פסקה
פסקה rh-5p9sdm7b
- kind
- paragraph
- text
- טקסט rh-pp8heywx
- order
- 5O
- origin
{"by":"transcribe:whisper-local@chassidushub-whisper-v3"}- content
- א טאג ווען מ'קומט פון שבת, ביום הראשון, אט דעמאלט האט מען זיך ניט מתענה געווען, על דרך זה מפני תורך שבת וכיוצא בזה, כדי דערפאר וואס דאס איז א צו גרויסער עינוי, ווערט דאס ניט פארלאנגט, און מ'דארף ניט האבן אזא עינוי, און מ'האט דעם רצון בלאו האחיר, ואדרבא, וויבאלד אז מ'דארף גאר ניט אנקומען צו דעם עינוי, איז פארשטאנדיק, אז דאס נעמט זיך פון אזא מין ארט וואס דאס איז העכער פון אן ענין ווי אזוי קומט מען צו דער עלי ווען ס'איז דא א ירידה לפני זה, און דער תחתית הירידה דארף זיין גודל העלי משא נכן אין דעם ענין דארף מען דערצו ניט אנקומען. וואס דערפון איז דאך אויך פארשטאנדיק, דער צום גדליא עצמו איז דאך אויך זיכער אינו דומה, אחד לשני לו, און דאס איז פארבונדן במיוחד ווי דערמאנט, אז וויבאלד אז דער עילוי פון צום גדליא איז מצד דערויף וואס ער קומט תיכף ומיד לאחרי ראש השנה פון איך למשמנים און שסו ממתקים איז דאך פארשטאנדיק, אז בשעת מ'רעדט וועגן דעם ענין פון צום גדליה דארף מען מבאר וויסן די דרגא פון דעם ראש-השנה וואס ער איז בא לאחריו, וואס אט דעמאלט איז מערער פארשטאנדיק, על כל פנים לאנשים כערכנו, דער ענין וואס דער צום גדליה טוט-אויף. וואס דער ראש-השנה איז דאך א ראש-השנה פון שנת העיבור, וואס אין שנת העיבור געפינט מען א דבר נפלא אין וועלכן מ'זעט די גדלות פון אידן. דער ענין פון עיבור איז דאך אויף אויסגלייכן שנת הלבנה מיט שנת החמה, און וואס דאס ווערט דורך דערויף וואס מזמן לזמן, אחת לבות שנים אדער ג'שנים, ווי דער רמב'ם שרייבט, מאכט מען א חודש העיבור,
- proofread
- 0