transcript · Yiddish
Text
Machine text not yet checked by a person - do not quote it as the Rebbe's words.
¶1אזוי ס'איז דאך די התחלה פון יום שני פון ראש-חודש אלול, וואס דאס ווערט דאך אויך דער ראשון אין מנין ימי אלול, וואס ווערט דאך דאך די התחלה אויך פון די ארבעים יום וואס הויבן זיך אן אין ראש-חודש אלול און ענדיקן זיך, אחת בשנה ביום הכיפורים, און וואס אויף דערויף זאגט מען דאך אז אחרונים ברצון, און וואס דערפאר איז דאך אויך ווי דער סיום וחותם איז דאך דער אחת בשנה און סלחתי כדברך, און דעמאלט איז דאך דאס אויך דער טאן וואס אידן, נשמות בגופים דוקא, זיינען דאס דעמאלט ווי מלאכים, וואס דאס איז דאך אויך ווי דער גיוד פון לעתיד-לבוא, אז אף על פי וואס זיין עיקר הגאולה איז דאך ווען דאס איז נשמות בגופים האט מען אויך די מעלה און דער ענין פון מלאכים, ביז אויך די מעלה בדוגמא ווי דערמאנט פריער, אז ס'איז דאך דא כפורים, און דערנאך איז דא שמחת פורים עצמה, וואס זי איז דוקא פארבונדן נשמות בגופים און אכילה בגוף, ביז וואנענט אז די אדורה פון דער אכילה ווערט דאך א דם ובשר כבשרו, א חלק פון דעם גוף,
¶2און אויך ווערט על ידי זה ניתוסף אין דער נשמה, אויך אין אירע ענינים, ביז וואנענט בדוגמא פון די מעלת הנשמה ווי זי וועט זיין לעתיד-לבוא, וואס דעמאלט איז דאך בגלוי ממש דער חלק אלוקה ממעל ממש, כמדובר כמה פעמים, וואס בכללות איז דאך דאס פארבונדן מיט אז דער עולם ווערט על מילואו נבראו על דרך ווי ס'איז געווען דעם ערשטן פרייטאג, תולדת השמים והארץ זונטי ג, און דערנאך איז דאס נמשך געווארן במשך כל ששת ימי בראשית, על אחת כמה וכמה אין דעם יום ששי פון מעשה בראשית, וואס מ'זאגט אויך אז דאס איז בדוגמא ביום הששי, וואס דעמאלט איז דאך ניתנה תורה און די סערה ושקטה, וואס די נתינת התורה בפעם הראשונה, בששי בסיון, א התחלה פון מתן-תורה, ס'וועט זיין מערניט ווי איין מאל, כפתגם הידוע, איז דאס די התחלה פון דעם סיום כל הענינים, וואס דאס וועט דאך זיין ווען תורה חדשה, מאיתי תצמח, מאיתי תצא איז וואנענט אז דאס ווערט דעמאלט ניט נאר מתן-תורה פון דעם אויבערשטן צו אידן, נאר אויך מאיתי תצא דער לימוד, אז דעמאלט לערנט דער אויבערשטער תורה
¶3מיט כל אחד ואחת מישראל, ביז אפילו קטנים שבקטנים. וכמדובר כמה פעמים, אז בשעת ס'קומט פון א דרגא שלמעלה מכל התחלקות, איז אט דעמאלט פארשטאנדיק, אז ס'דארף אנקומען אויך אין אן אופן אז דאס איז במעלה מכל התחלקות, וואס אט דעמאלט גלייכט זיך אויס אנשים נשים וטף, ביז קטנים שבקטנים ממש, ביש ביז וואנענט ווי די גמרא זאגט און דערמארט אויך פריער, אז ס'ווערט אויך אין דערויף נכלל עוברים שבימי עמם, על דרך ווי ס'איז געווען בא שירת הים, וואס דערויף איז דאך אויך א דוגמא און א התחלה צו די שירה העשירית, וואס דערפאר האט מען שוין בא שירת הים געזאגט דעם לשון אז ישיר אף על פי וואס דעמאלט איז דאס געווען בהוה על אחת כמה וכמה, מ'האט שוין געזאגט די ערשטע ענינים שבשירה און די ערשטע פסוקים שבשירה, און דעם ערשטן ווארט שבשירה איז דוקא דער ערשטער ווארט אויך מדגיש אז אז דאס האט שוין אין זיך, און מ'זאגט שוין בדיבור, אט דאס וואס וועט זיין בגילוי ממש אז האט מען דאס שוין בדיבור, וואס דערפאר איז דאך דער פשוטו של מקרא אויף אז ישיר גייט דאך דאס אויף דער שירה בפעם
¶4ראשונה, שירת הים בפעם הראשונה, וואס דאס איז דאך געווען בימי צאתך מארץ מצרים, ביז אין קריאת ים סוף, וואס ס'איז דאך געווען די שלימות פון דער גאולה, וואס דערפאר איז דאך אויך דער דין אז מ'דארף מזכיר זיין קריאת ים סוף בכל יום ויום, וכמבואר אויך אין תורה אור, אין די דרושים אלו ובפרט אז מ'האט לעבן מיט דער צייט, אין דער פרשת השבוע, האט מען די שבוע פון שופטים ושוטים תעשה לך, אויך לשון עתיד, וביחד עם זה איז דאך דאס אויך כולל דאס וואס מ'האט געווען די עשיית שופטים ושוטרים, בגניסתם לארץ ישראל על ידי יהושע בן נון, ויש לומר, אז דאס איז אויך כולל די עשיית שופטים ושוטרים וואס איז געטאן געווארן על ידי משה רבינו, ועל דרך ווי מ'געפינט, אז אפילו די וואס ארון מקלט זיינען נאך כולל ווען מ'האט שוין אלע שש ארון מקלט, אף על פי כן האט זיך משה ניט נאר משתדל געווען, נאר געטאן בעשי'בפועל די ארון מקלט
¶5שב אבר הירדן, צוזאמען מיט דעם דין בזה, אז אינן כולל ביז וואנענט מ'וועט איבערגיין אבר הירדן מעלבא, און דארט וועט מען אויך מפריז-זיין די שלש ערים הנוספים. ויש לומר, אז וויבאלד אז דאס איז אויך כולל אין זיך דער ציווי, אז די שלש ערים וואס וועט זיין לעתיד-לבוא, איז מען דאך אויך נצתלק געווארן על ידי משה רבינו, וואס משה אמת ותורתו אמת איז אמת לאמיתתו איז דאך, אז גלייך ווי דאס קומט בציווי ובדיבור ווערט דאס גלייך אויך בפועל, אף על פי וואס דער גילוי לעיני בשר וועט דאס זיין, ווי דאס געמאנט פריער, דוקא אז ס'וועט זיין די שלוש שנים שדובר הירדן מערבה, ועל דרך זה בנוגע צו די שלוש שנים שליש ארי מקלט, וואס ווערן נפרש אויסגעטיילט ווערן לעתיד לבוא, און וואס מבושם האט שוין אנגעזאגט וואו דאס דארף זיין, על כל פנים אין וועלכע חלוקות פון ארץ ישראל אין וועלכן צו וועלכן חלק פון וועלכן שבטים איז דאס, וכמדובר כמה פעמים.
¶6און ויהי רצון, אז פון דעם דיבור אין די הלע ענינים זאל מען זוכה-זיין, אז תוקף ומיד ממש קען מען טראכטן און אויך רעדן, און על אחת כמה וכמה אז מ'רעדט אויך אין די דינים שבזה, העסק בהלכת פון לעתיד לבוא, ובפרט אין די שני פרקים האחרונים און דעם סיום פון ספר היד החזקה פון משנה תורה, און בפרט נאך אז מ'לערנט סיי דעם פרק הראשון פון די צוויי פרקים, סיי דעם פרק השני פון די צוויי פרקים, ביז די הלכה אחרונה, וואס זי ענדיקט זיך מנוגע צו די הנהגה, בזמן ההוא, ווי אזוי ס'וועט דעמאלט נשלל ווערן כל הענינים בלתי-רצויים, ביז וואנענט אז ס'וועט ניט זיין אפילו די אפשריות אויף ענינים בלתי-רצויים, ביז אז ס'וועט זיין אויך בהוספה אויפן לשון הרמב״ם אין הלכות תשובה, וועט אויך זיין ווי דער סיום פון גאנץ ספרי וחסמו, אויך אין דער סיום פון די שני פרקים, וואס ווערן דאך אויך אנגערופן אין דפוסים הראשונים הלכות משיח מלכים ומלחמותיהם,
¶7ביז די הלכה אחרונה שבה, וואס דא איז דאך אויך דער רמב א מוסיף אפילו אויף הלכות תשובה, ווארום דעמאלט וועט דאך זיין אויך ניט נאר דער תכלית השלימות פון תשובה, נאר אויך א דבר נוסף אויף כל ענין פון הלכות תשובה, און דאס זיינען די ווערטער כמים לים נכסים וואס כמדובר כמה פעמים, איז אט די ווערטער אויך אין פשוטם של דברים, האבן אין זיך דער פירוש הפשוט, אז די מים ווערן אין אזא אופן, אז זיי זיינען מכסד דעם ים, ביז וואנענט אז מ'זעט אפילו דעם ים זעט מען אויך ניט, אף על פי וואס ים איז דאך למקוה ימים ולמקוה מים, ווייס מען דאך וואס דאס איז, אבער אף על פי כן איז דאס א מציאות של ים, אז ס'ווערט דאך אויך די שאלה צי ס'האט אין זיך דעם דין פון א מעיין המטעל, און אויך בזוחלין, און אויך בנקודה, אין א משה וכמדובר כמה פעמים, ווארום די מים זיינען אין אזא מין אופן אז דאס איז מכסה אויך די ים, ווי א ים איז א מציאות בפני עצמה, און ס'ווערט דעם ארט ים מערניט ווי אלס א טייל פון קיום היעוד, דארף מען אויך האבן דעם ענין הים,
¶8אין אים זאל דאס אויך זיין בגלוי, און תיכף ומיד ווערט אויך, אז דער ים ווערט מחוסך מיט די מים, וואס יש לומר, אז דאס איז אויך כולל אין זיך די מים די תורה שלעת-לבוא, און אין דערויף גופא אויך ביז תורה חדשה מאיתי תצא, כמוזכר לעיל, אז דער אויבערשטער אליין לערנט תורה מאיתי, און לערנט תורה אויך אין אן אופן חדש, אז דאס ווערט א שינוי עיקרי אין די מקבלים, אז זיי זיינען דאס מקבלים אין אן אופן פון ראי וואס דאס איז דאך תכלית היתמתות אין לימוד עצמו, ביז אז דאס ווערט אזא מציאות, אז ס'ווערט א שינוי, אז אין עד נעשה דיין וכמדובר כמה פעמים, און ביז וואנענט אז וואס שטייט בגלוי אין דעם סיום פון משנה תורה, וואס דאס איז דאך א המשך און אן איבער'חזרונג ביז אין אן אופן פון משנה אז דאס איז גאר כופליים לטושי איז ניט דער ווארט פון ים סתר ס'האט געקענט שטיין מים מכסן לים איז דאך לכאורה דער זעלבער תוכן, דער חילוק איז דאך אבער א חילוק עיקרי, אז דער סיום ממש איז ניט אז מ'זעט און מ'לערנט און מ'איז מפרש דעם ווארט לים נאר מ'איז מפרש דעם ווארט מכסן,
¶9און דעמאלט ווערט אויך ווי א סיום אין כל עניני קדושה, אז ונעוץ סופן בתחילתן אז תיכף ומיד ווי אין דעם לשון פון הדרן זאגט מען דאך, אז כשום שאצרתניא לסיים איז כן וועט זיין אויך דער סיוע מלמעלה און דער עזר מלמעלה, מ'זאל גלייך אנהויבן די ספרים חדשים און מסכתא חדשות, ווי סיי אין תורה שבכתב און אין תורה שבעל פה, אז אפילו אין תורה שבכתב ווערט דאך אויך בגלוי דער לעיני כל ישראל, וואס דאס איז דאך כולל אויך אז די גאנץ תורה נעמט מען דורך עיניים, און אין אן אופן פון ראי'כמוזכד לעיל, און דאס ווערט אויך דער ענין פון כל ישראל, אז דעמאלט שטייט ווי דערמאנט פריער בשוה ממש כל ישראל, סיי אנשים סיי נשים און סיי טף, און ס'ענדיקט זיך מיט א למיד וואס איז בצורת למד איז דאך, אז ס'איז יוצא מלמעלה מן השורה, און דאס פועל'ט אויך דערנאך א שינוי עיקרי אין דברים הכתובים בשורה, ביז אויך כולל א שינוי עיקרי אין די ענינים וואס זיי זיינען למטה מן השורה, בדוגמא פון אות ק וואס דאס איז דאך בגימטריא מאה, וכמדובר כמה פעמים, אז דאס איז שלימות כל המספרים,
¶10אויך דער מספר עשירי, ווי ער שטייט אבער אויך בשלימות עשר, כלול מעשר, ווערט דאס מאה, און ס'ווערט אויך ווי מאה איז פארבונדן אל תקרי מה אלא מאה, בשעת מ'זאגט אל תקרי איז דאך ניט אן ענין של שלילי, נאר מ'איז מוסיף נאך אן ענין, אז ס'שטא ביידע ענינים ביחד, סיי מאה און סיי מאה, וואס דאס איז דאך דער אויפטו פון לעתיד לבוא, אז ס'איז די תכלית השלימות אין דעם יש הנבראה, ביז די תכלית השלימות אין דעם יש הגשמי, על אחת כמה וכמה אז דאס איז כולל אין זיך די אלע ענינים בלתי-ריצויים וואס זיי זיינען געווען פארבונדן מיט חומר, ביז וואנענט אז דער יש וואס איז אמאל געווען חומרי ווערט אויך אין א מציאות פון מים, וואס מים איז ניט קיין מציאות פאר זיך, נאר אן ענין של ביטול, און ס'ווערט אויך אין דערויף די תכלית השלימות, אז ס'שטייט בגלוי, אין דעם יש הגשמי, נאך העכער ווי די שלימות שטייט אין ים, ווארום אט דאס איז דאך נכלל אין דעם מכסים, וואס בפשטות גייט דאך דאס דער מכסים, אז די מציאות המים, וואס דאס איז דאך א גשמי, ובכמה ענינים החומרים לגבי ים,
¶11איז דאך אין מים דא די אפשריות, אז זיי ווערן א מים מקור מים חיים, און מטהרין סיי בזוחלין און סיי אין א נקודה סיי אין א טיפה, ווארום דאס איז אזא מין נקודה וואס זי איז כולל כל המציאות כולם, ביז וואנענט אז כל המציאות כולם ווערט אין אן אופן פון מכסים אפילו די מציאות פון ים, וואס דאס איז דאך אויך כולל דער ים הידוע, ביז דעם ים על דרך ווי מ'זאגט ס'איז געווען דער ים בתחילתו, וואס דעמאלט איז דאך געווען דער מים מכסים צו עולדות השמים והיברם, אף על פי וואס תולדות מלקתיב גלייך בהיברם, איז אויך געווען נאך למעלה מזה דער ענין המים, כפשטות הקראה, ומאמר חזל איז מבאר אויך און מדייק, אז דעמאלט איז אויך שוין דעמאלט געווען אידן וואס עמך כולם צדיקים, איז הקב'ה עושה להן שנפיים ושטים על גבי המים, ווי דערמאנט פריער, אז אידן זיינען נאך העכער פון די מציאות אפילו פון ים, און אפילו פון ים ווי ס'וועט זיין לעתיד-לבוא, און אפילו ווי ער וועט זיין מחוסר, און אפילו פון די מים
¶12ווי זיי זיינען מכסים דעם ים וואס ס'וועט זיין לעתיד-לבוא, ווארום דעמאלט איז דאך אויך דוקא ישראל ועצמות ומהות איז כולא חד, נאך העכער ווי דעם ענין וואס ישראל איז אורייתא וקוב'ה כולא חד, ווארום ישראל זיינען דאך העכער פון אורייתא, און זיי האבן גלייך די התכללות ממש, ביז אז ס'ווערט איין מציאות, יעדער איד אנשים נשים וטף מיט עצמות ומהות, ביז אין אן אופן פון ממש, ווארום יעדערער פון זיי איז דאך דא דער חלק אלקים ממעל ממש, און דאס ווערט אויך גלייך תוקף ומיד ממש, וויבאלד אז מ'האט שוין אפגעטאן די זאך, על ידי מעשינו ועבודתינו, און ווי די עדים פון נשיא דורנו, אז מ'האט שוין אויפגעטאן די זאך בשלימות, און אויך ווי ס'איז פארשטאנדיק פון דער שיחה הידועה שלו, אז אויך די קנעפלאך, און אויך דער צופוצן די קנעפלאך, איז שוין אויך אלץ בשלימות, ביז וואנענט אז ס'איז שוין אויך דא די שלימות פון עמדו הכן כולכם. און ס'דארף מערניט ווי זיין אט די איינציקע נקודה, אז ס'קומט די גאולה האמיתית והשלימה ממש, אין אן אופן פון ממש, אין זמן ומקום,
¶13ביז אין אן אופן פון ממש, אז דאס איז בגשמיות בדוגמא ווי דאס איז ברוחניות, ואדרבא, ווי לעתיד לבוא וועט דאך זיין שואבת חיים די נשמה על ידי הגוף שלה, כמדובר כמה פעמים. ועוד והוא העיקר, אז מ'איז גלייך מסיים און דערגרייכט די שלימות פון יום הששי, וואס ס'האט זיך שוין אנגעהויבן, אז נוסף אויף אלו תולד השמים והארץ בהבראם, און תולדות מלא כתיב האט מען אויך בגלוי די שלימות פון עול לי תולדות פרץ, און די סיום שבזה, ואשי הולד את עובד, ביז וואנענט עובד הולד את דוד וואס דאס איז דאך בעיקר ובכולל הכל, ביז אז דאס ווערט הכל, הנשיא כשטא תופס במקצת את תופס בכולו, ביז בכולו ממש, אז מזמרא באצבעו ואומר זה האט דאס שוין אין א רגע לאחרי דיבור זה ממש, האט מען גלייך באצבעו ואומר זה, אז ס'איז געקומען דוד מלכא משיחא, ובנערינו ובזקנינו ובבנינו ובבנותינו גייט מען אין א ריקוד, ווי ביום הששי, וואס דעמאלט איז דאך געווען הכל מוכן לסעודה
¶14אף ופי כן איז דאך געבליבן נאך די אפשריות, אז פון דער סעודה און דער אכילה זאל ארויס א דבר בלתי-רצוי, כפשטות הכתובים וכפשטות הענינים, וואס עד הרגע הזה האט מען נאך אלץ בתוצאות בלתי-רצויות שבזה, דער ענין הגלות, ביז וואנענט אז דאס ווערט אויך נתהפך, און ס'ווערט אתך הוי'כי אנפת בי דערפאר וואס דער רוחי בטחיונים פיז אין אן אופן אז ס'ווערט אויך דער יתרון פון דעם ענין הפכי, אז ס'ווערט לילה כיום יאיר פיז ס'ווערט יום ממש ווי ס'ווערט ווי דער יום וואס איז פארבונדן מיט די התחלת פון יום הששי, על אחת כמה וכמה אז מ'האלט שוין אין יום הששי לאחרי תפילת ערבות, און אין תפילת ערבות גופא דעם פסוק אך צדיקים יודו לשמיך יושבו ישרים את פניך, וואס דאס מיינט מען דאך את פניך אין כלי, און מ'מיינט בעיקר פניך ממש, ווי ס'וועט זיין והיו עיניך רואות את מוריך ווערט דאס אין אן אופן פון התיישבות און אין אן אופן נצחי, כמדובר כמה פעמים, אז והיו עיניך רואות את מוריך וועט איז אין דער איצטעריקער גאולה וואס הויבט זיך אן תיכף ומיד, וועט ניט זיין קיין הפסק חס ושלום,
¶15און מ'גייט מדרגא לדרגא, הלכה מחיל אל חיל, ביז יראה אלא אלקים בציון, וואס דורך דערויף וואס א איד טוט אין הפצת המעיינות חוצה, וואס דאס איז דאך דער ציון אין תורה, און דאס איז דער ציון אין א אידן, און דאס איז דער ציון אין זיין נשמה, פנימיות הנשמה וואס זי איז פארבונדן מיט פנימיות התורה, וואס זי איז פארבונדן מיט פנימיות פון עצמות ומהות, ניט, אז יעדער איז אנשים, סיי נשים און אפילו טף, ביז כולל אויך עוברם שבמי עמם, וואס במכל-שכן וקל-וחומר, מה-דאך אז בעשירת הים האט ער אויך געזאגט עוברם במעי עמם און געזאגט דעם לשון און די זעלבע ענינים ווי ס'האט געזאגט משה וכל ישראל, ווארום זיי ווערן אפגעלערנט פון א לימוד שבכתוב, איד ס'שטייט בפירוש ובגלוי פשוטו של מקרא. וואס דאס איז דאך אויך דער תכלת השלימות פון לעתיד לבוא, אז אלע דרגות שבעולם שטייען אין א דרגא וואס יעדערער פון זיי און אלע צוזאמען האבן אויך די שירה, די שירה העשירית, ווארום העשירי יהי'קודש ובפרט נאך, ווי דערמאנט פריער, אז דער עשירי שטייט אין אן אופן פון שלימות, אז ס'ווערט למטה מן השולדות
¶16השורה, וואס דאס איז דאך די צורת ק כמוזכר לעיל, ביז וואנענט אז דער למטה מן השורה און אמצעת השורה און למעלה מן השורה ווערט דאס אויסגעשטעלט אין דעם זעלבן אלף-בי ת, וואס הויבט זיך אן מתחילתו פון אלופו של עולם, און ס'ווערט נסתיים מיט א טעג, וואס דאס איז דאך פארבונדן מיט די גאולה לעתיד-לבוא, ארבע מאות שקל כסף אבר לשוחר, און ווי חסידות טייטשט דאס אפ, אז דעמאלט האט מען די אלע ענינים פון זכור זכור, פון מקיפים, און ניט סתם אן ענין פון מקיף, נאר ביז מקיף לא מקיף, ביז וואנענט אין דעם אופן וואס דאס איז נאך העכער סיי פון פנימיים און סיי פון מקיפים, און מ'האט בפשטות, מראה באצבעו ואומר זה, אז אט איז די מים מעשינו ועבודתינו וואס מ'האט געטאן במשך פון שיתא אלפי שני דהוי עלמא, און בפרט נאך אז מ'שטייט דאך איצטער אין יום הששי, וואס יעדער יום הששי איז זיך מרמז, ביז וואנענט ווי מ'זאגט דאס בגלוי, ווי אלע ענינים פון ששי זיינען דאך מוכין, און ס'איז אלץ מוכן לסעודה, אז גלייך לאחרי זה זאל מען זאגן ליום שכולו שבת ומנוחה לחיי העולמים, ווערט גלייך דער טועמי'חיים זכר נאך ביום
¶17ששי, ובפרט נאך אז מ'האלט לאחרי תפילת ערבית, ווערט אויך אז פון דעם ערב פון גלות, ווערט נוסף אויף לילה כיום יאיר מיט א כ'דמיון, פון יום יאיר ווערט אויך דער כ'וואס איז פארבונדן מיט כתר, וואס דאס איז דאך למעלה פון אור, ווי חושך גם יחד די כתר האמיתי, און ס'ווערט גלייך די אלע ענינים, כאמור, והוא העיקר, אז מ'האט דאס גלייך נאך אין תחילת יום הששי, ובפרט נאך כמדובר, אז מ'האט שוין די תפילת ערבית, און אויך די אמירת הכתוב ברוב עם, אך צדיקים יודו לשמך יושבו ישרים את פניך, און אויך די אמירת הקדיש, וואס דאס איז דאך פארבונדן אויך מיט קדיש דרבנן, וואס דעמאלט האט מען דאך אויך דעם עילוי פון תלמידי'ן און תלמידות על מידיהם, ווי געזאגט אויך אין דעם קדיש דרבנן, וואס מ'האט דאס געזאגט איסלו לאחרי תפילת משניות, וואס ענדיקט זיך אויך מיט על דרך ווי דער ספר הרמב״ם אין די ענינים פון לעתיד-לבוא, כמוזכר לעיל, און ס'ווערט גלייך דער שלום בעולם, און דער אויבערשטער נעמט דעם שלום, וואס דאס איז שמו של הקב'ה שלום, און גיט דאס אוועק
¶18יעדער אידן און אלע אידן, אנשים נשים וטף, און ס'ווערט דער הוי'עוז לעמו יתן הוי'יברך את עמו בשלום תיכף ומיד ממש, ווי מ'האט דערמאנט אויך דאס לפני זה ובמשך הימים שלפני זה כמה וכמה פעמים. וואס דאס איז אויך, אז מ'האט שוין אין יום הששה וואס ס'האט זיך שוין אנגעהויבן, האט מען שוין דעם ענין פון הכל מוכן לסעודה אין אזא אופן מוכן, אז ס'ווערט צוגעגרייט, אין אזא אופן אז ס'ווערט אויך בתכלית השלימות גלייך בתחילתו, חלק פון דעם אצרים, כשצה תופס במקצתה, כשצה תופס בכולהו ממש, האט מען גלייך דעם הכל מוכן לסעודה, ובמיוחד מיינט מען דאך די סעודה פון רבייתן אין שור הבר, און דאס איז כולל כל ישראל כולם, וואס זייער עבודה איז דאך, סיי די עבודה פון שור הבר סיי די עבודה פון לווייתן סיי די עבודה פון פנימיים און סיי די עבודה פון מקיפים, על דרך זה אויך אין תורה, וואס אסתכל באורייתא וברא עלמא, על דרך זה זאגט מען א בר נש אז אפילו אז מ'דערמאנט אים אן דעם א', מערניט ווי נש אליין, וואס דאס איז דאך לכאורה דער פירוש שבזה, אן ענין בלתי רצון נשני, וכמדובר כמה פעמים,
¶19בר נש וואס עוסק בתורה בזמן הזה איז קיים עלמא, דער קיום אמיתי, ווי מ'האט אויך געזאגט אין תפילת הקדש, ובפרט אין קדש דרבנן, אז די אלע תפילות וואס מ'האט געזאגט ביז איצטער, עאכו כמה וכמה די תפילות פון יום הששי, און ניט ששה נאר הששי, וואס דאס איז דאך רומז אויף דעם ענין פון תחילת מתן תורה, און כולל מתן תורה ווי זי איז געווען בתחילתו כל הענין דעם מתן-תורה, און ווי דער אלטער רבי זאגט דאך אויך בספרי קדישא, אז מעין זה איז שוין געווען בשעת מתן-תורה בתחילתה, ביום השש, מיט א ה' הידוע, און דאס איז אויך ממשיך בכל יום ששי, לאחת כמה וכמה אין דעם יום ששי פון שנת תשמיד תידך, וואס ווען קומט דאך לאחרי שנת פון תסמך און תסמך און הקדמה קרובה צו ה'שנת ניסים, וואס ס'האט זיך שוין אנגעהויבן, וויבאלד אז מ'האט שוין דעם ראש-חודש, און ראש-חודש השני, דער יום הראשון פון א חודש אין א הכנה
¶20וואס דאס איז דאך א הכנה על פי תורה, איז דאך דאס שוין כולל, בפרט נאך אז דאס ווערט געטאן פון פנימיות הנפש ביז פון עצם הנפש, ביז פון חלק הנפש, וואס דאס איז חלק אלוקה ממעל ממש, האט מען דאך די גאנצע סעודה שוין מוכן לסעודה, בכל הענינים שלאחרי זה, על דרך ווי ס'איז געווען בגן עדן מקדם און די דרגא פון יעדער אידן ווי אדם הראשון און נאך מערער דאס איז דאך דא איצטער אויך בא יעדער אידן, על אחת כמה וכמה אט די וואס טוען אין מעשינו ועבודתינו כפסק-דין הידוע, אז למה נבראה האדם יחידי, דערפאר וואס בא יעדער יחיד, ביז יחיד בפשטות, איז דא די ענינים וואס זיינען פארבונדן מיט זיין נפש, ביז ווי דאס איז געווען בא אדם הראשון, מיט אט דער מעלה, דאס איז יצירך בגן עדן מקדם נאך קודם הדבר האמורע בלתי רצוי, ואדרבא, ביז אין אזא אופן, אז ס'ווערט די שלילה און אי אפשרית, ווארום אויר מן הארץ און ס'ווערט מכאן ולהבא, כמוזכר לעיל, הליכה מערניט ווי אין טוב עצמו, אין בירור מערניט ווי אין טוב עצמו, און ניט בירור פון ענין בלתי רצוי, נאר בירור אין אוכל עצמו,
¶21וכמדובר כמה פעמים וואס דאס איז דאך א עילוי שלא בערך לגבי בירור אוכל פון אן ענין וואס איז היפך פון אוכל, וואס לעתיד לבוא וועלן דאך אלע ענינים זיינען אין אן אופן פון אוכל, בפשטות פאר יעדער אידן וועט ער פון יעדער זאך מאכן אן ענין וואס ווערט דם ובשר כבשרו, דערפאר וואס אין יעדער פרט פון דער בריאה טוט ער אויף על ידי מעשינו ועבודתינו, און דורך דערויף ווערט דאס אויך ביי אים א חלק פון זיין ממש בפשטות, ממש בגשמיות, ביז אין דם ובשר כבשרו, און ס'ווערט אויך והיו לבשר אחד עצמות ומהות, און מיט יעדער אידן און מיט אלע אידן ווערט דאס אין אן אופן פון אחד, ווארום והיתה להוי'המלוכה כסיום אין דער ספר היד החזקה, ביז אויך אין די שבעים אומות, און ווי דער רמב",ם איז דארט מבאר בארוכה, ביז ווי אין תכלית השלימות בזה, אז מ'האט דעם ענין פון כמים מעשינו ועבודתינו וואס דאס איז דאך כולל סיי תורה און סיי מצוות, אף על פי וואס מים בפרט גייט דאס אויף תורה במיוחד, אין מים אלא
¶22תורה, איז דא איז דאך דאס קן מים איז דאס אויך כולל דער ענין המצוות, על דרך ווי מ'זאגט אז בגן עדן האט מען מערניט ווי לימוד התורה, אף על פי כן לערנט מען דאך דעמאלט הלכות המצוות, וכל העסק בהלכות קרבנות ובהלכות התורה איז מעלה עליו הכתוב הויבט אים אויף תורה, און ער ווערט אין אן אופן פון עלי ווי טוט די זאך עצמה. על אחת כמה וכמה, אז כאמור, ובפרט על ידי א סיום פון די שליחות וואס יעדערער נעמט אויף זיך א נוכח אין פועל, און זיי זיינען אזוי פועל אויך בכל הנשמים עליהם, אז יעדערער זאל אויך געבן אויף צדקה, וואס ענינה איז דאך כולל כל המצוות והתורה, אויך מצוות תלמוד-תורה, און כולל אויך כל עניני העולם, אז זיי ווערן אלע נכלל מצדקה עשה הקב,"ה וואס ער האט באשאפן די וועלט, און באשאפן די וועלט דוקא אין אן אופן אז זי קומט אראפ דוקא אין עולם הזה התחתון שאין תחתון למטה הימנו, וואס דוקא אין אזא אופן נעמט מען און מ'ווערט איין זאך מיט עצמות ומהות. והוד והוא העיקר, אז ס'ווערט כנזכר לעיל תיכף ומיד דער הכל מוכן לסעוד
¶23סעודת שור הבר און לבייתן, און די סעודה וואס זי איז כולל אין זיך, וואס נענים מזיב השכינה איז כמבואר אין חסידות איז דאס נאך נכלל אין די סעודה בדשמיות, וואס דאס ווערט ווי די גשמיות יש הגשמי, ביז ווי ער איז מבאר אין ביאורי הזוהות פון דער מיטעלער רבי'ן פון הפצת המעיינות חוצה, כמוזכר כמה פעמים, אז דוקא ארטן איז דא דער תכלית השלימות פון גילוי און תכלית השלימות פון גשמיות. און ס'ווערט דער ענין פון גשם כמבואר אין ספרים, אז דאס וועט ז'פעמים ז'פעמים ז'פעמים, אז ס'ווערט אלץ נכלל ביז אין שלשה פעמים, ביז וואנענט אז ס'ווערט די גאולה האמיתית פון בית-המקדש השלישי און הוה חזקה, אז מכאן ולעתיד-לבא ביז ומכאן ואילך, ומכאן ביז אין דעם ערשטן רגע לאחרי זה, ווערט דאס א עלי'משלימות אל שלימות ומחיל אל חיל ביז ראה אל אלקים בציון בפרט נאך אז מ'האט שוין די גאולה האמיתית והשלימה הרגע שלפני זה, האט מען אויך, כמוזכר לעיל, די פנימיות הנשמה, ציון שבנשמה און ציון שבעולם און ציון שבתורה,
¶24ביז אז דאס ווערט איין און איינציקע נקודה, וואס זי איז כולל אין זיך כל המציאות כולה, על אחת כמה וכמה ווי די נקודה ווערט איין זאך, מיט דער נקודה פון עצמות ומהות כביכול, ועוד והוא העיקר תיכף ומיד ממש, און הכל מוכן לסעודה, און מ'גייט גלייך לאחרי תפילת ערבית אויף מקיים זיין אך צדיקים, יודי לשמך יושבי ישרים את פניך, מען דאס גלייך תוקף ומיד כהרף עין, אז פון יושבו לשון עתיד ווערט גלייך דער ענין בפועל, ווי אין אן אופן נצחי, ילכו מחיל אל חיל און אין אן אופן פון התיישבות, דערפאר וואס ס'וועט ניט זיין קיינע ענינים הפכיים, ס'וועט אלץ זיין עלי ם, כאמור לעיל, מחיל אל חיל וואס איז דאס איז אויך פארבונדן מיט שמתי קדקע שמשותיך ווי אין דער הפטורה פון דעם שבת שלפני זה, וואס ס'נעמען זיך אויך מיני'מתברכין דער יום הששי, דער היינטיקער פרייטאג, כולל אויך די התחלה פון דעם פרייטאג, ובפרט אז די התחלה האט אין זיך אויך דעם ענין פון אך צדיקים יודו לשמיך גושבי ישרים את פניך און דאס האט מען שוין געזאגט בעבר, און בדיבור ממש, און הקימת חתיו הוי מעשה,
¶25אז ס'ווערט תיכף ומיד די התיישבות, את פניך, און תיכף ומיד די התיישבות פון עמך כולם צדיקים, די אך צדיקים, אך טוב לישראל, כמדובר לעיל כמה פעמים, אנשים נשים וטף, וואס דאס איז דאך דער אויפטו פון גאולה העתידה און ה בבוא, ביז וואנענט אז ס'קומט תיכף ומיד ממש, אנשים נשים וטף אלע גייען ארויס, ובת אחת וביחד אין ענני שמיא, כמוזכר כמה פעמים. און ס'ווערט גלייך בגלוי, אז מראה באצבעו ואומר זה אתה די שבטייך און אתה זיין די יצייך, עוד והוא העיקר אתה דוד מלכא משיחא, און כל האנשים וטעף פון אלע דורות, על אחת כמה וכמה פון דורנו זה, וואס דאס איז דאך דער לעצטער דור פון גלות, וואס על ידי מעשינו ועבודתינו בעבר האט מען שוין אריינגעבראכט דעם אלופו של עולם, דעם אלף אין דעם גלות, איז דאס געווארן גאולה אמיתית, וואס אלף איז דאך אויך ראשי תיבות אמת, און דערנאך איז דאך בלייבט דאך דער אלף דער גאנצער העץ, אפילו לאחרי אז מ'זאגט אים איין מאל אלף האט מען דערנאך אויך אמת לאמיתו בשעת מ'זאגט תפליים לתבשי צוויי מאל אלף
¶26ווערט דאס אמת לאמיתו, ו עוד והוא העיקר, אז דאס איז תוכף ומיד ממש, ולא ייכום אפילו כהרף עין, ובשמחה ובטוב לבב.