Text

¶1מיט תורך הציבור, אין געצייט אויף זיי לייענען די פזיונות, מ'איז כאילו הכל קלפי שמיא גליא ווייס מען אלץ בפרטיות וואס דא איז געשריבן, און שומע ברכת עם ישראל וועט זיכער מקיים-זיין תפילת עם ישראל, מידו המלאה הפתוחה הקדושה והרחבה אין די אלע ענינים וועגן וועלכע מ'האט דא געשריבן, ביז צו דעם ענין הכי כלל איז גאולה המצרה שלימה על ידי משיח צדקנו. ובדרך ממילא איז דאך אויך נכלל דער מילוי פון אלע בקשיות פרטיות, הם בגשמיות והם ברוחניות, והם ברוחניות והם בגשמיות, און אויך ברוחניות ובגשמיות גם יחד, אז ס'זאל זיין א שנת אורה און א שנת ברכה און א שנת גאולה און א שנת דיצה און א שנת עוד והדר און שנת ויד טוב און שנת זכיות גדולות ושנת חיים טובים וארוכים, און שנת טובות גדולות, בטוב הנראה והנגלה, און שנת יעוד טוב, און שנת כלכלה, און שנת לימוד בהצלחה מופלגה, און שנת מילה, משעלת לבב כל אחד ואחת בתוך כלל ישראל, מיט כח הציבור, און שנת ניסים גדולים, פרטים און אויך כללים,

¶2און שנת ייתר דשמיא בכל הענינים, הם בגשמיות והם ברוחניות, Historיקה על בפועדות ומשנת שנת עוז והדה פאר יעדער אידן און פאר אלע אידן בחייו הפרטיים ובחייו הכלליים, און אין זיין אידישקייט ביתר שאת וביתר עוז, התוועדות chemotherapy ביתן שנת עוז ביתר עוז, און שנת עוז און שנת צדקה און שנת קדושה און שנת קומניות און שנת רוממית ושנת שמחה און שנת ששון ושנת תורה ושנת תפילה ושנת תשובה ושנת תהילה, און שנים, ווי געזאגט פריער מילה משאלת לבב כל אחד ואחת בתוך כלל ישראל, מידו המלואה הפתוחה הקדושה והרחבה, ביז די מילה משאלת אויך פון כל אחד ואחת, וואס דאס איז די שאלה ובקשה הכי עיקרית וואס קוינו כל היום, גאולה האמיתית והשלימה על ידי משיח צדקנו, ויליכנו כמימיות לארצנו, בארצנו הקדושה, בנערינו ובזקנינו בבנינו ובגנותינו און די אלע וואס האבן דא דערלאנגט די פדיונות כפשוט בתוכם, צוזאמען מיט אלע זייערע בני-בית ומשפחות ומשפעים ומשפעות, און זיין, כאמור, בנערינו ובזקנינו בבנינו ובבנותינו אין ארץ הקודש, אט דארטן גופא

¶3ירושלים עיר הקודש ובהר הקודש, און אין בית המקדש ביז אין קודש הקדשים איז מקדש אדנ'כוננו ידיך הוי'אמלך לעולם ועד בגאולה האמיתית והשלימה תיכף ומיד ממש, און מ'וועט פראווען ראש השנה צו כלל ישראל, בכל בקצוויות טובה, בארצנו הקדושה, און ס'איז דאך אויך אין ארץ-ישראל פראוועט מען דאך אויך בהתאם צו די עדות ווען ס'איז אנגעקומען, שני ימים, און אמאל יום אחד, און אין אלעמאל איז דאס אבער ווי יום אריכתא דמין, ביז וואנענט אז דאס ווערט א יום אריכתא, א התחלה תיכף ומיד צו די חיים נצחיים, אני הפסק בטהר נשמות בגופים דוקא, והקיצו ורנו שוכן עפר נשיא דורנו בתוכם ובראשנו, און דאס אלץ בי ארצנו הקדושה, בראת שלים עיר הקודש, כמקדש אדנ' כוננו ידיך אין בית המקדש, אין קודש הקדשים, ווי תיכף ומיד ממש.