transcript · Yiddish
Text
Machine text not yet checked by a person - do not quote it as the Rebbe's words.
¶1אט דאס וואס דערמאנט פריער איז דאך אין דער זאך וואס טיילט אויס דעם היינטיקן יאר און דעם כתיבת ה'צוזאמענקלייבן זיך היינטיקן יאר פון די פריערדיקע יארן, אדער פון דעם יאר וואס קומט לאחרי זה, ס'איז דאך אבער נאך פאר דעם איז דא די אלגעמיינע זאך, וואס דאס איז ווי אין יעדער פסח פון יעדער יאר, וואס פארא יאר ס'זאל ניט זיין, וואס דאס האט דאך א ספעציעלע שייכות צו צבאות השם. ווי מ'זעט דאך אויך אין פסח, איז דאס אלץ געבויט און דאס שטעלט זיך אויס ארום אידישע קינדער, אז והגדת לבנך אויך אז מ'הויבט אן דעם סדר, הויבט מען אן דערפון וואס אידישע קינדער פרעגן די שאלות ביי עלטערע פון זיי, און זיי ווארטן, און ניט איין שאלה נאר פיר שאלות, און דערנאך ווארטן זיי, און אלע עלטערע ארום זיי זעצן זיך אויס און שטעלן אויס די ענטפערס, כדי אויף צו געבן די קינדער די ערקלערונג אין בעסטן אופן, אז די קינדער זאלן זיין ווי צופרידן, אף על פי וואס זיי געדענקען וואס מ'האט זיי געזאגט מיט א יאר פאר דעם, אדער מיט צוויי יאר פאר דעם, באקומען זיי איצטער דעם פסח א נייעם געשמאק, און ארום זיי וערום די בנחה און וארבעה בנים, וואס פאר א אידיש קינד ס'זאל ניט זיין, אבי ער איז געבארן געווארן אינעם אידישן פאלק איז א זיכערע זאך, אז מ'דארף אים ארייננעמען און מ'נעמט אים אריין און מ'זעצט אים אוועק, באם זעלבן טיש בא וועלכן ס'איז זיצט דער פאטער מיט דער מוטער, מיט דער באבע מיט דער זיידע, און בא דער זעלבער זאך ווי ס'איז זיצן אנדערע ערטער אויך ביים זעלבן טיש, מיטן זעלבער הגדה מיט די זעלבע קשיות און ענטפערס, אויך זיינע מלמדים ומורים ומורות וכיוצא בזה.
¶2וואס דאס אונטערשטרייכט נאך מערער ווי אזוי צבאות השם איז פארבונדן במיוחד מיט דעם ענין פון חג הפסח, וואס ווי מ'געפינט אויך אין חומש, אז ווען איז אן אידן, אז ס'איז א גאנצער פאלק, באקומען דעם נאמען צבאות השם איז דאס געווען בהוציאך ווען איר אויבערשטער האט ארויסגענומען אידן פון ארץ מצרים בא יציאת מצרים אט דעמאלט ווערן זיי אנגערופן אין חומש אין תורה ווערן זיי אנגערופן צבאות השם און מ'אונטערשטרייקט גלייך, אז מ'זאל וויסן זיין אז הוציא הוי'את בני ישראל על צבאותם און דאס ווערט אזוי איינגעשטעלט יעדער יאר, און וואס פארא יאר ס'זאל ניט זיין, נאר ווי אלע לעבעדיקע זאכן איז פארשטאנדיק, אז ס'איז האלט איין וואקסן, און בשעת מ'האט דעם פארשטאנד וואס מ'האט געהאט מיט יארן פאר דעם, איז א זיכערע זאך, אז מ'געהערט צו עם חכם ונבון האט מען זיך משתדל געווען אויף נאך בעסער פארשטיין און נאך ברייטער פארשטיין און נאך טיפער פארשטיין, ועוד והוא העיקר אראפברענגען אויך דאס אין א זאך פון מעשה בפועל, וואס המעשה הוא העיקר עיקר, וואס דערפאר איז דאך אויך וואס מ'געפינט אין די שערות וואס קינדער פרעגן, פרעגט מען די עיקר שערות וועגן ענינים וואס זיי זיינען פארבונדן מיט מעשה. ס'איז דאך דא פסח איז דאך פארבונדן מיט זאכן פון לערנען, און פארבונדן מיט זאכן פון טאן, און פארבונדן מיט זאכן פון ניט-טאן, איז שטעלט מען אריין אין די ארבעה קשיות, אין די דלער קשיות, די ענינים וואס זיי זיינען פארבונדן מיט מעשה, און מ'פארענדיקט אויך מיט דעם ענין פון כולנו מסובין, ווי אפגעטייטשט אין ספרים, און ווי פארשטאנדיק אויך ווי יעדערר כתיבת ה'פארשטייט, אז די זאך וואס און כולנו מסובין און�ערשטרייכט, אז יעדער איד איז כולנו זיינען מסובין, וואס דאס באווייזט אויף חירות, אז כאטש אפילו
¶3מ'געפינט זיך אין דער זמן פון גלות, איז באמת איז יעדער איד אינגאנצן א בן חורין, ווארום ער געהערט צו דעם אויבערשטן, און ס'איז ניטא אויף אים קיין באלעבאס אין זאכן פון אידישקייט, ווי באוואוסט דער ווארט פון נשיא דורינו, אז ס'איז ניטא אין קיין זאך פון אידישקייט איז ניטא אויף אונזקען באלעבאס, מערניט ווי דער אויבערשטער, דורך זיין תורה, איז אויף אונז ועל-הבית. און דא שטעלט מען אויך אויס דעם ערשטן יום-טוב פון די אלע דריי רגלים, נאך פאר די רגלים שלאחרי זה, הויבט מען אן פון זמן חירותינו, וואס דאס איז חג הפסח, און אין דערויף גופא הויבט מען אן דערמיט וואס די קינדער פרעגן די שאלות, אן דער מגיד דער ענין פון דער הגדה, און הויבט זיך אן אויך אין אזא אופן ווי דער מנהג ישראל, אז מ'זאגט דאס מיט א פריילעכן ניגון, ווי דער ניגון פון הגדה איז, און מ'איז ממשיך דערנאך די שמחה צוזאמען מיטן כס קידוש, וואס פאר דער אמירת ההגדה, און די ג'כוסיות וואס זיינען לאחרי אמירת ההגדה, און זיי זיינען אלע מתוך שמחה גדולה, ווי דער דין איז אין פראווען דעם סדר און פראווען די הגדה, אז ס'זאל זיין מתוך שמחה גדולה, נוסף אויף דעם מועדים לשמחה וואס ס'איז דא אין אלע ימים-טובים האט מען נאך אין זמן לחירותינו פון פסח א שמחה גדולה ביותר, ובפרט נאך אין דער אמירת ההגדה. און אין דערויף ווערט אויך אויסגעטיילט, און דערפאר איז מען דאך אויך פון די טעמים וואס צבאות השם מאכט מען איינע פון די הויפט אסיפות, פון זייערע, און וואס די אסיפות איז דאך די כוונה אויף אויסצייכענען זיך נאך מערער על צבא השם, דערמאנענדיק זיך דערביי, אז מ'האט אויף דערויף דעם כח ווען דער אויבערשטער האט ארויסגענומען אידן, בהוציאה אותם מארץ מצרים.
¶4און דערפאר איז אויך פארשטאנדיק פארוואס דעמאלט איז מען אויך מדגיש דעם ענין פון צבאות השם, דורך דעם צוזאמענקלייבן זיך דעמאלט אויך אלס צבאות השם און דערמאנענדיק דערביי, אז מ'דארף לערנען דעם אויבערשטנ'ס תורה און מקיים-זיין דעם אויבערשטנ'ס מצוות, וואס דאס איז אויך די אלגעמיינע אפלערנונג פון יעדער ים,
¶5דער יאר דארף אבער צוקומען נאכמערער אין חכמה בינה ודעת ווי אזוי אפצולערנען און ווי אזוי דאס אראפנעמען אין מעשה בפועל. און זיך ניט באגנוגענען דערמיט וואס ער טוט דאס פאר-זיך, נאר אויך ואהבת לרעך כמוך און געבן א צדקה אויב ס'איז דא ערגעץ-ווי א קינד, א אידיש קינד, וואס ווייס נאך ניט די גאנצע ברייטקייט און טיפקייט דערפון, געפינט ער אים און זוכט אים אויס, און זאגט קול דצריך ייתי ויפסח אפשר איז ערגעץ דא א קינד וואס אים פעלט נאך עפעס פון די זאכן וואס מ'גייט רעדן וועגן זיי אין דער סדר, אין דער הגדה, איז לאדט ער אים איין און בעט אים, אז ער זאל אויך קומען, ייתי ויפסח וייתי וייתי זאל קומען צוגיין און זיך זעצן ביים זעלבן תיש מיט אים און מיט זיין טאטן, און מיט זיין ממן און אלע צוזאמען פראווען דעם אידישן סדר, וואס דאס איז דאך דער סיפור די דערציילונג ווי אזוי מ'איז ארויס מעבדות לחירות, כולל אויך אז מ'האט אינגאנצן מבטל געווען אט דאס וואס דער יצר-הרע רחמנא ליצלן וויל, אז איד זאל פאלגן אים, זיין אן עבד ביי אים, זאגט מען אים, אז דאס איז א זאך וואס איז געווען בפרעה אין מצרים, אבער בשעת דער אויבערשטער האט ארויסגענומען אידן פון מצרים, האט ער זיי ארויסגענומען אויף שטענדיק, ווי דער מהרל זאגט, און אין אן אייביקן אופן, אז א איד קען ניט זיין קיין עבד, ווארום ער געהערט צו עבד מלך מלך ער געהערט צו דעם אויבערשטן, און דורך דערויף וואס ער האלט זיך בא דעם אויבערשטנ'ס תורה, און בפרט נאך אז ער געפינט זיך אין צריות השם און איז ממלא די ארדות אויף זדי פון דער תורה, כל יומא ויומא עביד עבידתי,", און טוט דאס בשמחה ובטוב לבב אט דעמאלט ווערט דאס גאר א פריעלעכער פסח, און גלייך פון די ערשטע נאכט פון פסח שטייגט מען אלץ מערער, הלוך והוסיף ואור, נאכמערער אין די צווייטע נאכט לאחרי זה, און נאכמערער אין די נעכט לאחרי זה, און נאכמערער אין די נעכט לאחרי זה, און נאכמערער אין די
¶6נעכט, אין די טעג וואס לאחרי זה, און די אלע זאכן ווערן באלויכטן מיט נר מצוה ותורה אור, מיט דער ליכטיקייט פון אידישקייט, די ליכטיקייט פון תורה ומצוותי.' און אט דעמאלט האבן די צבאות השם וואס זיי טראגן-צו זייער טייל, אריינברענגען נאכמערער פון נר מצוה ותורה אור, נאכמערער אידישקייט, איז זייערע הייזר, אפילו אז זיי זיינען בלאו הכי אידישע הייזר, און נאך מערער גאר שטארקע אידישע הייזר, איז צו גוט איז דאך ניטא קיין שיעור, איז יעדער קינד ברענגט אריין פון זיך נאכמער ליכטיקייט, נאכמער נר מצוה ותורה אור, און ווי מ'זעט דאס בפועל, אז א קינד רעדט מיט עלטערן ווערט דאס גלייך אנגענומען ביי עלטערן, אז זיי נעמען דאס אן און טוען דאס בשמחה ובטוב לבב, ווי דער קינד וויל דאס, און אז דער קינד פארלאנגט נאכמערער נר מצוה און נאכמערער תורה אור און פארלאנגט דאס זאל זיין אין מעשה הוא העיקר איז א זיכערע זאך אז די עלטערן טוען דאס.
¶7ווי מ'זעט דאס אויך אין דער זמן פון סדר און די התחלה פון סדר, אז גלייך התחלה הויבט זיך אן נאך דערויף ווי מ'לאדט-איין אלע קינדער ארום זיך, און אלע עלטערער ארום זיך, און מ'זעט זיך אלע אויס ביים זעלבן טיש, אט דעמאלט הויבן אן די קינדער, זיי הויבן אן צו רעדן, און הויבן אן צו רעדן, אז מ'זאל וויסן זיין, אז ס'איז דא א גאנצער יאר, מ'דארף אבער וויסן זיין, אז איצטער קומט א ספעציעלע צייט וואס נשתנה הלילה הזה מכל הלבות און פארשידן ארטיק, אין פיר פארשידענע זאכן מיט די אלע רמזים וואס אין דערויף איז, און דאס ווערט דערנאך פון דער ערשטער נאכט פון פסח ניט גענומען אויפן גאנצן יאר, און דעם גאנצן יאר איז דאס ניכר, אז דאס איז אונטער דער השפעה וואס די קינדער האבן נאכמער צוגעגעבן, נאך מערער וויפל די פא טערס מיט די מוטערס מיט די באבעס מיט די זיידעס האבן געטאן, האבן די קינדער נאכמער צוגעגעבן, און גלייך ביים אנהויבס, און גלייך מיט א לעבעדיקייט און מיט א פריילעכקייט און מיט א חיות, און אין אן אופן אז דאס איז דערנאך באאינפלוסט דעם גאנצן מהלך, דעם גאנצן רעדן און די פארענטפערן פון דער הגדה מיטן סדר,
¶8טאג אינדערפרי פון דעם ערשטן טאג פסח, און דערנאך דעם סדר פון דעם צווייטן טאג פסח, און די טעג לאחרי זה, כולל אויך חול המועד פסח, וואס דאס איז דאך חול המועד פון דעם יום-טוב וואס קומט נאך דער צוגרייטונג, אז מ'האט שוין געפראוועט דעם ערשטן סדר, און דערנאך געפראוועט דעם צווייטן סדר, און דערנאך אויך געהאט א טאג ווי אין היינטיקן יאר שבת, ובכל אופן, געהאט נאך דערויף טעג פון חל המועד, איז דאך פארשטאנדיק, אז אפילו אז ביי אים קומט דערנאך א חול א וואכעדיקער טאג, מאכט ער אויך פון דעם וואכעדיקן טאג אז דאס זאל זיין א מעיד, אז דאס זאל זיין א יום טוב, א גוטער טאג, גוט מיט נר מצוה ותורה אור, מיט די אמת'ע גוטסקייט, וואס דאס איז אין טוב אלא תורה, און דאס שטעלט דערנאך אוועק דעם קינד פון צבאות השם, אז ער זאל דערנאך פירן זיך. די טעג פון פסח וואס זיינען נאך דא, איז דאך אין זיי אויך דא חל המאה, דערנאך איז אויך דא די צוויי טעג פון יום-טוב אין חוץ לארץ, און איין טאג יום-טוב אין ארץ הקודש, און דערנאך קומט אויך נאך וואכעדיקע טעג, אבער וואכעדיקע טעג וואס קומען נאך די צוגרייטונג פון די ביידע סדרים, און נאך די צוגרייטונג פון דעם שבת ווי אין היינטיקן יאר, אדער על כל פנים די צוגרייטונג פון חל המאיד, און דערנאך נאכמער די צוגרייטונג פון שביעי של פסח און אחרון של פסח, וואס דעמאלט רעדט זיך וועגן דעם ענין פון דער גאולה האמיתית והשלימה, וואס דאס איז אויך וואס מ'רעדט אין שביעי של פסח וועגן קריאת ים סוף ווי ס'איז געווען כימי צאתך מארץ מצרים וואס דאס איז געווען אין שביעי של פסח, און ערשט דערנאך דערמאנט מען, אז כימי צאתך מארץ מצרים אראנו נפלאות. און בפרט נאך אין חוץ-לארץ מאכט מען דאס אין א באזונדער טאג, מיט א באזונדער הפטורה, מיט א באזונדער אריכות הביאור, מיט א באזונדער סעודה
¶9א סעודה פון משיח צדקנו, כמדובר כמה פעמים. וואס דאס היילט נאך מערער צו והוא העיקר, אז דורך די אלע זאכן וואס די אידישע קינדער בכלל און צבאות השם במיוחד פירן זיך ווי צבאות השם קומט-צו שלא בערך אין מעשינו ועבודתינו אין די ענינים פון תורה ומצוותי האלט דאס נאך מערער צו דעם ענין קירצער מאכן דעם גלות, און היילט נאכמערער צו, אז ס'זאל קומען די גאולה האמיתית והשלימה תיכף ומיד ממש, עד כדי כך, אז מ'איז זוכה אז זכו אחישנה, און בפרט נאך אז שוין נאך כלו כל הקיצין איז מען זוכה, אז נאך חול המאיד זה קומט משיח צדקנו, און מ'איז ממשיך דעם חול המאיד, און דערנאך שביעי של פסח, לארץ אחרון של פסח, און אויך אין ארץ-ישראל, ווי אחרון של פסח די ענינים זיינע וואס מ'פראוועט אין שביעי של פסח אין ארץ-ישראל, כולל אויך די סעודה פון דוד מלכא משיחא. און דערצו גרייט מען זיך שוין בשעת מ'קלייבט זיך צוזאמען אלע צבאות השם אין א ריבוי, איז דאך פארשטאנדיק, אז דער יצר-הרע ווערט אינגאנצן פארטריבן, און נאכמערער מ'פארברענט אים צוזאמען מיט דעם חמץ וואס מ'האט פארברענט ערב פסח, ווי מ'זאגט אין דעם יהי רצון אז אזוי פארברענט אויך דער אויבערשטער דעם יצר הרע, במילא פארשפארט מען גאר אליין האבן די טירחא, דער אויבערשטער טוט דאס אויף און באקומט בכל לבבך אז מ'דינט דעם אויבערשטן מיט דער גאנצער הארץ, ווארום קיינער איז ניט מבלבל, ואדרבא ס' ווערט דער ענין פון אתהפכא חשוכא לנהורא און ס'ווערט איבערגעקערט דער חושך הגלות, על דרך ווי דער חושך פון יצר הרע, ווערט איבערגעקערט דער גלות, אז ס'ווערט א גאולה שלימה נאך מערער ווי ס'איז געווען די גאולה ראשונה, ימי צאתך מארץ מצרים ווי גערעדט מערערע מאל.
¶10און מ'האט גלייך שוין די גאולה האמיתית והשלימה אין חל המועד פסח פון תשמ'ט, נאך דא אין חוץ-לאריז, און דערנאך אין מנני שמיא געפינט מען זיך גלייך אלע צוזאמען מיט משיח צדקנו, יעדערער מיט אלע זיינע קרובים ומשפחות, אין ארצנו הקדושה, בירושלים עיר הקודש, און דארטן גופא אין מקדש השלישי, וואס דארט טוט מען אלע ענינים, כמצות רצונך און דארטן גופא האט מען הוראה כל זכורך פני הוי'אלקיך אז מ'זעט ועי'עיניך רואות את מוריך אז ס'ווערט לא קניף עוד מוריך און ס'ווערט אדרבא ווי מ'זאגט אין ויהי בינתי הערון פון פסח, פון יום טוב פסח, און דערנאך ווערט דאס אזוי נמשך אין אלע ימים תורה, ונחל אב רוח הוי רוח חכמה ובינה, רוח עצה וגבורה, רוח דעת ויראת הוי וואס דאס שטייט אין דער נבואה צום ערשטן מאל אויף משיח צדקנו, דערנאך האט מען מתקן געווען רבנן און תורה, און ס'איז געווארן דער נוסח, אז יעדער איד זאגט דאס אזוי, אז אנהויבנדיק פון חודש פסח, וואס דאס איז דער ראש השנה לרגלים, ווערט דאס דערנאך אזוי אויך נמשך אין די ימים טובים שלאחרי זה, איז יעדער איד זוכר, אז אויף אים איז נאך רוט אויף אים, על דרך ווי ס'וועט זיין דערנאך בא משיח צדקנו אין תכלית השלימות, רוט אויף אים בכל יום-טוב ויום-טוב, אפילו אין זמן הגלות, און אפילו אין דעם יום-טוב פון פסח פון פריערדיקע יארן און אין דעם יום-טוב פון פסח פון דעם יאר, די ערשטע טעג יום-טוב, איז אויך האט מען אויך געזאגט אין תקנה לויט תקנה פון תורה, אז יעדער איד זאגט אויף זיך ונחל אב רוח הוי רוח חכמה ובינה, רוח דעת וגבורה און רוח חכמה ויראת ה,"' אז דאס איז נאך אויף אים פון לשון מנוחה, אז ער באקומט דאס אין א
¶11אופן של מנוחה, אפילו ווען ער פילט דאס ניט, אבער ער האט דאס, כמדובר כמה פעמים, אז בשעת א מענטש האט א גרויסן פארמעגן, איז ניט אזוי נוגע צו פארשטייט ער וואס ער האט, און דער עיקר איז אז ער האט דאס, און דאס איז זיין פארמעגן, און דאס איז זיין זאך, און דאס איז זיין חכמה און זיין בינה און זיין דעת און זיין יראת ה מיט אלע פרטים, ווי אויסגערעכנט אין די ויהי בינתי'הארון, אין דעם פסוק. און דאס ווערט אזוי דערנאך אויך נמשך אין דעם המשך פון חול המאוד פסח פון תשמ'ט, על אחת כמה וכמה אז דערנאך קומט ווען מ'דערמאנט די קריעת ים סוף פון שביעי של פסח, וואס דעמאלט איז דאך כל העסק איז כאילו ווי דאס פאסירט נאכאמאל פון דאסניי, ובפרט אז מ'האפט דאך און מ'איז זיכער, אז דער אויבערשטער וועט מזכה זיין און מצליח זיין, און ס'קומט גלייך משיח צדקנו האט מען שוין על דרך ווי ס'איז געווען אין קריאת ים סוף, אזוי אויך ווי ס'וועט זיין לעתיד-לבוא בנוגע צו נהר פרת, אין צוגאב צו די ענינים ווי זיי וועלן זיין אין קריאת ים סוף, ווי דערציילט אין דער הפטורה פון שביעי של פסח און אחרון של פסח.
¶12ועוד והוא העיקר, אז מ'האט די אלע ענינים, בפרט נאך אז מ'געפינט זיך אין א מקום קדוש וואס מ'דאוונט דארטן און מ'לערנט דארטן און מ'האט ערשט געדאוונט תפילת המנחה, וואס דאס איז דאך א תפילה מיוחדה, וואס אפילו אליהו הנביא איז נענה בתפילת המנחה אז דער אויבערשטער וועט ממלא-זיין מילה משעלותינו לטובה, און ברענגען גלייך שלא עיקבן אפילו כהנים עין דער גאולה האמיתית והשלימה, און מ'וועט ממשיך זיין דעם רעדן און דעם צוזאמענטרעפן זיך וכו ביז אין ארצנו הקדושה, כמדובר כמה פעמים. ועוד והוא העיקר, אז מ'גרייסט זיך דאך ווי מ'איז מסיים אין דעם ענין פון נתינת הצדקה, אויך דערנאך אויף מוסיף-זיין צדקה מדיליה, ומתוך שמחה וטוב לבב. וואס דאס היילט נאכמערער צו די גרעסטע צדקה פון דעם אויבערשטן, וואס ער גיט יעדער אידן און אלע אידן און אונז אלעמען צוזאמען די צדקה פון גאולה האמיתית והשלימה.
¶13ספעשרי אין צבאות השם, אין די יו-טוב בפסח, א.
¶14פות אנדערש וואס פוט טאגער, ווי די סיין טייבל, ווי די פאטער-און דערמאנען גרענטפארדער און גרענמאנדער, און אין אנדער פלייס, ווי ווי ער טיטשער זאלס סיט ידים א רא ון די טייבלס און סו פארט. די סייענדיק פון יס וואס פוינט אויס די אימפ טאנסט פון י'שבט ה'תשמר תב. וואס זיין פסח, ווען עבד מצרים, די תורה זייז, און די תורה קול זייז, אז צבאות ה'הוציא ה'את פני ישראל על צבאותם. אין אדער-ווארט וואס דאס איז אין די רעדזשמענטס. ווי ס'איז די ארמי רעווי וואס סימס ווי איז אן עם חכם און ווי איז פי פל אויף אינטעלעשענץ, ווי עד-מולט to אי ט סעד און ווי עד-מולט to די יום-טוב, און ווי טריי to understand, אין א בעטער ווי אין א ביגער ווי, how we can bring everything down, in our everyday life. און בין דעם קינדל אסטאר עסקינג די קו עשטן, ווי ער דער הויבט וואס טו, but they're asking factual questions, they're not just asking סתם קעשטענס אין theory, but they want to know down-to-earth, ויתפקבוד כולנו מסובים, נאר ווי ראל רעקליינען, און די צבאות השם איז אל מסובים, און ויתפקבוד כולנו, ויתפקבוד עליו אות, נאר ווי ראל אויף די יום-טוב אויף חייכות,
¶15פרידעם. איז די אויבערשטער אין דערויף תורה, נאבער אלס איז דער בעל-הבית אויף ראש.
¶16עתו אלרי ערעדי סיינג די ניגן, דער קידוש, וויט א גרייט דייל, אויף שמחה, און ס'איז צמחה וגדולה, אין עדישאן צו די מידה, עווערית יום טוב יהפתא ווי בשמחה, ביי יום טוב ופסח איז אן ארץ שמחה, אדער צמחה וגדולה בקר זמן חירותינו. This איז די טענה ווי טעל די הגדה, ווי רעלייד די גרייט מי רעקל זר ה'יוסברך דיד פאר אוס, זו ווען ווען וועט סיבת ה'מי קא ראלי ים פסח? די איז for them to be able to excel, and they should have the כח, and they should remember that יוציא עושה מארץ מצחיים, that we thank די עבנות של עולם, that we were the ones that we were there, that we were able to go out of מצחיים, and we remind ourselves of the importance of learning גד'ס תורה אין מצוות און פולפילן גד'ס תורה אין מצוות, and each year we must add the פועל, אין מעשה בפועל, not to be happy alone with the fact that we had it, we did it, we're doing גריית אלס, but no, ויהבת לרעי אחר כמוך וגברי פסיקא אלץ, סמדברי סונגרי לערן כמה אין וואס דאס, און ווי סענברי דאס נא, ביי די קרבן פסח, און ווי ער זעט א קיד, ונבך דאס נא, יראה בארטי ווי יום טוב בפסח, לערן כמה סיפור דאס, ווי דארף עמילי ביי די סיין טעבל,
¶17נאך די סטארי אויף מעבדת לכא חווי לכא חווי איז אז ווי קיין אויף סראווערי אינטו פר ידם. און די ס איז די טי ם ווען עס קומט א מיום-טוב על פסח, ווען מבטל יוצא לך אל תוגבי. עס אבסלוטע לא פא וער וואס סו-עבא, ענ דו ווי טעל אים, אז אין מצחיים ווען פרער וואס דער, דארט טוק איז אויף א ווערי וואנדערס וויי,
¶18און ווי איז דאס? דערנען, ווי ברענגען די לייט אויף די מצוות, און די לייט אויף די תורה, אינטו ערענט ווי ערשטען ווי? צבאות ה'האב דער טשאב, די פעה איז די וואנענט ווי, אויף די עד אין די ני' מצוה ותורה אהל, אנטו ברענגען מור אידישקייט, איבער ווי קאן פון א שוהו שם און האסט קען דאס זיין ניט ווי, דער ס'איז נא דער גריר דער המענטשער קען דו ויט, וואס דער רבי ז And then when he comes to his parents, and he talks to his parents, parents accept him, and we understand it, and they do whatever the child wants, because they're happy to see, that he is a kid who is fulfilling מיני המצוה בתורה אהם, די דוינגעט פון אים! מאבהי יו קען טאג א קיד אט? גיב אים סאמפן אין א זא מלך, גיב אים עפעס אפ, בנאנא און סאמפן. Anyway, we גאט די בנאנאס, סענד די בנאנא אפ דער.
¶19און ווי סי דאס רייט אויף דער בענינער אויף דער סאדע, וואו ער אי רעבארי איז אויבער צו סיט א ראון דער טייבל, און די קידס פעגינט טו ספיק און טו זיי, , and they'זיי זיי, now comes the new מעלה טהרה, new time, נשתנה הלילות, the גדלות האט בן changed, in four different ways, and they'ספיק פון פסח, פון the entire year, and this should have, from the סדר, it should have the influence on the kids with which they would come to add these things, and then, זיי נשתנה, ווער עס ב קיין דיפרענט די אינפלו אנס ווען ס'ווען בן די פערנט'ס און בלן די גרענט-פארנטס, רייט וטרע ביי בגינענג פון די סדר, און ווי סיט אין ווי די דו וואס דאס וועט זיך חיות ווי דאס פארברע, און די די ה בן און דס האט א קומענטסט אינפלו אנס. ס וס וועט סעס דרך רבי, אשפ עשר פון י'שבט ה'תשמ", פסח, די פרסט סעד גני'פסח, און ווען יו'האפ די סעק ן סעור, און ווען יו'האפ די ני עדה זלמן למילא, די נינא בטוני הרע שבת, און די עפער די וועגטו וועל סו האבן סיבור, א וויט די אין-בטוין, זו דער דער בכם זה מיד, דער דער בכם זה חול, פון א פלעין עדרי דעי, איז בכם זה מיד איז בכם זה יום-טוב, און דאס איז בניו מצוה ותורה אוהב, און אין טוב אלא תורה, דו וועסט נא בארער פינקן ווען תורה.
¶20so then the children of צבאות השם, and they are the ones who take along this lesson from themselves, they have their כינוס, and put their חיום אינטו די דער דעות פון חל המאיד, און דערנאך אין די סעקנד דעות פון חל המאיד, און דערנאך איז די הכנה, צו דער נעקסטער, וואס ס'וועט זיין ביום יצא, and tomorrow we'סטיל האבן דער דער וחל המאיד, איז דערנאך וואס ער האט געבן שביעי של פסח און אחרון של פסח, ווען ווי סעלעברייט און די גאולות שלימה ואמיתית, דע רבינו שלמה, split around sea אין שביעי של פסח, און ער זעט אויבער כמה יצאתך מארץ מצרים הן נהרה הנה נפלאות, אז די די וועט ווי ווי ווי 1 אויף אריף אייטש, איז די רבינו שלמה איז שוות פון דאס, זעט דער רבי, און בפרט אין חוץ לארץ, אין ארץ ישראל, איז אריין וואנען די וואן טעי די שביעי שלפסח אין אחרון שלפסח איז די סיי די סיי די ך ן י, אין חוץ לארץ, ווי האב שביעי של פסח, און ווי האב אח של פסח איז די נעקסטער די, ווען ווען האבן די סעודה של משיח, און ס'איז דא סעפער די, ווי ס'איז סעפערט אפטה און דו כל הדרי'פינג אלץ, ווי אז דאס איז ווי לקומפיש.
¶21דאס ספידס-פאפ וואס די חילדן וואנט, וואס די צבאות השם וואנט, דאס עס שוין בי במעשינו ועבודתינו, ווי שוין דער רבינו של אלם שתוגס וברי ארף גלות. און די גלות שבידי גאולה האמיתת פאר שלמה בככו ממש. איינצעסט דאך אבער דארף זכא?
¶22פזר וויל ווי סעלעבריינען ווי די סעודות דוד מלכא משיחא, ווען ינער איז ווי ער גענען אידן סעודה אויף דוד מלכא משיחא. זאגט ווי פראפיער זיך נאר! און די יום-טוב הפסח איז שוסט לייקער הפסח, דאס יענער וועט העפען אין אן ער הפסח. שש! ווי ברענט בחמץ, און יהי רצון וועט יו זיין ווען יו ברענט בחמץ? יא ברענען אפ די יצא-הרע פינישט... וי ברענט אים אפ ווען ווי ברענט דער חמץ פסח? דער סעט נא יצא-הר עליו, ה'איז גאן, פארגאטן, all-או ט. ווי יז דער אויבערשטער דו דעס פאר א וס? דער אויבערשטער ברענגט דאך יצא-הר אפ, ווי יז אי דו דיס? היא סאפס דאס א זי זאב, because what good? דער רבינו שלאים סאזט אז וויר סערפינג אים בכל לבך, ווי רהל-הארט, אהל סאול, אהל נשמה, איז ואתהפכא חשוכ הנהורה די רבונו שלא רום turns over פון דארקניות פון דער חושך הגלות, פון דער דארקניות אויף די גלות איז שוין די לייקניות אויף דער גאולה, די לייד אויף די גאולה, just לייך ווען י'ברענגט די גאולה די גאולה, ווען י'ברענגען אויף די חמש און י'ברענגע אויף א יצא עלה איז ס'איז א וואנדערפול פינוט, you got no-ווארער-טו, have nothing to worry'about, because ס'איז פרי יזי ווען to be מקיים תורה ומצוה, נו ווי דער די clouds of heaven, ווי וויל take us across to ארץ ישראל ווי משיח צדקנו, און ווי ווי ער פעמיליש ווי כלל ישראל ווי גוט ארצנו הקדושה טו ער הולי לנד, כפשוטו של ימיר הקודש, ווער ווי ווי זוכט תסי דעם מקדש השלישי, דער בית המקדש השלישי, אז מ'וויל בי עבל טו פולפיל די מצות אויף ה', כמצות קציניך, like דער אויבערשטער וואנט דאס, אז ער וויל בי'ראו כל זכרוך", אז מ'וויל בי עבל טו סעי און בי סעי ן, ואיידע רבינו של עולם.
¶23And this will bring about, after what we say, in the head, in the נב תורה, ונחל עליו רוח ה,", ס'איז דאס אין רוח ה,", עצה גבורה ודעת ויראת ה,", דעת ומיות ה,", בקרוב ממש, איז קומען טויביר אז די רבינות של עולם וועלן רעסט-אפאן אייטש און ערי שם נאר דו רוח ה,", דער ספירט אויבער דער שמי וזבח, די שכינה, and we will have עצה, and we will have גבורה, and strength and wisdom and fear of השם וזבח, אז די רבנים וועלן מתקן, אז ווי שויט בייבל, ווי שויט זיי דאס, און ווי שויט ריטש-אפטו דיסט פאזישיאן אין לייף. איז דערפאר ווערט דיסטער, הוח השם, בנחה עליו ורעסט-אפאן אייטש און אבער יום-טוב הפסח, אבער אין אבער יום טוב, אין דער טעמא וואס די גלות, אל והיר, און בפיום יום טוב, עס ווי סא ווי סא ווי פסח. מצות. So, דער קנה אויף די תורה איז, אז וישוצין את השלב פון ונחה עליו ולוח ה'פון וואס דער רבי טייטשט, ונחה, דער נחה מינט שו רעסט, וואס דער טייטשט ונחה פון די ווארד מנוחה, ווער דער טשוט בי אין א רעסטפול וועי, ווער דער ווי אזוי וויל בי עבל to אנטזשי די מנוחה פון ונחה והשם יסבח, and we'וויל האבן ט, and we'ויל אנדעסטיינד אז ווי ווי די פארשענע ט וואנ that די אויבערשטעג אויבעט טו.
¶24תוכה תסי אין דאס-דעות קריעת ים סוף, די ספליטינג אויף דער רעד סי אז איז ווי מיצט שם נאו ווי וויל אל צו סי ונהא פחתא וואס ס'איז דא הוספה אין שביעי של פסח, און דער סינטש ווי איז נאו אין א מקום קדוש, ווען ווי דאווערן, און ווי לערנט, ווי דזאסט אווערן מנחה, אין אליהו נענה ותפילת המלכה, אליהו הנהבה, ווי זענטער דער תבילת המלכה, ס ווי תשבי ולא עקפ כהרף אים, that we've died should'ן הולדתיר, אן עקסטער סעקענד אין די גלות, but take us out אויף גלות בכלו ממש, און ווי שוין זוכה תשי, דערווער ווי בי ממשיך די גאולה שלימה, בלתי ארץ ישראל, ביי אות אלתו, און ווי דער ווי דער ווי ווי דער וואס וויל ענד ווי דער ענין פון צדקה, און צו דערמאנער דער רבי גיבן דאס, ווי ער א ן צדקה, תה גיף, בקוז צדקה איז וואנענט די ניטא, און דער רבינו שלא וועלן אויך האבן א גאולה שלימה ואמיתית בטחב ממש!