טקסט

¶1אנכי הוי'אלקיך אשר יהי תשיחה מארץ מצריים וברית עבדים וואס דאס איז דאך די התחלה פון עשרת הדברות, וואס זיי זיינען דאך געגעבן געווארן אין מתן תורה בתחילתה, לאחרי ההקדמה וואס ס'איז געווען חג השבועות בחמשה בסיון, וואס דעמאלט האבן די אידן אויפגעטאן דעם שעה שהקדימה נעשה לנשמע ביז וואנענט אז בב�לאכי השרת און הוכתי החירו בכל אחד ואחד שני כתרים, אחד כמגד מעשה ואחד כמגד נשמע איז דערנאך געווארן גלייך ביום שלאחרי זה די אמיתה מארטן תורה וואס זי איז באשטאנען אין דערויף וואס דער אויבערשטער איז געווען דער אני המתחיל וואס איז געווען די התחלה אנכי האלקיך אשר תשינך מארץ מצר אל. ידוע אין דערויף די התחלה פון כמה מאמרים רבותינו נשיאינו, וואס מיט דער התחלה, מ'ברענגט גלייך אראפ, אז ס'איז דאך דא די שאלה הידועה פון גדולי ישראל, וואס לכאורה האט מען געדארפט זאגן אויפן אויבערשטן דעם ענין, ואשר בראתי ארץ לשמים וארץ בראשית בראת אלקים את השמים ואת הארץ וואס דאס איז דאך א ענין פון אתהוות מאין ליש, וואס דאס איז דאך דוקא פון דעם וואס אין לו סיבה וילוחסרי שלום שקדמה לו, תמוז איז דוקא פון עצמות און מוז קען ווערן די התהלות פון עין, ביז וואנענט אז דאס ווערט א יש האמיתי, און דא קלייבט מען אויס דעם ענין פון ניסים, און ס'איז דאך געווען כמה ניסים לפני זה וכמה ניסים לאחרי זה, משא'כן דער ענין פון בריאות שמים וארץ, בפרט נאך על פי תורת הבעל שם טוב, אז דאס איז אן ענין וואס איז דא בכל רגע ורגע ממש, ווערט די אתהוות מחדש מאין לייש ממש, במילא איז דאך אויך פארשטאנדיק, אז דאס ווערט אויך פונקט ווי ס'איז געווען דעם ערשטן מאל תפק מיט דעם פון ממי וואס הן לא סיבה וילא וחס שחד מלאו חס משלום, איז דאך לכאורה דער ענין פון מתן-תורה, וואס דא ווערט דאך געגעבן דער כח,

¶2ס'זאל זיין דער בכל יום ויום יהיו עיניך חדשים ממש, און ניט נאר בכל יום ויום נאר בכל רגע ורגע, איז דאס פאסט דאך דוקא צו דעם ענין פון התאהבת יש מאין, וואס דאס ווערט דאך אויך געגעבן דוקא פון עצמות ומהות, כאמור אין תורה און מבואר בארוכה אויך אין שער היו און אין ספר תניא קדישא אין שער היחוד והאמונה, וואס ווי ס'איז בתורת הבעל שם טוב אויף לעולם הוי'דברך נצב בשמים, אז דאס איז תמיד מוז זיין די כח ההתהוות בכל רגע ורגע, און מ'פארבינדט דאס אויך, כמבואר בכמה ספרים, אז דאס איז אויך די התחלה פון דעם רמב ם בספרו, אז מ'הויבט זיך אויך אן, אז ס'איז גלייך מיטן ענין אז מ'זאל וויסן זיין, אז ער איז דער מצור מצאו האמיתי און האמיתית איז מצאו נמצאו כל הנמצאים, וכמדובר כמה פעמים, ווי ער איז דערנאך אויך מסיים, אז לולי זה האט קיין ענין קוו ציאות ניט, וואס דאס איז דאך דער ענין נאר אין אותיות פון הלכה, דער זעלבער ענין ווי דאס ווערט אויך אראפגעבראכט אין די מאמרים.

¶3יש לומר אויך אין א מאמר המוסגר, אז מיט גופא וואס מ'שטעלט דאס אריין אין תורה ווערט דאס אויך א חלק פון תורה, כמדובר כמה פעמים, אז אין תורה איז אלע ענינים אין תורה זיינען מקצים והתורה זו לא תהי מוקלפת און אין יעדער ענין פון תורה ווערט דאך דאס אן עיקר אין אמונה, אז יעדער ענין אין תורה, על אחת כמה וכמה אזא ענין עיקרי ווי בריאות שמים וארוז, וואס דאס איז דאך אויך די התחלת פון התורה עצמה, פון כל התורה כולה, אף על פי וואס מ'שטעלט גלייך אריין אין דערויף די שאלה אז להאיר להאיר ראוי להתחיל את התורה נאר דוקא ניט פון אן ענין של תורה ומצוותי, נאר פון קדיש, פצוה הראשונה, אף על פי כן איז דאס קו פא אבער, וויבאלד אז דאס ווערט א חלק פון תורה, איז דאך אויך נעמט מען אריין אויך אט דעם ענין וואס בראתי שמים וארץ ווערט דאס אויך אריינגעשטעלט און אויך אין דעם פסוק פון די עשרת הדברות, נאר וואס דען? דאס איז אין תורה שבעל-פה, און ניט אין ענין פון מסקנא, משר כן אניך הוי'אלקיך אשר הוצאתיך מארץ מצרים, וואס דאס איז דאך די תורה שבכתב אין חלק פון עשרת הדברות, וואס אף על פי וואס אין די עסיד לוחות איז געווען אויסגעקריט אפילו כל מה שתמיד ועתיק עתיד לחדש אבער בפשטות איז דאך דארט געווען תר'ג' אותיות ביז תר'כו' אותיות, כנגד התורה ומצוותי און גלייך די התחלה איז אנכי הוי'אלקיך אשר הוצאתיך מארץ מצרים. וואס דורך דערויף אויך ווערט דערנאך אויך, ווארום מ'זאגט דאך אז מה להבן באימי ובירא וברפת ובזיע אזוי איז אויך געגעבן געווארן יעדער אידן און אלע אידן דער כח, אז ס'זאל זיין ווי מ'זאגט דעם דיוק אין עשרת הדברות לפני זה נאך, אז וידבר אלקים את כל הדברים אלו לומר וואס וואס איז דא שייך זאגן לומר לאחרים בשעת אלע אידן און אלע נשמות זיינען געווען בשעת מתן תורה און האבן דאס אליין געהערט פון וידבר אלקים

¶4האט זיי דאס אליין געהערט פון דעם אויבערשטן אליין. און מ'ווייער אויף דערויף, אז דער ענין פון לומר איז, אז א אידן איז געגעבן געווארן דער כח, אז בשעת ער זאגט אנכי הוי'אלקיך אשר הוצאתיך מארץ מצרים איז ווערט דאס די זברים האלה אשר דיברי הוי'אלקיך בשעת מתן תורה, און אין אן אופן לומר, אז גלייך דעמאלט איז שוין געגעבן געווארן אין דעם ערשטע רגע פון דעם מתן תורה, און נאך קודם לעבד די דיבורים פון מתן תורה, און פאר דעם ערשטן דיב און עשרת הדברות, איז שוין געזאגט געווארן אין תורה תורה אור דער ווארט לומר אז דאס גיט יעדער אידן דעם כח, אז ער איז יושב וקורא ושונה, על אחת כמה וכמה אין עשרת הדברות עצמם און אין תחילת עשרת הדברות, ביז פון דעם ערשטן דיבור, וואס אין דעם ערשטן דיבור זיינען דאך נכלל די ערשטע צוויי דיברות, ובפרט אין דעם ערשטן דיבור איז נכלל נכללים כל עשרת הדברות, במילא אויך כל משתלמיד ותיק עתיד לחדש. וואס אט דאס ווערט צוגעגרייט דורך דער הקדמה פון נעשה לנשמע, און ווי מ'ברענגט אויף דערויף אראפ די דוגמא, אז משל בני מדינה, וואס זיי האבן געגעבן דעם מלך המדינה ג'כתרים, נטל כתר אחד לעצמו שני כתרים סמם בראש בניו בראש אנשי המדינה, וואס דאס איז החד כנגד נעשה והחד כנגד נשמע, און דאס חרדט זיך איבער הימים האלה נזחרים ונעשים מידי שנה בשנה בכלל, עאכו כמה וכמה אין דעם זעלבן טאג און אין דעם זעלבן רגע, ובפרט ווען מ'לייענט די עשורת הדברות, וואס דערפאר איז דאך אויך דער דיוק, אז מ'דארף זיין, אז האנשים ואנשים וטף זאלן הערן די עשורת הדברות ווי זיי ווערן געלייענט בציבור, ברוב עם הדת מלך

¶5א בית הכנסת, וואס דארט איז דאך דער ענין פון כאמור, אז ס'ווערט מה להלן באינו וביור וברתת ובזיע אף כאן, און דער טעם אויף דערויף איז דאך דער אלטער רבי מפרש, דערפאר וואס דאס קומט דער זעלבער ענין מיטן זעלבן שטורעם, און אדרבא משנה לשנה איז דאך מעלין בקודש איז דאך פארשטאנדיק, אז ס'ווערט אלץ מערער צוגעגעבן אין די אלע ענינים, על אחת כמה וכמה אין די ענינים עיקריים. וואס דאס ווערט דערנאך אין דער הכנה לזה, כאמור, ווי פאר ס'טאן דעם מעשה התחתונים, בדוגמא ווי דער יום חמישי בסיון איז דאך דער ערב פון יום ששי בסיון, וואס דעמאלט בששי בסיון איז געווען דער ענין ניתנה תורה, ווי דער אלטער רבי מסיים די הלכות פסח און הלכות שבועות בשולחנו הזהב, איז דאס אויך געווען על ידי ההקדמה בערב פון שבועות ביום החמישי, וואס דעמאלט איז געווען די הקדמת מעשה לנשמע. וואס אזוי איז אויך בשעת הימים האלו נזכרים, און ווען זיינען זיי נזכר, אז מ'שטייט אין דעם טאג פון חמשה בסיון, און אט דעמאלט דערמאנט מען דאס, און ווי דערמאנט דאס ברוב עמו, בית שמקדלין בו תורה און בית שמקדלין בו תפילה, בית שמקדלין בו מעשים טובים, און צדקה וואס אויף דערויף האלט זיך די גאנצע וועלט, ווי די גאנצע וועלט האט זיך אויך איינגעשטעלט שקטא ארץ ירא ושקטא ושת אידן איז געווען די מתן-תורה און זיי האבן גענומען תורה, ובפרט על ידי וואס ער איז בנינו עורבים בעדינו דורך די קינדער וואס זיי זיינען ערוך, אויך ערוך ווי דער נשיא דורנו ביידע אפטייטשן, און דאס איז פון לשון זיס און דער לשון פון ערבות און אויך דער דריטער אפטייטש, אז דאס איז אן ענין של ערבות, כמדובר ומוסחר כמה פעמים, על אחת כמה וכמה אז ס'ווערט דער נעשים ביתר שאת וביתר עוז, אז מ'געפינט זיך אין א בית הכנץ שמגדלין בו תפילה און אין א בית המדרש שמגדלין בו תורה, אז תורה שטייט אין דער אמת'ער גדלות איז פארבונדן אויך מיט א בית, וואס בית ווערט אנגערופן אזוי

¶6תורה, און דערפאר איז אויך ווערט א קיום פון יעדער בית בישראל איז פארבונדן מיט תורה, וכמדובר כמה פעמים, איז אט דעמאלט ווערט דאס אויך א בית שמגדלין בו תפילה, וואס תפילה איז דאך כולל אלע צרכים פון א אידן, סיי די רוחמים און סיי די גשמיים, און א תפילות האט מען די הבטחה, אז בשעת מ'איז זיך מתחבר מיט דעם צו וועמען ער איז מתפלל, איז א זיכערע זאך, אז דער אויבערשטער ממלא תפילתו, אויך די תפילה פון הקדמת נעשה לנשמע, און די תפילה ערב שבועות, אז זאל זיין דער מתן תורה ביתר שאת ויתר עוז אין אן אופן, ביז וואנענט אז ס'ווערט אויך אזוי אין קבלת התורה ביתר שאת וביתר עוז-אז פון יעדער שבועות קומט-צו שלא בערך, ושלא בערך כלל וכלל, צו די שבועות'ן און קבלת התורה, ווי ס'וויל געווען אין די שנים לפני זה, ווארום דאס איז דאך חדשים ממש. און ס'איז פארבונדן אויך ווי דאס ווערט אויפגעטאן אזוי אין בריאות העולם, לויט די שאלה אין די מאמרים, אז לכאורה האט מען געדארפט דאס גאר אוועקשטעלן, אשר ברא שמים וארץ ווערט דאס א שאלה אין תורה, וואס איידער מ'זאגט דעם תירוץ איז אט דעמאלט איז דאס א חלק תורה וואס אין לפרחות איז ווערט דער אפלייג, און ס'פועל'ט אזוי אויך אויף אין וועלט, אז ס'ווערט ניכר אין וועלט, אז ווי אזוי די בריאה איז מאין ליש בכל רגע ורגע מאין ממש צו יש ממש, ביז צו יש האמיתי, וואס דאס ווערט אויפגעטאן און נתגלה, אז דאס שטייט בגילוי דורך פעולה פון יעדער אידן אין עבודת הבירורים שלו, וואס הויבט זיך אן על ידי הקדמת נעשה לנשמע, וואס אזוי דארף זיך זיין דער צוגאנג אין עבודת אדם עניני בראתי לשמש את קוני הויבט זיך אן די התחלה פון נעשה צו דעם בעל הרצון, און ערשט דערנאך קומט מען אויך צו נשמע להבין, ביז אין חכמה בינה דעת, כמדובר כמה פעמים.

¶7און ס'פרייט נאך, אז מ'פארבינדט דאס אויך מיטן ענין הצדקה, ווי דער אלטער רבי זאגט דאך אויך אין תורה אורים בחודש השלישי באים הזה בא מדבר סיני, אז ענין התורה איז דאס דער ענין הצדקה, איז דאס נאכמער אויפגעטאן בגלוי אין דעם גילוי פון כל הענינים האמורים בנוגע צו מעלת התורה, ביז וואנענט אז ס'ווערט נתגלה תורה בתכלית השלימות, וואס דעמט איז דאך פארשטאנדיק בפשטות, פשטות, אז בדרך ממילא ווערט די גאולה אמיתית והשלימה על ידי משיח צדקנו, וואס דעמאלט איז דאך תורה חדשה מאיתי תציא. איז יהי רתים, אז יעדערער זאל אויפטאן אין די אלע ענינים, ביז אין אן אופן אז דאס ווערט ביי אים ווי דער אלטער רבי זאגט אין ספר תניא קדישא, און אויך ווי דער דוד המלך, וואס זיין יארצייט און זיין איז דאך אויך הכל מודים אז בעצרת איז געווען דער ענין פון דוד, עלי'למעלה במעלה, וואס כל עבודתו אשר עבד כל ימי חייו נעם זמירות ישראל ווערט דאס נמשך ופועל פעולות בקרב הארץ, על אחת כמה וכמה, וואס על דרך זה איז אויך בנוגע צו תורת הבעל שם טוב, וואס אויך זיין עלי'למעלה איז דאך אויך בחג השבועות, ועל דרך זה ועל אחת כמה וכמה בנוגע צו משה רבינו, וואס דעמאלט איז דאך משה קיבל תורה מסיני בשעת מתן תורה, דער וואס האט דאס מקבל געווען די גאנצע תורה, ביז אין אן אופן אז מסרה לישועה ביז וואנענט ווי העמידה תלמידים הרבה, אז יעדער איד, סיי אנשים סיי נשים, ביז אפילו טף, ווערן זיי אין דעם כלל פון העמידה תלמידים הרבה, אז זיי ווערן אן עמוד, איינער פון די דריי עמודים, שעליהם העולם עומד, וואס דאס היינט זיך דאס אפ אן די וואס שטעלן אויף די עמודים, וואס דאס איז יעדער איד און אלע אידן, אנשים ונשים וטף, און כדי די אלע ענינים זאל זיין מידו המלאה הפתוחה הקדושה והרחבה למעלה מכל מדיזות והגבלות מאכט מען אויף דערויף א פסח, א נייע כתיחא אין דעם ענין הצדקה, וואס דאס ווערט א צדקה וואס אידן גיבן ערב חג השבועות, ערב זמן מתן תורתינו, און מ'גייט דאס אין אן אופן פון סבר פנים יפות אין תכלית השלימות, מיט א מסירים ונותינים אין תכלית השלימות, כמדובר

¶8פעמים. ועוד והוא העיקר, אז מ'האט דעם ענין, ווי געזאגט פריער אנכי הוי'אלקיך אשר הוצאתיך מארץ מצרים, אז דער עיקר אויפטו אין וועלט איז כדי ס'זאלן זיין אידן און זיי זאלן דורכגיין דעם ענין פון מיצרים וגבולים, און דערנאך זאל זיין הוצאתיך מארץ מצרים אפילו פון בית-עבדים, ביז וואנענט אז דעמאלט איז געווארן מושלל דער גאנצער ענין פון עבדות, פון עבדות ביי אידן, ווארום א שטרי קודם איז עבדים דוקא צו עצמות ומהות, און דאס ווערט אזוי נמשך ווי ס'שטייט א נשמה בגוף אין אריכות ימים ושנים טובות, גוף בריא מיט א נשמה בריאה, און ביידע צוזאמען וועגן איין מציאות על דרך ווי די נשמה פון תורה, פנימיות התורה, מיט דעם גוף פון תורה וואס דאס איז בכללות דער נגלה דתורה, ווערט איין מציאות, און די מציאות איז די מציאות פון אנא נפשי כתבית הבית, אז דער אויבערשטער האט דאס אפגעגעבן יעדער אידן און אלע אידן, עד כדי כך, אז בשעת דער אויבערשטער וויל עפעס וויסן א ספק אין תורה, זאגט ער צוגאנצן פמליא של מעלה צו אלע מלאכים, אז מ'דארף אראפטיין אונטן און צוקומען ווי א איד שטייט אונטן אין עולם התחתון, וואס דוקא דעמאלט איז דער איד דער פוסק און פסק'נט אפ און אין כן יקום, על אחת כמה וכמה אין א ענין ע עיקרי אז לא יעקבו מהקב'ה, אפילו כהרף עין, און ס'ווערט גלייך תיכף ומיד ממש, אז בנערינו ובזקנינו בבנינו ובבנותינו שטייט מען אין דעם מעמד ומצב, אז מ'לערנט תורה דוד מלכא משיחא מפי משיח צדקנו, על אחת כמה וכמה אז דעמאלט איז אויך דא דער ענין פון משה ורבינו בגלוי, ביז אין א נשמה בגוף, משה ואהרן עמהם, וואס דאס איז דאך פארבונדן מיט הולחנא דרחימותא, וואס גלייך פארבינדט מען דאס אויך ווי ס'שטייט אין רוב המקומות, משה ואהרן, מערניט ווי אין געציילטע ערטער, וואס דערמאנט משה אליין, אנהויבנדיק אויך פון די עשרת הדברות. און דאס ווערט דערנאך אויך להזכיר אויף דעם ענין פון זעען אז אלע קינדער זאלן זיין בשעת עשרת הדברות,

¶9און יעדער איד זאל נאכאמאל זיך מתבונן-זיין אין דעם ענין פון הקדימו נעשה לנשמע וואס נזכרים כדבעי ווערט גלייך נעשון כדבעי אין תחילת פון דעם בית-לעת פון חמשה בסיון, ובפרט נאך אז מ'האלט שוין נאך תפילת מעריב, און נאך דערויף ווי ס'איז געווען דער שבע שבתות תמימות תביענו ספירת העומר, און מ'איז מכריז בגלוי אין א מקום קדוש, אז יעדער איד און אלע אידן האבן מתקן געווען און מברר געווען און מזכך געווען און מעלה געווען פון חסד שבחסד ביז מלכות שבמלכות. און דאס ווערט טהרנו פון די אלע ענינים ווי דערמאנט דערנאך אויך אין דער תפילה. ביז וואנענט ווי ס'פירט דאך אז די ספירת המרה איז דאך דערנאך, זאגט מען ערשט אין תפ י איז דאך דאס א חלק אין תפילת ערבית, און מ'איז מסיים דערנאך און מוסיף דערנאך דעם ענין פון הלמה לשבח לאדון הכל, ביז וואנענט אז ס'ווערט דערנאך ונכנו קוראים ומשתחוים מיט דער גאנצער אריכות, ביז דעם סיום, הוי'גימלך לעולם ועד ונח צדיקים יודו לשמיך גושבי ישרים את פניך", תיכף ומיד ממש, אין ארצנו הקדושה, און דארטן גופא אין ירושלים עיר הקודש, און דארטן גופא אין הר הבית, אין הר המקדש המקודש, און דארטן גופא אין בית המקדש עצמו. ובפרט נאך, אז כמדובר, מ'איז מסיים צדקה, און מ'דערמאנט נאכאמאל, אז מארגן זאלן זיך מתבונן זיין אין איתנוצן דעם טאג אויף התבוננות פון הקדימה נעשה לנשמע, אז דאס ווערט נאך ביתר שאת וביתר עוז אין שנת פון תשמ'ט, וואס דאס איז דאך אויך די הכנה און ערב פון שנת תשמ'א ון תה'שנת ניסים, און זיי הויבן זיך אן דער טעמי סך חיים זכו נאך אין שנת תשמ'ט, ובפרט אז ס'שטייט שוין אין מתן תורה און אין הכנות צו מתן תורה, וואס אידן מצידם האבן שוין צוגעגרייט נאך פון ראש-חודש סיון,

¶10עאכו כמה וכמה ווי דער אויבערשטער אליין האט מכריז געווען, אז בראש חודש סיון דארף ער זיי שוין געבן די תורה, עאכו כמה וכמה וואס ס'האט זיך אפגעטאן די נזכרים ונעשים בחמשה בסיון, און ס'ווערט גלייך צוזאמען דערמיט ביאת דוד מלכא משיחא, ומשה עמהם, און אויך דער בעל שם טוב עמהם, שי'חביד אנהויבנדיק פון דעם אלטן רבי'ן, וואס ער שטעלט זיך דאך און איז מפרש, אז כל ענין מתן תורה, כל ענין התורה איז דער ענין פון צדקה, איז דאך פארשטאנדיק, אז ביי אים איז דאס צוזאמען מיט ענן נפשי כתבית יהבית פון זיין נפש, ביז יחידה שבנפש, און ס'ווערט במיוחד על ידי יפוצו מעיינותיך חוצה וואס אין דערויף איז אויך החלטות טובות, בפרט אין חמשה בסיון, ובפרט נאך אלס הכנה צו דער יפוצו מעיינותיך חוצה ביתר שאת וביתר עוז לאחרי זה, וואס דאס איז דאך אויך פארבונדן מיט די כינוסי תורה וואס מ'מאכט גלייך אויף מארגן נאך שמען מתן תורתינו, כמדובר כמה פעמים אדער בסמיכות לזה, בפרט נאך ווי היינטיקער יאר און בחוץ לארץ, ווי דוקא דארטן איז דאך רוב מנין און רוב בנין פון אידן, און גלו לא אדום איז דאך שכינה עמהם האט מען דארטן אויך די שכינה, האט מען דארט צוויי טעג, יום טוב שני של גליות, מיט כל הענינים שבזה, און דאס ווערט אין דעם יום טוב שני של גליות, און נאך לפני זה, כמדובר, נאך חמשה בסיון, ווערט גלייך די הכרזה, אז פונקט אזוי ווי ס'איז געווען אנכי הוי'אלקיך אשר הוצאתיך מארץ מצרים איז געווען נאך פאר דערויף די בראשית ברור אלקים את השמים ואת הארץ אתה שמעים ואתה ארץ מיט אלע ענינים שבהם, ווי דער פסק-דין אין רמב,"ם, אז דאס איז די ערשטער דין און די ערשטע הלכה אין ספר הלכות הלכות, אז מ'זאל וויסן, אז ס'איז די דער מצוי ראשון און ממיתת המצאו נמצאו כל הנמצאים וואס דאס איז די תורת הבעל שם טוב בנוגע צו בריאה, אז עין ליש בכל רגע ממש, ווי דאס שטייט אין א לשון פון הלכה, אין א פסק-דין

¶11של הלכה, און מ'קומט דערצו תיכף ומיד ממש, צו כמים לים מכסים בפרטן על ידי הפצת המעיינות חוצה, און השתדלות בפועל נאך אין דעם חמשה בסיון נאך מוסיף זיין אין הפצת המעיינות חוצה, ניט קוקנדיק וואס דאס איז ערב יום-טוב, און מ'דארף דאך זיין תרודים וכיוצא בזה, האט מען דאך אבער, ווי נשיא דורנו איז מסביר, און שוין ניט געהייסן אפדרוקן, אז מ'זאל וויסן זיין, אז בחמשה סיון האט דער צד שכנגד קיין שליטה ניט, כמבואר בארוכה אין דער לשונו בזה, אזוי איז אויך אין חמשה בסיון מידי שנה בשנה ביז אין שנת תשמ'ט, אז מ'גייט די אלע ענינים אין חמשה בסיון עצמו מחיל אל חיל פון דער ערשטער רגע שלו, עאכו כמה וכמה לאחרי תפילה ראשונה שבו, עאכו כמה וכמה אז די תפילה האט גלייך דעם המשך פון שבע שבתות צמימות תניאינו, און מ'איז גלייך מפרש, אז דאס האט מען מברר געווען און מזכר געווען און מעלה געווען, ביז אין מלכות האט מען גלייך דער הוי'ימלך לעולם ועד", אין מלכות דוד מלכי משיחא, תיכף ומיד ממש, נאך אין חמשה בסיון.

¶12און מ'האט דאס אויך אין די הכנות לזה, בפרט נאך אז אין דער הכנה געטייעט אויך אריין דער סיום אין חלוקה לצדקה, וואס דא ברענגט דאך אויך דעם זירוז, ובהקדמה, אויך דער זירוז אין די הכנות אין די אלע פעולות האמורות פארבונדן מיט חמשה בסיון פון טשמ'ט, כמוזכר לעיל, ותלו חכם ויחכם ער וועט דאך יעדערער מוסיף זיין אויך מדילי לפון שיעורי דילי און נאך העכער פון יעדער שיעור והגבלה,

¶13נתן שתי כתרים בראש בני המדינה, וואס דאס איז בראש המשל בניו אחד כנגד מאסיו און אחד כנגד נשמע, וואס דאס איז שוין אפגעטאן געווארן בחמשה בסיון, און זיכער איז לא עיקבן אפילו כהרף עין האט מען דאס שוין, בפרט נאך אז מ'האלט נאך תפילת מעריב, און נאך אך צדיקים יודו לשום אחד יושב ישרים את פניך", און לפני זה אויך דער ענין פון ספירת העומר אין אן אופן פון שבע שבתות תמימות תהיינה, אז דאס ברענגט בגלוי די תמימות תהיינה, ווי אזוי די בירור וזיכח ועליה אין אלע כוחות פון א אידן, נשמות בגופים דוקא, אבער אין אן אופן אז דאס שטייט בגלוי כל ענינים האמורים, און מ'האט גלייך דעם המשך אין חמשה בסיון, ולאחרי זה די צוגרייט, און נאכמער בקרוב, צו התחלות פון יום הששי, שבו ניתנה תורה, און הכל מודים בעצרת דבעי'לכם, אז דאס איז פארבונדן דוקא נשמה בגוף, און ווי דער פסק-דין אין הלכה, במילא איז אויך פארשטאנדיק אזוי בנוגע אין דער הכנה לזה, און דאס ווערט אלץ אויפגעטאן מידו מיט דעם סיוע פון מידו המלאה הפתוחה הקדושה והרחבה, עיקר טוט ס ויף יעדער ייד און לע יידן, אנשים והנשים והטף, ובשמחה ובטוב לבב, נשמה וגוף ביחד, אריכות ימים ושנים טובות, ביז וו נענט ז ד ס ברענ גט ויכף ומיד דער אראנו נפלאות, ט קע כימי צאתך מארץ מצרים וו ס בוציאך את המי מצרים תעבדון את האלקים על ההר אז ער האט גלייך אנגעז גט וועגן מתן-תורה, און דאס האט גלייך גע'פועל'ט ביי אידן, ענין פון ספירת המה, ווי ס'האט זיך דעמאלט אנגעהויבן, ביז וואנענט מ'איז געקומען צו תכלית השלימות בזה, אין די ספירה פון מלכות וואס ברענגט ארויס די מסכה פון דער עלי'און דער בירור פון מלכות שבמלכות, צוזאמען מיט מלכות דוד, צוזאמען מיט מלכות משה, וואס ער איז דאך געווען א מלך ונשיא, על דרך זה אויך בנוגע צו בעל שם טוב און מלכי רבנן, בנוגע צו נשיא דורנו,

¶14כמדובר כמה פעמים, ובשמחה ובטוב לבב למטה מעשרה טפחים, תיכף ומיד ממש.