transcript · Yiddish
Text
Machine text not yet checked by a person - do not quote it as the Rebbe's words.
¶1אויף שירל המעלות אשה אינם מן ההרים שטעלן זיך מפרשים, וואס דאס שטייט בשינוי, ס'איז דאך דא פופצן שיר המעלות'ן, און אזוי ווערן זיי אנגערופן דערפאר וואס זיי הויבן זיך אן מיטן לשון שיר המעלות, משא' כן אין דעם מזמור שויבט זיך ארו שירל המעלות מיט א למ"ד.
¶2וואס אויך ווייזט אויס, אז דאס איז דער יסוד פון דעם מאמר אין ילקוט שמעוני, אין מדרש תהלים, וואס איז מיוסד אויף דעם שינוי, וואס זי טייטשט אפ אז שיר למעלות איז דער אפטייטש אז דאס איז א שיר צו דעם ענין וואס וועט זיין מעלות, אן קיין ירידה לאחרי זה.
¶3אזוי איז דאך דא עליות הגאולות און דערנאך איז געווען גלות, משא' כן דער שיר לם מעלות איז דאס פארבונדן מיט דער גאולה על ידי משיח צדקנו, וואס דאס איז א גאולה שאין אחרי' ירידה, שאין אחרי' אן עלי' שאין אחרי' ירידה, חס ושלום.
¶4דערנאך איז דאך איז דא נאך מוסיף בזה, אז דאס איז אויך וואס למעלות איז דאך פארבונדן מיט למיד, וואס לעמוד איז בגימטריא יהודה וואס ”משיח בן דוד” איז דאך דאס משבט יהודה, און אויך המלכות נקרית בשלשים מעלות,
¶5וואס דאס איז דער ווארט למעלות לעמוד מעלות, און וואס דער ענין המלכות, והיתה המלכות בשלימותה, איז דאך דאס אויך פארבונדן מיט מלכא משיחא.
¶6וואס דערפאר איז אויך דער שינוי, און דאס איז אויך בהמשך להמבואר לעיל, אז מ'טענה'ט זיך, אז ס'איז דאך אן ענין פון ”החושך יכסה ארץ” איז אדרבא, אז מ'האט די סימנים וואס שטייט אין ”סוף מסכתא סוטה” איז דאס איז די הוכחה גמורה,
¶7אז ”הנה זה עומד אחר כתלנו משגיח מנחלונות ומוצות מן החרקים” אז דאס איז רגעים ספרים פאר דעם שיר למעלות, אז עלי' שאין אחרי' ירידה חס ושלום.
¶8ס'איז דא אויך א נפרע'דיקער רשי אין תהלים על הכתוב, וואס ”אין כאן מקומו” להאריך בזה, ועל כל פנים בנוגע לעניננו, אז מ'טענה'ט זיך בנוגע צו דעם ענין השמחה, וואס כפשוטו דער ענין וואס מ'האט געזאגט דעם שיר המעלות איז דאס געווען אן ענין של שמחה,
¶9סיי וואס דוד המלך האט דאס געזאגט, ווי דער אפטייטש פון לשון שיר וואס שיר איז דאך פארבונדן מיט שמחה אין אבנים שירה אלא 'על היין' על אחת כמה וכמה ווי דאס ווערט דערנאך אויך געבראכט, אז דאס איז געווען אין ”שמחת בית השואבה”, האט מען געזאגט אז די לוויים זיינען געשטאנען אויף די ט' ו' מעלות, און מ'האט געזאגט די ט' ו' שיר המעלות.
¶10וואס דאס איז אויך בהמשך להמבואר המדובר לעיל וועגן דעם ענין שהזמן גרמא דער ענין השמחה, דער ענין פון פארברענגען גשיריים פון גלות, על דרך ווי מ'פארברענגט די עשרה פטיטים פון דעם חמץ,
¶11און דאס ווערט גלייך די הכנה פון ”כימי צאתך מארץ מצרים אראם י'” נפלאות צו דער גאולה על ידי משיח צדקנו, וואס ער קומט פון שבט יהודה, כמדובר לעיל, וואס דאך איז דאס זאגט אז דאס איז דער לעמוד מעלה שהמלכות נקרא נקנית בהם, וואס דאס איז אמיתית המלכות, ביז ”והיתה להוי' המלוכה” איז דאך דאס פארבונדן מיט מלכא משיחא.
¶12וואס דוגמתו איז דאך אויך געווען בכל שנת הקריב, איז דאך אויך דעמאלט דער דין אז המלך תראה לפניהם, און ער איז קורא אין מלכות אויך די פרשיות וואס ביז וואנענט אז ס'ווערט אנגערופן פרשיות המלך ווארום ס'רעדט זיך וועגן עניני מלכות,
¶13און ער איז קורא כאילו ”שומע מפי הגבורה”, ווארום ער איז שלוחו של הכל, ווי ער זאגט אין רמב אם אלס א פסק הלכה.
¶14וואס דאס איז מדגיש די אלע ענינים ווי זיי קומען זיך צוזאמען, בשנה ”זו ובזמנים אלו”, כולל אויך דעם ענין פון 'חיי שרה', ווי געזאגט פריער, און ווי געבראכט בהנוגע צו משה רבינו פון זהר,
¶15אז בשבאם וואס דאס איז בגימטריא משה והיו ימיו מאיר ועשה לשנה זאגט ער דארטן זהר, און געבראכט אין צוויי ערטער, און ביידע ערטער זאגט ער דעם זעלבן ענין, אז ”משה רבינו לא” מת,
¶16וואס דערפאר איז ער ממשי חיים ווארום ער אליין איז דארט ניט געווען דער ענין פון היפך החיים.
¶17און מ'ברענגט אויף דערויף אראפ מפרשי הזהר, אז דאס איז פארבונדן וואס די גמרא זאגט אז מה ”כאן עומד ומשמש” איז אף ”להלן עומד ומשמש” ניטא דער ענין פון היפך החיים.
¶18און דערנאך זאגט ער אין זהר, אז דאס איז משה דערנאך ממשי פון אילני דחייו על ידי ”התורה לכל אחד ואחד”.
¶19כמבואר דארט בארוכה, וואס דאס איז פארבונדן מיט מבצע תורה וכו ביז אין דעם מנה שהזמן גרמא מיט תורתו פון בעל ההולדת, אין די מאמרים שלו, וואס זיינען זיך דא אפגעדרוקט און געשריבן און קופירט, און ס'איז שוין דא א ריבוי מופלג,
¶20וואס אפילו אז אין איין מאמר איז דאך אויך דא א ריבוי מופלג, על אחת כמה וכמה אז ס'איז דא פשוט בכמות א ריבוי מופלג, און מ'דארף נאר האבן די החלטה, און אט דעמאלט האט מען די הבטחה אז ”יגעת ומצאת”,
¶21ביז אין אן אופן און מיט דער הדגשה אז ס'ווערט ומצאת שלא 'לפי ערך' היגיעה, וואס דערפאר ווערט דאס אנגערופן בשם מציאה בדוגמא ווי א מציאה כפשוט איז דאך דאס שלא 'לפי ערך' היגיעה אין דעם געפינען דעם מציאה, וואס דאס איז אויך פארבונדן, ווי געזאגט און ווי גערעדט אין די פריערדיקע התוועדות, מיט מוצאתי דוד עבדין, מיט ביאת משיח צדקנו.
¶22וואס דאס איז דאך אויך אז מ'איז דערנאך מסיים אין דעם קאפיטל פון ”ה' ישמור צאתך ובואך מה אתה ועד עולם” וואס פשוטו של מקרא ומה אתה ועד עולם איז דער טייטשט ביז כל זמן ס'איז דא די מציאות הזמן בעולם,
¶23וואס דאס איז דאך דער פירוש הפשוט איז ”מעתה ועד עולם”.
¶24און דער זייערער פארבינדט דאס מיט דעם ענין פון מזוזה, אז בשעת מ'איז מקיים א מזוזה, האט א מזוזה בפסחו איז אט דעמאלט איז אז וי' ”ישמו צאת הוא” ויחד ניט נאר אט דעמאלט אין טאג ווען ער גייט ארויס אדער ער גייט אריין, נאר ס'איז ”מעתה ועד עולם”.
¶25ועל דרך זה די רמזים, כמדובר לעיל, בנוגע צו שאר עניני המבצעים, וואס בכלל דארף מען אין דערויף ניט האבן קיין רמזים, דאס איז דאך דינים אין שולחן ערוך, סיי ואהבת לאחר כמוך סיי תחיוך תעמיתך סיי בנוגע צו דעם יעסוד קרבן בתורה, מצוה שלא לשמה,
¶26וואס דאס איז דאך איינע פון די טעמים ווי איינע פון די טעמים, אז היתכן אז מ'איז מתייגע, בשעת יענער טוט דאס דערפאר וואס מבטל, ניט דערפאר וואס ער וויל מקיים זיין
¶27מיט 'תכלית השלימות' תורה לשמה אדער מצוות לשמם איז זאגט ”תורת אמת” צוזאמען וואס זיי איז אויך תורת חיים אז לעולם איז יעשון קדום בתורה ומצוותי' שלא לשמה מיט די הבטחה שמתוך שלא לשמה בא לשמה, וכמדובר לעיל בארוכה, אז דא איז אויך דער טעם, אז ס'איז קיין סתירו ניט וואס דאס איז ”תורת אמת”,
¶28דערפאר וואס דאס איז דער טוב פון שלא לשמה איז דער ענין לשמה, ווי דער פסק דין הרמב אז יעדער איד, אין וואס פאר א מעמד ומצב ער געפינט זיך ניט, אפילו ווען ער שרייבט בפה מלא אינו רצה איז באמיתתו איז ער רצה לקיים מצות ה.'
¶29על אחת כמה וכמה אז מ'האט דעם נתינת כח מיט די הוראות מפרשות פון רבותינו נשיאינו, ביז די הוראות פון דעם בעל יום ההולדת, און
¶30דערנאך הוראות בני ממלאי מקומים, וואס ס'האבן געזאגט אין א סגנון וואס אין דערויף קען ניט זיין קיין פשט' לאך ורמזים וכו מ'זאגט בפירוש, אז מ'מאנט און מ'גיט כח און מ'גיט א ברכה און א בטחה אז מ'וועט זיכער מצליח זיין אין הפצת המעיינות חוצה אין ביוחד, און הפצת היהדות בכלל.
¶31און יהי רצון, אז כמדובר לעיל מ'זאל טאן אין די אלע ענינים מתוך שמחה, און שמחה רבה ואמיתית, און דאס זאל ברענגען צו די שמחה פורץ גדרי הגלות,
¶32בפשטות, און גיין מקבל-זיין פני משיח צדקנו, בנערינו ובזקנינו ובבנינו ובבנותינו ”קהל גדול ישובו הנה” נאך אין התחלת פון שנה הזו, וואס זי איז שנת הכל, ו ”שמחת עולם על ראשם”.
¶33לחיים.