Text

¶1כוף אלף טבת תשמ'ט'אחר מנחה.

¶2בפשטות איז, דערפ רוו ס מ'גייט גלייך ריין אין הכנות צו שבת, צו ט ך פון ערב שבת הכנה לשבת, במילא איז פ רשט נדיק, ז ד ס גופא באווייזט, ז די ז ך וו ס ה ט איצטער נסתיים געוו רן גייט גלייך ריין אין ן הכנה צו שבת, וו ס ד ס ווערט דערנ ך ן הכנה צו כל הענינים טובים, על דרך זה אויך פארשטאנדיק, אז ס'איז א סיום פון זאגן קדיש במשך פון א משך זמן רב, און דערנאך זאגט מען נאך דערצו, ווי ס'ווערט געבראכט אין אחרונים, אז מ'דארף זיין נזהר אפילו קיין איין און איינציקן קדיש ניט זאגן לאחרי פון דעם סיום פון די י'אלעף חדשים, איז דאך פארשטאנדיק, אז דער סיום און ס'הויבט זיך אן א נייע זאך, איז דאס ניט א זאך וואס דאס איז בערך, נאר דאס איז א סיום, און דערנאך שלא בערך, א דבר חדש, און א דבר חדש אין צד הטוב, ביז וואנענט אז מ'פארבינדט דאס מיטן ענין פון ערב שבת, וואס ס'איז דאך אויך א הכנה צו ליום שכולו שבת ומנוחה לחיי העולמים, און די כל הענינים וואס זיי זיינען פארבונדן מיט תשובה, מיט אומקערן זיך, זיינען זיך אלע נרמז אין דעם ווארט און אין דעם נאמען פון שבת, אין דעם אויך פארשטאנדיק וגם פשוט דער ענין וואס די נשמה קערט זיך אום צוריק צו איר גוף, בזמן פון תחיית המתים,

¶3אופן אז דאס ווערט דערנאך א שבעה האומקרך, אין אן אופן נצחי איז דאך פארשטאנדיק דער ענין הכי נעלה בזה. וואס דערפאר איז דאך ווי אלע גוטע זאכן איז האט דאך אן ארט, ואדרבא ס'איז כדרוש בזה, אז מ'זאל דאס פארבינדן מיט דעם ענין וואס דאס איז א כוס אויף אלע ברכות און א התחלה אויף אלע ברכות, אלע ברכות און מוסיף בכל הברכות, וואס דאס איז דאך דער ענין הצדקה. און אין דערויף גופא, בשעת מ'פארבינדט דאס אויך מיט אן ענין פון שלשה, וואס שלשה איז דאך פארבונדן מיט דעם בית המקדש השלישי, מקדש אדנ'כוננו ידיך און פארבונדן אויך מיט כל הענינים, חוט המשולה לא במהרה, במילא איז דאך פארשטאנדיק, אז דאס איז אן ענין וואס איז שולל דער ענין פון א הפסק, על אחת כמה וכמה אזא סארט הפסק, האט מען דאס אויך גלייך ווי דאס טוט זיך אן און ווערט נתלבש אין א דבר גשמי, אין א דבר גשמי גופא וואס געפינט זיך למטה מטה ביותר, וואס דערפאר זאגט מען דאך, אז דאס איז ממון איז ממיד את האדם על רגלו דערפאר וואס דאס איז נאך נידעריקער פון די רגליים, און פון דארטן הויבט דאס אויף. וואס דערפאר איז אויך פארשטאנדיק אויך אן ענין שהזמן גרמא, ובפרט אז ס'איז נאך אויך א שנת העיבור און א שנה מלאה מיט כל הענינים ווי דערמאנט במשך השנה כמה פעמים, ובפרט אין דער זמן הכי אחרון, און ויהי רצון, אז מ'זאל תיכף ומיד ממש, לא עיקבא מאפילו כהרף עין, און ס'ווערט גלייך די תחיית המתים, וואס צדיקים און צדקנים זיינען זיי דאך תחילה, ווי ער זאגט אין זהר און אראפגעבראכט בכמה מקומות, זאל דאס זיין בפשטות,

¶4ולמטה מעשרה טפחים, ווי תיכף ומיד ממש, ולא ייכבם אפילו כהרף עין אז כינו ורננו שוכני עפר און ס'ווערט אויך הוא בתוכם און היא בתוכם ווערט דאס אויך דער חסרת הנשמה בגוף, אין אן אופן פון חיים נצחיים. און דערנאך גייט מען אלע נשמות בגופים, און די נשמות פון פריערדיקע גופים וואס זיינען חוזר דגופם איצטער, און מ'גייט אלע צוזאמען אין ענני שמיים, בית המקדש השלישי, בגאולה השלישית, ותיכף ומיד ממש, והוא העיקר, ותיכף ומיד ממש.