transcript · Yiddish
Text
Machine text not yet checked by a person - do not quote it as the Rebbe's words.
¶1האט גערעדט פריער בהנוגע צו סיום התניא, וו ס ווי גערעדט איז מען ד ך פ רענדיקן יט ז כסלו און נהויבן לשנה החדשה נ כמ לבו, ווי פ נ נדערגעטויפלט לשיעורי יום-יום על מנת לסיימא בי יט ז כסלו הבא לעיני ועל כל ישראל לטובה, נוסף אויף די שיעורים וו ס מ'ה ט אין לימוד החסידות והנגלה בכלל,
¶2און אין לימוד התניא בפרט, וו ס ד ס איז ניט פ רבונדן מיט די שיעורי יום-יום.
¶3וו ס ד ס איז דאך בא להוסיף, אבער ניט חס ושלום למעט.
¶4וו ס על דרך המדובר פריער בהנוגע צו סיום השס, ז ס'איז לאו דוקא מ'זאל מאכן דוקא דעם הרדון אויף די לעצטע שורות פון די מסכתות, על דרך זה אויך אין תניא,
¶5וויבאלד אז מ'ה ט שוין מ ל גערעדט בארוכה בהנוגע צו סיום התניא ווי ד ס איז אין קונטרס אחרון בסופו וואס ניט צו רעדן בהנוגע צו דעם תניא וו ס מ'ה לט איצטער אין רעדן בכל מוצאי שבת דער ביום אלף, און ווי ס'וועט זיך איינטשעלן דורך ר דיא, וו ס מ'ה לט ד רטן אין ”שער היחוד והאמונה אין פרק” זיין אין פרק יו.
¶6וו ס ד רטן רעדט זיך דער משל פון אור השביעי ואור השמש מיטן שמש, וו ס זוי ווי דער זיור ואור השמש איז ד ך ד בחלל העולם איז זעט מען ד ך ן ענין של אור,
¶7איז מה-ד ך ז ער איז ד בריחוק מקום פון שמש מיט ז אור איז ד ך על אחת כמה וכמה, ז ער ה ט דעם תוקף ווען ער געפינט זיך בגופו ומקורו אין דעם שמש עצמו,
¶8בער ”מצד שני, מצד” דערויף וו ס ער געפינט זיך במקונו ושרשו, איז ער ד רטן נתאחד מיט דעם מקור ושורש און איז ניט 'תופס מקום', וו רום ד רט איז ד ך די ג נצע מציאות דער מאיר השמש.
¶9דערפ רוו ס ער איז ד רט בחלישות דער ניט, נ ר אדרבא ד רטן איז ער ד מערער וויפל ער איז ד בחלל העולם, נ ר מצד דערויף, ז ד רטן שטייט דער מקור, דער מקורו ושרשו איז אט ד רט איז ער 'בתכלית היחוד' ביז וו נענט ז ער איז ניט עולה בשורה וו ס ד ס איז דער כללות הענין וו ס ער איז מבאר אין ר פרק יו"ס.
¶10וו ס ד ס איז דער כללות הענין?
¶11דערביי איז ד כמה פרטים וואס זיינען אינג נצן ניט פ רשט נדיק.
¶12בשעת ער הויבט ן אין תחילת המשל, ז ער ז גט, ז אור איז אשרש וו ס ער נעמט זיך פון שמש הנקרא מאור נקרא מאיר ”הגדול שנאמר מאיר” הגדול איז וו ס ד רף ד ך דער לטער רבי מחדש זיין, ז שמש ווערט נגערופן מאיר און ברענגען נ ך ראי' אויף דערויף אין פסוק?
¶13ד ס איז ד ך לכאורה דבר הפשוט לגמרי, וו רום ער ליין ז גט ד ך, ז דער אור איז ד ס ן אור וזיבא שמש!
¶14איז ד ס איז נ ך ווייניק איז ער גלייך ממשיך, ז דערנ ך איז ד דער ענין האור, ”ז מתפשט מהשמש” וו ס ”נקרא בשם אור כמה שנאמר ויקרא אלקים לאור יום” וו ס ד ס איז נ ך ווייניקער פ רשט נדיק.
¶15וו ס ד רף ער ברענגען ראי ז אור ווערט נגערופן אור דער יום כ' מיין, ד ס רעדט זיך, דער גאנצער ענין ז אור איז אור, און מ'ד רף אויף דערויף ניט ה בן קיין פסוק, ז ראי ”ויקרא אלקים לאור יום” איז דערפון ראי ”ז אור הנמשך מהשמש” ווערט נגערופן בשם אור
¶16די קשיא ווערט נ ך גרעסער, ז בשעת דער זעלבער משל פון אור וזיבה שמש מיטן שמש ווערט געבר כט אין פרק ג' וו ס ד רטן ניט ער ברענגט, ז דער שמש ווערט נגערופן בשם מאיר
¶17ניט ער ברענגט ראי"ז אויפן שמש שטייט את המאיר הגדול ניט ער ברענגט, זוי ווי זיבה שמש ווערט נגערופן בשם אור ניט ער ברענגט דעם פסוק ”ויקרא אלקים לאור יום” וו ס לכאורה, אויב מ'ד רף ה בן דעם 'ביאור הענין' ה ט ד ס געד רפט שטיין דעם ערשטן מ ל ווי מ'ברענגט ד ס, איז במילא, ז מ'קומט צום צווייטן מ ל פ רל זטן זיך אויפן ערשטן מ ל,
¶18בער ניט דעם ערשטן מ ל דורכל זן, און ניט דערמ נען לגמרי די ג נצע פרטים מיט די לע פסוקים, און דערמ נען ד ס אין פרק י וכאמור לעיל
¶19ז ד ס איז ן ענין וו ס מ'ד רף בעיקר מבאר זיין על אתר וו ס וויל ד דער לטער רבי בכלל באוו רענען דעם ג נצן ענין, דעם משל פון אויבות דיבור השמש ווייס מען שוין פון פריער, וו ס איז ער ד מחדש אויפן פריערדיקן ביאור ופירוש וו ס איז געשט נען אין פרק ג' באריכות, און דערנ ך אין פרק ד, ביז אין פרק ז' איז ד מאורים ניספים במשל זה.
¶20וו ס ס'איז ד ך פ רשט נדיק, ז עפעס איז ניט מתאים מיט ווי דער ענין איז נתבאר אין פרק ט, וו ס דערפ ר ד רף קומט דער ג נצער ביאור פון פרק י.
¶21וכי שיתבונן, אפילו ביתבוננות קלה, איז ווי דער ענין ווערט נתבאר אין פרק ט איז ער אינג נצן ניט פ רשט נדיק.
¶22ניט נ ר ער איז דורש ביאור, ער איז אינג נצן ניט פ רשט נדיק.
¶23וו ס איז די נקודה וו ס רעדט זיך אין פרק ט?
¶24ז דער אויבערשטער ז גט מען ד ך אויף אים, ז ער ווערט נגערופן חכם און רצה וחסדם מיט די לע שמות הספירות איז ד ס ניט דערפ ר וו ס ד ס איז בדוגמא ווי מענטש,
¶25להבדיל, ווערט נגערופן בשם חכם ה ט ד ס ד ך שייכות און ן ערך צו חכמה ב דעם אויבערשטן איז ג רניט שייך קיין שייכות צו ענין החכמה והרצון והחסד וכו מערניט מיט שולל די העדר הדברים,
¶26און ווי ער ברענגט אויף דערויף דעם משל, ז כמשל ז מ'ז ל ז גן, ז חכמה ז אי אפשר ”למה שבו ידים” מויגט זיך ד ס ג רניט ז גן אפילו.
¶27ניט דערפ רוו ס חכמה אי אפשר ”למה שבו ידים” איז ניט אמת, נ ר חכמה נתחוש המשוות ה ט קיין שייכות ניט צווישן זיך, ז מ'ז ל ד רפן ז גן אי אפשר ”למה שבו ידים” ז ס'ה ט צווישן זיך ניט קיין ערך.
¶28ועל דרך זה ז מ'ז גט חכמה בהנוגע צו דעם אויבערשטן איז ניט שייך צו ז גן אויפן אויבערשטן, ז מ'קען ד ס ניט משיג-זיין בחכמה ס'איז בדוגמא ווי מ'ז ל ז גן און נ כמערער ווי מ'ז ל ז גן אויף חכמה, ז מ'קען ד ס ניט נט פן מיטן ה נט.
¶29ועל דרך זה איז דער ריחו כערך, ווי ער איז מבאר אין דעם פרק ט צווישן דעם אויבערשטן מיטן ענין החכמה, ביז וו נענט ז מ'ז גט ז כולם בחכמה תשא ז חכמה סתם, ביז אפילו 'חכמה דאצילות', ביז ”אפילו חכמה עילאה” איז לגבי הקב"ה איז ד ס ן ענין פון עצי וו ס דערפ ר ז גט ער אויף דערויף דער לשון עצי און נ ך מוסיף בזה,
¶30ז ד ס וו ס ער ז גט אויף דערויף דעם לשון עצי דערפ רוו ס מענטש ווייס מערניט ה ט די פינף דרגות, פון חכמה ביז ד ס קומט רא אין עצי פון חכמה ומדות און משהו דיבור בעצי בער ז ס'וו לט געווען מציאות ז גן נ כמערע דרגות וו לט מען געז גט אויף חכמה למעלה בנוגע להקב"ה נ כמערע דרגות,
¶31וו רום ד רט איז ד ן ניט ריחוק פון חמש דרגות נ ר ס'איז ן ענין שלא בערך.
¶32און דערפ ר, איז בהנוגע צו מדות דלמעלה, זיינען זיי ”מיוחדות בתכלית היחוד” מיטן אויבערשטן.
¶33וו ס עד כאן איז דער תוכן פון פרק ט.
¶34וו ס ד ס איז אינג נצן ניט פ רשט נדיק.
¶35אויב זיי איז ניט שייך ז גן דער ענין היחוד.
¶36יחוד איז שייך ז גן פון צוויי ז כן וואס ה בן ע עס צווישן זיך שייך ס'איז ניט שייך ז גן, ז חכמה און משש בידים זיינען זיך מתאחרות, ס'איז שייך ז גן, ז משש בידים איז ניט 'תופס מקום' לגבי חכמה, ז חכמה איז שלא בערך פון משש בידים ז משש בידים ה ט קיין שייכות ניט צו חכמה.
¶37מ'ז ל ז גן חכמה מיט משש בידים זיינען זיך מתאחד דערפ רוו ס זיי זיינען ווייט איינער פון די צווייטע אויף דערויף איז ניט שייך ז גן קיין איחוד.
¶38איחוד די שייך ז גן אויף ז ך וו ס ה ט עפעס שייכות צווישן זיך, נ ר איינע איז ן עיקר, דער צווייטער איז טפל, איינער איז אינג נצן די צווייטער, מערניט מאוטע די מאוטע.
¶39ז ך וו ס ה ט קיין ערך ניט צווייט, וו ס ה ט קיין שייכות ניט צווישן זיך, וו ס מ'ק ווי ער איז מבאר ליין בארוכה אין פרק ט', ז ד ס איז נ ך ווייטער ווי חכמה פון עצי און ס'איז ווייטער אין ן אופן פון אין ערוך, און וו ס איז מען אויף דערויף מסיים?
¶40ז ד ס וועט געבן אויף פ רשט נד אין דערויף וו ס שטייט אי ”הוא וגרמי אחד” ז דער אויבערשטער איז הוא ודעתו אחד ז אים מיט זיין דעת זיינען זיך מתאחד!
¶41וו ס אין דערויף ב שטייט דער ג נצער חילוק ווי דער ענין פון זיל השמש מיט שמש רעדט זיך אין פרק ג ד רט רעדט זיך בהנוגע צו נבראים.
¶42און אויף נבראים ז גט מען ט קע ניט, ז זיי זיינען זיך מתאחד, ס'שטייט ניט, כאילו זיינען נבראים חד ד רט איז ער לץ מדייק, ז ס'איז כעין ואפס.
¶43אויף דערויף איז שייך ז ן, ז חושה מישוש איז ”כעין ואפס לגבי” חכמה.
¶44ס'ה ט קיין ערך ניט ניט קיין שייכות ניט ניט נ ר כעין וערפת, נ ראין וערפת ממש.
¶45וו ס ד ס איז די אריכות הביאור ווי ס'רעדט זיך פון פרק ג' וו ס ד רטן רעדט זיך וועגן 'כח הפועל', בנפלא וועגן נבראים, ווי זוי ס'איז אין עוז, און ווי זוי איז בשמים ממעלל ארץ, איז מתחת,
¶46אף על פי וו ס ס'איז ד ן 'עולם ומלאו' איז ער ד ך ב ש פן געוו רן פון דבר ה און דבר ה ד רף שטיין בתמידות ועולם הוי' דברי חניצה בשמים ווי דער בעל שם טוב ה ט ג און ער איז שלא בערך צו דעם דבר הוי' אים מחי"ע אותו ומהוה ומקיימא, און אויף דערויף ברענגט ער די דוגמא,
¶47ז ד ס איז ווי דער רוב איז זיו השמש וו ס בשעת ער שטייט אין שמש איז ער זיך בתוקף, ער איז ד רט בער בשעת ער שטייט אין שמש איז ער עין ועפן, ניט ער איז זיך מתאחד!
¶48וו ס דערפ ר, איז די ג נצע אריכות וו ס ס'רעדט זיך פון פרק ג' און ד' און ה' און וו און זיין ווערט ניט דערמ ן דער ע און ס'ווערט בא יעדער מ ל איבערגע'חזר'ט ד ס איז ן ענין פון עין ואפס, ווארום ווי איז שייך ז גן התאחדות פון בורא ונברא ס'איז שלא בערך לגמרי!
¶49ט דאס וו ס קען זיין התאחדות מצד דעם חלק הבורא וו ס ס'איז דא אין נברא, מצד חלק אלוקה 'ממעל ממש'.
¶50בשעת ס'רעדט זיך בער וועגן נברא וו ס ער ווערט פון 'כח הפועל' בנפלא, פון דבר הוי וו ס ער איז ניצב בשמים איז ניט שייך זאגן, אז שמים חס ושלום זיינען זיך מתאחד אי' ווי שמים חד דאס איז ניט שייך זאגן, דער שמים איז דארט איז כאין ואפס און נאכמער דאס איז אין ואפס ממש.
¶51וואס דאס איז אט דער משל, און דא איז קיין קשיא ניטא, ווי אזוי קען מען זאגן אז דאס איז וזיב השמש בשמש דארט רעדט זיך וזיב השמש בשמש ניט ווי ער איז זיך מתאחד מיטן מקורו, ד רט רעדט זיך ווי זיבה שמש בשמש איז ז' ויעפש כ טש אפילו ער איז ד רט בתקפו, מצד דערויף וו ס ד רט געפינט זיך זיין מקור ושורש איז ער זיין ויעפש וו ס ד ס איז לט-שייך בהנוגע צו נבראים,
¶52ביז אפילו בכח הפועל בנפלא וו ס ד ד ס איז דאך דבקות בלתי נקרת, אפילו ווי ד ס איז אין ספירת המלכות, על אחת כמה וכמה ווי ס'ווערט דערפון נבראים.
¶53דערנ ך איז בער ווי ס'קומט רא דער ביאור בנוגע צו ספ ד ד רף דער לטער רבי אויספירן דעם 'ביאור הענין' וו ס איר וחייך עדי וגרמייך,"' ז ער איז זיך מתאחד מיט די ספירות.
¶54וו ס ט ד ווערט ד ך די שטורעמדיקע קשיא, וויב לד ז מ'איז מבאר בארוכה און מסביר דעם ריחוד כארך ניט נ ר ריחוד, ביז וו נענט ז ס'ה ט ג ר קיין שייכות ניט, נ ך מערער ווי צווישן חכמה און מישות בידים און דערנ ך איז מען מסיים, ז ער איז זיך מתאחד אין מדותיו ט ד ד ז גט דער לטער רבי, ז איז יהיו השמש משמש איז ד נ ך ן ענין,
¶55וו ס שמש איז ן ענין פון מאיר ניט נ ר ז דער שמש איז ד ”גוף וכדר השמש”, וו ס דערפ ר, אין פרק ג' ביז פרק זיין, איז קיין איין מ ל ניט דערמ נט ז שמש איז מאיר קיין איין מ ל ניט!
¶56אין ריש פרק י, אין די עטלעכע שורות, איז דריי מ ל איבערגעחזר'ט מאיר השמש אט דארט וואו ס'רעדט זיך אין פרק ג' שטייט אלץ ”גוף וכדור השמש”.
¶57אט דא וואו ס'רעדט זיך ד בהדגשו, כאמור לעיר, דריי מאל אין עטלעכע שורות רעדט זיך אלץ מאיר השמש און נאכאמאל מאיר השמש און נאכאמאל מאיר השמש.
¶58דעם איינציקן מאל וו ס ד רט ווערט דערמאנט אין פרק ג' שטייט ד ס בהנוגע צו אור שטייט דער ענין פון מאיר, בער בהנוגע צו שמש שטייט ”גוף וכדור השמש”.
¶59דערפ רוו ס כאמור לעיל ד רעדט זיך וועגן דעם ענין וו ס ער איז עין ואפס.
¶60ד רף דער לטער רבי רויסברענגען, ז אף על פי וו ס ס'איז אין-ערך ושייכות כלל צווישן חכמה און מישות בידים על אחת כמה וכמה צווישן דעם אויבערשטן מיט די כחות מיט די מדות מיט די ספירות, און אף על פי כן ז גגט מען, ז ער איז זיך מתאחד אין מדותם,
¶61און אויף דערויף טוט ער אויף נ ך נייע� אין גוף השמש ז דער שמש 'מצד עצמו' איז ד ס ניט נ ר ער ה ט אין זיך ן ענין וו ס ער איז ”גוף וכדור השמש” נ ר ער איז 'מצד עצמו' איז ער ן ענין המהר.
¶62ד ס הייסט, ז ער ה ט תפקיד, וו ס פ רוו ס ה טער דעם תפקיד?
¶63דערפ רוו ס ד ס איז טייל פון זיין מהות, ז פון אים ז ל זיין אור.
¶64און ט ד ז גט ער, ז שמש איז ניט נ ר ענינו איז ד ס פון אים קומט רויס אור בדוגמא ווי ס'קומט רויס פון 'כח הפועל' קומט רויס נפעל, וו ס ד ס איז שלא בערך לגמרי, נ ר דער שמש איז נקרא מאיר פון אים קומט רויס אור אין ן אופן של שייכות.
¶65וו ס דערפ ר ווערט ער נגערופן מאיר וו ס איז דער טייטש פון מאיר?
¶66ז ך וו ס ד ס קען מ כן ז ס'ז ל ליכטיק ווערן, און ד ס קען מ כן ז ס'ז ל ווערן אור.
¶67וו ס ד ס איז דער חידוש אין דעם פרק, אין דעם משל, ז שמש איז ניט נ ר ”גוף וכדר השמש” וו ס דער אויבערשטער ה ט געוו לט ז פון אים ז ל ווערן אור נ ר ווי דער ”גוף כדר השמש מצד עצמו” ה טער אין זיך תכונו וו ס ער איז נקרא המהר שנאמר את המהר הגדול און
¶68דערנ ך איז ער מוסיף בזה, ז דער אור איז דיבה ”המתפשט ממנו נקרא אור” וו ס ד קומט-צו נ ך ן ענין, ז ווען ווערט ער וו ס ווערט נגערופן בשם אור איז ד ס ונקט דער היפך דערפון.
¶69כל זמן דער אור געפינט זיך אין דעם אור איז ט דעמ לט ווערט ער ג רניט נגערופן אור ווי ער גייט ווייטער מבאר זיין, ניט דערפ רוו ס ער איז עין ואפס, עין ואפס קען מען ניט ז גן ספירות, צי איז וחייו חד איז ניט שייך ז גן חד אויב ס'איז ניטא קיין חייו מיט וו ס איז ער חד קען מען ניט ז גן, ז ער איז עין ואפס,
¶70בער קען מען ד ך ז גן, ז ער ווערט נגערופן אור איז ד ך ד רט ד צוויי ז כן מאיר און אור ז גט ער ניין!
¶71וו ס ווערט נגערופן אור דער ”אור המתפשט ממהר השמש” ט דעמ לט ווערט ער נגערופן אור בשעת ער איז אין שמש ווערט ער ניט נגערופן אור.
¶72פון וו נענט איז די ראי ס'קען ד ך זיין אדרבא, מה ד ך בכלל העולם וו ס ער איז ניט בתקפו ווערט ער נגערופן בשם אור על אחת כמה וכמה ווען ער איז אין מאיר השמש ז גט ער שנאמר ”ויקרא אלקים לאור” וו ס ווערט נגערופן אור ט ד ס וו ס איז יום.
¶73וו ס איז דער ענין פון יום? דער ענין פון יום איז ליכטיקייט, לחושך כר הלילה אויב ד ס איז ן ענין וו ס ד ס איז ליכטיק ט ד ס איז דער ענין פון אור.
¶74ט ד רט וו ס ס'איז ניטא יום און די היפחי לילה ד רט איז ניט שייך דער ענין פון חושך ואור.
¶75וויב לד ז ד ז גט דער פסוק, ז אור און יום איז ד ס די זעלבע ז ך איז דערפון איז פ רשט נדיק, ז ד רט וו ס אור מ כט ניט קיין יום מוזו סיבה שתהי צי דערפ רוו ס ער איז זיין והפש צי דערפ רוו ס ער איז מיוחד ד רט איז ניט דער ענין המציאות של אור, וו רום וו ס איז אור ט ד ס וו ס איז יום.
¶76וו ס קומט דערפון רויס? ז ווען אור ווי זי והשמות שטייט אין מאיר ניט ווי ער שטייט ”אין גופי כדור” השוי, ווי ער שטייט ”אין גופי כדור השמש”, אין שמש, ווי שמש איז שמש, ניט מאיר איז דארט איז ער ראין ויעשה ס'איז ניט שייך ז גן קיין התאחדות.
¶77אין שמש איז בער ד דער ענין וו ס נקרא המאיר פארוו ס ווערט ער אנגערופן מאיר דערפ רוו ס דערפון ז ל ווערן דערנ ך אור בחלל העולם אור יום בשעת אבער ער שטייט ד רטן אין דעם מאיר איז ד ך ד רט ניט דער ענין פון יום און אף על זי כן ווערט ער אנגערופן בשם מאיר איז דאך א סימן, אז עפעס האט דארט ן ענין שייכות צו אור,
¶78אין וואס פאר אן אופן איז דא דארט די שייכות?
¶79אין ן אופן פון איר ואחייך אין אור וגרמייך.
¶80וואס דערפאר איז שייך זאגן דארט די התאחדות ער איז זיך נתאחד ניט מיט גוף בכדור השמש, ער איז זיך נתאחד מיטן שמש מצד דעם וו ס שמש ווערט אנגערופן מאיר וו ס דערפ ר איז ד רט ניט שייך ז גן עין ואפס ער איז ניט עין ואפס אויב ער וועט זיין ואפס קען דער שמש ניט זיין קיין מאור
¶81און אויב דער שמש איז מאור מצד דערויף וו ס דערנ ך וועט זיין אור בעולם איז על אחת כמה וכמה ז ס'ד רף זיין נ ך מער בתוקף אין דעם מקור אליין, נ ר וואס דען?
¶82אין דעם מקור אליין קען ד ס ניט נגערופן ווערן בשם אור אויב מ'ז לד רטן ד ס נרופן בשם אור אט דעמאלט דארף זיין אין דעם נמשל ווי דאס איז אין ספירות, אז דארט איז דא איהו באזונדער און ספירות באזונדער.
¶83און דארטן זאגט מען, אז ס'איז דא מערניט ווי אחדות הפשוטה, אז איהו וחייו וגרמי שטייען אין אן אופן פון חד וואס איז דער חד?
¶84דער חד איז דער איהו. נאר וואס דען מ'ווייס, אז דארט איז דא אדרבא בתוקף גדול יותר דער ענין פון די עשר ספירות.
¶85אין וואס פאר אן אופן ש וו רום וואו ווערן זיי נגערופן בשם אור ווערן זיי נגערופן ט ד רט וואו ס ס'איז ד יום.
¶86וואו איז דא יום? ניט ”אין מאיר השמש”.
¶87און על פי זה איז מבואר נ ך כמה חילוקי ביאורים וו ס זיינען ד אין פרק ג' און ניטא אין פרק יו ד, און ד אין פרק יו ד ביאורים וו ס זיינען ניטא אין פרק ג' דערפ ר ס רעדט זיך וועגן צוויי ב זונדערע ענינים.
¶88ד רט רעדט זיך וועגן די שייכות פון נבראים מיטן מקור המהוה אות דא רעדט זיך וועגן ספירות מיט דעם שורה זייערן, וו ס אויף דערויף איז ד ך דער ענין, ז ד רט איז ד שני ענינים, ווי ד ס איז דער מקור הספירות, וו ס ד ס איז דער נמשל על די שמש ווי ער איז 'נקרא בשם' מאיר בער ווי די ספירות געפינען זיך במקורם איז ניט שייך ז גן, ז ד רט איז ן ענין פון מסיאות בפני עצמה בתקפה יותר,
¶89נ ר אדרבא ד רט איז ן ענין וו ס קיין מסיאות ניטא, ווי ”יקרא אלקים לאור” וואו ד ס א וו ס ט ד ס איז דער כללות החילוק ווי ס'רעדט זיך דער ענין אין פרק י' ווי ס'רעדט זיך אין פרק ג' וו ס דערפון קומט אויך רויס בהנוגע לעבודת אדם, כמדובר כמה פעמים,
¶90אז פון יעדער ענין קען מען נעמען הוראה בעבודת ה,' אז ס'איז ד ך ד בעבודת אדם ווי ער איז ווען ער שטייט אין 'לימוד התורה' און 'קיום המצוות', דער ווי ער שטייט אין עניני העולם, וו ס בכללות איז ד ס,
¶91עניני העולם איז ד ך ד ס ן ענין וו ס בעשרם אמרות נברא העולם ד ס איז דער ענין פון ”ברא אלי שמים נעשה וברוך כל צבאם” דערנ ך איז ד דער ענין זיינער, ווי ער שטייט בהנוגע צו תורה ומצוות, תורה ומצוות איז ד ך ד ס איז ”חכמתו ורצונו של הקב ש ברוך הוא בחכמתו ורצונו” אחד, ווי ער ז גט אין שער הגרחיד והאמונה, וו ס דערפון קומט אויך רויס בהנוגע להנהגה שני הפכים.
¶92ווער ס'רעדט זיך וועגן עניני העולם ט דעמאלט איז ”נפשי כעפר לכל תהי” ט דעמאלט איז ער דוממתי ווי גערעדט אין דעם מעמד דער ענין פון 'עפר ואופר', קיין מציאות ניט פ ר זיך, ביז וו נט ז ס'קומט עניני העולם גיט ער לץ וועק, אין צדקה וו ס ד ס איז עיקר המצוות, און זיך נעמט ער מערניט ווי די הכרחות וו ס לעל פי תורה ה ט ער אין דערויף קיין ברירה ניט וו רום ער איז 'עפר ואופר', אין-כי אין
¶93ווי ער שטייט בהנוגע צו תורה ומצוות און דא חחמתה וצונא של הקב"ה איז אט ד רטן איז ער ניט קיין מציאות, בער אין וו ס פ ר ן אופן איז ער ניט קיין מציאות?
¶94ז ער ווערט איר וחייה אחד ט דעמ לט גייט דער בורא אליין, דער מצוה המצוה אליין, דער נותן התורה אליין, במילא ה טער תקיפות גדולה ביותר, אז ”מי יאמר לו מה תעשה”.
¶95וו ס ד ס איז די שני הפכים וו ס ס'מאנט זיך ביי אידן, ז פון איין זיין זאל זיין דער ביז 'למטה מטה' ביותר, און ז ס'קומט בהנוגע צו הפצת התורה והמצוות, צו 'לימוד התורה' והמצוות,
¶96צו 'קיום מצות' השם ט ד רטן ז גט מען אים ן, ער ז ל זיך ניט רעכענען מיט קיינע מניעות ועיכובים דערפ רוו ס ער ד רף דורכברעכן וועלט און מ כן פון וועלט דירה לו ית ברך וו ס ד ס איז ד ך תכונות הפכיות, און מ'מאנט ד ס ביים זעלבן מענטשן, ביים זעלבן אידן, און מ'מאנט ד ס באותו יום!
¶97ד ס איז ניט דער בשעת, ז די הנהגה ביים כיפור און די הנהגה ביים כיפור און די הנהגה ביים כיפור און ארץ דומה למלך און די הנהגה ביים כיפור אין 'ימות החול' ס'איז באותו יום עצמו איז ד רף ד ך זיין דער ענין פון ”הנהג בהם מנהג דרך ארץ בער” פ ר דערויף ד רף ד ך זיין דער 'לימוד התורה' און עבודת התפילה און עבודה אין 'קיום המצוה', די נתינת הצדקה וכו און מ'ז גט אים, ז ער ד רף
¶98ז בשעת ער דאוונט און לערנט תורה און מקיים מצוות איז ניטא פ ר אים קיין מניעות קיין אפה לט ניט, ער ברעכט דורך און איז מקיים דעם אויבערשטנ'ס רצון, דערנ ך ז ס'קומט הנהג ביי אים ”מנהג דרך ארץ” ווערט ער אויס מציאות!
¶99ס'איז ניטא ניט קיין מאנער און ניט קיין תובעו ניט וכו סיי ניט ד ן רט וו ס איז פ רבונדן מיט תורה דער מיט מצוה.
¶100וו ס ד ס איז די שני ענינים וו ס ביי אמת ד ס איז לכאורה דער זעלבער משל פון זיבא השמש ושמש פון איין זייט ז גט מען, ז ער איז עין ואפס ממש, דערנ ך ז גט מען אין דעם זעלבן משל, ז וו ס איז דער נמשל?
¶101ז ער איז אייו וחייו חד, ז דער זיבא השמש איז איין ז ך מיטן מאיר השמש.
¶102ד ס הייסט, ז ער ה ט דעם תוקף פון דעם מאיר השמש.
¶103און ד ז גט מען, ז ער איז עין ואפס ממש.
¶104וו ס דער נמשל פון מאיר השם איז ד ך ד ס דער אמיתית המציאות.
¶105וו ס ד ס איז די הוראה בעבודת ה וו ס איז אויך פ רבונדן ווי גערעדט פריער, ז ”בשמנו מעלה לאדות מתחת אין עד”, מצד דערויף וו ס ס'איז ניט קיין איין עד, מערניט ווי אלקות ליין, דערפון פ רשט נדיק,
¶106ז ן ענין וו ס איז פ רבונדן מיט אלקות איז ד ס אינג נצן, און ענינו ווי זיין סופץ אלקות איז זיינען קיין מציאות ניט, און ענינים וו ס זיי זיינען ניט פ רבונדן, זיי זיינען עניני הרשות און מ'ד רף דערפון עפעס מאכן ענינים, צי באופן פון ”כל מעשיך לשם שמים” צי באופן בכל דרכיך און אין דערויף איז ד די שני אופנים האפשריים,
¶107צי אין ן אופן פון קיים ואפס, צי אין ן אופן פון איר וחייך ווי ד ס איז ”אין עבודת האדם”, וו ס בכללות איז ד ס אויך די הנהגה פון בעלי תורה און בעלי עוסק, וו ס בעל תורה איז ד ך ”מאן מלכי רבנן” און ס'ד רף
¶108וו ס ד ס איז ד ך דער ערשטער תנאי ביי תלמיד חכם, ז ס'ד רף זיין ”לא תגורו מפני איש” בהנוגע צו עניני העולם ד רף זיין פ רקערט, אפילו אין ”שמינית שבשמינית” וו ס מ'ה ט מתיר געווען, איז ד ך מערניט צו א תלמיד חכם, ניט צו בעלותו, און אפילו אויף דערויף איז ד ך אויך ד דעות הלא מיני' ולא מקצתך
¶109ומשא' כן בענינו פון תורה ומצוות איז ד רט איז פונקט דער היפך, לא תגורו און ”מאן מלכי רבנן” וכו' וכו מיט די לע סיפורים וו ס מ'דערציילט אין תורתנו, תורת חיים, הוראות בחיים ווי זוי איד ד רף זיך פירן בהנוגע לתורה ומצוותי וו ס ד ס איז אויך די התחלה פון תניא וו ס מ'ז גט פון משבינות וצצדיק ואל תורשה וו ס'טייטשט ד ך דער צמח צדק אין דעם מאמר הידוע פון ערב רשע און ביום הולדת שלו,
¶110ז משבינות איז מ'זעטקט אים ן מיט כוחות נעליים ביותר, און ד ס איז פ רבונדן אויך מ וו ס א שבועה נעמט זיך נ ך העכער פון שכל, וו ס דערפ ר אפילו א שכל ז גט מען אנדערש,
¶111וויב לדער ער ה ט זיך געבונדן מיט שבועה טוט ער ד ס, און ער טוט ד ס מיט ן אופן ביז ווי די גמרא ז גט אין שבועות הנזדזה, כל הארץ ישראל על תפסח ווען ס'איז געקומען צו ן ענין פון שבועה, און ד ס קומט רא דערנ ך אין דעם אופן דער ך ארוכה וקצרה ווי ער ז גט אויפן שער פון תניא אין דעם לשון אין דעם לשון פון דעם לטן רבי'ן, ווי דער רבי דער נשיא ז גט, ז ד ס איז אויך פון דעם לשון פון דעם מחבר,
¶112ז ד ס איז סופו של בונים וו ס ד ס איז דאך ”מדות כל אדם ולכרי' כל אדם ימשוך” און אויף דערויף איז ד דער ”דרך ארוכה וקצרה בעזר ה' יתברך”, ז מ'ז ל ד ס רא ברענגען ”בפיך ובלבבך לעשותו” מתוך שמחה וטוב לבב.
¶113לחיים.