Text

¶1ווי דערמאנט פריער, וכמדובר, אין התוועדות כיוצא בזה, איז דאך לכל לראש דארף מען ארויסנעמען בנוגע די הוראה צו המעשה הוא העיקר, הוראה בפועל, וואס דאס איז דאך שוין, ווי דערמאנט פריער, דער ענין פון עשי'לפנים משורת הדין, ווי אויך מרומז אין דעם מנהג אין נוגע צו פירות וואס בני ישראל זיינען דאך נוהג אין ראש השנה לאילנות, להדיר באכילתם, איז דאס ניט אזוי דער ענין פארבונדן מיט חיטה ושעורה, נאר אויך פון די שאר חמשה מינין, וואס זיי זיינען דאך ענינים פון לפני משורת הדין, ענינים של תענוג, וכידוע די ביידע לשונות אין דעם יחה אחרונה פון להחיות בהן נפש כל חי, און אויך דער ענין המוכרח.

¶2כמדובר ומבואר בכמה מקומות, וואס בכללות איז דאס, כנזכר לעיל, חיטה ושעורה, און דערנאך דער גפן ביז כל חמשה מינים שלאחרי זה, אין עבודת האדם, וואס יעדער ענין דארף דאך זיך אפשפיגלען, און מ'דארף דערפון אפלערנען, בהנוגע צו אני נבראתי לשמש את קוני במכל-שכן וקל-וחומר פון תורת הבעל שם טוב, אז יעדער זאך וואס א איד הערט אדער זעט איז דא אין דערויף, במילא דארף ער אין דערויף זוכן און געפינען א הוראה בעבודתו לקונו. כמה וכמה אין אן ענין פארבונדן מיטן מנהג ישראל, ובפרט נאך אין דעם תיקון פון חמשה עשר בשבט ומנהג הכנו האספרדים, איז דאך אויך דער עיקר הדיבור דארטן בהנוגע צו די שאר חמשה מינים שנשתבחה בהם ארץ ישראל בפשטות, דארף מען ניט מדגיש זיין, המוכרח, וואס דאס איז דאך ניט פארבונדן מיט א תיקון, דאס איז הכרחי לגמרי, על דרך זה בהנוגע לעניננו ובהנוגע למעשה בפועל זיך משתדל זיין אין יעדער ענין, ניט פארבונדן ווי ס'שטייט אין שולחן-ערוך און על-פי תורה מחוייב בזה, נאר גלייך אנהויבן פון השתדלות פון עציתה הטובה הישר, לפנים משורת הדין, און א זיכערע זאך, אז אויב מ'זאגט בכלל יגעת ומצאת, על אחת כמה וכמה אין אזא ענין עיקרי, וועט אויך זיין דער ענין פון דוקא אין אן אופן של מציאה, וואס דער פארדינסט פון א מציאה איז דאך שלא בערך מערער וויפל די יגיעה וואס ער לייגט אריין אין להגביע את המציאה,

¶3עשי'ולהכניס לרשותו, ובמיוחד דעם שכר העמור, ונזכר לעיל, אז ס'זאל זיין בקרוב אויך די אילני סרק אותים פירות, עאכו כמה וכמה אז ס'ווערט ניתוסף אין די ענינים פון די פירות שבאילני פירות. און דאס אלץ קומט אראפ למטה מעשרה טפחים, ווארום דוקא דעמאלט ווערט דאס איז פארבונדן מיטן גילוי, וואס דעמאלט ווערט למטה מעשרה טפחים די דירה לו יתברך, און אין דערויף אויך אין אופן הדירה, ניט סתם א דירה, נאר א דירה פארבונדן מיט א גן און מיט אן ענין של תענוג,

¶4באתי לגני לגנוני, וואס דערפון אויך פארשטאנדיק, אז לכל לראש די השתדלות לפני משורת הדין אין די ענינים וואס אין זיי האט דאך דער בעל ההילולא און דער בעל המאמר פון באתי לגני החוסי כלה ובפרט נאך בשנת החי, בפעם השני'כפליים לתושי'האט אויף דערויף גערעדט כמה פעמים צוזאמען מיט נתינת-כח בזה און הוראות ברוריות בזה, אנהויבנדיק פון אהבת ישראל, ביז אין אן אופן פון אחדית ישראל, און אויך אזוי אויך אין דעם ענין הצדקה, און אזוי איז בכלל און צדקה איז פארבונדן מיט א ראש-השנה, וואס פונקט אזוי ווי דער ראש-השנה, כולל אויך ראש-השנה לאילנות, דארף געבן כח אין די ווי די ענינים וועלן שטיין אין כל ימי השנה שלאחרי זה, איז דאך פארשטאנדיק אויך בהנוגע אז ס'דארף זיין מעין זה אויך די תוספות אין דעם ראש השנה, ובכללות אין די ג'קוין, אנהויבנדיק פון קו הצדקה, כמוזכר לעיל, און אויך קו התורה, חוצה אין די הפצת המעיינות חוצה אין אן אופן לפנים משורת הדין, וואס דערפאר האט מען דאך די אלע דריי הוראות וואס כולם זיינען לכאורה לפנים משורת הדין, און אף על פי כן איז דאס געווארן א חיוב גמור, צוזאמען מיט א נתינת-כח שלימה, ביז אין אן אופן פון הבטחה וואס יפוצו מעיינותיך חוצה איז דאך אויך לשון של הבטחה, און ועשית הטוב הישר בעיני הוי'אלקיך איז דאך אויך א לשון של הבטחה, סיי אין דעם ענין פון מצות הצדקה און נתינת הצדקה בפועל, סיי די זעלבע ענינים אין תורה, כאמור מעיינות שבתורה, און אין דערויף גופא אין אן אופן פון יפוצו און אין דערויף גופא אין אן אופן פון חוצה סיי על דרך זה

¶5אויך אין עבודת התפילה, וואס דאס איז דאך פארבונדן מיט עבודת התשובה, וואס דערפאר איז דאך דאס ביידע איז דא כמה ענינים וואס מ'איז מפרש אין ביידע אופנים, אז אדער דאס גייט אויף תפילה בפשטות, אדער דאס גייט אויף ענין פון תשובה, ובפרט נאך אז תשובה איז דאך אויך איינער פון די אפטייטשן בזה תשובה ישראל עד הוי'אלקיך וואס דאס איז דאך אויך איינע פון די אפטייטשן פון תפילה, אז ער קערט זיך אום און ווערט א טפל, עד כדי כך, ביז הוי'אלקיך על ידי עבודת התפילה און על ידי עבודת התשובה, אזוי ווערט ביי אים די עבודה התשובה בפשטות, כעבדא קמי מרי ביז וואס מציאות העבד איז דאך ניט קיין מציאות בפני עצמו, ס'איז מציאות האדון, כמדובר כמה פעמים, ובפרט על פי האריכות, אין סיום פון דעם המשך פון יום-טוב של ראש השנה, שחליות בשבת פון רס'ס'ו.

¶6און דאס ווערט דערנאך אויך נמשך על ידי כל אחד ואחת, און נאך מערער אפילו הטעה פון קטני-קטנים, אז מ'איז זיי מחנך אין אזא מין אופן, ברענגען שכר למביאיהם, ווארום דער חינוך איז אזא אופן ווי תכלית השלימות פון מביאיהם, און נוסף וואס מ'האט א שלימות פאר זיך האט מען דאס ממשיך געווען און מחנך געווען אזוי דעם טף, אנהויבנדיק פון קטני קטנים, ביז אין אן אופן אז זיי ווערן נרות להאיר און נאכמערער זיי ווערן מאורות, מאיר הקטן, דער מאור הגדול, וואס אין דערויף גופא איז דאך מאור לגבי נב, בדוגמא פון לפני משורת הדין לגבי ווי א מוכרח על פי דין, און אין דערויף גופא דער אויפטו פון מאור הגדול לגבי מאור הקטן. און די אלע ענינים היילן נאך מערער צו דעם קיום היעוד האמור, אז והיו אור הלבנה כאור החמה, וועט דאס זיין כהשבת ימי הימים, כמבואר בארוכה ובפרט אין די דרושים ווי זיי זיינען מתבאר אין לקוטי תורה, און דרושים הרבותינו נשיאינו שלאחרי זה, ובפשטות, אז דער אויבערשטער מאכט ליכטיק, ביז אז מ'זעט די ליכטיקייט בעיני בשר ממש, סיי אין ענינים רוחמיים, סיי אין ענינים גשמיים, סיי אין עבודה רוחניות און סיי אין עבודה גשמית פון האנשים און הנשים והטף, אפילו אין קטני קטנים. און דאס ווערט אלץ נאכמער אויפגעטאן אין די אלע ענינים אין אן אופן מתוך תענוג, וואס דעמאלט איז דאך דאס למעלה ממדידה והגבלה, וביחד עם זה איז דאך כולו ימינו ניט שייך אין דערויף קיין שינויים, דערפאר וואס דאס איז פארבונדן מיט נצח שבנץ

¶7הפש האדם דא למטה, וואס דאס פארבינדט אים מיט נצח, ווי נצח ישראל, ווי דאס איז אין דער מעלה און אין פנימיות הכתר, און ס'ווערט ישראל וקודשא בריך הוא, ובפרט אז מ'טוט-אויף אויך דעם ענין אין לימוד התורה, כאמור לעיל, ווערט דאך ישראל אורייתא וקודשא בריך הוא כולא חד, און די אלע ענינים שטייען ווי זיי שטייען למעלה אין אן אופן פון גילוי, און א גילוי בתכלית השלימות, ווערט אזוי אויך, לא יכנף עוד מוריך והיו עיניך רואות את מוריך אז מ'זעט דאס אין אן אופן פון ראי וואס דאס איז דאך דער תכלית ההתעמתות, כמבואר בארוכה, און אויך מוזכר לעיל. און מ'גייט גלייך מקבל-זיין דעם לימוד התורה לעתיד-לבוא, וואס דאס איז דאך ואלה המשפטים אשר תשים לפניהם, אז מה ראשונות מסיני אב אלה מסיני די ענינים ווי זיי שטייען אין פרשה יתרו-פרשה מתן-תורה, וואס דאס איז דאך אנגעהויבן בחודש השלישי, ביום הזה בא מדבר סיני, און די אלע ענינים אין אן אופן פון זה מראה באצבעו ואומר זה ובפרט אז דורך דערויף לערנט מען אפ דערפון וואס ס'שטייט זה אז דאס גייט אויף ראש חודש, וכמבואר בארוכה דער ענין שבזה, אז דאס ווערט אין אן אופן הכי גלוי והתעמתות הכי גדולה והכי גלויה וכו אז נאך אין די ענדע פון ימי הגלות, אין עקבתא דמשיחא, ווערט שוין דעמאלט פון תועמי'חיים זכו אז ס'שטייען בגלוי די אלע ענינים האמורים, אין אן אופן טאקע פון תועמי אבער דאס איז ניט סתם א טעימה, נאר דאס איז תועמי'חיים זכו דאס נעמט-דורך זייער חיים אין אן אופן אז ס'ווערט דער

¶8תכלית הזיחוק והבירור והעלי' והשלימות, כמבואר כמה פעמים. און ווי דאס שטייט בגלוי ממש אין סוף פון עקבתא דמשיחא, טאנצט מען גלייך אריין אין בימות המשיח, און דארטן גופא צוזאמען מיט משיח'ן לארצנו הקדושה ובירושלים עיר הקודש, און ווי זי איז די עיר הבירה פון ירחיב הוי'את גבולך און דארטן איז מקדש אדנ'כוננו ידיך און בינזין קודש הקדשים, ובמהרה בימינו ממש. לחיים.