Text

¶1דאס איז דאך א פתיחה וואס מ'טרעפט זיך איצטער אף על פי וואס דאס קומט לאחר ההמשך פון א מערשטער זמן וואס מ'איז געווען צוזאמען, אין דערויף אויך כולל עיקרית'דיקע זמנים, ווי ראש-השנה, און דערנאך ימים-טובים און שבתות וכו,' ביחד עם זה איז דאך כל הזמנים כולם ווערן דאך געטיילט אין כללות'דיקע און אין פראטעס'דיקע, אזוי איז אויך בנוגע צו דער זאך, איז דא ווי דאס איז בפרטיות איז דאס א פתיחה פון דעם טרעפן זיך פאר דעם פאנאנדערפארן זיך יעדערער תחת גפנו ותחת תאנתו, צו מקיים זיין דארט דעם שליחות פון דעם אויבערשטן אויף מפיץ-זיין אידיש-ווייד, און במיוחד תורה הוא מצוותי', און טאן דאס מתוך שמחה וטוב לבב, ובשעת מ'איז מקיים א טייערע שליחות פון מלך מלכי המלכים הקדוש ברוך הוא. ובפרט נאך, אז דער אויבערשטער איז דאך גלייך אויך גיט שכר, מידן המלאה הפתוחה הקדושה והרחבה, נוסף אויף די תורה ומצוות און אידישקייט שלפני זה, במיוחד אויך

¶2אויף דעם ענין וואס מ'באווייזט ווי אזוי ואהבת לרעך כמוך ווירט אין טאג-טעגלעכן לעבן, וואס דערמיט איז דאך פארבונדן דער צוזאמענטרעפן זיך, פאר דעם פאנאנדערפארן זיך, כדי נאכאמאל צו פארשטארקן בא זיך און בא דעם גאנצן ארום, אז דאס איז ניט קיין פאנאנדערפארן זיך אן אמת'דיקער חס ושלום, נאר מ'בלייבט אלע צוזאמען כל ישראל אי כי איש אחד חברים און נאך מערער, ניט נאר ווי חברים, נאר מ'פארבלייבט ווי איין גוף, דורך דערויף וואס יעדערער האט א חלק אלוקה ממעל ממש, סיי אנשים סיי נשים וטף, און וויבאלד אז מ'איז א חלק פון דעם אויבערשטן, פון אלוקה ממעל, און מ'איז נאך מוסיף אין זיי אויך דעם ווארט ממש, אז דאס איז ניט סתם א פארגלייך, נאר דאס איז א פארגלייך וואס דאס ווערט פונקט די זעלבע זאך ממש. איז דאך פארשטאנדיק, אז וויבאלד אז מ'איז א חלק פון אחדות האמיתיות פון דעם אויבערשטן, וואס ער איז דאך דאך אן אחד באמת ופשוט בתכלית הפשיטות, איז ווערט דאס אויך אן ענין עיקרי אין יעדער חלק דערפון,

¶3ווערט דאס אן ענין עיקרי סיי אנשים און סיי נשים און סיי טף, וויבאלד אז אויף יעדערן פון זיי זאגט תורת אמת, וואס זי איז אויך תורת חיים, אז דאס וואס זי זאגט אירע ענינים ווערט דאס אויך א תורה און א הוראה, ווי אזוי דאס זאל איינווירקן און אויסווירקן אין דער הנהגה לאחרי זה. און ווי אלע ענינים וואס ס'איז פארבונדן מיט תורה, וואס דרכי'דרכי נועם וכל נשיבותי'שלום, איז אזוי איז אויך מיט א זיכערקייט זיין יחס און פארבונד מיט יעדער אידן און מיט אלע אידן, ובפרט מיט אט די מיט וועלכע ער טרעפט זיך און דאס ניי, כדי להדגיש, אז דאס איז ניט קיין באזונדערע זאכן, נאר מ'האט געהערט אלע צוזאמען אין דעם זעלבן ארט און אין די זעלבע ענינים און אין די זעלבע הוראות, ווארום מ'האט א תורה אחת וואס זי איז געגעבן געווארן פון דעם אויבערשטן, אויף וועלכן מ'זאגט און מ'רופט אים אן הוי'אחד און געגעבן געווארן אויך בארץ דווקא, וואס מתן תורה איז דאך געווען אויף הר סיני, און דורך הר סיני איז דאס אנגעקומען אין דער גאנצער וועלט ארום סיני,

¶4ביז אין דער גאנצער וועלט, פון גאנץ סדר השתלשלות, און אנגעקומען מידו המלאה הפתוחה הגדושה והרחבה, איז דאך פארשטאנדיק, אז ס'קומט-אן אין דער גאנצער שלימות, און קומט-אן מיט דער גאנצער גאנצקייט, אז בשעת ס'ווערט דערפון די תוצאות בהנוגע למעשה בפועל, אין טאג-טעגלעכן לעבן, איז דאס אויך אין א גאנצן אופן, און אויך אין א פרייעלעכן אופן און אין א לעבעדיקן אופן, בכל המרץ, ביז וואנענט אז דאס פועל'ט אן קיין אנשטרענגונג, ווערט די כללות'דיקער צוגאנג פון ואהבת לרעך ביז כמוך ממש. און דאס גופא קומט דערנאך אראפ אין יעדער פרט פון טאג-טעגלעכן לעבן, סיי פון יום ראשון בשבוע וכו על אחת כמה וכמה אז מ'געפינען זיך דאך איצטער אין דעם סיום

¶5פון יום השלישי אויף וועלכן מ'זאגט, אז דאס איז א יום שהוכפל בו כי טוב, וואס דאס פאראיינציקט דעם טוב לשמים וטוב לבריות, און דאס איז דער יום השלישי פון דער פרשה און סדרה פון בראשית ברק אלקים את השמים ואת הארץ, איז דאך פארשטאנדיק, אז דאס ווערט אויך א ראשית אן אנהויבס אין דעם וועקווייזן זור, ווי אזוי זיך אויסצופירן, סיי אין טוב לשמים און סיי אין טוב לבריות, און אין אן אופן אז מ'טיילט ניט פאנאנדער, ווי גערעדט מערערע מאל, אז א טייל פון יום השלישי איז לשמים און ער שטייט איז לבריות, נאר יעדער רגע פון יום השלישי איז א רגע וואס ער איז סיי לשמים און סיי לבריות, ווי דערמאנט מערערע מאל, און ער קלערט מער, בארוכה יעדער מאל, במילא דארף מען דאך ניט האבן די אריכות איצטער. ובפרט נאך, אז ס'איז דאך נוסף ספר ונחזה די זאכן זיינען דאך שוין געדרוקט און נתפרסם אין מערערע ספרים, וואס בא יעדערן איז זיכער דא איינער פון די ספרים, אדער ער ווייס דעם אינהאלט פון די ספרים, אדער ער קען דאך זיי פארשאפן, און יעדערער קען

¶6זיך אויך מסביר זיין, אויב ער רעכנט אז איינעם פעלט נאך הסברה בזה, איז זיכער, בסבר פנים יפות, וועט ער אים אויך ערקלערן בדיבור, ועוד והוא ועיקר ערקלערן דאס דורך א דוגמא חי דורך באווייזן א לעבעדיקן ביישפיל ווי אזוי ס'דארף זיין די באציאונג פון איין אידן צו א צווייטן אידן, ובפרט נאך אז ס'הויבט אן די ערקלערונג דערמיט אז בשעת ס'רעדט איין איד וועגן א צווייטן אידן, דארף ער גלייך מדגיר זיין, אז דאס איז ניט א צווייטער איד, ווארום זיי ביידע געהערן צו דעם אויבערשטן, וואס ער איז א שם אחד זיי ביידע לעבן מיט דער זעלבער תורה וואס זי איז א תורה אחת, און זיי ביידע האבן דעם חלק פון דעם זעלבן ענין ווי דערמאנט פריער, אז יעדער פון זיי איז א חלק פון ממעל, ווערט דאס אזוי אויך דא למטה א נשמה בגוף, על אחת כמה וכמה אז דאס ווערט אזוי בשעת מ'איז ממשיך אין דעם טרעפן זיך צווישן די מיט וועלכע מ'איז געווען א משך זמן צוזאמען, און אין אן אופן אז מ'איז געווען ניט יעדערער אין א באזונדערע הויז אין א באזונדער מדינה, נאר ווי מ'האט זיך צוזאמענגעקליבן

¶7אין דינים וואס יעדערער איז אין זיך געווען אלס אן אורח, וואס אן אורח האט דאך דעם ענין, אז אלע אורחים וואס געפינען זיך אין דעם זעלבן ארט, איז מצד דערויף וואס זיי געפינען זיך אין דעם זעלבן ארט און ביים זעלבן בעל הבית, וואס דאס איז דאך בכלל בא יעדער אידן, איז דאך יעדער איד אן אורח על שולחני פון דעם אויבערשטן, ביז וואנענט אז דורך דערויף מאכט מען די זעלבע ברכות, און מ'ווייס אז מ'האט דעם זעלבן באלעבאס, און אז דער באלעבאס גיט דעם לעבן פון יעדערן, און גיט דאס אין דעם זעלבן אופן פון עצמות ומהות איז גיט ער דאס א חלק ממעל ממש צו יעדערן, און דורך דערויף ווערן זיי אלע פאראיינציקט אין איין און איינציקע זאך, אפילו בשעת מ'געפינט זיך אין א באזונדערן מתינות אשתת גפנו ואשתחת תאנתו, און יעדערער האט דאך זיך זיין חלק אין תורה, און זיינע מצוות וואס זיינען פארבונדן מיט זיין פערזענליכן לעבן במיוחד, וואס ס'איז ניט אין די זעלבע ענינים, און במילא אויך ניט מיט די זעלבע ברכות ווי ביי א צווייטן,

¶8בדוגמא ווי ביי אים גופא איז הענגט זיך אויך אפ, בשעת ער איז פארבונדן מיט ענינים פון קריאת-שמע, איז ער פארבונדן מיט ברכת קריאת-שמע, בשעת ער איז פארבונדן מיט ענינים פון תפילה אדער פון תורה, איז ער פארבונדן מיט ברכת התורה אדער ברכות התפילה, און דערנאך איז דא, ווי בשעת יעדערער האט דאך זיך זיין שיעור אין תורה אדער זיין שיעור אין תפילה אדער שיעור אין תהלים, בפרט נאך לויט דעם מנהג וואס מ'זאגט אין דעם קאפיטל תהלים המתאים למספר שנותיו, לויט די יארן און לויט דעם גיל, איז יעדער האט דאך לויט זיין גיל דעם קאפיטל תהלים, מזמור תהלים המתאים דוקא צו דעם גיל, ביחד עם זה איז דאס אלץ חלקים פון דעם זעלבן ספר תהלים פון דעם זעלבן יום זמירת ישראל, פון דוד, און מ'זאגט אויך, אז דוד ווערט אנגערופן דוד מלך ישראל חי וקיים אז ער איז דער מלך פון יעדער אידן און אלע אידן בכל הדורות כולם, וואס א מלך פירט זיך אן און גיט זיך שטארקייט און ווייזט אן ווי אזוי אויפצופירן זיך, ואשר יוציאם ואשר יביאם איז דאך פארשטאנדיק, אז מ'האט דעם זעלבן

¶9מלך, און אין יעדער ענין האט מען אלץ די הוראה פון דעם זעלבן מלך, צוזאמען מיט נתינת כח, איז ברענגט דאס ארויס נאך מערער די פארבונדנקייט, דורך דערויף וואס יעדערער ווייס אז ער האט דעם זעלבן מלך, און דער מלך פירט מיט אים אן, ובפרט נאך אז דער מלך איז אויך אזא וואס איז דורכגענומען דורך אחדות אמיתית, על דרך ווי דוד המלך האט דאך געזאגט, אז ער איז דער עבד פון דעם אויבערשטן, און אף על פי וואס ער איז א מלך גדול, בפרט נאך ווי דוד איז שטייט, אלס דוד מלכא משיחא ביחד עם זה איז דאך על דרך ווי משה רבינו דרגול ראשון האט געזאגט ונכנו מה על דרך זה האט זיך אויך געזאגט ואני עפר און ווי אברהם אבינו דער ערשטער איד עפר ועופר, על דרך זה אויך ווי דוד שטייט אלס מלך המשיח, וואס דעמאלט וועט דאך אויך זיין ענינו בגלוי, אז ער וועט זיין דער נשיא פון יעדער אידן און פון אלע אידן, וואס הנשיא הוא הכל אז אין אלע ענינים פון די אלע וואס ער איז זייער נשיא, וואס דאס זיינען דאך יעדער איד און אלע אידן, האנשים והנשים

¶10והטף, ווערט דאס הכל אין אלע פעולות, סיי אין מעשה, על אחת כמה וכמה אין דיבור, על אחת כמה וכמה אין נשמה, און על אחת וואס זיי די אלע זיינען דאך לבושים בא דעם אדם, על אחת כמה וכמה אין דעם נפש האדם, און אין נפש גופא אין דער עיקר הנפש, וואס זי איז דאך די יחידה שבנפש, העכער דער חלק אלוקה ממעל, וואס דאס איז דאך העכער פון אלע רשמות, ווי דערמאנט מערערע מאל, און ס'ווערט אין אלעמען יחידו של עולם, וואס דאס פארבינדט זיי נאך מערער, וויבאלד אז זיי פירן זיך אויף שטענדיק לויט די אנווייזונגען פון יחידו של עולם, און פארוואס טוען זיי דאס? דערפאר וואס אשר קדשנו במצוותיו בצונו, דערפאר וואס יחידו עולם, האט זיי אזוי אנגעזאגט, איז דאך גלייך בהדגשה, אז אפילו אז דערש איז תחת גפנו און א צווייטער איז תחת תאנתו, און מ'האט יעדער באזונדערע שיעורים אין תורה, און באזונדערע מצוות וואס געהערן מיט דעם וואס ער איז א כהן, די מצוות פארבונדן מיט א כהן, און על דרך זה בא לוויים, ועל דרך זה בא ישראלים סתם איז דאס אבער אלץ די זעלבע נקודה

¶11ווי געזאגט אשר קדשנו במצוותיו וצונו, אז דערביי איז נוגע, און דאס נעמט דורך אלץ, אז דאס איז אלץ דער אויספילן דעם אויבערשטנ'ס ציווי, און אט דעמאלט ווערט אין דערויף נאכמער בהדגשה, ווי אזוי דער עיקר סיי בפנימיות און סיי בחיצוניות, ביז אין מחשבה דיבור ומעשה וואס טוט לכאורה יעדער איד באזונדער, וועט זיין באזונדער מקום און וועט זיין באזונדער זמן, איז באמת איז דאס ניט דוקא באמת לאמיתו, נאר סתם אמת אפילו לעולם איז אויך אמת הוי'לעולם, און ווי דער אויבערשטער ווערט אנגערופן ניט אלקים לשון רבים, נאר דוקא הוי וואס דאס איז ניט שייך אין דערויף צו זאגן לשון רבים, און איז אויך מרמז אין דעם פשוט'דיקן אפטייטש פון הוי אז דאס איז בכל רגע ורגע איז דער אויבערשטער מהוה, מאכט פון דאסניי יעדער ענין אין אן אופן אז דאס ווערט א מציאות מחדש, און ווי אזוי ווערט דאס א מציאות מחדש? דערפאר וואס מאמיתת המצאו נמצאו כל הנמצאים.

¶12וכאמור פריער איז דאס אויך פארבונדן מיט די סדרה פון היינטיקער וואך, אז אזוי ווערט דאס אויפגעטאן אין שמים, אין אלע ענינים פארבונדן מיט די עמלה, און הארץ, אין אלע ענינים פארבונדן מיט ארץ, און אלע שמים און אלע ארצות, כמדובר כמה פעמים, און עשה שמים, ועשה הארץ רבות צבאיהם, און זיי אלע איז ניקר, אז דאס איז גלייך פון אניף שם בראשית איז אין זיי לעיקר, עברה אלקים, אפילו ווי ס'זעט זיך אן, אז אין דעם ענין האט דער אויבערשטער געמאכט ביום הראשון, און דעם צווייטן ענין האט דער אויבערשטער געמאכט ביום השני, און א דריטן ענין האט דער אויבערשטער געמאכט ביום השלישי, וואס דאס איז דאך דער סיום פון איינציגן טאג אין וועלכן מ'געפינען זיך, על דרך זה אויך בהנוגע צו יום הרביעי וואס קומט און הויבט זיך אן היינט ביינאכט, די ענינים וואס נבראו ביום הרביעי ובפרט, כולל אויך די שני המאורות הגדולים, אט די אלע ענינים וואס באלייכטן די וועלט און מאכן אין איר ליכטיק, אבער ס'זאל זיין אין איר ניכר, אז די ליכטיקייט קומט דורך דערויף וואס דער אויבערשטער האט באשאפן די שני המאורות הגדולים, און אויך אז מ'זעט אין זיי גופא אן אונטערשי

¶13ווערן זיי ביידע אנגערופן שני המאורות הגדולים און זיינען באשאפן געווארן מיט דער זעלבן אמירה, יהי מעורות ביקי השמים סיי דער מאור הגדול און סיי דער מאור הקטן. ועוד והוא העיקר, אז דאס ווערט אויך די התחלה, ווארום במיטפח און די אנערשטיק און פרייטאג, וואס דאס איז דאך דער טאג וואס הויבט זיך דער בית-לעת וואס הויבט זיך איצטער אן, ווערן זיי דאך אנגערופן מעלי שבתא, אז דאס איז א הכנה און אן ערב צו שבת, וואס שבת ווערט דאך דעמאלט נאכמער בגלוי, דורך דערויף וואס בפרט נאך אין דעם לעבן פון יעדער אידן, און בפרט נאך ווי די אידישע באלעבאסטע פירט-איין ביי זיך אין הויז די ענינים פון שבת, נאך איידער דאס ווערט געטאן דורך דעם ענין הקידוש פון דעם מאן, און איידער דאס ווערט געטאן דורך תפילת ערבית פון שבת, טוט זיך שוין די אידישע פרוי, על דרך זה אויך ווי מינהג ישראל וואס ס'איז געווארן תורה היא אז אויך מיידעלעך, ביז גאר קליינע מיידעלעך, צינדן אן אויך א נר של שבת, על דרך ווי זיי האבן אויך געטאן אין נר של ראש השנה און אין נר של ימי הסוכות, און נר של שמיני עצרת ושמחת תורה, און צוזאמען מיט ברכת שהחיינו אויך די קליינע מיידעלעך.

¶14וויבאלד אז מ'האט זיי אזוי אויפגעהאדעוועט, און זיי האבן זיך אויפגעהאדעוועט אין אן אמת'ן אידישן אופן, און במילא מאכן זיי דאך ליכטיק זיך אליין און די גאנצע הויז אין וועלכע מ'איז זיי מחנך אזוי, אז ס'זאל זיין ניכל אז דאס איז א נר מצוה, וואס דאס איז פארבונדן מיט תורה אור וואס סיי תורה און סיי מצוותי איז דאך אים חיינו ואורך ימינו, און פארשטאנדיק אויך אויף וויפל דאס איז חיינו ואורך ימינו ס'איז דאך דא זאכן וואס לכאורה גיבן זיי צו מערער חיות און מערער כח, אף על פי וואס דאס רעדט זיך וועגן אן ענין גשמי ווי אכילה און שתי אדער אנדערע הנאות וואס זיי זיינען אויך מוסיף להחיות נפש כל חי אויך אין דעם חיות. דער אמת'ער חיות פון יעדער מענטשן אין וועלט, על אחת כמה וכמה פון א אידן וואס ער ווערט אנגערופן גוי אחד בארץ אז דוקא ווי מ'געפינט זיך אין ענינים של ארץ איז אט דארט נאכמער בהדגשה אז דאס איז גוי אחד, בשעת די נשמה געפינט זיך למעלה, איידער זי איז פארבונדן מיטן גוף קודם שירדה למטה איז ניט אזוי ניכר,

¶15פארבונדן מיט גוי אחד דארט איז בכלל ניטא דער ענין פון רבים, פון נפרדים, על אחת כמה וכמה ניט קיין רשות הרבים, וואו איז דאס ניכר? אז ס'איז דוקא אחד, און בפרט נאך ווי מ'טייטשט אפ אחד אז דער חסד מרמז אויף אלע שבעה רקיעים און דער ארץ הזו העלת הזו התחתונה און דער ד'איז מרמז ווי אזוי אין יעדערער פון זיי איז דא ד' ע דרוחות, וואס זיי באווייזן דאך אויך אויף השינוי ההנהגה, אז ס'איז דאך אינו דומה איז די הנהגה וואס מ'האט בשעת מ'איז פארבונדן מיט רוח של מזרח, פון דארטן לייכט די ליכטיקייט בכל העולם כולו, אדער פון רוח מעריו, וואס דארט איז דער מאור הגדול גייט אהינצו אריין ביינאכט, און על דרך זה ווי דער מאור הקטן גייט אריין אין מזרח, בשעת ס'איז דורכת השמש איז אט דעמאלט די לבנה געפינט זיך אין באהאלטן דעם ארט, בדוגמא ווי דער שמש געפינט זיך בלילה. און ס'ווערט פון די ביידע זאכן, ווי געזאגט גלייך, בא דעם יום אחד און מ'טייטשט-אפ דעם לשון אחד אז דאס איז פארבונדן מיט יחידו של עולם,

¶16וואס וויבאלד אז ער איז דער וואס האט באשאפן שמים וכל צבאי און ארץ וכל צבאי און ס'בלייבט אין תורת הבעל שם טוב נאכמער בהדגשה, אז ער באשאפט דאס ווי תורת הבעל שם טוב איז דאס מבאר בפשטות, אז בכל רגע ורגע וו ער באשאפן פון דאס נייעס, סיי די שמש, און סיי די לבנה און סיי צבאים על דרך זה בהנוגע צו יעדער מענטשן, עאכו כמה וכמה בנוגע צו יעדער אידן, וועט יעדער זיין מעשה און יעדער זיין דיבור און יעדער זיין מחשבה באשאפן און באלעבט, און מיט א חיות נפלא פון עצמות ומות, כמדובר כמה פעמים, איז דאס נאכמער מדגיש ווי אזוי מ'איז אלע צוזאמען, אין צוגאב דערצו וואס כל ישראל חברים נאר נאכמערער, ווי חלק אלוקה ממעל ממש, ווי א חלק פון אן עצם שאתה תופס במקצתו איז אתה תופס בכולו, איז אין וועמען באשטייט די תפיסה פון דעם שכל פון א אידן און די הבנה פון א אידן? דאס נעמט אים אינגאנצן דורך צי דאס נעמט אים דורך אט דאס וואס ער איז תופס בעצם כולו, ובפרט נאך אז ער דערמאנט זיך אדער

¶17החבר דערמאנט אים, אדער דער סופר דערמאנט אים, אדער דער זכרון דערמאנט אים, און אמאל דערמאנט דאס גאר א אידיש קינד, דער מוטער אדער דער פאטער, אז ער האט געזאגט דעם זעלבן טאג מודה אני לפניך מלך חי וקיים שהחזרת בי נשמתי, און ער ווייס אויך, אז דאס האט געזאגט זיין מוטער און זיין פאטער, און זיין באבע און זיין זיידע און זיינע ברידן און שוועסטער איז דאך ביי אים קיין ספק ניט, און דאס נעמט אים אינגאנצן דורך, אז דאס איז לפניך און אז רבה אמונתך, און ווי האט גערעדט מערערע מאל, על אחת כמה וכמה ווי געזאגט, אז וויבאלד אז מ'קומט פון שמחת-תורה, וואס דעמאלט האבן דאך אלע אידן געטאנצט מיט א שמחה הכי גדולה, מיט דער זעלבער תורה, און דעמאלט איז ניט געווען קיין חילוק, אז דער איד לערנט דעם חלק אין תורה, און א צווייטער איד לערנט א צווייטן חלק אין תורה, ווארום יעדערער האט געטאנצט מיט דער זעלבער תורה ווי זי איז נאך ניט פאנאנדערגעוויקלט, במילא האלטנדיק די תורה האט ער געהאלטן די תורה פון בראשית ביז ישראל, און געהאלטן די תורה, אז ס'איז ניט סתם בראשית, נאר אז בראשית באשאפט דאס פון דאסניי שמים וארץ וכל צבאי,"' און ישראל איז דאס ניט

¶18סתם ישראל נאר דאס איז אידן, ווי אידן שטייען אין אן אופן אז לעיני כל ישראל אז יעדער איד זעט בעיני בשר די נפלאות הגדולות וואס משה רבינו, וואס ווערט אנגערופן דער רבינו פון יעדער אידן, און משה קיבל תורה מסיני ומסרה ביז צו יעדער אידן, אנשים נשים וטף, און האט אפגעגעבן דאס בסבר פנים יחיות, במילא איז דאך מלחמה אין אתם האט ער געגעבן פונקט אזוי ווי ער האט באקומען די כל התורה כולה מהר סיני אזוי האט ער דאס אויך אפגעגעבן, ומסרה דורך ישוען און דורך די אנדערע פערציק מקבלים, ווי דער רמב״ם רעכנט זיי אויס, האט ער דאס אפגעגעבן, מסרה כל התורה כולה, צו יעדער אידן און אלע אידן, ביז אין אן אופן אז ער האט דאס אפגעגעבן אז דאס ווערט חיינו ואורך ימינו פון יעדער אידן און פון אלע אידן, און וואס איז נאכמער נוגע, בפרט אין עקבתא דמשיחא, אז דאס ווערט די הכנה קרובה, דורך דערויף וואס מ'איז מפיץ חלקי התורה בכלל, אין אן אופן פון יפוצו חוצה, ביז חוצה אין זמן, אפילו אז מ'געפינט זיך אין גלות און אין עקבתא דמשיחא,

¶19על אחת כמה וכמה אז מ'איז מפיץ דאס אלץ מעיינות, אנהויבנדיק פון זיך אליין, וואס מעיין איז דאך א כולל אויף משפיע זיין וואסער דאך און דער גאנצער סביבה, על דרך זה איז דאס אויך דער חלק אין תורה וואס איז משפיע נאכמער חיות אין כל חלקי התורה, על אחת כמה וכמה אז דאס ווערט א מקור מים חיים אז דאס איז משפיע חיות אין זיין ענינים וואס זיינען אין אן אופן פון עובדין דכן און ס'ווערט אויך, ווי דערמאנט פריער, אז איז אז אין חול איז ביי אים אויך בשוה דאס וואס ס'איז טוב פאר אים און דאס וואס ס'איז טוב פאר דעם צווייטן אידן, און אויך שוה אט דאס וואס ס'איז טוב לשמים און טוב לבריות. און פונקט אזוי ווי אז ער טוט וועגן ענינים פון טוב לשמים ליגט ער דאך אין דעם מיט זיין גאנצע נשמה, ווי איר ענין איז דאך עניני שמים, און דאס נעמט אים אויך דורך, אז ער ליגט אין דערויף מיט זיין גאנצן

¶20ארץ וואס דאס נעמט זיך אויך אין תורה, פון תורה שבעל-פה און פון פירושי התורה, ווי דערמאנט כמה פעמים, און אויך דער רמז פון דעם פסוק, ווי דערמאנט פריער, אז דאס איז סיי שמים און סיי ארץ און סיי אשה שמים און סיי אשה ארץ וכל צבאים, געדענקט יעדער איד אז אשר ברך אלקים לעשות אז דער אויבערשטער האט דאס באשאפן אין אזא מין אופן אז ער האט דאס גלייך אפגעגעבן אין רשות פון יעדער אידן און אלע אידן, און דאס אפגעגעבן אין אזא אופן אויף לעשות, ווי מפרשים טייטשן אפ, אז א איד דארף ווערן א שותף אין דעם טאן, אז דער אויבערשטער גיט אים די כוחות און די יכולת און א סך נכסים כדי ער זאל קענען מקיים זיין די מצוה פון א סך צדקה, און כדעם שכל לא ס'נוצן אויף א סך חכמה בינה ודעת, און אלע זיינער רמ היברים ושסה גדים, ועל דרך זה בהנוגע צו נשים, בהנוגע צו זייערע, ווי צו זייערע גדים, וואס זיי זיינען נאך מערער וויפל ס'איז דא ביי אנשים, ווי גערעדט מערערע מאל. ועוד והוא העיקר, אז דערנאך ווי דער סיום פון דער סדרה, ווי דערמאנט פריער, אז מ'דערמאנט יעדער אידן, און מ'זאגט אים אויך, אז דאס איז נוגע צו אים, וואס יעדער איד ווערט אנגער

¶21בשם נח און צוויי מאל נח, ווי מ'זאגט גלייך אין דער התחלה וואס מ'הויבט אן לערנען און זאגן אין דעם שבת נאך שבת בראשית גלייך בהתחלה, אנהויבנדיק נאך אין דער מנחת שבת פון שבת פרשה בראשית, און מ'זאגט, אז יעדער איד זאגט מען, און מ'לייענט דאס שוין אין קריאת המנחה, אז דאס איז נח נח בית פעמים אז ער זעט אז ס'זאל זיין נחף פאר אים, און אייך פאר א צווייטן אידן, זאל זען אז ס'זאל זיין אייך פאר שמים און אייך פאר ארץ, ועוד והוא העיקר, אז ער האט דערביי גלייך דעם שכרם של הקב,"ה, אז עולמך תראה בחייך אז ער באקומט שוין גלייך אלע יעודים און אלע גוטע זאכן, איז תראה בחייך אלס נשמה בגוף, גשמי, אין א געזונטע נשמה אין א געזונטן גוף, לורך ימים ושנים טובות, סיי בהנוגע צו עימל'דיקע זאכן סיי בהנוגע צו ארץ'דיקע זאכן. והוד והוא העיקר, אז מתוך בריאת הנכונו בגשמיות, עאכו כמה וכמה בריאת הנכונו ברוחניות, איז יעדערער נעמט-אן די החלטות טובות, ובפרט אז היינטיקער יאר איז דאך א שבת'דיקער יאר, ווי דערמאנט שוין מערערע מאל, אז ראש השנה

¶22כל איד בשבת, האט דער אויבערשטער געטאן אין דעם היינטיקן יאר במיוחד, אז שבת זאגט דאך דער אויבערשטער אז ויברכיהו און אויך ויקדשהו, איז אזוי גלייך געווען במיוחד ובגלוי, וואס יעדער איד האט דאך געזאגט דער מזמור שיר פון יום ראש השנה דעם ערשטן טאג, מזמור שיר ליום השבת, און אזוי אויך דעם צווייטן טאג פון ראש-השנה, דעם מיזמין שיעור פון לה'הארץ ומלואה וואס דאס איז דאך כולל הארץ ומלואה און דערנאך אויך, וואס ס'איז כולל אויך שמים, ווי גערעדט מערערע מאל, ביז כינשא פתחי עולם וסופתחי עולם ביז סלע אז דאס ווערט אזוי בתמידיות ובנצחיות אויף כל הזמנים און אויף כל המקומות, ועודו ובמיוחד, אז ס'איז א הכנה קרובה צו דעם אראפברענגען גלייך די נצחיות אין דער גאנצער וועלט, ביז אויך אין עולם לזה, הגשמי.

¶23ובפרט נאך אז מ'איז דאך זיכער מוסיף געווען אין קביעות-עתים פון תורה בכלל, על אחת כמה וכמה פון קביעות-עתים אין תורה פארבונדן מיט פרשה בראשית, וואס ווי דערמאנט אויך פריער, די קביעות פון היינטיקע יאר איז געווען, אז ביום שמחת תורה האט מען דעמאלט געהאט די קביעות-עתים אין חומש, פרשה זאת הברכה אשר בערך משה יחד שבטי ישראל, און ווי דערמאנט פריער, איז דער סיום דערפון איז, אז נפלאות אז משה רבינו באווייזט אויך איצטער נפלאות און באווייזט דאס לעיני כלי ישראל ווי יעדערער זעט בהשגחה פרטית אין זיין לעבן, האט ער זיכער געזען כמה ניסים וואס דער אויבערשטער האט אים באוויזן בהשגחה פרטית, ביז וואנענט אז ער האט דאס געזען אויך אין לעיני בשר, און דאס האט אין אים אויך זיכער פועל געווען, אז דורך דערויף איז זיין הנהגה לאחרי זה געווארן כאילו ווי ער האט שמים חדשים און ארץ חדשה, אז אף על פי וואס בגלוי געפינט ער זיך אין דעם זעלבן בית און אין די זעלבע מסחר און אין דעם זעלבן עסוק און די זעלבע שיעורים וכו איז באמת איז דאס חדשים ממש,

¶24ווארום בכל רגע ורגע באלעבט אים דער אויבערשטער אליין פון עצמות ומות מחדש, מיט חיים חדשים ממש, און אין אן אופן אז דאס נעמט אים אויך דורך ביז אין מעשה, על אחת כמה וכמה ביז אין דיבור, ביז אין דער מחשבה, און אים ווערט מקויים בפשטות, אז ס'ווערט פון דאסניי באשאפן די אלע ענינים זיינע, סיי שמים און סיי עשרים, ארץ", און ס'ווערט אין אן אופן אז ביי אים ווערט נתגלה, אז מצרה כן בעיני הוי,"' ווי דער סיום פון די סדרה פרושית, עד כדי כך, אז בשעת מ'פרעגט ביי אים ווי אזוי איז זיין נאמען איצטער, בשעת ער טראכט אין דעם ענין, זאגט ער דער נאמען פון יעדער אידן, בשעת מ'טראכט אין דעם ענין ווי אזוי מצרה כן בעיני הוי,"' ווערט דאס ביי אים זיין אמת'ער נאמען, און צוזאמענגעשטעלט פון די זעלבע אותיות פון וועלכע ס'ווערט צוזאמענגעשטעלט דער לשון פון חן, וואס דען ס'הויבט זיך אן דוקא מיט אן נו'ן, וואס דער נו'ן איז דאך אויך די התחלה אין דרשי תיבות פון ווארט נס, ובלשון ניסים, וואס דאס איז דאך אויך דער רמז פון משנה זו, וואס זי איז דאך אויך א שנת, וואס דער רמז אויף איר איז

¶25ווערט נסתיים און סיומה איז מיט א לויט נו'ן, און אין דערויף איז דא ביידע גירסות און ביידע מנהגים, אז בשעת מ'שרייבט דעם רמז פון דעם יאר איז אדער מ'שרייבט דעם נו'ן מיט א נו'ן כסופה, אדער מ'שרייבט דאס מיט א נו'ן פשוטה, און ביידע ענינים האבן אן ארט אין מנהגי ישראל, ווארום בפשטות איז יעדער איד האט ענינים פון ניסים, סיי אין אן אופן וואס דאס איז ניסים בדוגמא פון א מין כפופה וואס זי גייט ניט ארויס פון דער שורה, און דאס איז אלץ באהאלטן אין תורה, און באהאלטן אין די שורה ווען ער האלט אין לערנען תורה שבכתב אדער תורה שבעל-פה, צוזאמען דערמיט איז דאך אויך דא די ניסים גלויים, אדער ניסים שאין בעל הנס מכיר בניסו, וואס זיי זיינען דאך גאר ניסים הכי גדולים, די כך בדוגמא ווי ס'ווערט אויך פארשטאנדיק פון דער צורה, פון המון ארוכה און המון פשוטה, אז דאס נעמט זיך פון פשטות האמיתית, פון עצמות, וואס דאס איז פשטות האמיתית ווערט נמשך ביז למטה מן השורה, ביז א שילשול קטן בים ובטבר הארץ, ווי גערעדט מערערע מאל, און דאס ווערט דער זעלבער אות און דער זעלבער נו ן און די זעלבע

¶26ניסים, וואס דאס איז דאך דער ראשי-תיבות סיי פון אן אום פשוטה און סיי פון אן אום ארוכה, ובפרט אין קביעות פון שנה זו, וואס דאס איז דאך נרמז אויך אין דעם נאמען, און דער יאר האט זיך אנגעהויבן, ווי דערמאנט פריער, דוקא מיט א שבת, און גלייך נאך דערויף מיט יום הראשון, וואס ער ווערט דאך אויך אנגערופן אין תורה, תורת אמת און תורת חיים ניט יום ראשון, נאר יום אחד, דערפאר וואס דעמאלט איז געשטאנען בגלוי סיי אין שמים און סיי אין ארץ, וואס דאס איז דאך די התחלה פון דער חלק הסדרה, בושת ברא אלקים את השמים ואת הארץ איז געשטאנען בגלוי ווי אזוי זיי ווערן אלע באשאפן פון יחידו של עולם, ועד כדי כך, אז מ'פרעגט וואס פארא טאג איז דאס? זאגט ער נאך, אז דאס איז יום ראשון פארבונדן מיט ימים שלאחרי זה, נאר ער זאגט, אז דאס איז יום אחד פארבונדן מיט יחידו של עולם, ובפרט נאך ווי מרומז אויך אין די אותיות פון אחד אז דארטן שטייען בגלוי די ד'רוחות העולם און די ד'רוחות און ז'רקיעים ארץ ושמים, ביז אז דער עיקר און דאס איז טבת פון דברי דא אלף אלופו של עולם,

¶27כמדובר כמה פעמים במשך פון די לעצטע התוועדויות. ועוד והוא עיקר, ווי דער מדובר, אז די אלע ענינים, ווי געפינט זיך דאך אין עיקבתא דמשיחא, דארף מען נאכמערער מוסיף זיין אין הפצת המעיינות חוצה, וואס דאס טוען דאך סיי אנשים סיי נשים, ווי דערמאנט מערערע מאל, אז נשים זיינען מחוייב אין חלל לימוד פון חלקי התורה, וואס פון זיי נעמט זיך אהבת ה'און יראת ה'און אמונת ה', און אויך ואהבת לרעך כמוך וואס דאס אלץ איז דאך מצוות אין וועלכע מ'איז מחוייב בכל רגע ובכל יום ובכל מקום, ביז וואנענט אז אויך די קינדער איז מען אויך אזוי מחנך, און נאך מערער, גרוב הפעמים דארף גאר א אידישער קינד ניט האבן קיין ספעציעלע הדרכה און חינוך ער זאל וויסן, אז דער אויבערשטער איז הוי'אחד אין שמים ורקיע און ד' רוחות העולם, אים איז ניט אזוי נוגע וויפל ס'איז דא שמים און וויפל ס'איז דא רוחות העולם, וואס איז אים נוגע? אים איז נוגע, אז בשעת ער וויל א טרונק זאל ער קענען האבן דעם טרונק וואסער, און ווי איידער ער טרינגט די וואסער, טרינגט ער ניט די וואסער, ביז וואנענט ער זאגט שהכל נהי'בדברו פון דעם אויבערשטן אליין,

¶28און על דרך זה זאגט ער אויך די ברכות, אויף יעדערע ענינים פון וועלכע ער האט תועלת, און דאס גיט אים זיין לעבן און זיין חיות, און ווי דערמאנט מערערע מאל. ובפרט נאך, אז ס'איז דאך אויך ווי ס'איז דאך מנהג ישראל, אז אף על פי וואס שופר איז א מצות-עשה שהזמן גרמא, איז דאך סיי אנשים סיי נשים און סיי טף, איז קומען זיי דאך אלע צוזאמען, און מ'ברענגט זיי אלע צוזאמען, אויף הערן די תקיעת שופר, און ניט נאר די תקיעת שופר ווי ביום ראשון, וואס דעמאלט איז מען יוצא דערמיט וואס מ'דערמאנט דאס אין דער תפילה, אז מ'וועט בלאזן שופר אויף מארגן, נאר בפרט נאך ובמיוחד ובגלוי, אז ס'קומט דער יום שני של ראש השנה, וואס דאס איז דאך אויך דער יום ראשון בשבוע, וואס דעמאלט איז דאך שירות שלום שמים וארץ וכל צבאיהם הערט מען דאס בפועל, און מ'הערט דאס ביי אלע פרטים בזה,

¶29ווי דערמאנט פריער, און אפילו קינדער וואס קענען נאך ניט זאגן און פארשטיין דעם תוכן פון דער ברכה-שרייען זיי אויך אויס, לאחרי די ברכות אויף תקיע השופר, על דרך זה אויך די ברכת שהחייניו, וואס דאס האט מען געמאכט אויך אין שנה זו ביום התקיעת שופר שבו, ביום שני, על דרך זה אויך בהנוגע צו צו שמיני עצרת, וואס דעמאלט איז דאך דער תכלית השמחה, און דעמאלט איז דאך אויך די צייט וואס מ'קרייט זיך צו פאנאנדערפארן זיך יעדערער אין זיין ארט, און ברענגען אהינצו תורה ומצוותי ובפרט ווי זיי זיינען באלוכטן מיט תורת החסידות, ווי געלערנט דורך נשיא דורנו, וואס דאס איז דאך קיים לעד די תורה שלו, בפרט נאך אז ס'איז שוין אויך געדרוקט, און ס'איז דא התקות, און מ'לערנט דאס און מ'חזר'ט דאס, און אויך קליינע קינדער ווייסן און האלטן טייער בא זיך בשעת מ'האט א סידור אין וועלכן ס'איז דא אויך דער תהלים פון דוד מלך ישראל, און דערנאך איז דארטן אויך געדרוקט די בריוו פון נשיא דורנו וועגן אמירת תהלים, מיט נאך כמה הנהגות, כולל אויך די אמירת תהלים פארבונדן מיט חודש אלול, וואס דעמאלט האט זיך דאך יעדער איד, ביז קינדער,

¶30אויך גע'פועל'ט אויך כתיבה וחתימה טובה גלייך פון ראש-חודש אלול, וואס דורך דערויף ווערט נתגלה דער ראשי-תיבות פון אלול, פון אני לדודי ודודי לי, ביז ס'ווערט דערנאך אויך נתגלה בשעת ס'קומט שמחת-תורה, און יעדער קינד און אלע קינדער טאנצן צוזאמען צווישן זיך, און זיי טאנצן צוזאמען מיט א ספר-תורה, און דוקא מיט דער גאנצער ספר-תורה, ניט ער נעמט ארויס א בלעטל וואס ער האט געלערנט יענעם טאג באזונדער, נאר ער האלט זיך אן דוקא אין דער גאנצער ספר-תורה, וואס ענדיקט זיך מיט לעיני כל ישראל און הויבט זיך אן מיט בראשית ברא אלקים את השמים ואת הארץ, און דאס איז נאכמערער מוסיף, אז דער קינד, און אלע קינדער און אלע נשים וטף, זאלן האבן כל צרכיהם, ידו המלא הפתוחה הקדושה והרחבה, סיי די וואס זיי זיינען פארבונדן מיט שמים, סיי די וואס זיי זיינען פארבונדן מיט ארץ, ובפרט נאך אז זיכער איז מען דאך מקיים, ווי דערמאנט פריער, די מצות הצדקה, וואס דאס איז דאך א הכנה צו יעדער תפילה, על אחת כמה וכמה צו תפילה פון יום ראשון בשבוע און יום

¶31שני בשבוע, על אחת כמה וכמה צו דער תפילה וואס ביום השלישי, וואס דאס איז דאך דער סיום פון דעם מעת לעת וואס ענדיקט זיך איצטער, איז דאך דאס דער סיום פון טוב לשמים וטוב לבריות איז דאך נאכמערער מדגיש דער ענין הצדקה, און דאס ברענגט גלייך אויך אראפ די אמת'ע צדקה פון דעם אויבערשטן, וואס דאס איז די גאולה האמיתית והשלימה בקרוב ממש. ובפרט נאך, אז אזוי ווי מ'פארט זיך פאנאנדער, אדער מ'גייט זיך פאנאנדער, נעמט מען מיט מיט זיך די החלטה תקיפה די שטארקע החלטה אויף אנהאלטן דעם פארבונד צווישן זיך, ביז אין אן אופן אז מ'איז געדויגט אז מ'איז אלע א חלק פון דעם זעלבן אויבערשטן, און יעדערער, און סיי אנשים, סיי נשים און סיי טף, באקומען אין דער זעלבער צייט זייער מזון, סיי לחם לחל און סיי בעגיד ללבוש פון דעם זעלבן אויבערשטן און פון דער זעלבער יד, וואס זי איז ידו המלאה הפתוחה הקדושה והרחבה, ובפרט נאך נאך דערויף ווי מ'האט באקומען די כתיבה וחתימה וגמר חתימה טובה, און ס'איז אראפ אין אן אופן פון עצרת, אז דאס ווערט נקלט, און ס'ווערט דערנאך נשפע ונמשך אין כל השנה כולה אין אן אופן של שמחה,

¶32ווי דאס איז אויך אנגעדייטעט אין דעם טאג וואס פונשט גלייך נאך שמיני עצרת, און בפרט נאך ווי אין ארץ ישראל איז דאס אין דעם זעלבן טאג, און וואס דעמאלט איז גלייך נאך דערויף הויבט זיך אויך אן בגלוי דער ענין פון א וואכעדיקן זונטיק, אבער א וואכעדיקן זונטיק וואס ס'ווערט אבער אן איסור חד פון שמחת-תורה, על דרך זה, ובמיוחד אין חוץ-לארץ, וואס דעמאלט איז דאס ניט אן יתרו חג, נאר ס'ווערט אויך א יום-טוב, און א יום-טוב מיט דעם גאנצן שטורעם, אויך מיט ברכת שהחיינו, ואדרבא ווי מ'זעט דאך בפועל, אז אף על פי וואס אויך בשמיני עצרת בחוץ-לארץ פראווענט מען דאך אויך הקפות-קומט דאס אבער ניט צו די שמחת וואס מ'האלט גלייך אין אנהויבס פון שמחת-תורה, און איז ממשיך דערנאך אויך די שמחה על כל השנה כולה סיי אין ארץ הקודש און סיי אין חוץ-לארץ, און ממשיך דאס מיטן סיוע ועוד ועיקר, אז דער עיקר וואס איז דאס ממשיך איז דאס דער אויבערשטער אליין מידו המלאה על פתוחה הקדושה והרחבה, דורך דערויף וואס ווי דערמאנט פריער, אז יעדער איד איז מען אויף אים מעיד גלייך אין דעם סיום פון היינטיקער סדרה

¶33פון בראשית, אז יעדער איד איז מצרה כן בעיני הוי נאך העכער פון אלקים וואס בראשית ברא אלקים את השמים ושרות, משא נכן בנוגע צו א אידן איז מען מדגיש, אז מ'זאל וויסן זיין אז ס'איז חלק הוי דוקא, און חלק הוי'דוקא ממש, און דאס ווערט אזוי אויך נמשך אין הי'הווה ויהי'סיי אין עבר און סיי אין עתיד, על אחת כמה וכמה אין הוה ווערט דאס נמשך אין אן אופן וואס כאמור ס'איז טוב לשמים וטוב לבריות, ומידו המלאה השתוכה הקדושה והרחבה. ובפרט נאך ווי דערמאנט מערערן מאל בנוגע צו החלטות טובות וואס יעדערער נעמט, ובפרט אז מ'פארט זיך פאנאנדער דעראחר ווי מ'איז געווען אלע צוזאמען די ד'אמות של תורה ושל תפילה ושל צדקה, און מ'איז געווען אין די ד'אמות פון נשיא דורנו, וואס דער נאמען זיינער איז דאך אויך יוסף הוי'לי בין אחר, אז זיין פעולי איז געווען, און ווערט נמשך אויך איצטער אין אן אופן פון מאכן פון יעדער זאך וואס געפינט זיך אין וועלט, אז דאס זאל זיין אין אן אופן פון בין אז דאס איז ניכר אז דאס איז גענומען געווארן פון דעם כח און פון דעם חיות הממצי כל הנמצאים, און אויך אין אן אופן פון יצחק, אז מ'טוט דאס מתוך עבדת הוי

¶34אלקיך בשמחה ובטוב לבב, ביז וואנענט אז כל השומע יצחק לי אז יעדערער מיט וועמען ער טרעפט זיך נוצט מען דאס גלייך אויס, אז יענער זאל פון אים הערן פון די פרטים אין די ענינים וועגן וועלכע דער צווייטער ווייס נאך ניט, און דער הערן דאס אין אזא אופן אז דאס פועל'ט אין דעם שומע, אז ס'זאל זיין דער יצחק לי און דאס איז נאכמערער היילט דאס צו, ובפרט נאך ווי דערמאנט פריע אז מ'מאכט יעדערן פאר א שליח אין מצות הצדקה אויף מיטנעמען מיט זיך, און דערנאך מוסיף, בהוספה מדילי, מחי'זיין נפש העני אנהויבנדיק פון זיך אליין, ווארום יותר ממה שהעני שהבעל הבית עושה עם העני איז העני איז העני עושה עם בעל הבית, וואס דאס איז דאך, כביכול, ווי דער אויבערשטער בעט ווי דערמאנט מערערע מאל, אז ער בעט אז מ'זאל אים געבן צדקה, און אים טאן א טובה, און ס'זאל זיין בחוקותו תלכו, וואס דעמאלט וועט ער ערפירן. וואס דאס איז אויך א טובה פארן אויבערשטן, אז מ'גיט אים די מעגלעכקייט ער זאל געבן יעדער אידן און אלע אידן אלע ברכות המנויות בפרשה, וואס דאס איז דאך דער אמת'ער רצון פון דעם אויבערשטן אויף געבן אידן א שנה טובה ומותוקה בכל הפ

¶35ברקים. ון אין השנה ווי דערמאנט פריער, וואס דער רמז שלו איז אין אן אופן פון אן אורן וואס דאס איז ראשי-תיב ות נפלאות, און ראשי-תיבות פון אורס, און ראשי-תיבות פון נסים ניסים זאל דאס אזוי זיין בפועל, אז גלייך נאך, אין די לעצטע רגעים פון גלות, זעט ער שוין נפלאות און ווערט שוין גלייך נסים, און זעט גלייך, אז דאס איז אלץ ההקדמה תיכף ומיד ממש, צו דעם העיקרי, פון את הגאולה, על ידי דוד מלכא משיחא, און מ'דערמאנט אויך פריער, אז ער ווערט אנגערופן מצד דוד מלך ישראל חי וקיים אז ער שטייט מן המוכן, און אין אן אופן פון שוין חיים שוין וקיים אז ער ווערט גלייך דוד מלכא משיחא פון יעדער אידן און פון אלע אידן, האנשים והנשים והטף, דורך דערויף וואס ער קומט תיכף ומיד, ובפרט לאחר הקדמת, ענין הצדקה, צוזאמען מיט די החלטות טובות, אז בשעת מ'וועט זיך יעדערער פאנאנדערפארן, איז יעדערער במקומו האט ער שוין די החלטה אויף מוסיף-זיין נאכמערער אין שיעורי חתת און אין שיעורים בתורה בכלל, און אין קביעות און אויך שיעורים אין מצוות, ווי דערמאנט מערערע מאל, ובלשון פון נשיאינו, אויף מאכן ארץ ישראל יעדער איד וואו ער געפינט זיך, אנהויבנען

¶36דיק פון זיין אייגענעם חדר, על דרך זה אויך קליינע קינדער מאכן פון זייער חדר און פון זייערע חפצים, זאל דאס זיין ועשו לי מקדש ושכנתי בתוכם אז ער האט דארט א סידורל מיט א חומש, מיט א צדקה פושקע, ווי גערעדט מערערע מאל, און זיכער באווייזט דער אויבערשטער נוסף וואס ער האט די אלע ברכות בדרך הטבע, אז מ'זעט אין אים ווי אזוי ער וואקסט, און אופן אויך פון למעלה מדרך הטבע, סיי בנוגע צו ענינים גשמיים ופריות גשמיות, האט ער אויך ווי דאס איז למעלה מן הגשמיות, בפריות רוחניות, און אויך ווי ס'ווערט דערנאך אויך נמשך אין די פריות גשמיות, אז ס'איז א געזונטער קינד בגשמיות וברוחניות בגופו בנשמה, וואס דאס מאכט נאכמער, געזינטער די עלטערן און די זיידעס און די באבעס, וכמדובר כמה פעמים, אז יעדערער פון זיי זעט בפועל, ווי דערמאנט פריער, אז יעדער איד איז אין אן אופן וואס נעכו בעליונים ונעכו בתחתונים ביז וואנענט אז ער ווערט אנגערופן בשם נח, און מ'זעט אין אים ווי אזוי מצרי חן בעיני הוי און ס'ווערט גלייך נאך דערויף, אז פון דער מצרי חן בעיני הוי קומט דאס גלייך אראפ אין אן ענין של מעשה און אן ענין של פועל, אז אין וואס דריקט זיך

¶37דעם חן וואס מצא בעיני הוי יעדער איד און אלע אידן, לכל לראש דורך דערויף וואס ס'קומט גלייך די גאולה האמיתית והשלימה, על ידי דוד מלכא משיחא תיכף ומיד ממש, און דערנאך איז מען אלץ מערער ממשיך, און מ'האט אלץ מערער פון דעם חן בעיני הוי,"' און ס'ווערט נעכו בעלייני ונעכו בתחתונים נשמות בגופים, און ס'ווערט אן עולם חדש רעב, וואס דאס איז דאך דער ענין פון נוח'ן, אז יעדער איד און אלע אידן זעען ווי אזוי די וועלט איז אינגאנצן באנייט געווארן, אנהויבנדיק פון ראש-השנה שכל איד בשבת, איז געווארן דאס א שבת'דיקע וועלט שוין דעמאלט, על אחת כמה וכמה ווי ס'איז געווארן על ידי די שמחה פון שמיני עצרת און שמחת תורה, על אחת כמה וכמה ווי דאס ווערט אין טוב לשמים וטוב לביתה פון ביום השלישי, און מ'גייט גלייך אין דעם ענין פון יום הרביעי, וואס דעמאלט ווערט דער מאור הגדול און מאור הקטן, אז בא יעדער אידן און בא אלע אידן ווערט ליכטיק, סיי בייטאג, וואס דעמאלט איז דער ענין פון מאור הגדול סיי ביינאכט, וואס דעמאלט איז דער ענין פון מאור הקטן, ובפרט נאך אז דאס איז נאכמערער מוסיף, אז יעדער איד, אנשים נשים וטף, זיינען מחליט, זאלן

¶38נאכמערער מוסיף זיין אין מאיר הגדול, וואס דאס איז תורה שבכתב, און מאיר הקטן, וואס דאס איז תורה שבעל-פה, ווי גערעדט מערער אים מאל. ועוד והוא העיקר, אז מ'טאנצט גלייך לקבל פני משיח צדקנו, במיוחד לאחרי ווי אננעמען אויף זיך די שליחות אויף צדקה, טאנצט מען גלייך לקבל פני משיח צדקנו, און מיט אים צוזאמען טאנצט מען עם ענני שמיא בנערינו ובסתו עזקנינו בבנינו ובבנותינו אין ארץ הקודש, און דארטן עצמו ירושלים עיר הקודש, און דארטן גופא אין הר הקודש, און דארטן אין בית-המקדש, אין מקדש אדנ-י כוננו ידיך, ולא עיקבן אפילו כהרף עין און ס'קומט תוכף ומיד ממש.

¶39איז ער עומדי די פוסקים?‰ ס'איז פסוק לצא חמייט. פסוק לצא חמייט. כנומען, און מ'דארף ריין פון מארגן איין גיין. און מארגן. וואס איז שידוך פון ראשם וואס וואס איז שידוך טראכט שוין, און וואס איז שוין ממען.

¶40איז דא גלענין, און מ'זעט על אים נאכ אז דער חוויל, וואס איז דא רעדט אלעמאל כבר א זאל לבשר? אויב ער נאך געבינט יאר!

¶41לכבן אמת'לכבן אין כל המשחתים. וואלט ער דאס מער בא איספרי? און ווי פון שפירא? אין איינצער? איז אבער בקשט אין אמת'ן? לחבן אמת. לחבן אמת. לחבן אמת. לחבן אמת.

¶42א ברוכה פון מפני פון פאמילער געזינטען. דא לייך איז דאס פ ווייב פרוי, האבן געזינטע יארגן... ווארום דער פריער, אז ס'קרוב מען א צווירע אדעבסת כבוד, און וואס א ויף תאמא צייט, אט דעם ילוי און אט די נחדטה, זיי זיינען א גוטע שעה, און אנטייט דאס פארשטייט. אט דערפי איז דא כמדובר, די נחדטה איז די תשעה.

¶43אבער די נחדטה פארשטייט, און וואס די נחדטה איז פארשטייט? די אידן.

¶44המוך על אלפיט וואס זיי זיינען בזכה בפשטות, און ביזו אלס אין דעם שאלה, און אויך קיין אין תשמי'ן אין תשמי און מקרז, און מ'דזרצטעט דארט אראפ אין דערנאך אז די פארשטערט נאך אויך די פארשטערט.

¶45די רבנים, פאר די רבנים? רבנים ר' ולשך, ושמוע ר' ולשך, און ס'איז כו'פארשטעט פארן אי ן מלכתחייט וועגן א זמן שטייט.

¶46דא? און דער חלק פון דערנאך איז דאך א דבר וואס איז דא נוגע צו א צווייטן. און דברי איז דא נוגע צוגע צוגע צו א צווייטן. וואס דערפאר איז דא נאך דאס איז דא?

¶47פון שיעור ח גופא בגלווא ובאצען מיט די אט די מנהג ובארק, די גאלט פארט מען דיר פון די וואס ווערט די וואס פארט זיך? בשע אויף די אנגען, אויף דער געפינט דערנאך וועט מען שוין התוועדות ובשעדות בפועל.

¶48דאך וואס דאס טפאר מי, מ'דאך מארגן די חנוך אחדות בזה, אבער לאחת הר זאל עם זיין, ווי ביז דאס מארגן, ווי איז דאך א ספיקות פון רעגן, וואס דארטפאר entwickelt Auction�ת

¶49את העכען פון רעגן וכל די חנוך אתה רחה והזיין פון רעגן הפרקען פון רעגן לא יחנך. ספק ספק ספק ספק. ספק ספק ספק ספק ספק ספ האלבן. וואס דאס איז געפינט? אז דערפי בלש העולם זאלן אים געבן פשט אמת. ,אמיר זאלן.

¶50וואס דערפון איז ס'זאל זיין פארבונדיק? און דערנאך איז דאס בלשמו! דא איז דא געווען בפועל, וואס דערפאר איז דאך דעמאלט אין אן זכר שבאריכן? דארט אים געבן אז זיין בנוגע? און ס'איז געבן א ספק, און ס'איז געבן א גמי פון אידן.

¶51און ס'איז דאך א חלבך.

¶52און ס'איז דאס פארקערט. המדהל איז א ממשיך ממשיך, און דא חוספין מק��세요 נזאגן מיט א והגשיבה והגשיבה געפינט זיך אז דער ברכה צי דער חرض המקום למטה ואחת זהר, אויך פארבונדן בקל זאגן זיי וואס קיינדן זיך קיין אין חורבן הארום דרמולא וועל אויף חורבן ישראל צי להרזאל אז דער ברכה וועט מען דוקא בפשטות העיקר די רמנא וועט מען אויף כשונא קיינדערע טשעכן נצח וועלן פארבונדערער רכס וועט מען די רכס ווע

¶53מצפצף די ומחשירות תורה, דארף זיין מחיים זיין בקלטות נאים. ס'ביז מען פאר אנדערפארן, די הגמר הפרש וועט גלייך אן ימנציק, דעם ספורות תורה, ס'איז ווי יא יא אין עזבר.

¶54און ס'טוט ווארט דאך אר ניט, און דערויבא וואס דו איז טאקע דא גאנצע מסכחה, ס'זאל דארט א די מסכחה פאר די מסכחה. וואס ס'איז דא א פארשטעט פון ברכת משיחת לישי פון ברכת משיחת ל פל שתנו, און מ'דערפאר איז דאך א קאמיוניטעט, דארף מען וואס ס'קערט. און ווי ער האט געזאגט אז די שיעורים זיין גופא ספרים, און מ'דארף מען זיין קיום דארטן, און מ'דארף מען ניט קיום דארף מען דאס ניט קיום.

¶55וואו איז דא געבן א פזקה פאר אבן תורה, פאר אבן תורה נמאנטן. דער רבי איז געפינט פאר אינדער? און? און? איז דא? און? איז דא? איצטער חן ארץ הקדים. איז דא? איז דא? און? דא? איז דא?

¶56שילפל המשפחד, בשלפה למשפחה לשירק תברא, ווען ס'זאל דא געגאבן א צדקה פארן, און זיי זיינען זוכה פסיע, איז דאס שיעורית סעור. לחאי דיבורי בכל חמי זהרע אזא געזען פארן די רעדט דברא. און זיי זאלן ס'דא געבן אין שולחא די שולחא למשפחד.

¶57בשלפה לשירק, אזוי בקרוב נאר, ווי מ'האט מען דער חצו ישראל לכא ל קיין דעם, איז דא גדולה חינוך וואס שיין גלייך. וואס זיינען שוין רבי א בגבי שבט לאך רבי, ס'איז שוין רט סיום רבי, ס'איז אין רבי הקדירא סawk. וואס רבי כרевой קורא בארץ לי'קבדא? Die

¶58זיי פארן טאחה, און וואס פארן ברודער? און דאס איז פארשטאך פאראראפט, ווי ביי אים גילדיק אז ער האט געדארפט זאגן דעם שיעור, אז דערפאר איז נתלייבן פארשטייט, אן? אבער פארניט געדארן? פאר דעם מושפעים, במקום ההוא. איז שוין פאר דעמאנען. ספק ספק ספק, כל המשפחיו. וועט ער נאך אזוי אז וועט זיין בקרוב ממש, שולות טוב. און ווי אזוי שוין דא שטייט פאר אלע דאס געבן אידן? און אין שולט ווארט אים אין שולט בשנה אזוי.

¶59פארשטייט די פארשטייט די פאריטשענגען.

¶60ל זמן יעדער איז פארקער אז די מגייל זיינען דאס זיינען צו רעדן. וואס דער חיים זיינען פריען די פינוקה? וואס דעמאלט זיין, די פינוקה פארשטעלדיקענען זיינען די פארשטעלעכערט? די גדולה, דא?

¶61פארן די שייכ קיין... דער חלק דא רבה? נאר שוועט זיין? סיי רבה.

¶62טעפען אין לאנדאן.

¶63סיי טוט ווארט פאר מי.

¶64פארן די פעלחה, טוט ווארט פאר מי. פארן פארשטען?

¶65וואו זיי זאל זיין?

¶66ער וויל זיך צוטרס'ן זיין... סיי טוט ווארט פאר מי. סיי רבה דנא רבה?

¶67אויף די חינוך פון דעם ארט וואס זיינען די יחידה? איז דא? און דערנאך וואס זיינען די פארשטייט געבן אים ארט וואס די געלט זיין? די כפר תורה און אים געלט זיין?

¶68בשמוע הישער, דער רבנקער? איז א גוטע מלא קיין לי, במילא צוזאמען מיט און וויפל מיט אים שטעלבן די נאך איז פון שבע מצוות בפשטות צוזאמען מיט פון מיט פון מיט נאך איז פארשטאנצער, ובפרט נאך איז פארשטאנגע, וואס דאך געפינען מ'האדער, אבער מ'זאגט דא מיני, מ'הארך! וואס ער האט דאך זא כאן נצחית פון ספר תורה תורה תורה תורתת הרמב״,

¶69ג. וועגן פון טאקע ווערט טאקע אית פון די חתונה. און וויפן ער האט פון יגעהאפאת... כפי ס'איז רבה טאקע, פוך פון חניום איז טוornayaר électconsport

¶70בפני לחשון יום חשון וסלו ה בטלוי מקריב זיי בזמן שולחס ער זיינען בזמן שא יחדיו, ביז ה בזמן שא יך אחרון אין ברכתא,

¶71לחשון וחשון וועט מען�ערן זיי נאכמער ניט גאר ניט קיין נאכמער,

¶72צדקה, לשון וחשון וחשון וחשון וחשון וחשון וחשון וחשון?!

¶73מצדקה פאר אישה, צום עס טעמים. און דאך איז דאך אפגעבן פאר אירן צום עס טעמים וואס זיינען מיט זכר והצלחה בשלחה אז ס'איז דאך די גאנצע קוועט זאגט מען אז ער איז קומט דעם אין די זכר והצלחה קומט דאס פאראגן אז ס'איז זכר והצלחה. און ס'איז דאך אים אזא

¶74דא? און דערנאך איז דא אין דערויף איז דערויף איז דערויף?

¶75לבא, צבא צבא.

¶76צו איז דא גאנצע נשפאר שטורף דער חבודה, אפילו אז ניין דורכתא? קאפפעם לעיל. קאפפעם וואס איז פאר. ס'איז אבער דא אין דעם א שטרך ניט, אז ס'איז שטרך פון דערפאר איינטער? ברכה? ס'איז אבער די ספר תורה וואס ניין?

¶77אמן, זמן אתם, אמן, לחרב לחץ, לחץ, לחץ. לחץ.

¶78לחץ.

¶79דאס זא געהערט צו דעם אויבערשטן ניט צום דאקטער. וואס ס'איז שווער צו זען. די אידן זאגט געהערט צום דעם אויבערשטן, וועט זיין גוטע פשוטה. זאגט די מדגיק פאר איר.

¶80איז דא אין די פאר אייך, און דאס איז ארדן אז דתי קומט קומט דו קהינתי און דתי נאך אז אפילו זיין פון אופן פראכן.

¶81וואס איז דא אין מפני פון אים, לפאר וואס ס'איז פאדראציע. וואס ער איז פאר די פארשטעג? גאר שמען דא אין איינציק, דארף מען דאס אין איינציקער? בזה דפי ובזה דפי הבן, בזה, בזה דפי הבער, זאגן די וועג! קאמא אויס! צו וואס פאר ניט! קא נען! ס'איז דערפון וואס ער מעט! דרכה ואתלחה!

¶82דרכה ואתלחה!

¶83דרכה ואתלחה!

¶84און מ'זעט פאר אים, און מ'זעט פאר בגנטע פון אלע קינדער! קא נען, דאס האט בגנטע משפארק, זיי זיינען גוטה חסיד!

¶85דער פוטוט ווארט פאר מי בני עוברי בבני מזל. לחר החלחה.

¶86אין אן ארט וואס דאס איז געזינט, צי די זינטע, רכה וואס רכה, ס'איז ער פון טוט ווארט פאר ניט, את עסקו את ער איז נמאנט פאר זיין פארן, ווארום מ'ווערט בר מזל, רכה וואס רכה וואס רכה וואס דער קדיש איז ווארט. הייך און דאס וועט געבן א צדקה פארן ברודער, און דאס פאר דער גאנצער משפחה, זיינען בשורת תורה און משפחת צו רטה ורשקייט דער

¶87פון ואתה הזבח? איז אין זון ווי איז מצדת יצבי איז בן יעדט שוועט. וועט א ווי זא לאד אין אן אפר אומין? איז דא נאך נאכציקער איז וועגן ער אבער פון אמאל איינקער וועגן. ווי זאל ניט קיין אפ אין קיין ספר. נאר, נאר. איז דערניט קיין ענטפער. און דא איז דאך פארמאנטע בלעת ווי. ווערט ער פארא מיר? ער ווערט אים דורך ספעסיעל? די וואס ס'קאסט ספיז אויף ווייל, וועט איז די דאלער פון א ויף ספיז צנאפטער און אן ארט. און ס'מעט סנה א דיפערענש, איז א פליאו קוען זיך אויך ס'מעט סנה דיפערענש. ושלאבות בפשטות בפשטות ושלח ר המאוראו שלמה.

¶88איז דא גאר די נחזטא פאר דער טאכטער, און דאס איז דאך דארט די נחזטא פארן אין דער טאכטער, איז דא גאר די נחזטא וועט ניט ווערן א כלה, ס'איז ווען בקצועות קול, זיין געזינט, זה א מפועל. די טאכטער זאלן ניט טראפן בזידור איאר.

¶89אמן, בקרוב מעמד, צו רא טעוואר, דרכו רא טעוואר, דרכו רא טעוואר, ס'איז געזונט, דרכו רא טעוואר.

¶90איז ער דא רעדן? עני מברכיו, עני מברכיו ווערט יו? ער ווערט דערפון א בן? וואס י'שבט ה'תשמי וואס זיינען בפשטות וואס דארפסטו וואס דערפון איז דאך... דערפון איז דא רעדן? ער ווערט דער... איך קומט דערפון אין דעם וואס ער האט געבן דער חינוך וואס

¶91אמען די! דער כוסל לזבקה בארץ הקדוש. גרחה והצלחה, גרחה והצלחה. ס'איז שוין ווארען די איבער צי ס'איז גען לזבקה בשולה איבער. גרחה והצלחה. אמען. צי וכל המשפחה. רעדן שוין ווי א טאג. אמען. גרחה והצלחה. גרחה והצלחה.

¶92רחא והצלחה, אממין, דא רעדט פאראבן, אממין, דא רעדט פאראבן אן אצפה, שוין נמאל, בשירות טוב, ווי ער וועט געבן פארן יום ובלדש, ווען ער זאל אליין אריינגייבן דאס מיט דער פושקע, דאס פארא ראיין, הלחא והצלחה והצלחה והצלחה והצלחה

¶93שר�ו והצלחה, ס'איז געזונט. ברכה והצלחה, קען מען ברכה? און כאן מען ברכה, צו דער בשביל הבעל, בשביל הבעל. ברכה והצלחה. יז. זאל ער פיסן לדעת הקדוש שולא, בבשורתא וואס. ברכה והצלחה.

¶94השלחה והצלחה.

¶95זעד יז אין רבי'לך והשלחה.

¶96חראה וערקה. זעד דאס יז נאך חראה געפינט זיך דאך, וזעד דאס יל כל היו ודים ובשור אט אראפ, אמיר.

¶97חראה ועלך.

¶98אין אן ארט אין אן ארט וואסט. ס'איז דא גאר ניטא. ס'איז רטא וואסט.

¶99אבער דערפשטער איז ה,"ם, וואס דאס איז פארקער. ובט�. ולאויניק. און במילא, צום רחא ובאס, רחא ובארא מאמרן איבערשןיד�, און די אלער רחא ובאסט מאמרן אים פרש דאס מער ן

¶100און דערויף צדקה פאר א רבי'ן, פאר די פרוי זיין... נאכמען ניט. און דערנאך איז דא ניטא? און דא נאך אראפ אין די געבן די פשטות.

¶101מיט, איז דאך וואס קוט ווארט פאר ניט? ס'קוט ווארט פאר אני, בכלך. דרך אויך. איז רבה שמור הדם, און רבה שמור הדם כל המצפחיו ובשה רך עליו. און ס'איז דאך גוטע פשוטות אויף דרכה ועך תלמה. ווי איז ניטא? אז רבה שמור הדם שלך דרך אויך. איז רבה. וואס ס'איז א ציון דערפון? יום. און דערפאר טוט ווארט פאר מי און ס'איז רומען בני רבי ולכה והצלחה א פסורית תיבה, שלחה והצלחה, שלחה והצלחה, שלחה והצלחה, והצלחה והצלחה, וואס האט דאס טעגט? שולחה והצלחה,

¶102הצלחה. הצלחה והצלחה.

¶103צורית אוז.

¶104הצלחה והצלחה.

¶105הצלחה והצלחה.

¶106ס'איז דא בשיעה הבער.

¶107רבי שיעור לך, רבי שיעור הבער, און וואס ער האט ער ווארט.

¶108א מין, יא מתן, וועט וועט מען דאך כבי שוין דליא ווער דער שוין כל המשפחת, און דער בשעת טובה ומצלחת ובשרה תבאר. ובשרה תבאר ובשרה תבאר ובשרה תבאר.

¶109רחה וואלפה. און ס'איז בשם אין כל המשפחת שלא רחה וואלפה רחה.

¶110אמנו, אבער ניטא. איך זיין בקרוב מנהג, ס'איז פציעות אור. און ווי קעט זיין אין דאס איז פארגענגע זיין גוטע פציעות, זכער רחה. און דאס טאט ער און ניטא. ס'איז ווי דער לצדקהא איז קצלה לביתך. און ס'איז צי זיין דער חינוך שלא רחה וואלפה שטייט דער חינוך.

¶111שלחה והצלחה. און ווי ס'איז דא דא דין שבירה הרג, ודא די די שבירה כל המשפחה וואס שראת אבער.

¶112שלחה והצלחה. ווי ס'קומט אראפן ס'איז דא די מצבקה בארץ הקדוש, א מען, שראת אבער.

¶113אבער נאך? לכה ורצחי", האבן קיין? רכה ורצחי", און בשעת מ'איז שוין כל המשפחד שאתה ורחה. ווי פאר נאך?

¶114בשעת מ'איז שוין כל המשפחד שאתה ורחה.

¶115דא? און דערפאר ווי געזאגן. טוט מען זיך אזא. בשולה האם. ס'איז רא טה ור. אמן. וואס איז רא טה ור. ס'איז רא טה ור. סנף אצלכה. וכל הענינים יום. ס'איז רא טה ור. אה? אדער ווי ס'איז זיך נאך אן, ווי ער איז שוין אים? אמן. ס'איז רא טה ור. את לחר אדע.

¶116משים כל המשפחת, בר תהבה. רחוי. און בן זריער בן בן ירח, דבר הטובה בזרעה. רחוי ואתלכה.

¶117רחוי. דערנאך איז רחא דפיל שבעו הימונים, יא תוכן בשביל האמר, ברחל אט ברחל. ס'איז עפער וואו? אסי עפער וואס תפיל, דברי בנורך. ברין מזל.

¶118לכבה ולכבה. און ס'איז פאר דא די מדיין רבנן, לחבה ולכבה, לחבה ולכבה.

¶119סעפער וואו ער טוט לפעסאן כיב וואו זיי געמאנדן די מדיוציאן, לחבה ולכבה.

¶120מזלקתר. דיר טוט ווארט פאר מיך, דיר טוט ווארט פארניניק, ווי דער בארמן א זאך.

¶121האמן בקרוב? און ס'דארף זיין בשביל המשפחת. רחל ורצחי. אה? און בשביל המשפחת, שר תברא. רחל ורצחי. עמד. ספר המשפחת. און ספר המשפחת. ספר המשפחת. ספר המשפחת. ווי ער דארף זיין? בשביל שרה. לכה לטלכה. בקרוב ממה, זיי זיינען פשורות טובות. און דאס איז דאך די נתגטה פארן נעם, ווי ער זאגט פאראט, ווי זיי זיינען געזוכט פסור וחסורות טובות, לכך זיך למה, דאס איז פאר די ממה, זיינען פסורות טובות.

¶122צורת טה. דאס איז פארן אים פארן אים פארן אים פארן אים פארל אזשייט. האט די וואס וועט מען געבן פאר אים אויף צדקה, זיי גוטע פסועות. חסות טועות, לחר הבן. ובשורתא וואס, כמחרת אבות דא איז דאך א וואס דערמאנט פאר המענה, און דא איז דאך פאר דעם מאן, און דערויף איז דאך דער גאנצע משפחה, זיין גוטער פסול.

¶123און דא איז דאך א חברא חברא כהנים יאר נאכאמאל. ווערט ער אין לצדקה בשוין וואנט, ווערט ער איז די לצדקתא כי תהי'קאלאף. ולא ימים נאך אן ימול קצתא! איז דאך בכל ילד ס'איז דאך אים בשלחה כאמונה. אז מ'איז דא קבט ספר, לחר והצלחה, לחר והצלחה, אז מ'איז דאך אראפ ושרה תברה, לחר והצלחה, שלחה והצלחה, ווי דארף דערויף? אמן.

¶124דא אין... ברכה והצלחה. ברכה וברכה וברכה וברכה. איינצאצען, איז אין חיל ותקדש. טוט איז אין ית דא כב ארץ הקדים? דא? טוט ער אט אבער.

¶125רבי שנימי חל. טוט ער אט אבער.

¶126ווערט ניט קיין יתדיקא די שבי אין דער בן, ורבש ין האישה שלה? דא? רבי שנימי חל. לכבת לחב ולכבת לחב ולכבת לחב ולכבת לחב ולכבת לחב ולכבת לחב ולכבת לחב ולכבת לחר לחב ולכבת לחב ולכבת לחב ולכבת לחר לחב ולכבת לחב ולכבת לחב ולכבת לחב ולכבת לחב ולכבת לחב ולכבת לחב ולכבת לחב ולכבת לחב ולכבת לחב ולכבת לחב ולכבת לחב ולכבת לחב ולכבת לחב ולכבת לחב ולכבת לחב ולכבת לחב ולכבת לחב ולכבת לחב ולכבת לחב ולכבת לחב ולכבת לחב ולכבת לחב ולכבת לחב ולכבת לחב ולכבת לחב ולכבת

¶127לכה ולכה.

¶128ס'איז שטופן.

¶129דו טוט וואס פאר מי. דערפער געזאגט מען? לחה ולכה. אהמאן, ס'איז וואס דערפער געזאגט?

¶130לחה ולכה. לחה ולכה. און ס'איז שטופן דער מונט קעריג וואנט.

¶131לחה ולכה.

¶132לחה ולכה.

¶133שדברך בשלחה וברכתה וואס.. איז פאר א משפ�ת.. לכל потребל ששין אביו וברכת כה..

¶134רבי שמילא? רבי שמילא? רבה ששין רבי לי'אמון.. פיסן? תוקט בתקופן ליצט דאך המשאר צו אים? כל אחד מהם. ס'איז הרבן החג. לחבש לחבש. ברכה והצלחה. און איז פארשטאנדיק. און איז פארשטאנדיק. און איז פארשטאנדיק. און איז פארשטאנדיק, דער ענין פון דערפאר וואס מ'האט געזעט דאס געזענען? און ס'העלפסט זיי צו, ס'איז פארטער באב. בקצורות טובה, רכה והצלחה. אידן, וואס איז געקן ניט שוין פון דער ענין פון נבוא, בצורות פון אידן, פון אידן, פון אידן, פון אידן, פון אידן.

¶135שכל המשפחabs ולפל ולפל, סוכר ולפל, נאר בשכל המשפח without

¶136רחא בן אמין צו ראש עבדם, און ד ניין בשולתר המשפחא, גאנצע משפחן רחא רחא רחא רחא, רחא רחא רחא רחא רחא רחא רחא רחא רחא רחא רחא רחא אמנען. אמין וועט ער האבן אן אן אן פאר.

¶137רחל ואת שלה.

¶138וכמדובר כפי לויט דער חדש ולאו.

¶139שלא כל המשפחא משיחא רחל וואס דער ווארט.

¶140רחל ואת שלה.

¶141רחל ואת שלה. ס'איז פאר וואס פיס. לחר את לחר.

¶142לכה אין שורה תבט, לחה ועת ללכה אמן.

¶143דער עיקר איז געווען די נשיאה בכל רבי במושין. אמן. כסלות חורות. לחה ושלוחה. דקר רב נמאל. דער רב ממושין. ווי ערשט ניט אפגעבן אן ווי דער שיין פארן רב? דער צריך ושלוחה ארץ ושלוחה אמן. אויף דעם וואס אויף דערויף לויט די אנאך וואס היא גדארה מגלה.

¶144שרתה ושרתה. אמן. בקרוך. אמן. דער טוט קיין ריזדקה בארץ פאנאנט. אמן. ריזדקה בארץ הקדוש. אמן. רבי שיעוזן. רבי שיעוזן. רבי שיעוז.

¶145בשלחה והצלחה פסח ראין עם די פצולות טובים המן בעשור הצלחה והקלבת אמאל בתורה אתה וואלט אז איז אחר וואלט אידן, איצטער הוראה די באהבת ראהבה גויה לגבית. און ס'איז דא ראין גענומך. בשלחה והנגלה. בכל הקרובה.

¶146רחוב הצלחה, רחוב הצלחה, אמאל ס'איז דא כאפטער בארץ הקדוש, אמאל בצורתו וואס את החר הרחוב, אמאן, לכאורה רחוב הצלחה. וואס דערפון איז א מאריין פון א ריין? בני מזל איז בני רבי. דערפלי שניי, דערפלי שניי. א מארגן.

¶147רחוב הצלחה. ה. לחב ועצלח. לחץ ועשו. אמן. לחב ועצלח. ישראל תברא. לחץ ועשיתן זיין. לחץ ועשיתן זיין.

¶148האמור", בקרב ה בזכה בארץ הקדים? צריך האבן איין בזכון? בזכה ואחת בקרבו בזכות?

¶149עמין. ס'איז רטה ווארט.

¶150דער קומט די זקדשיות נהם איז... זה בשביל... להם איז... זה בשביל... להם איז... דער קומט די זקניות הקדוש שבי היב ז... עמין. עמין. ס'איז רטה ווארט אז ס'איז דאך אראבער. איז דא קודם החלטה ועצנחה.

¶151פוטסט זיך ניט געבן שושבי'דער? מארי'דאך עפער וואס דאס רעדט, און דערבארן א זאך.

¶152תבראה, בשעילכר המשחתון בגריו ושלחה המשחתון בגריו, צי בשרת אבער, אז מ'דארף זיין רבי' לבנות וועגן א צייט וואס פאר ניט, צייט וואס פאר ניט.

¶153דא איז דא גיין א הולדת, ידער שאילן, את לחר אבער, שנת הצלחך.

¶154אמן דמטה. טוען ספק. און דערנאך וואס ס'איז דא גמרא ווען מען געבן בגן חנך בעני ושליין, ווען איז מתפלי לבצען, איז נאך יחד ימולא דא חילה כבחות אים, לבלי חלקות יחד קונו, וגן ברכה לדירת הנגחתם שלא כאילו כי ושא מין חלק נוצה דין, ובגן ישראל ודאי כפרדס תקיין, ובגן תניח זה בגן בקופק אשר לגבי רבי חמין אז מ'האט געזאגט ס'ווען קאן אמאל דארט, בכל הצלחה, בלכה והצלחה, כא מין רבי שוין הבעל און רבי שוין כל המשפחה, בשורה תבאס, כא מין רבי שוין כל המשפחה, בשורה תבאס, בלכה והצלחה,

¶155דא אין צלחה, ברכה והצלחה, איז שכל המשפחה, שלך ושלחה, ניט אבער ניט, בשלחה ווארטה ווארטה, ושלחה ושלחה וברכה והצלחה. אמן, אמן. ס'איז א רטער ווארט, בכל העניני איז. ברכה והצלחה. איז נאך א רפיך אויך? ברכה ושלחה, איז אנקייט אין די רום.

¶156לכה ולכה. איז א איינער גאר סופן, און אז ס'דארף זיין, און ס'דארף זיין פון א צווייטן אידן? ארניי! רכה ולכה.

¶157רכה ולכה.

¶158קאמן כשר תבוא ווארט? ס'איז פילה אדער דער? רכה ולכה. רכה ולכה. אז אויך, ווי ס'איז מען ניט חברה ניט?

¶159אף אחד בכל הענינים.

¶160אמן. זיי דאס שוין אבער רבה הצבחה, און ס'איז דא טובה, אמן. אסלכר אבער. אמן. אבער. וכי נקנוצו מה קינוצה אין אדיר דא קינאך? אין משהו ליט? אמן. זיי בשן המשפחה און זיי משהו מארג. זיי דאך אבער? און די רבה זיינען? דמר. קען מיט א ספק, איז דא געבן אבער דער בן עזר? אנהויבן בן יא ניט? און דערנאך ווערט אים, און דערנאך ווערט דערנאך ווערט אים,

¶161קומט צו א זיין. און, דאס איז דאך בשום רבה, און אז בשעתו כל המשפחד שבט ה'תשמ", און דאך בשעתו רבה. דאמרתי פון לך את זה.

¶162כמדובר כמה פעמים וואס איז אמת? כמה פעמים, איז דאס אמת?

¶163און דאס טייטן, וואס דער קדישן רבי איז דאמת? דברא איז דערויף וואס ער איז דאך דא נאך בנוגע בן יום בביו בן יום, ווען מ'וועט פאר א אזא ריט אים דער ווארט דאס איר ווי.

¶164אהבה כשרתה אש, ברכה בהצלחה.

¶165ווי א פארשטאנדיק. ער פארקומט דער פליזירט, דאס וועט פארקעבן דור? ס'איז אן אמאל וואס איז מערער פערט, ס'איז אן עפער טוט ווארט פאר מי.

¶166דו געדארן? דו דארף דאך אן אט? און דא טוען, אזא ניסן אז דערפון איז פארשטאנדיק, וואו איז דא נאך א געזאגט? און דערפון איז פארשטאנדיק, אז דערפון איז פארשטאנדיק,

¶167צדק'ער וואו? צדק'ער וואס טענה געפינט פאראן! און דוקא פראווערט פון ה פון אים!".", על פי ה מן בצעה ריבך,", ד'האמין! ר'בית העיר קאר! ר'ה מן? על פי ניי, יא! על פי שלא בר. דער פרנסה! על פי ה מן שלום! לאחר לא רפי להטלאך על פי אמן איצטער נצחק, בברכה וברוך און די פשוטה וועט בפשטות בפני מנים זאלן דאס געבן אן קינד, אפד אז ס'איז יעדעו א ווארטן א ריש? עאכווארט ווי דאס טוט ווארט פארמיש? לחל אתא לאחד. ווארן מקריב כחש צוו ניט קיין דא למען זאלסטערן זיי שיען זיינען סתר אמירה? לחל אתא לאחד לחל את בפשטות בזמן נחץ ווען מיר גשופי

¶168לכה והצלחה. בני מזל איז בריא וועג. און איז אויך מקריב, ווי ס'איז געבן מדענגען די אנגען דאס איז ניט שענא ניט שענא נאך פארשטייט.

¶169לכר ולכר. אמן, פארא טוב ארט. בשלום ראיבן בשמו כל המשפחי. בשלום כל המשפחי, פארא טוב את ראיבן.

¶170אפגאבן א מצדקה פאר אים, וועט זיין גוטע פסועות, די פסועות טובים. דערפאר אין דערפאר ולכר ולכר.

¶171אמן, דער חר ולכר. איז דא אן דער רעגען, און דערפי אויף צדקן זיין.

¶172ס'איז דא פון גוט?! ס'איז דא פון טוטה חסוק, וכי דערפי ל כל הענינים.

¶173און דא רעדן דער סערט זיך.

¶174וואס דעמאלט טוט דאך אראפ אין אן אראפ אין אן פרוטה. און דערפאר וועט מען געבן א פארשטאגן א צווייבונגען פון דער חינוך פון אן אן אראפ אין אן אראפ אין אן דעם. און דערפאר איז די שוין פון רחמי ניט וואס זיי זיין גוטע בשורות,

¶175בב צו רכה ועשית רכה, נקענט אין אינטערן? רכה ועשיתת רכה. און ס'איז געווען דער צדקה בארץ הקדים, און אין נשיאה באצוה אחת, רכה ועשיתת רכה. איז דא אין פון יוחקה וואס זיי זיינען געבונדען מצוה מסירים, רכה ועשית? און דאס איז אויף די מצדקה. פאר אים זאל זיין גוטער חסור, א חסורות תבוז. רכה ועשית רכה. דא? און דערפארפ אז די שאלה וואס איז פאר א משפחה, וואס מ'זאגט דורך טאב וכרבן אמאל, און ס'איז פאר געווען פאר טשע, און לפני שאלה וואס פארן א זאך פארן א זאך, און לפני שאלה א זאגן,

¶176דכרוב, איז אין בצורות פון איר.

¶177בצורות פון איר, וואס דאס טוט ווארט פארן איר.

¶178סלחה סלחה איז דא במשנתה סלחה? איך זאגט דאס שוין איינע אור? איך אפגעבן פאר זיך, דאס וועט פאר אפגעבן פאר דער טאכטער, און דאס איז דער קאסטער אפגעבן, און ווי מ'וועט רעדן א קלער צי פארגעבן אויף צדקה. חילות טובה, בפרמא ן ארץ. און ווי ער זאגט, וואס דער בית חב אד אויף לחר אבער. פון וואנענגע וואלט מען זאגן? לחר אבער. האט מען איינגערפן, מאכן כאן א היו אש, מאכן כאן כרגש, כרגש, דאס טרי? אויב זיי ול בז הגריבו לבאתי איז א גונע נסען? איז אויב ולא גוויר אויף משוחצרי דרי'שע זאגן, ווי הנהלה אויף שול היא איז א גריבו דעם ביודותא

¶179ואך ווי דער בפשטער. רחי רחו רחו רחו רחו ונהפ געבן התוועדות בפועלות. רחו רחו רחו ון א זיך איז פארא. מ'דארף דער ווארטן.

¶180מ'וואוסט מען ניט ווארטן ביז זיין? דאס רחיך רחו רחו רחו רחו רחו? און דאס זאל ברענגען הצלחה אין דעם באמיצעו. דארפט ער אפגעבן אז דער באמיצער דער זילט זאל אליין אפגעבן א צדקה. איז דאך ניט א משעני מיידי. מ'קענט דאס בייטן, קיין אונטערשיקן, דארף דאך א פאפיר. וואס דארף מען א ברכה והצלחה.

¶181דאס איז מען דא אן אמן? דארף ער דאך געבן אן אמן? דארף ער געבן קאן אים? און דאס איז... דארף ער דאך אים?

¶182הכנה משוחה בר, לחיים בר ותשמ.".

¶183רקבל", און מ'וועט מען געבן א מארג, און דערנאך וועט מען געבן פשוטו, און ס'איז פארשטאנדיק, נאר נאר נאר נאר נאר נאר נאר נאר נאר? ווערט ווי ס'איז געפינט די שוין החר, און ווערן וויסט מען נאך? ווערט ווי ס'איז געפינט זיך? און ס'איז געפינט זיך? און ס'איז געפינט זיך? און ס'איז געפינט זיך? און ווי ס'איז געפינט זיך? און ווי ס'איז געפינט זיך? און ווי ס'איז געפינט זיך? און ווי ס'איז געפינט זיך? און ווי ס'איז געפינט זיך? און ווי ס'איז געפינט זיך? און ווי ס'איז געפינט זיך? המשפחת אבערש רטע ווארט... זיין! ס'איז דא רטע וואס רטע וועגן? זיין! ס'איז דא רטע וועגן? מען. ס'איז געטו פאר אין ארט הוי? און ניט? ס'איז דא רטע וועגן? און וכן? לחד ועל אחר? און נעמאל!

¶184צלחה והצלחה. אבער בבער בבער בבער בבער בבער בבערשטייט. ס'איז פיוט כל המשפחת.

¶185אידן? און ווי בספר תבוא? יא. און ווי ס'איז פא דא רעכניות? און ווי ס'איז דא רעכניות. בשרה תבא, און בשרה תבא, וואס איז דאך אראבער, און במשוה דק'פ נחשי, בשרה תבא, און במשוה דק'פ נחשי, בשנה לגבו ובפשט אראפו. לכה ולכה. און ווי ס'איז דא געבן א משפחתא. און ס'איז דא געבן א משפחתא. ס'איז דא געבן א משפחתא. ווי קיין כסטח ביש? און דער קיין? ס'וועט וואס זיין פאנט? לחה ולכה. ווי דערפאר אזוי? ס'איז כא יא כא חר המשפחתא, לא טהחא.

¶186לכה ולכה. נצחי ונשחי ונשחי ונשחי. און מ'דארפסט זיך האבן היינטיקע זינטע יארן, מיט גוטער פסולות.

¶187רכאי ועצרהם. אה? ס'טוט ווארט פאר ם, אט בנו וועגן, אט בנו וואס ער מעט, וואס ער וועט ער ווארט, רכאי ועט ראפן, רכאי ועט רכאי ועט רכאי ווי, און ווי געבן זאגט מען ערשטן פארן, רכאי וועט ראפן. אין דערויף דערויף קיין. און דערנאך איז דאך א ספר תורה, און דערנאך איז דא אינסטער, און דערנאך איז דא דא אינסטער? בזרבה שמוער הארץ.

¶188און דער ענין וואס ווערט א שוין הבנה א�ין געבריינגען. און דער ענין פון דער ענין פון חרבן פון חרבן אז י'שבט ה'תשמועט זיין.

¶189ארבה, ס'איז רך ארבה אויף לחר ארבה. ס'זיינען גוטה פטורות אין די אלע זאכן, ווי פארוב ממה, אין רך ארבה. אין רך והצלחה.

¶190השלחה, אין אים איז נאך ניט געקומען, איז אים פאר אים ניט געקומען, אדער וועלן פאר אים נאך א דאלער, וועלן פארשפארן פרעגן נאך אמאל, ווען ס'איז פון אים, און לחרררחה. כאילו כל המפשטש סיבה ורעב, דרכה והשלחה, דרכה ושלחה. קיין רוב ס'קבשך ניט? יא. הבארגעבארק, און ניט קיין פון... און דער דער ענין פון דעם שיעור פון א ביאורים בזה, ניט קיין פון א ביאורים געבן פון אים פון א דריי התוועדות אז מ'איז דא געבן פון א ניט קיין, ווארום,

¶191בזה בשלחא רבי'ן'שפחא.. לידער פארסטער יו תקן עלי'ן. אן מין כותן זה בשלחא ר�ות וכך. אבן? אבן? אבן? לפה שלא מה. אבן בפני פון ריבות וכן עלי'ן. וואס דאס פועל מאכן שוין אין קיין פון ריבות, אז דאס איז פארבונדן אין די וואס דאס פועל זיינען? און מ'זאל זיין אויבערשטער אויף די צווייטער פון רבי'ן? צובה זמין.

¶192לכר הבא.

¶193וואס דערפאר איז געזאגט מען אריין? אמיין, שלום ביתת לחר הבא. וועט מען פראגט ס'א מי? לחר הבא. איז שמועל, אמי יעדער איז דא גינור די וועגן? אז ס'איז שראת הבא? לחר הבא. מיט ניי, ער האט?? רחה ורחה וואס רחה וואס."'."' טוט מען ניט? רחה ורחה? רחה ורחה?

¶194רחה ורחה? רחה ורחה וואס רחה? רחה ורחה וואס רחה?

¶195ווי דענקעט ביי? פאר די מיטרי! יא, און אז דאס איז פארשטייט.