Text

¶1איז דא נאך א נקודה וואס דער אלטער רבי, דער בעל הגאולה, איז מדגיש אין דעם בריוו.

¶2וואס ס'איז זיכער אין דערויף אויך דא א הוראה, ובהקדמה, אז בכלל, אז מ'וויל אפשאצן וואס איז די כוונה פון א מענטשן, על אחת כמה וכמה,

¶3פון א נשיא בישראל, איז דאך לכאורה ניט פארשטאנדיק, כמי הוא זה ואיזהו וואס קען נעמען אויף זיך און האבן די בריינקער ט און צו זאגן אז ער איז צוגעטראפן פונקט וואס יענער האט געמיינט, בשעת די גמרא זאגט,

¶4אז צו וויסן שבעה דברים וואס זיינען נעלם פון יעדערן איז דער קץ הגאולה, און אויך ”אין אדם יודע מה שבלבו” של חבירו.

¶5וואס דאס רעדט זיך וועגן א צווייטן וואס ווערט אנגערופן חבירו על אחת כמה וכמה ווען ס'רעדט זיך וועגן א נשיא בישראל, א גדול בישראל,

¶6על אחת כמה וכמה וועגן א נשיא בישראל וואס איז נאך דורכגעגאנגען דער ענין המאסר והגאולה, וואס דאס איז דאך א באזונדער צירוף און א באזונדער בירור און א באזונדער זיחוך און א באזונדער עלי', און ווי דער רבי'ן נשמתו עדן האט אויף דערויף געזאגט דעם לשון המדרש,

¶7אז ”מה הזית הזה” אינן נותן את שמנה, נאר דורך דעם שקודשינותו.

¶8על דרך זה איז אויך בהנוגע צו דעם מאסר און די גאולה פון דעם אלטן רבי'ן.

¶9וואס ער האט דאך געזאגט תורה און ער איז געווען א ”נשיא בישראל כמה” וכמה שנים לפני זה, ביז וואנענט אז ס'איז דאך דא די מאמרים וואס מ'לערנט איצטער, און מ'נעמט דערפון ארויס הוראות וואס זיי זיינען מאמרים לפני זה, און אף על פי כן זאגט מען,

¶10אז בערך ווי ס'איז דערנאך געווארן נאך דעם בירור וזיכוך, די עלי' לאחרי המאסר והגאולה איז דאס בדוגמא פון א זית קודם שקוף שנותו צו א זית לאחר שקוף שנותו.

¶11אבער לאידך גיסא, וויבאלד אז דער בריוו איז דארט געשריבן געווארן כדי מ'זאל דאס לייענען מ'שרייבט דאך צוליב על דעם לייענער, דערנאך איז דאס נתפרסם געווארן און צו דערגאנגען צו יעדערן פון אונז, איז דאך דאס זיכער מיט א כוונה, כתורת הבעל שם טוב, וואס אייגענטלעך איז דאך דאס מיוסד אויף א גמרא מפורשת,

¶12אז לא ”ברא הקב"ה דבר” אחד בעולמו לבטלה אז עס טרעפט א זאך אין וועלט איז דאס ניט חס ושלום לבטלה,

¶13ווארום יש בעה' בית לבירה זו און אן אמת'ער בעה' בית איז שמים וארץ זיינען ביידע גלייך פאר אים, איז א דבר הכי קטן בעולם,

¶14אן איין און איינציקע פאסירונג, ביז דעם ”דבר הכי גדול בעולם” זיינען בשוה ”ממש לגבי הקב"ה”, וואס ער איז דער בעה' בית פון דער וועלט.

¶15איז דאך דערפון פארשטאנדיק בפשטות, ווי דער פשט אויך פון דער מאמר חז"ל, אז דבר אחד קען ניט זיין לבטלה דערפאר וואס דאס איז עולמו של הקב"ה איז דאס אויף א דבר הכי קטן, וכתורת הבעל שם טוב, בנוגע צו השגחה פרטית, אז דאס איז אפילו א פרט פון א פרט,

¶16פון א דומן וואס געפינט זיך בעולם 'הזה הגשמי', און ווי גערעדט אמאל בארוכה, וואס לכאורה איז דאך שיטת הרמב"ם אין 'מורה נבוכים' באופן אחר, אזוי אויך די שיטה פון 'שומר אמונים' כאטש ער איז דאך געווען פון תלמידי האריזל המקובל, און ווי כמדובר באמאל שוין בארוכה, וואס אין כאן המקום להאריך בזה, אבער על כל פנים אין לנו אלא המסקנה,

¶17ובפרט נאך ווי מ'איז דאס מטרך מיט כל הדיעות, אז ס'איז השגחה פרטית, ווי בלשון, אויף א ”שילשול קטן בים”, וואס דאס איז א בעל חי, ביז ווי דער משל וואס דער נשיא דורנו דער רבי דער שווער ברענגט, אפילו אין א בלעטל, ווי זי קערט זיך איבער מצד לצד,

¶18דורך וואס זאל זיי איבערגעקערט ווערן, על ידי רוח אדער וכיוצא בזה, איז דאס 'בהשגחה פרטית', על אחת כמה וכמה אז ס'דערגייט צו איינעם, צו יעדערן פון אונז, צו אלעמען צוזאמען,

¶19דער בריוו פון דעם אלטן רבי'ן, איז דאך זיכער, אז נוסף אויפן עיקר אויף די דברים עמוקים און ענינים עמוקים און וואס ס'איז שווער צו משיג זיין, אדער מ'קען זיי ניט משיג זיין,

¶20לאנשים כערכנו איז דאך זיכער אט דאס וואס ס'איז צו אונז אנגעקומען, אז מיר זאלן ארויסנעמען דערפון א הוראה לפי שכלנו ולפי הבנתנו, אין אן אופן אז דאס זאל האבן א השפעה די לימוד ”שמביא לידי מעשה” צו די מעשה בפועל פון יעדערן פון אנשים כערכנו.

¶21וואס דאס גיט דעם כח, ואדרבא דאס הייסט און איז מזכה און מחייב אויף מתבונן זיין זיך, וויסנדיק אז דאס איז געשריבן געווארן דורך א גדול בישראל, א נשיא בישראל, א נשמה חדשה, מיט די אלע הפלאות שבדבר,

¶22ביחד עם זה האט ער דאס געשריבן און אין דערויף אריינגעלייגט א הוראה פאר יעדערן וואס האט באקומען אט דעם בריוו.

¶23וואס דאס איז אויך מסביר אט דאס וואס מ'האט פריער גערעדט וואס מ'דארף דערפון ארויסנעמען, וואס ער איז מדגיש אז דאס איז נוגע צו ארץ און צו עמים ושרים, לאו דוקא צו אידן.

¶24און דערנאך איז אויך דא די צווייטע הדגשה, אז דאס איז פארבונדן מיט ”ארץ הקודש”, ביז וואנענט ווי ער שרייבט דארטן, אז דער זכות פון 'ארץ הקודש' האט געבראכט אז ס'זאל זיין אט די גאולה.

¶25און מדגיש, אז דאס איז פארבונדן כשקריתא ווען ער האט געלייענט געזאגט דעם פסוק ”פדה בשלום” איז אט דעמאלט איז יצאה בשלום.

¶26וואס דאס קומט אויך בהמשך, אז לכאורה וויבאלד אז אים לבן גרתי ותרי' מצוות שמרתי קען ער דאך טראכטן אז דאס איז זיין שלימות, און דערמיט זיך באגנוגענעם.

¶27זאגט מען אים גלייך אין דעם לשון גופא, אז אפילו תרי' מצוות שמרתי זייענדיק בא לבנען ”ולא למדתי ממעשיו” איז דאך לכאורה דאס אן עבודה הכי גדולה,

¶28וואס דער בן מלך וואס ”כל ישראל בני מלכים הם” וואלט זיך געפונען בהיכל המלך וואס דאס איז ”פלטרין של מלך” 'ארץ הקודש',

¶29וואלט ער דארטן ניט געקענט באווייזן זיין כח און זיינע כשרונות, אז ער קען האבן דעם ”יתרון האור מן החושך” און דער 'יתרון החכמה מן הסכלות' ווארום דארט איז ביי היכל המלך איז ניטא קיין חושך און ס'איז ניטא קיין סכלות, ס'איז הוד ואדר במקומו.

¶30דארף ער אבער געדיינקען אז דאס איז גרתי דאס איז אן ענין פון גירות, וואס גירות איז קען מען משלים זיין און שטיין בשלימות,

¶31ווי יעקב האט געזאגט, אז ”גרתי ותרייג מצוות שמרתי” און מ'פארשטייט דאך יעדער רבי די שלימות אין דעם תריי ג מצוות שאמרתי פון יעקב, וואס ער איז איינער פון די דריי אבות, און נאכמערער דער מובחד שבאבות,

¶32און אף על פי כן זאגט ער, אז דאס איז ניט זיין ארט, זיין ארט איז בשעת ער קומט אין 'ארץ הקודש'.

¶33וואס נוסף אויף דעם עיקר די ענינים רוחניים שבדבר, איז כמדובר לעיל, ”אין ענין יוצא מידי פשוטו” דאס איז אן ענין כפשוטו, אז מ'מיינט 'ארץ הקודש' כפשוטה.

¶34און אין וואס פאר א שלימות מ'זאל ניט זיין אין גלות, און אין וואס פאר א שלימות מ'זאל ניט זיין אין ארץ ישראל ווען זי איז אין א מצב וואס דארט איז ניט אלקות בגלוי, ווארום ס'איז מפני חטאינו איז חרב בית המקדש און אלקותא בהעלם

¶35איז א איד משתדל און פירט אויס, און ”כל ישראל בחזקת כשרות הם” און נאך מערער, בלשון הכתוב, ניט נאר כשרות נאר ”ועמך כולם צדיקים” זאגט מען גלייך די הדגשה בזה, אז מ'זאל וויסן זיין, אז דאס איז אלץ א מעמד ומצב פון גרתי

¶36און בשעת תרייג מצו שמרתי איז דאך לכאורה וואס קען זיין א בעסערער מעמד ומצב פאר יעקב'ן ווען ער לערנט תורה און מקיים מצוות?

¶37איז אעפ' כן פילט ער דאך דעמאלט אז ער געפינט זיך אלס א גר, ניט דאס איז זיין ארט.

¶38און דער ארט זיינער איז, ווי מ'לייענט גלייך נאך פרשה וישלח, ”וישב יעקב בארץ מגורי אביו בארץ קנען” אז דעמאלט איז דער ענין פון וישב ווי רש"י טייטשט אפ וואס ס'איז אויסגעקליבן דעם לשון ווארום דאס באווייזט אז יעקב רצתה 'לשב בשלוה'.

¶39וואס נוסף על העיקר, אז דאס מיינט מען גאולה כפשוטה, אז אף על פי וואס אם ”לבן גרתי ותרייגן מצוות שמרתי” מ'איז זיך משתדל און מ'פירט אויס יעדערער אין זיינע ד' אמות,

¶40און זיך משתדל אויך אין ארום זיך אז ס'זאל זיין תרי"ג מצוות שמרתי איז דאך לכאורה נתקיים געווארן דער ”אני נבראתי לשמש את קוני” ער טוט דאס בשלימות, זאגט מען אבער דערפאר, אז אויך צו א ציווי אין תורה,

¶41און א הוראה אין תורה, ער זאל וויסן זיין אז דאס איז דער ענין פון גרתי אז דאס איז נאך אלץ ניט קיין ענין של קבע דאס איז אן ענין של גירות.

¶42ביז וואנענט אז מ'זאגט, אז אפילו אין 'קיום המצוות', וואס איז אין אן אופן פון תרי' מצוות שמרתי וואס דאס זאגט יעקב, ”תתן אמת ליעקב” וואס מדתו איז מדת האמת.

¶43זאגט מען, אז די מצוות שבזמן הזה, שבזמן הגלות, איז מצד ס'לך ציונים זיי זיינען ציונים און סימנים צו דעם אופן פון 'קיום המצוות' ווי ס'וועט זיין לעתיד לבוא, אז דוקא דעמאלט וועט מען קענען מקיים זיין די מצוות, ”כמצות רצונך” מיט די 'תכלית השלימות'.

¶44ס'איז מערניט וואס ”אינו מבקש אלא לפי” כוחה איז ער מקיים די מצוות ווי ער קען זיי איצטער מקיים זיין בשלימותו, און מער ווערט פון אים ניט פארלאנגט, אף על פי וואס דאס איז א סוללך סיונים סימנים למצוות,

¶45אבער אין דערויף גופא ליגט ביי אים די שיפה און די תקוה און דערטאן כל התלוי בו, אז דאס זאל ברענגען, און אין אן אופן פון ”בעתה אחישנה” דעם זמן המיועד פון ”נעשה לפניך כמצות רצונך” וואס דאס קען זיין דוקא ושם אין 'ארץ הקודש',

¶46אשר ”תמיד עיני ה' אלקיך בה מראשית השנה ועד אחרית שנה”, און אין 'ארץ הקודש' גופא ווען די עשר קדושות שבארץ שטיין בשלימותם ובתקפם וו ס אויף דערויף ד רף מען ד ך ה בן די לע ענינים,

¶47ביז דעם ענין העיקר פון יבנה בית המקדש במקומו און על דרך זה דער מזבח במקומו, ושם ”נעשה לפניך כמצות רצונך” וו ס מ'ז גט ד ך ד ס אין די ”תפילות כנגד קרבנות תקנא”.

¶48וו ס כאמור, ד ס איז די הוראה בכל אחד ואחת במשך כל הדורות, ז צוז מען וו ס ס'ד רף זיין 'עבדות ה'' בשמחה און ניט נ ר מ'ט ר ניט ריינפ לן חס ושלום אין גואש מפני אריכות הגלות,

¶49אפילו ניט אין עצרות מפני אריכות הגלות ס'ד רף זיין 'עבדות ה'' בשמחה, און עבודת ה'ד רף ד ך זיין ”בכל דרכיך דעהו” אלע פיר און צוו נציק שעה פון מעת-לעת ד רף ער זיך משתדל זיין,

¶50ז ד ס ז ל זיין דעהו על ידי ההכנה והקדמה פון ”כל מעשיך יהיו לשם שמים” לאחרי זה, קומט ער דערנ ך צו ”בכל דרכיך דעהו” בשעת מעשה ה טער שוין דעם דעהו איז ד ך ד ס בכל יום ויום עביד עבידתי

¶51פונקט זוי ווי יעדער איד ה ט דעם ציווי פון ”להעלות בקודש” ז ס'קומט מ רגן ד רף ער שטיין העכער און עולה זיין לגבי זיין מעמד ומצב ווי ס'איז געווען היינט,

¶52אפילו ז ער ה ט היינט געט ן עבידתי בשלימותא על דרך זה בכללות המצב, דעם מצב פון ימי הגלות וו ס כאמור, בהנוגע למצוות ז גט מען,

¶53ז ד ס איז ציונים צו מצות רצונך וו ס ס'וועט זיין לעתיד להם און די תורה וו ס מ'לערנט איצטער איז ד ס הקדמה און ד ס איז הכנה ”תלמודו בידו” כדי מ'ז לזוכה זיין צו ישקנים אין שיקות פיהו וו ס ילמד תורה את ”כל העם כולו, תורתו” של משיח,

¶54וו ס תורת איצטער איז ד ס ”הבל היא לגבי תורתו של משיח” צוז מען דערמיט וו ס ד ס איז חמדו גנוזה און בשעת ער לערנט תורה איצטער איז כל אחד ואחד איז בשעת ער איז קורא ושונה איז הקבוש ברוך הוא קורא ושונה כנגדו און ווי די גמרא ז גט אין ברכות,

¶55ז ”מה להלן באימה וביראה וברתת ובזיע” בשעת מתן תורה זוי איז אויך איצטער ז מ'לערנט תורה ד רף אויך זיין ”באימה וביראה וברתת ובזיע” פרעגט דער בעל הגאולה, דער לטער רבי,

¶56די שאלה ווי זוי קען זיין ז ”אימה ויראה וברתת” וזיעה בשעת ס'איז געווען ”וירד הוי על הר סיני”, מיט אלע שוין די מלאכים און מיט דער מרכבה און מיט דעם ג נצן שטורעם וו ס איז דעמ לט געווען, און ענטפערט, ז באמיתית הענין איז ד ס איצטער אויך זוי, וו רום דעמ לט איז הקב ש ברוך הוא קורא ושונה כנגדו.

¶57ט די קריאה אין תורה שבכתב און דעם שונה אין תורה שבעל פה איז הקב"ה ה' איז דעמ לט איצטער, ווען ער לערנט, איז ד ס דעמ לט קיין עגדוי.

¶58אף על פי כן, איז תורה איז ד ך ”ארוכה מארץ מדה ורחבה מנין ים” 'בלי גבול' איז ווי גרויס ד ס איז, איז ד נ ך גרעסערע עלי ביז וו נענט ז מ'ז גט, ז לגבי תורתו של משיח,

¶59איז תורת 'עולם הזה' ווערט נגערופן בשם הבן ד ס איז ט קע הבל של הדיבור, און ווי ער ברענגט אין תניא, פון דעם הבל ווערט ן אור מקיף, און ווערט דערפון מקיפים ולבושים מיטן ג נצן שטורעם וו ס ווערט דערפון, ד ס איז בער אויך ווי דער צווייטער רא טייטש אין הבל לגבי תורתו של משיח,

¶60וו ס ס'וועט זיין ווען מ'קומט אין ”ארץ החיים” און אין 'ארץ הקודש' בגאולה האמיתית והשלימה על ידי משיח צדקנו,

¶61וו ס ט דעמ לט וועט זיין וועט מען דערפילן זען 'בעיני בשר' ווי זוי דער מעמד ומצב איז געווען אין ן אופן פון גרתי אפילו ט די וו ס פילן ד ס ניט, מערניט וו ס זיי ווייסן דערפון און גלויבן אין דעם, ז גט בער גלייך ”תורת אמת”, ז מ'ד רף זיך פ רבינדן מיט ”ארץ החיים”,

¶62און תיתן לשון מיט ”ארץ הקודש” און דער זכות שטייט ביי צו יעדערן אין זיינע ענינים, ז ער ה ט גאולה פרטית אין זיינע ענינים, ס'איז ד די ”גאולה כללית לפי” מעמד ומצב פון גלות, פון זמן הגלות,

¶63אין ארץ הגלות, ד ס איז בער לץ פארבונדן מיט זכות פון ”ארץ החיים” און 'ארץ הקודש', וו ס דער זכות איז בייגעשט נען צו די גאולות האמורות, און ד ס גרייפט-צו חוץ לארץ, צוז מען מיט ”ארץ הקודש”, מיט ”ארץ החיים”,

¶64ז ד רט ז ל נתגלה ווערן ינא מלכך בא ז ד רט ז ל נתגלה ווערן די לע קדושות פון ארץ ישראל בפועל, ובמעשה בפועל, נהויבנדיק פון דער קדושה פון קודש הקדשים אין דעם בית-המקדש, און בית-המקדש בכללו.

¶65און דערנ ך וועט זיין דער שכלונש קופים אטומים ס'ווערט נתפשט בכל העולם כולו, ז ”משם אורה יוצאה לכל” העולם כולו, צוז מען מיט די עדות, ז שכינה שורה על ישראל

¶66וו ס בפשטות איז ד ס, כמדובר לעיל, ז דורך דערויף וו ס מ'ה לט ן די קדושה אין חוץ-לארץ, וו ס ס'ד רף זיין אין חוץ-לארץ, וו רום יעדער איד וואו ער ז ל זיך ניט געפינען איז ער ד ך איינער פון ”גוי קדוש” און ער איז מקדיש דעם קדוש עולמים, דעם אויבערשטן,

¶67איז ער איז מקדיש ”בכל יום ויום, וכמה” פעמים בכל יום, וו ס ד ס ב ווייזט ד ך, ז ער ברענגט ריין נ ך קדושה כביכול אין דעם אויבערשטן דעם גודל הקדושה וו ס ס'איז ד אין יעדערן פון ”גוי קדוש”,

¶68אפילו ווען ער געפינט זיך אין זמן הגלות, אין ארץ הגלות וכו וו ס ד ס גרייט די וועלט צו, ז ס'ז ל נתגלה ווערן די קדושת העולם כולו, וו ס די וועלט איז ד ך ”באתי לגני, באתי לגנוני” ז ד ס איז געווען דער גן שעשועין פון דעם אויבערשטן כל העולם כולו.

¶69און דורך דערויף וו ס מ'איז מגלה און מ'ברענגט רויס בפועל די קדושה וו ס ס'איז ד ביי יעדער אידן און אין יעדער ענין פון אידן בכל מקום שהוא,

¶70על אחת כמה וכמה אויף ניט אפגעבן ד ס צווייטן ניט-אידישקייט, אפגעבן ד ס אין גוי'שקייט, חס ושלום, על אחת כמה וכמה אין 'ארץ הקודש', ז מ'איז דאך געג נגען אין גלות שלא ברצוננו, נ ר דורך דעם אויבערשטן, ווי ער ה ט גערעדט בארוכה אין דער פריערדיקער התוועדות,

¶71דערנ ך איז בער געבליבן שטחים אין ארץ-ישראל, וו ס זיינען אלעמ ל געווען ביי אידן, דערנ ך איז געווען שטחים וו ס ”לרגע קטן עזבתיך” איז געווען זמן וו ס זיי זיינען געווען ברשותם הגשמיים,

¶72בנוגע צו קנין פירות וכיוצא בזה איז ד ס געווען אונטער רשות פון ניט-אידן, און בשעת דער אויבערשטער איז געווען ן עת רצון און ה ט ד ס צוריק ריינגעגעבן ברשותם פון אידן, און דערצו נ ך אויך געגעבן די תשמישי קדושה,

¶73די שטחים וו ס רום דערויף וו ס ”מ'ד רף ד” ס ה בן צוליב דער שמירה און בטחון פון די שטחים אין ארץ ישראל איז ט דעמ לט ה ט מען דעם ציווי און די נתינת כח, ז חס ושלום צו טר כטן וועגן א פגעבן ד ס, אפילו לשעה קלה,

¶74צו גוי'שקייט, על אחת כמה וכמה צו ניט-אידן, און נה לטן זיך אין דעם, בכוחו של הקב"ה וו ס ניט ”בכוחו ועוצם ידי עשר לי את החיל הזה” נ ר ד ס איז כגודל זרועך ד ס איז דורך נס גלוי מן השמים

¶75און דורך דערויף וו ס מ'ה לט ן בשלימותו די ענינים און די שטחים פון ארץ ישראל בכל מקום שהן, וו ס ד ס איז דער ענין התורה ומצוות, איז ד ך ד ס ”פלטרין של מלך” אפילו ווי זיי זיינען אין חוץ-לארץ,

¶76איז בשעת איד לערנט תורה איז ער דעמ לט בן חורין ”אין לך בן חורין אלא מי שעוסק” בתורה ”וגדול לימוד שמעובד לידי מעשה” בשעת ער איז מקיים המצוה איז ער דעמ לט קדשנו במצוותיו וצונו ווערט ער צוותא און חיבור מיטן אויבערשטן, למעלה מכל גלות חס ושנה.

¶77על דרך זה אויך אין די כל הענינים אין 'ארץ הקודש', כולל אויך גושה ואוירה, און כולל אויך דער הכשר שלה די שטחים וו ס היטן אויף די שלימות הארץ, ובפשטות,

¶78בדוגמא ווי ס'איז מרומז און בפשוטם של דברים אין דער אגרת הקודש, ז דער שות פון 'ארץ הקודש' איז בייגעשט נען און ה ט געבר כט צו גאולה פרטית און צו גאולה כללית, וו ס זי איז הכנה דורך יפוצו מעיינותיך חוצה צו דער גאולה האמיתית והשלימה על ידי משיח צדקנו,

¶79על דרך זה אויך דורך די הוספה אין 'לימוד התורה' ומצוותי וו ס ד ס איז ארץ ישראל ברוחניות, דורך דעם חיזוק און ט ן כל התלוי בכל אחד ואחת אויף ניט צול זן א פגעבן אף שער פון 'ארץ הקודש' וו ס געפינט זיך ברשותם של בנו ישראל,

¶80צו גוי'שקייט, על אחת כמה וכמה ניט א געבן ד ס צו גויים בפועל איז דער זכות פון ”ארץ הקודש”, בלשון פון די אגרת הקודש האמורה שטייט ביי יעדערן,

¶81ז ער ז ל ביישטיין די נסיונות וו ס זיי זיינען אין רשות הרבים און אין דער תפיסה הכללית וו ס ד ס איז די תפיסה פון זמן הגלות וכל מקום סיי אין חוץ-לארץ און סיי ארץ-ישראל,

¶82און אין חוץ-לארץ כפשוטה אין ארצות הגלות, ז ס'ז ל בקרוב ממש מקויים ווערן דער יעוד ז מ'גייט רויס ”משיעבוד לגאולה” ”ומאפילה לאור גדול ונאמר לפניו” שיר חדש לשון זכר וו ס ד ס גייט ד ס אויף דער שירה העשירית,

¶83וו ס זי וועט זיין בלשון זכר שאין אחרי' גלות ווי תוס' ברענגט רא אין סיום פון מסכתא פסחים ושם ”נעשה לפניך כמצות רצונך” ז בקרוב ממש קומט משיח צדקנו,

¶84ו”-קץ שם לחושך” וילכון ללחמת ה' וינצח און פ ר דערויף ויקוב כל ישראל ללכת בדרכה ולחזק

¶85בדקה פון תורה ומצוותי ”ויבנה בית המקדש במקומו ויקבץ נדחי ישראל” און ט דעמ לט וועט זיין דער ”וישב יעקב בארץ מגורי אביו בארץ” קנה ן התיישבות אמיתית,

¶86הגאולה שאין אחרי' גלות, בביאת משיח צדקנו, יבוא ויגאלנו ו”יוליכנו קוממיות לארצנו”, במהרה בימינו ממש.

¶87לחיים.