transcript · Yiddish
Text
Machine text not yet checked by a person - do not quote it as the Rebbe's words.
¶1בשם, חסידים, תמימים, גוטע פריינט, בני ובניות חב",ד, און אלע זיך משתתף און דער משלחתיות, כארדינה, און אין אונזער תפילה און אונזער ברכה צו ורבי'ן, צו ורבי'ן, הרגדת, וואס מזלי גרם, און די ברכה איז א התכללת, קריבות אלפי ישראל, וואס אלע איז א זיך משתתף פון דעם ענין מיט דעם גאנצן הארצן, און דעם זאך זיינען אלע איז א התאחדות פון גאנצן כלל ישראל. און די ברכה איז, אז דער אויבערשטער זאל העלפן דעם רעדן אריכות ימים ושנים טובות, ממש, למטה עשרה טפחים, הגוף, גשמי, בריא, חודשי, מיט אלע כוחות בשלימות, במונה נישט כחיים נאר פון אמונה, און יראה ואהבה ופשוט חיים ממש, און דאס אט איז א ברכה, אזוי ווי קינדער גיבן א טאטן, וואס דאס איז א ברכה באהבה, אשר כדשנו בצוותם וצונא לברך באהבה די ברכה באהבה ווערט ווי קו יב ס'איז אהבה ממש,
¶2אהב אפילו דער וואס האט נישט די אהבה פון כברא די השתדליות יתיר, אבער על כל פנים אלע פילן, מיט זייער גאנצער בני חיי ומזוני זייער גאנצער לעבן, און די רוחני און דער גשמי איז דא פאר רבי'ן, איז ער פשוט, און אונזער טאטע, און די קינדער, א טאטן, גיבן א ברכה מיט דעם גאנצן הארצן, און אלע בינים מיט דעם גאנצן הארצן, ריבו ישראל אז דער איבערשטער זאל געבן דעם רבי'ן ממש, חייב דא למטה, חייב ארוכה וחייב גשמי וחייב בריאה, און דער רבי זאל אויספירן אלע ענינים וואס ער וויל, וואס ער האט אנגענומען, ער זאל אויספירן בשלומות, בעיקר דעם ענין וואס ער האט אנגענומען דעם ענין פון ברענגען משיח'ן, וואס דאס האט ווי אויף א גאנץ יאר האט ווי איר געזאגט דער קאפיטל תלף אלף ושבע קדשי ושחטיו, און איצטער אט איז די צייט וואס אלע פון בשיחה, וואס ער האט צוגעזאגט, אז ס'וועט זיין הפצת הוינדות וועט ער ניט גלע ווערן, און ס'שטייען דא אלע אבות, און אנדערע חסידישע אבות, פון דער באל שם טוב און דער אלטער רבי, דער בריטער רבי די די סמך צדק, און דער רבי בר אש און דער רבי וואס וועט דער רבי אלע ווילן און אלע העלפן און דער מינוט, און דער רבי זאל בגלע זיין ד
¶3עידי פון משיחד, און ס'איז נשתא קיין מ'זאל אראפגיין אלע רדיעות ועיכובות און ס'זאל זיין ממש שעין, און דער אויבערשטער זאל העלפן אז וואס ער האט געוואלט און וואס ער וויל, אזוי ווי ער וויל זאל ווערן אויסגעפירט בשלומות, אן רדיעות ועיכובות אז ס'זאל זיין דער רדיע אפילו גד אבא וישרוב אבא. שבט ה'תשמ", דאס איז דא קאפיטל תהלים וואס מ'האט געברענגט אלע זכרד שבשה רבינו און ער זאל געבן די ברכה, וייני'אמור, תשרי שחידה, דערצי ידיער די אלע האבן געארבעט די גאנצע צייט און די פארפאצע סמעינות איצטער בריינגט מען דאס צום רבי'ן, און דער רבי זאגט די ברכה תפילה לבושר, וואס דאס איז די ברכה פון רבי'ן וואס יהי רצון שתשרי שחידה זאל ממש אר קובדית כלת הלישיח שעה ממש, און דער אויבערשטער זאל העלפן דאס זיין א חייב קשה ושמח, און מ'זאל קדר ממש מאכן דעם קרבן פסח שעות דער יאר אין ארץ-ישראל, אין הר הבית, מ'ויט רבי'ן, און דער רבי זאל אז בפטרי, מ'זאל זיין תלוקטו אחד אחד און א חייב קשה ושמח.
¶4אז דער רבי וועט ענטפערן אמן קודי ירצו איז דאך פאר מיר אלע פסק'נען, וואס חסר איז דא גוסר וואס די תורה זאגט אז צדיק גוזר איז א קדשבורא וקייב תורה פסק'נט, אז דער אויבערשטער זאגט אז ער וואוסט וקייב זיין וואס דער צדיק איז גוזר איז דער רבי, ער וועט דא זאגן א קייב משעין.
¶5נהא יפורף אליך וכניכרע אדער בפועל זי נא יפורף אליך וישוב לך שלום. שמה את שמי על בני ותחבירו ואני אבער.
¶6אין מקרא יוצא מידי פשוטו, בשעת נאך אין אן ענין עיקרי, אז דער אויבערשטער זאגט, אז ער אליין וועט בענטשן את כל המברכים, ובברכתו של הקב,"ה מידו המלואה הפתוחה הקדושה והרחבה, אן קיין מדידה והגבלה, ניט אין מקום און ניט אין זמן, במילא קומט דאס תיכף ומייד ממש. און די ברכה ועת האט מען אויך שוין געגעבן, און די הופת חלו פון די י'א' מזמורים, וואס דער מזמור הויבט זיך דאך אן דער ערשטער פון זיי דער מזמור צדיק פון תפילה למשה אשה האלקים, און ווי די גמרא פסק'נט אפ, אז אין יעדער אידן איז דא דער משה, און ביז דער משה אשה האלקים, וואס דערפאר איז וויבאלד איז ווי די ענינים האבן אויסגעזען בא משה'ן, ווי בהם איז געווען זוטריתא, ווערט דאס אזוי אז זוטריתא בא יעדער אידן עד סוף כל הדורות, סיי אנשים און סיי נשים און סיי טף, איז דאך דער סיום, וואס דערפון האט מען אויך דעם ענין הברכה לאחרי ההתחלה, אז ס'הויבט זיך אפ מיט א כופל, וואס איסקי דשאבטא כפול,
¶7אזוי איז דאך אויך דער קאפיטל הויבט זיך אן מתפילה למשה אשה אלקים, וואס דאס איז דאך א כופל משה און אשה אלקים, און פארענדיקט זיך אויך מיט א כופל מיט צוויי מאל, כונן העלינו און אין די ברכות יש לומר, אז דאס גופא איז כולל כל הברכות כולם, אז אין יעדערן איז דאך דא דער משה, און דער משה איז ביי אים פועל, ווי פארשטאנדיק פון דעם פסק דין הגמרא, אז דאס איז נוגע ווי דער המשך הפסוק, אז וויבאלד אז לגבי משה איז קומט דערנאך אראפ, ובפרט לאחרי ארבעים שנה, דער ולב לדעת ועינין לרות ואזנין לשמוע, ביז אין די שלימות הענין, אז מ'איז מקיים די אלע ענינים בארצנו הקדושה, און דארט גופא אין ירושלים עיר הקודש ובהר הקודש ובבית המקדש, וואס דארט איז דאך די אלע ברכות בתכלית השלימות ובתכלית הגילוי, ביז וואנענט אז ס'ווערט אין אן אופן פון קונה נא עלינו וואס אויך צוויי מאל קונה נה, כמוסחר לעיל, אנהויבנדיק פון דער ברכה, אז בא יעדער אידן ווערט בפועל ממש א מחצי ולמעלה איז ער משה
¶8משה, ומחצי, ולמטה איז דער איש האלקים, וואס דאס איז דאך אויך אזוי במשה פארבונדן מיטן שם מה וואס דאס איז דאך אויך פארבונדן מיט ישראל און מיט יעקב'ן, וכמדובר כמה פעמים, ווערט אויך דער צוויי מאל כונן עלינו, ובפרט ווי אפגעטייטשט אין מפרשים, אז די צוויי מאל בזה איז, און דער ריבוי בזה איז, אז נוסף אויף די אידן און אויף משה איש האלקים האט מען אויך דעם צווייטן ענין וועגן וועלכן ס'רעדט זיך דאס, און וואס ס'רעדט זיך אין דעם המשך פון מזמור שיר ליום השבת, וואס איז כדי שבתו כפול איז דאס כוננו עלינו לשון רבים אויף יעדער אידן און אויף אלע אידן, און צוזאמען דערמיט אויך דעם יום השבת, וואס מיני'מתברכי כולי יומי איז דאך דאס פארבונדן מיט א הנהגה ניסית, כמדובר כמה פעמים, אז אויך אין די הנהגה ניסית ווערט כהמנו עלינו ומעשה יבינו כא מיניו, אז צום אלעם ערשטן איז דער אויבערשטער באווייזט ניסים גלויים, ווי ער האט אנגעהויבן באווייזן, און ווי דאס איז ממשיך, וביתר שאת וביתר עוז לכל אחד ואחת, אויך בחייל הפרטיים,
¶9אנהויבנדיק דערפון וואס יעדער איד, סיי אנשים סיי נשים און סיי טף,
¶10למעלה ממעמדם ומצבם ווי ס'איז געווען אין שנת תשנון וואס ס'איז געווען שנת ניסים, האט מען דאס נאך מערער, אז מ'האט דאס אין אן אופן פון נפלאות, און אין אן אופן אז די נפלאות זיינען אראנו, מ'זעט דאס אין בייני בשר, ביז והיו עיניך רואות את מוריך, וואס דאס איז דאס מיינט מען דאך אויך, ווי אפגעטייטשט אין תניא, ווי ס'איז געווען אין מתן תורה, וואס דעמאלט איז דאך דאס געווען אז די נייעם גשמיים האבן געזען די מעשה מרכבה מיט די כל הפרטים שבזה, ביז ויכלו וישטו ס'איז געווארן א דם ובשר כבשרם. און אזוי ווערט דאס נמשך, ענין פון מתן תורה איז דאך בכל יום ויום, נאר ביתר שאת וביתר עוז, וואס דערפאר מאכט מען איינער פון די תניא'ן, וואס דערפאר מאכט מען ברכות התורה, בכל יום ויום, ווי מ'זאגט נותן התורה בלשון הוה, אז דאס ווערט מתן תורה מלכתחילה, נאר ביתר שאת וביתר עוז, און אין אן אופן אז ס'ווערט די שני ענינים און שני פעולות, און ניט נאר די פעולות אין די וואכעדיקע תורה נאר אויך כהנו נעלינו אין מזמור שיעור ליום השבת, און ס'ווערט דער מעשה ידינו כניניו, במילא ווערט אויך דעמאלט דער חלתיד לבוא
¶11ס'וועט דאך אויך זיין סיי ימי השבת סיי ימי החודש און סיי ימי המעשה וימי החול, ויכול שנעשה על טהרת הקודש, כמדובר כמה פעמים. איז אין די אלע ענינים וועט מען האבן אין אן אופן פון כוננו, וואס דאס באווייזט דאך, אז יעדער ענין איז אין אן אופן פון יסודות דיק, ביז ווי די התחלה פון דעם רמב אז נאך דערויף ווי ער איז מסיים כמים לים מכסם הויבט דאס גלייך אן א יסוד היסודות ועמוד החכמות, ראשי טובה איז דער שם הוי וואס ער איז דאך העכער פון בראשית ברא אלקים, כמדובר כמה פעמים, און צוזאמען דערמיט איז ער נאך ממשיך ואמת הוי'לעולם ווי דער המשך אין דער רמב״ם אין די ערשטע פרקים פון ספרי ומשני-תורה, וואס דאס איז דאך אויך די הכנה קרובה, דער לימוד הרמב״ם במיוחד, ווי פארשטאנדיק פון א כתוב בספרים הקדושים, אז דורך דערויף וואס מ'לערנט הלכות, וואס דאס איז דאך דער ענין המשניות ביוחד, און הלכות בכלל איז דאך יוצאים תיכף ומיד מן הגלות, און ס'ווערט די יציאה דוקא מתוך שמחה וטוב לבב, נשמות בגופים און א נשמה בריאה און א גוף בריא, און שניהם
¶12ביחד, ואדרבא דאס איז נאך מוסיף אין דעם הקיצו ורננו שוכני עפר ביתר שאת וביתר עוז, אז זיי קומען תיכף ומיד נשמות בגופים, און מיט אן אופן פון ורננו וואס דאס איז דאך פארבונדן און בגלוי מיט דעם ענין פון שמחה בטוב לבב, און אין ביידע אופנים, פון רינה וזמרה, סיי בפה און סיי בכלי סיי בכלים, אבער דאס באווייזט דאך, אז מ'האט מאכט פון דער גאנצער וועלט א כלי און אן ארט וואו א איד פירט אויס זיין שליחות, דארף ער דאך האבן א כלי אויך לזה, איז דאס ווערט געמאכט פון דעם עולם הזה התחתון שאין תחתון למטה הימנו, און דוקא דאס ווערט דער כלי, אז א איד פירט דארטן אויס שליחותו, וכמדובר כמה פעמים, אז שליח איז פארבונדן אויך מיט משיח'ן, וואס דערפאר איז דאך דער זעלבער גימטריא, וכמדובר בארוכה, במשך השבועי פון בית רבן בית שאת ואתה ואתה און דער ביאור אין מסכתא שבת, וכמוזכר לעיל. ועוד והוא העיקר, אז פון דעם דיבור אין די אלע ענינים איז מראה באצבעו ואומי
¶13זה, אז די שכינה איז שכינה במעשה ידיכם ובמעשה ידינו ובמעשה כל אחד ואחת מישראל, און ווי ער טייטשט אפ אין תניא, אז שכינה באווייזט דאס על דרך פון שכינה שרוי אז דאס איז דוקא אין אן אופן אז דאס איז שכינה בקביעות, און שכיר לעד ולנוצח נצחים, און דאס ווערט אין דערויף די שכינה ווערט דערנאך בויט די שוכן בתוכם, בתוך כל אחד ואחת מישראל, ותיכף ומיד, וויבאלד אז רצון יראה יעשה ופותח את ידך ומסביר לכל חי רצון, ביז אין אן אופן, אז דורך דערויף ווערט נתמלא דער רצון פון יעדער אידן און פון אלע אידן, אז ס'זאל זיין ווי דער סיום פון ספר תהלים, אז כל הנשמה טהללו ידקו הללוקי, אז ס'ווערט די שירות ושבחות אין אן אופן תמידי ונצחי. און דאס ווערט אזוי נתגלה אין כל הנשמה, וואו נאר ס'איז דא א איד, האט ער דאך א נשמה וואס זי איז א חלק אלוקה ממעל ממש, ווערט דאך די נשמה פועל'ט אין דעם גוף, נוסף וואס דער גוף האט אין זיך אויך דעם ענין פון משה אשה האלקים
¶14האט ער אויך ניט חס ושלום נהמא דכסופא, נאר אויך די מעשינו ועבודתינו של כל אחד ואחת, ווערט דאס אויך זיינע מעשים און זיינע עבודה, וואס דאס גיט דאך אים דעם כח אז מ'זאל גלייך אראפברענגען משיח צדקנו. וואס אט דעמאלט וועט מען אויך האבן, כמדובר לעיל, אז פון דעם שבת הגדול, וואס ס'איז שוין געווען, האט מען דעם נס גדול, נעשה עשירי בניסן, וואס ס'איז דאך געווען היינט די מעת-לעת פון וועלכן מ'קומט צוגיין איז דאך עשירי בניסן און מ'גייט אריין אין נחד עשר יום, וואס דאס איז דער נשיא בגמי עשור, והוא יתן, מעדני מלך, אז יעדער איד האט נאך אין די לעצטע טעג און רגעים פון גלות האט ער גלייך מעדני מלך, כולל אויך, אז דער סדר ביהם איז, אז בפדוקה איז ווי דער ראשי-תיבות פון מלך, אז צום ערשטן האט ער דער מוח שליט על הלב, וואס דאס איז דער לעמוד, און דערנאך קומט דאס אראפ אין כבוד, וואס דאס איז דער מקום הדם, הדם הוא הנפש אז יעדער איד שטייט אין בכל בניך לימודי הוי,"' כידוע אין די דרושי חתונה פון נשיא דורנו, פון דעם רבי'ן דעם שווער, אויף דעם פסוק, ווארום דאס גייט אויף יעדער אידן, וואס יעדער איד איז לכל לראש
¶15הבן להקב'ה, וכידוע דער פתגם און די תורה פון בעל שם טוב, איבערגעגעבן דורך נשיא דורנו, אז דאס איז ווי א בן יחיד וואס ער איז ממילא צו הרים זקנים לעת זקנתם, וואס לכאורה ווי איז שייך זאגן הרים זקנים ווען ס'רעדט זיך וועגן דעם אויבערשטן, נאר דאס איז אויך אז מ'האט גלייך די מעלה פון זקנה, וואס דאס איז פארבונדן מיט חכם און איז פארבונדן אויך מיט עתיק יומין, ביז אין דעם אפטייטש פון עתיק יומין, אז דאס איז דער פנימיות'דיקער אפטייטש אין דערויף, דער פנימיות הכתר, וואס זי איז איין זאך מיט עצמות ומהות, ווערט דאס נתגלה, און ס'ווערט איין זאך, דורך דערויף וואס ישראל וקודשא בריך הוא כולא חד, ובפרט נאך אז מ'האט זיך מוסיף געווען אין לימוד התורה בכלל, און לימוד פון פנימיות התורה במיוחד, למעלה מכל מדידה והגבלה, און מ'איז נאך מוסיף בזה ביז אין אן אופן באין ערוך לגבי ווי ס'איז געווען אין די לעצטע טעג פון תה'השנה שנת ליסין, און ווי ס'איז געווען גלייך אין די התחלה פון דעם שנת תשנ'און אליף, וואס דאס איז דאך נפלאות, און די נפלאות שטייען אין אן אופן פון אראנו וואס בשעת מ'זאגט דעם ראשי-תיבות על הסדר הויבט מען
¶16זיך אן פון נפלאות, און דערנאך זעט מען, אז די נפלאות וועגן ארענו האבן אידן דערנאך מוסיף געווען בזה, און געמאכט דערפון דעם סדר הפארקערטן, אז פריער קומט דער אלף און דערנאך קומט דער נפלאות, אז ס'ווערט אויך, אז דער אויבערשטער אליין באווייזט אין די אלע ענינים ווי אזוי זיי זיינען ניסים, און נאכמערער ווי אזוי זיי זיינען נפלאות, און נאכמערער ווי אזוי יעדער איד האט פון דעם אויבערשטן אליין באווייזט אים, מראה באצבעו ואומר זה, און באווייזט אים און זאגט אים אט האסטו אט די ניסן ונפלאות וואס דער אויבערשטער האט דיר געגעבן, והרים זקנים גיבן בן שנולד זקנתו, ביז ווי דאס נעמט זיך פון עתיקא קדישא, וכמדובר לעיל ברמז על כל פנים, ועוד והוא העיקר. העיקר פון דעם דיבור אין די אלע ענינים, ובפרט נאך אז מ'איז דאך מסיים כרגיל דורך מאכן פון יעדערן פון די וואס געפינען זיך דא און דורך זיי כלל ישראל א שליח למצוה, און צו מצות הצדקה, וואס איש כולו כנגד כל המצוות, וואס שליח איז דאך פארבונדן מיטן משיח, ביז אין גימטריא כמוסקן לעיל.
¶17והוא העיקר, אז פון דעם ענין ווי ער איז בפועל ווערט נאך די הוספה, אז דער אויבערשטער אליין קומט אראפ און שטייט בהתגלות, פונקט אזוי ווי ער פועל'ט ביי אידן בראי'חושית בהתגלות שטייט דער אויבערשטער אליין בהתגלות עיניך רואות את מוריך. און אין וואס איז ער פארנומען, כביכול אדער ניט כביכול? אז ער פארנעמט זיך און באווייזט יעדער אידן, אז דאס וואס ער האט געהאט ביז איצטער איז אויך געווען נפלאות, על אחת כמה וכמה די נפלאות וואס קומען גלייך נאך די התחלה פון ארענו שטייט דאך דערנאך דער ווארט נפלאות אנהויבנדיק פון גאולה האמיתית והשלימה בפשטות, למטה מעשרה טפחים, תיכף ומיד ממש, ווערט אויך די ארענו אין די נפלאות, און דערנאך די פלאות וואס קומט דערנאך בהמשך צו ביאת משיח צדקנו, און ס'ווערט הולך מחיל אל חיל און בא יעדערן נאך אין זמן הגלות וילכו מחיל אל חיל און מ'איז דאס מסיים ביז אל אלקים בציון און הוראה אל אלקים בציון תיכף ומיד ממש, בגאולה האמיתית והשלמה בנערינו ובזקנינו בבנינו ובבנותינו
¶18אין ארץ הקודש, און דארט איז ירושלים עיר הקודש ובהר הקודש, און אין מקדש אדנ'כוננו ידיך על דרך ווי מ'זאגט ומעשה ידינו כניניו תשרי תשכינה במעשה ידיכם ורש יא איז מפרש, ווי דאס איז פשוטו של מקרא, אז דאס איז געווען ווען די שכינה איז געווען אין אן אופן פון תשרי תשכינה במעשה ידיהם, ובמילא אויך במעשה ידינו ומשה ואהרן עמהם, און ס'ווערט גלייך וירא העם ויראינו ויפל על פניהם דער יציאת הנפש, אין אן אופן פון נפש בגוף, ווערט דאס ויפל על פניהם אז דאס איז נאך העכער פון די פנימיות, און ביז וואנענט אז ויפל על פניהם און ס'ווערט די השראות השכינה נאך אין די לעצטע רגעים פון גלות, ווי תוכף ומועד דער המשך איז מקדש אדנ'כוננו ידיך און מ'נעמט מיט מיט זיך יעדערער, כולל אויך די שליחות בצדקה וואס מ'האט איצטער געטאן אין אן אופן פון דער ענין פון נוען און די התחלה בזה, מעין, און מיט די אלע פירושים שבדבר. און מ'האט אויך משה ואהרן עמהם, צוזאמען מיט משה ואהרן שבכל אחד ואחת,
¶19וואס זיי זיינען דאך די ראי'מהמש על כל אחד ואחת, אנשים נשים וטף, און ס'ווערט דערנאך פון דעם כופל פון תפילה למשה אשה האלקים ווערט דערנאך אויך דער כופל אין כוננו ידינו ומעשה ידינו כוננהו נאך אין די לעצטע מעשינו ועבודתינו מיט סוך הגלות, און תוכף ומיד אין מעשה ידינו כוננהו אין דעם מקדש אדנ'כוננו ידיך תוכף ומיד נאך.