגע צו די דרושים אין סידור, וואס דער מיטעלער רבי איז געבויט אויפן אלטן רבי'ס די דרושים, וכמדובר כמה פעמים, איז אויך פארשטאנדיק, אז ביז דער לעצטער רגע וואס מ'האלט נאך אין המשך און איז נאך ניט מסיים געווען הוד שבהוד, איז וואס דאס ווערט דאס דער סיום ווען א איד גייט דאך ניט ליידיק חס ושלום, איז גלייך אז ער איז מבאר און מסיים דעם סיום, און דעם בירור פון הוד שבהוד פלענט ער זיך גלייך מיטן בירור פון די ספירה שלאחרי זה, וואס דאס איז די ספירה וואס מ'האט געציילט אין היינטיקן מעריב, איז ביז דעם ציילן דעם ענין פון יצוד שבהוד איז נאך אלץ א שייכות צו הוד שבהוד, במילא איז אויך פארשטאנדיק, אז מצד די הסברה אין שאר הלג בעומר, אז דער ענין פון הוד שבהוד איז דאס דערפאר וואס דאס איז סוף מעשה ממש, ביז וואנענט אז אין הוד איז דאך ניט ווי הוד איז נתברר געווארן אין נצח שבהוד, נאר מ'דארף אויך האבן אין הוד שבהוד, .און אין דערויף גופא דארף מען האבן דעם גאנצן מעת לעת און מיט דער הוספה אויפן מעת-לעת, וואס דאס איז דאך יעדער איד מוסיף בכל ענינים טובים, על אחת כמה וכמה אין אזא בירור און אין אזא ענין פון סוף מעשה במחשבה תחילה, ווי ער איז מבאר אין שער הלג בעומר, ווי דארט איז משמע, אז דער ענין פון ל."בעומר איז דאס דער ענין פון ביאת משיח צדקנו, דער ענין פון גאולה האמיתית והשלימה, ה, ביז אין תכלית השלימות, וואס דאס איז אין הוד שבהוד, און בשעת מ'ציילט הוד שבהוד-אט דעמאלט מאכט מען דעם גאנצן שטורעם מסיים על כל פנים, און אין דעם סיום גופא איז דאך פארשטאנדיק, אז מ'הולך בקודש מדרגא לדרגא, איז דאך פארשטאנדיק, אז די גאנצע פיר און צוואנציק שעה מיט די הוספות שעליהם, וואס די הוספה שעליהם איז דאך פארשטאנדיק, אז ס'האט א שייכות במיוחד

¶3צו תפילת מנחה, וכידוע די מעלה פון תפילת המנחה, ומן�ה איז דאך פארבונדן מיט יצחק אבינו, תפילת פון יצחק אבינו, וואס די גאולת משיח, גאולה עתידה לבוא, איז דאך אויך בסחוץ יצחק, כמדובר כמה פעמים, איז בשעת מ'האט ערשט געדאווענט אויך די תפילת מנחה, וואס דאס האט מען דעמאלט מסיים געווען, כולל אויך מיט די ענינים וואס זיינען פארבונדן מיט דער תפילה, מיט די אמירת הקדיש, און דערנאך אויך די לימוד משניות, און די אמירת הקדיש אחר המשניות, וואס ווערט אנגערופן בשם קדיש דרבנן. און אט דא האט אויך א שייכות צו ל.ג בעומר, ווי ער איז פון שאר הלג בעומר, ווי ער איז דארט מבאר אויך דער דיוק הלשון פון מודים דרבנן און ווי אזוי דאס איז פארשטאנדיק, און ווי אזוי דאס איז פארבונדן אויך מיט דעם ענין פון ל.ג בעומר, וואס דאס איז אויך נאכמע נכלל אויך די לעצטע רגעים פון תפילת המנחה, כולל אויך דער קדיש דרבנן שלאחרי פון דעם קדיש, וואס מ'זאגט אן לאחרי אמירת לאחרי הלימוד משניות וואס איז פארבונדן מיט דעם טאג, מיט אמת לית. ס'איז דאך אויך פארשטאנדיק, כרגיל, און ווי איינגעפירט לאחרונה, והלוך ומוסיף, אז מ'פארבינדט דאס אויך מיטן שיעור אין רמב ווי דער רמב",ם ווערט געלערנט ג'פרקים ליום, כמדובר כמה פעמים, וואס הולך ומתפשט, איז דאך אויך אין דעם שיעור רמב",ם פון היינטיקן טאג איז אויך דא דער ענין וואס דערפאר וועט מען אויך זיכער מאכן אויף פארברענגען במיוחד מצד דעם סיום אין רמב",ם פון איין הלכה און די התחלה פון א נייער הלכה, און וואס איז אויך א שייכות, און אויך יש לימצי בזה, איז רמזים עמוקים בנוגע צו עבודת הוי וואס עבודת הוי'איז איקרא איז דאך דאס פארבונדן מיט ענין קרבנות, ביז וואנענט אז כל עבודת האדם ווערט אנגערופן בשם קרבן, ביז וואנענט אדם כי יקריב מכם קרבן להוי אז ער מאכט פון זיך אליין א נשמה בגוף, וביחד יש זה, אין א קרבן בדוגמא פון יצחק אבינו כמוזכר לעיל וואס דאס איז אויך פארבונדן מיט דער גאולה עתידה לבוא, וואס ער איז דאך געווען א נשמה בגוף,

¶4האט מאריך ימים געווען, מער ווי אלע אבות, אפילו פון אברהם אבינו, און צוזאמען דערמיט איז דאך געווען גלייך, אנהויבנדיק פון דער עקידה, איז דאך גלייך געווארן אן אלה תמימה און דערנאך מאריך ימים ושנים געווען, דוקא בנשמה בגוף, כמדובר כמה פעמים. איז אויך אין דעם סיום פון רמב",ם און אין התחלה פון רמב",ם איז יש לקשר דעם סיום מיטן התחלה, בפרט נאך אז מ'לערנט דאס אין דעם זעלבן שיעור, איז דאך דאס נוסף וואס בכלל איז דאך נעוץ סופן בצולתן ומצולתן בסופן איז דאס קומט דאס אין א לימוד וואס קומט אן א הפסק אין דעם זעלבן שיעור פון די ג'פרקים, האט מען דעם סיום פון די פריערדיקע הלכה און די התחלה פון הלכה שלאחרי זה, איז דער סיום פון דער פריערדיקער הלכה באשטייט אין דערויף, אז דער רמב ם פסק'נט און ברענגט דארט אראפ דעם פסק-דין, אז א כהן וואס איז געווען אין א מצב בלתי-רצוי, במילא איז אויך עבודתו זיינער, לכאורה, איז געווען ניט כרצוי אף על פי כן איז דא דריי אופנים וכיוצא בזה, וואס דעמאלט איז עבודתה כשרה, און ווי ער ברענגט אויף דערויף אויך די ראי'פון פסוק, כמדובר כמה פעמים. וואס דאס איז דאך פארשטאנדיק, אז לכתחילה טאר ניט זיין די עבודה באופן כזה, ס'איז מערניט ווי דאס איז אן ענין פון בדיעבד, און אט דעמאלט בדיעבד האט מען ניט איין אופן, נאר די דריי אופנים און מ'מאכט מערער אין די פרטים שבדבר, און לאחרי זה הויבט זיך אן גלייך דער לימוד אין די הלכה חדשה שלאחרי זה פונקט אין דעם קצה השני, פונקט אזוי ווי דא נעמט מען אן עבודה וואס לכאורה, על פי שכל אפילו פון תורה, האט דאס געדארפט זיין א היפך פון אן עבודה כשרה, זאגט מען, אז תורה אליין האט אפגע'פסק'נט אז דאס איז אן עבודה כשרה, און ניט אין איין אופן שבזה, נאר דריי אופנים שבזה, און אין א ראי'אויך פון תורה-שבכתב, פארשטאנדיק אבער, אז דאס איז דאך אן ענין וואס דאס איז ווי די עבד,

¶5נאר דעם בדיעבד מאכט מען, אז על דרך ווי מ'זאגט בנוגע צו ר'שמעון בן יוחאי, אז כדאי איז ר'שמעון בן יוחאי לא ישמך לב בשעת התחק, וואס דאס איז דאך אן ענין פון בדיעבד אף על פי כן, איז דערנאך ווערט דאס דער גאנצער שטורף פון ר'שמעון בן יוחאי, ביז וואנענט אז דאס איז דער ענין פון צדיק יסוד עולם, וואס דאס איז דאך ניט נאר דער עולם בזמן פון ר'שמעון בן יוחאי'נשמה בגוף, בחיים חיותו בעלמא דין, נאר ווי ער זאגט יכוני לפתו כל העולם כולו אין בשעת מ'וועט זיך מצרף זיין אז חי'אשלנו וכו וועט דאס דעמאלט ווערן כל העולם כולו אין אלע דורות וכו כמדובר כמה פעמים, איז אט דעמאלט ווערט דערפון, נאך דערויף ווי מ'לערנט אפ אט די הלכה, גייט מען אריין אין א נייע הלכה מן הקצה אל הקצה, וואס דארטן שטייט, אז די אלע ענינים, אף על פי וואס דער נאמען פון דער הלכה איז גאר אן ענין פון היפך הבל תורת, פון דער הלכה בכללות, אין וואס הויבט זיך אן די הלכה ראשונה, און די הלכה און די תחילת און דער ראש, איז דאס גלייך כולל אלע ענינים וואס זיינען פארבונדן מיט בית-המקדש און מיט קרבנות, וואס דאס איז דער ענין פון יעדער אידן און פון אלע אידן, אז אדם כי יקבי מכם קרבן אז יעדערער וואס ער גייט אריין אין אתם קרוי עם אדם וואס דאס איז דאך כולל אנשים נשים וטף וואס געהערן דאך אלע צו עם ישראל, בפרט נאך צו קהל גדול וכו זאגט מען גלייך, אז אלע ענינים פון בית המקדש, על אחת כמה וכמה אין ענין הקרבנות עצמם, דארפן זיין תמימים, און דערנאך איז ער נאך מוסיף, אז ס'דארפן זיין מובכרים, און ברענגט אויף דערויף א ראי'מיט א גאנצער אריכות, ווי אזוי ס'דארף זיין א מובחר שבמובחר, וואס דערפון איז אויך פארשטאנדיק, על דרך ווי מ'זאגט בהוד שבהוד, אז דאס איז די דרגא הכי תחתונה, ווי ער חזר'ט איבער כמה פעמים אין שאר ההלג בעומר, איז על דרך זה אין דעם קצה השני, שלאחרי זה, און נאכמער העכער פון אלע קצוות, איז ניט נאר אז ס'איז אין דערויף

¶6א ראי'פון כמה וכמה פסוקים, וואס פון די פסוקים איז פארשטאנדיק, און ווי ער ברענגט גלייך אויף דערויף די דוגמא, אז ס'איז דא בנוגע צו שמנים, אז אין א שמן וואס דאס איז דאך פארבונדן מיט זמן הגלות, אז זית אינם אותי שמנא מערניט ווי על ידי הבטחק, על ידי דוחק ומותי על דרך זה אויך איז דאס איז דער ענין פון דער גלות כדי די גאולה, דער דוחק הגלות, צו חסד חג, זאל גלייך ברענגען צו די גילוי פון ר'שמעון בן יוחאי, וואס זייענדיק בעולם זה, איז דאך געווען אין אן אופן פון זמן משיח, ביז משיח בגלוי, מלומד בניסים, כמדובר כמה פעמים, און אויך ידוע דער פסגם וואס דער הלל פאריטשער האט איבערגעזאגט דעם נאמען פון דעם אלטן רבי'ן, אראפגעבראכט בספרו, אז דאס איז ר'שמעון בן יוחאי האט ניט געהאט דעם ענין פון גלות. וכמדובר כמה פעמים בזה, און כמדובר אויך נעכטן מער בארוכה, אז דא ווערט דער דערמאנט תהיהו ר'שמעון מ'וועט דערמאנט גארן דעם זכות אבות שלו, אף על פי וואס בזכות אבות איז ער געווען מלומד בניסים איז ביאת משיח איז א נס למעלה מכל נס, דילוג למעלה מכל דילוג, כמדובר כמה פעמים, ביז וואנענט אז מ'זאגט כדאי הוא ר'שמעון ניט דערמאנענדיק מערניק ווי אים אליין, און דערמאנענדיק אים אליין זאגט מען, אז דאס איז בשעת אדחק וואס פאר אדחק ס'זאל ניט זיין, ביז וואנענט אז מ'זאגט אז אהבה דורחקת את הבשר גייט דאס אויף דעם ענין פון אהבת ישראל מיטן אויבערשטן, איז דעמאלט איז דא די אהבה דורחקת את הבשר מיט אלע פירושים שבדבר, אין איינקן האט מען גלייך עם לימוד ההלכה, אז ס'דארף זיין תמימים און נאכמער מובחרים, און ווי דער רמב איז מאריך בארוכה, און ברענגט אויך א דוגמא, אז הזית קען זיין אויף אלע-ערליי אופנים, דאס קען זיין על דרך הרגיל, אין בית-הבד, דערנאך קען דאס זיין בחצר, און דערנאך קען דאס זיין בבית, וואס דער בית איז גאר אין דעם פרט החסרון, וואס דערפאר איז דאס די דרגא הכי תחתונה,

¶7און ברענגט אויך אז כללות כולם איז דא תשעה דרגות, וואס דאס איז דאך פארבונדן אויך מיט תשעה פרי אדומות און פארבונדן מיט תשעה ענינים וואס זיי ווערן די הכנה און דער יסוד און מעשינו ועבודתינו, וואס גלייך קומט דער ענין העשירי, יהי'קודש גאולה האמיתית והשלימה. וואס דאס איז אויך, כמדובר, אז ס'איז דא די תשעה ענינים, תשעה דרגות אין גלות, וויבאלד אז איז דא תשעה דרגות אין שמנים, און דערנאך ברענגט מען גלייך די סיום פון דעם גלות התשיעי, וואס דעמאלט האט מען גלייך, ותוקף ומיד, די גאולה האמיתית והשלימה, וואס דעמאלט איז אלע ענינים די גאנצע שלימות פון ענין העשירי, וואס ער איז געבויט אויף די תשעה ענינים שלפני זה, ובפרט אויף תשעה פרו אדומו שלפני זה, כמוזכר כמה פעמים, מיט אלע מזים שבדבר. ועוד והוא העיקר, אז בשעת מ'האט זיך צו דעם לימוד, און מ'וועט גלייך מחליט זיין, אז מ'גייט מאכן א פארברענגען סיי דא און סיי דעם מקומות וואס מ'הערט דעם ענין בקשר מיטן סיום אין רמב״ם און התחלה אין רמב״ם, און בודאי איז המעשה הוא העיקר אז דאס וועט נאכמערער מוסיף זיין איר מעשה בפועל פון קביעות-עיצים אין לימוד הרמב״ם, כימל פרקים ליום, סדרה על הסדר, וואס דאס איז אויך פארבונדן מיט בית המקדש השלישי, מקדש אדנ'כוננו יבך, און מ'איז דאס מסיים מאכט מען אויך בפרט נאך א יצירישן פארברענגען, וואס דאס טוט-אויף נאך מערער ווי מלאך מיכאל טוט-אויף, וכמוזכר לעיל, בפרט נאך אז מ'איז דאך מסיים כרגיל אין דעם ענין פון שליחות לצדקה, און וכפליים לתושי כמוזכר כמה פעמים, ווי דאס איז אויך פארבונדן מיט לוחות אחרונות וואס זיי זיינען פארבונדן דוקא מיט גאולה העתידה לבוא, משא'כן לוחות ראשונות איז דאס טאקע אין ענין וואס מיט אלע עילויות שבדבר קומט דאס ניט צו דעם אויפטו פון כפליים לתושי,' וואס דאס איז געווארן דורך לוחות אחרונות, און דער ראש און דער תחילה און דער סיום און דער חוסף פון דעם אויפטו איז,

¶8די גאולה האמיתית והשלימה על ידי משיח צדקנו, וואס דעמאלט פארענדיקט מען די אלע ענינים און די גאנצע למשמרת פון די תשעה פרעות שלפני זה, מ'פארענדיקט מען עשינו ועבודתינו ווי זיי זיינען פארבונדן מיט גלות, וואס דאס איז כולל אלע נייעם פרות, און דערנאך הויבט זיך אן די פרה העשירית, וואס ווי דער רמב'ם פסק'נט וועט געטאן ווערן על ידי משיח צדקנו, במהרה בימינו ממש. און ומכל-שכן בקל-וחומר, אז מה-דאך ווי דער רמב אים פסק'נט דא אפ אין היינטיקן שיעור, אז אלע ענינים איז פארבונדן מיט מקדש, וואס ועשו לי מקדש ושכנתי בתוכם בתוך כל אחד ואחד מהם וואס דאס איז אויך פארבונדן מיט בית-המקדש השלישי און מיט עבודים פון מעשינו ועבודתינו איצטער איז דאך פארשטאנדיק, אז דאס איז כולל בשלימות אלע נייעם פרות, אין זייער אפר הפרה, האט מען גלייך דעם ענין פון פרה העשירית, על ידי מלך המשיח, ווי דער רמב'ם זאגט דאס אן אין א לשון צחו וברורה, מיט כלה פרטים לפני זה, וואס דאס איז נאכמערער מדגיש יעדער פרטשע בזה דער אויפטו פון פרה העשירית. ועוד והוא העיקר, אז ס'זאל זיין דער ענין בפועל ממש, נאכמער מוסיף זיין די לעצטע רגעים פון גלות, ביז וואנענט אז ס'ווערט מעשינו ועבודתינו בתכלית השלימות, ווי פארבונדן מיט גלות, און מ'הויבט גלייך אן מעשינו ועבודתינו ווי פארבונדן מיט גאולה האמיתית והשלימה על ידי משיח צדקנו, אז בא יעדערן ווערט נתגלה די יחידות שבנפשו, דער דרך כחב מיעקב איז דאך פארבונדן וואס משיח איז דאך יחידה פון כלל ישראל, און פארבונדן דאס מיט יחידה ווי דאס איז בא יעדער אידן אין זיין נשמה פרטית, און ווי יעדער יחידה פון נשמה פרטית איז נכלל און א חלק ממש פון דער יחידה הכללית, ווי דאס איז נשמת מתשיח צדקנו, דוקא נשמה בגוף, ווי ער פסק'נט אויך אפ אין רמב עם, אז ס'וועט זיין א פסוק פון דוד אביו,

¶9עוסק בתורה כדוד אבין, און דוקא א בשר ודם, און ער וועט זיין אט דער וואס ילחם מלחמת הוי'וינצח און הרי זה משיח ודאי, אז ס'וועט זיין עבדי שמו והוא תהילתו, אז ס'וועט זיין בא יעדער אידן בוודאות גמורה, אז ער איז א חסיד און א בן חסיד און א בן בנו של חסיד, וואס ער האט דאס אין אן אופן משולש, במילא האט ער הפצת המעינות חוצה מיט די תכלית השלימות, וואס דאס איז דאך דער ענין פון לפני משורת הדין בעיקר הענינים אין הפצת המעינות חוצה, במו נענט אז מ'מאכט פון דעם חוצה אז דוקא דארטן ווערט דער גילוי, ביז דער גילוי העצם, כמדובר כמה פעמים, און אז מ'איז נאכמער בזרז בזה, דורך נעמען אויף זיך די שליחות, דערנאך מוסיף זיין צו די גפליים לתושי וואס מ'וועט איצטער מאכן גדרין פארשליח מדילי כפי נדבת לבו וכפי משת ידו, וואס דאס איז דאך אויך פארבונדן מיט די קריאה פון חג השבועות, וואס בחג השבועות איז הכל מודים דבעי לכם, כמדובר כמה פעמים, אז דוקא מיטגענומען די גשמיות, און דוקא מיטגענומען די אכילה און שתי'גשמיות, און דוקא אין אן אופן פון מועדים לשמחה אין אופן פון שלמי שמחה און שמחה גלוי'אין שמחה אלא בבשר ואין שמחה אלא ביין. ובפרט אז ס'קומט דאך תיכף ומיד משיח צדקנו, און צוזאמען מיט סגולה אמיתית והשלימה האט מען דאך דעמאלט מן התורה סיי די שמחה ביין און סיי די שמחה בבשר, ביז דעם בשר פון שור הבר, און דער דגים פון לבייתן, און ס'ווערט די עבודה בגלוי פון לבייתן, ווי ער איז מבאר אין לקוטי תורה אין די דרושים פון שור הבר און לבייתן, און דאס זעט מען בגלוי, מהרי באצבעי ואומר זה עתה דער יין המשומר, און עתה מהרי באצבעי ואומר עתה דער בשר פון שור הבר, און אט דאס איז די דגים פון לבייתן, און מקדים, ווי ער זאגט דעם דרוש פון דעם אלטן רבי'ן,

¶10אז מנהג ישראל איז מען מגלים אכילת גגים לאכילת בשר, ווי ער איז מבאר אז דאס איז א העכערער בירור, במילא איז עד כדי כך אז דאס ווערט למטה א לייכטערער בירור, גייט מען מן הכל אל הכבוד, און דא איז דער ענין פון כבוד דער עיקר בהמשכה פון דעם ו'פון יעקב'ן אין כבוד, ווערט דאס דער ענין פון כבוד כמדובר כמה פעמים, טוב אלא תורה און אין כבוד אלא תורה, וכמדובר בארוכה אויך לפי ערך אין דער התחלת הדיבור בהתחלה פון ליג בעומר, און איצטער דער סיום אין דעם סוף-בסיום וחותם פון ליג בעומר. און יהי רצון, אז ס'זאל גלייך פון דעם סיום און פן לערנען דעם שיעור און מסיים-זיין אויך און אפלערנען דעם דין, אז וויבאלד אז מ'האט שאין דעם בית המקדש וכל הענינים שבבית המקדש, ובמיוחד די קרבנות שלבית המקדש האט מען נאך דעם דיוק, אז זיי זיינען תמימים ומובחרים, און מובחרים מן המובחרים את כל חלבו ממנו, ווי דער רמב ם ברענגט אויך די ראיות שבדבר וכו ועוד והוא העיקר, אז מ'האט גלייך די גאולה האמיתית והשלימה, ולא עיקבן אפילו כהרף עין, ור'שמעון בן יוחאי איז ניט נאר כדא לשמח עליו, און מ'דארף באוויידן אויף אים מיטן אסבע, נאר ווי ער פסק'נט אליין אפ אין מסכתא מגילה, וואס אכתי עבדי אחשורוש אנן און קרוב לסיום וחותם המסכתא, אז בכל מקום שגלות שאה לשכינה עמהם, על אחת כמה וכמה אז מ'גייט ארויס פון גלות, און מ'גייט ארויס טאנצנדיקערהייט, איז דאך פארשטאנדיק בפשטות, אז מ'גייט מיט א ריקוד גדול, צוזאמען מיט עצמות ומהות, צוזאמען מיט אלע ספירות, צוזאמען מיט אלע עולמות, וואס דאס באווייזט דאך אן ענין של ריקוד אויף א שמחה הכי גדולה, בדוגמא פון שמחת חתן וכלה, ווי תיכף ומיד ממש קומט מען צו חתן וכלה ווי דאס גייט אויפן אויבערשטן מיט אידן, און מ'גרייט זיך אויך אין דער המשך פון ספירת העומר, וואס מ'האט שוין געציילט פריער דעם למ'ד שבעולם,

¶11שבאומר, אז דאס ווערט אויך די חתונה פון אידן מיטן אויבערשטן, וואס דאס איז דאך אין זמן מתן תורתנו, בחג השבועות, און די אכלה לזה איז דאך אין כל ספירת ימי האומר, און מ'מאכט דאס נאך אין אזא מיניכן בזריזת הכי גדולה, ביז וואנענט אז אפילו א הערער פיין האלט מען אויך ניט אויף, און מ'האט דעם ונתתי גשמיכם בעצה ון ואילך אתכם קוממיות סיי ממט למעלה, סיי מלמעלה למטה, סיי די עבודת התפילה און סיי די עבודת התורה, כמוזכר אויך אין די נעכטיקע רייד. און מ'האט צוזאמען אויך דעם הר סיני צוזאמען מיט דער הר הבית, און דער הר בית המקדש, וואס בנערינו ובזקנינו ובבנינו ובבנותינו שטייט מען גלייך אין ארץ הקודש און דארט בעצמו ירושלים, עיר הקודש שחוברה ויחדה, און דארט אין הר הבית און בית המקדש השלישי, ותיכף ומיד ממש.