עברית
Library

transcript · Yiddish

Text

91 sections

Machine text not yet checked by a person - do not quote it as the Rebbe's words.

1בנוגע צו פירוש רש"א אויף חומש, איז דאס איז כמדובר כמה פעמים, אז ס'איז דא וואס דער בחור הזצער אדער דער מעתיק פון כתב יד האט זיך ניט פאנאנדערגעקליבן וואס איז געווען כוונת רש"י, צי אראפברענגען דעם לשון הכתוב,

2אדער אריינשטעלן ווערטער כאילו ווי זיי שטייען אין דעם פסוק, ניט וואס ער מיינט דערמיט אויפטאן א חידוש, א פירוש חדש, אדער באווארענען א טעות אין פירוש, נאר זאגן אז דאס איז פונקט ווי אזוי שטייט אין פסוק.

3וואס על דרך זה איז אויך אין דעם פירוש רש"א.

4אט דאס וואס רש"י זאגט מבאור שוה זאגט דאס ניט רש"י אז ער איז דאס מחדש, נאר ער זאגט, אז וויבאלד אז ס'איז פונקט ווי ס'שטייט אין פסוק, ”ויבוא אברהם מבור שוה לאיספוד לשרה ולבקותיו” פארוואס איז דאס פונקט אזוי ווי ס'שטייט ווי גערעדט פריער?

5דערפאר וואס ס'שטייט פריער בפירוש אז אברהם איז געווען אין בור שוה.

6במילא, דארף דאס דער פסוק ניט איבער'חזר'ן נאכאמאל בפירוש.

7וואס איז אבער די כוונות הפסוק אויף ”ויבוא אברהם מבור שוה לאיספוד לשרה ולבקותיו” ווערט אמאל די שאלה צי בוואס דארף דאס זאגן דער פסוק, מדגיש זיין?

8”למאי נפקא מינה” צי ויהב אברהם צי ניט האט נאך געדארפט שטיין וואס תמר ”שרה בקירי שר” בהיחברון בארץ גנען און אברהם איז געוואלט, לספור לשרה ולפקותא, האט ער געוואלט האבן א מקום קבורה, במילא איז אויך געווען די כל הענינים.

9בשעת דער פסוק איז מדגיש און מוסיף כמה טובות אויף דערציילן אז ויבוא אברהם יבוש שוה לזפד לשרה ולבקותי אז דאס איז געווען בסמיכות דארף מען וויסן וואס איז דאס דער פסוק מדגיש,

10ביז וואנענט אז צוליב דערויף זאגט ער איבעריקע ענינים.

11ווארום כאמור, ס'האט געדארפט שטיין, אז בשעת ווי א תימא לשרה וקירי שר ויחברון איז דעמאלט ויקום אברהם על פנימותו נאך דעם והספד ולבקות ”וידברי על בני חות לאמר” איז אינגאנצן קיין נפקא מינה ניט צי ער איז געקומען במקום אחר צי ניט, ובפרט נאך אז דער פסוק דארף דאס ניט דערשטיילן ס'איז מתא מי מובן, אז וויבאלד אז ”מעל פני מתו” און דער מתו איז געווען אין חברון איז ער זיכער אהינצו איז געקומען מבור שוה.

12איז וואס איז דא דער פסוק מחדש? איז די איינציקע זאך וואס דערפון איז משמע אז דער פסוק איז מדגיש, אז דאס איז געווען בסמיכות.

13פארווא� ווי אזוי זאגט רש"י אז נסמך מצות שרה לפרשת העקידה בשעת אין פסוק שטייט צווישן,

14אין צווישן אריינגעשטעלט ”ויהי אחרי הדברים האלה ויוגד לאברהם” און רש"י טייטש בפירוש אפ ”אחרי הדברים האלה” לאחרי ההרהורים וואס ס'איז געווען ”בשובה מהר המורי” איז דאס געווען בסמיכות צו זיין אוועקגיין פון 'הר המורי' דאס איז געווען די הרהורי דברים אלו.

15וואס דאס איז געווען ניט ס'איז געווען בבואו לבור שבן רש"י זאגט די הרהורים פון 'הר המורי' במילא קומט דאך אויס, אז אין פסוק איז וואס איז נשמחה צו דער עקידה?

16ניט חיי זהר תמאס ערב אז יבוא אברהם נאר דער ענין פון ”ויוגד לאברהם לומר”.

17איי איז דאך די שאלה, וויבאלד אז דער לידת רבקה איז געווען לאחרי העקידה, ווי רש"י וועט זאגן שפעטער אין אנהויבס תולדות פון חרם ביז קומען אין מקום אברהם אין בור שוה איז דאס א מלאך רב, וואס דערפאר האט געדארפט זיין קפיצת הארץ וכו.'

18היינט ווי האט געקענט זיין, אז אויב שרה איז געווען בא תמוז שרה לויט חשבון השנים, ובאלד נאך דער הקידי, ווי האט מען באוויזן אנזאגן אברהם'ן, אז ילדה מילקע ”בנים לנחיר אחיך”?

19איז דאס לויט רשי קיין קשיא ניט, ווארום רשי זאגט ניט אז ס'האט אנגעזאגט א שליח, רשי זאגט הקב דש ברוך הוא בעתרו, דער אויבערשטער האט אים אנגעזאגט, און האט אים אנגעזאגט לאחרי ההרהורים, וואס אברהם האט אנגעבן טראכטן וועגן בנות עני אשכל וממרי האט ער דער אויבערשטער גלייך באווארנט, ס'איז ניט געדארפט נעמען קיין צייט,

20משא"כ אבער אין סמיכות הפרשיות, ועד דער ”בן חמש למקרא” אז ס'איז ניט נסמך פרשת מיתה שרה וואס שטייט בסמיכות?

21שטייט גאר אן אנדער פרשה, משא נכ אז דא איז ד אז דער ענין פון מרות המחפש אין מצוה שרה איז געווען בסמיכות פון ”ויבוא אברהם מבור שבי” פארוואס וואו שטייט דא די הדגשה ביותר?

22האט דאס רש"י שוין באווארנט, רש"י האט מפרש געווען אין סוף פרשה וירא, אז ”וישב בבור שבי” מיינט מען דאס ניט התיישבות ממש, מערניט וואס ער האט זיך דארט פארהאלטן,

23במילא, וויבאלד ער האט זיך דארט פארהאלטן איז קיין קשיא ניט וואו איז דא די סמיכות, אין מיתן איז דורכגעגאנגען א ריבוי זמן ס'הויבט זיך ניט אן, וישב בבית שבו איז ניט געווען קיין התיישבות, מערניט ווי אן ענין קצר ביותר.

24וואס דערפאר דארף דאס רש"א באווארענען, ס'איז היפך ווי דער לשון פון וישב בכמה מקומות.

25פון וואנענען קען דאס רש"א דארט באווארענען?

26אז ס'איז נצמך חי' מות השרה להקידה, איז דאס מגלה אז יענער וישב קען ניט זיין בסמיכות, רש"י וויל אבער זיך ניט פארלאזן אויף שפעטער ברענגט ער א ראי' וועפן וואס שטייט 'ימים רבים', אז מ'מוז זאגן אז ס'איז ניט מערער ווי קורצער נאך ווייניקער ווי א יאר ווי רש"י איז דארט מבאר בארוכה.

27וואס על פי זה ווערן פארענטפערט די אלע דיוקים מיט נאך כמה דיוקים, ס'בלייבט נאך אבער די שאלה פון דער ענין פון ”פרחה נשמתה”.

28וואס דער ביאור בזה איז אויך אין פשטות הכתובים.

29בשעת רש"י וויל מסביר זיין, אז דורך דערויף וואס שרה האט דערהערט די מעשה פון מעשה העקידה, בשרת העקידה, איז דערפאר איז ותמה שרה ווערט בא א ”בן חמש למקרא” א שאלה ער האט געזען בסביבתו, און ווייס אויך פון חומש, אז ס'איז געווען כמה וכמה ענינים וואס ס'ווערט שוין דערציילט ואתמת אדער וימת און ס'איז ניט געווען אז די מוטער, רחמנא ליצלן, האט זיך געפעלט.

30אמת טאקע, דא איז געווען אן ענין פון א בן יחיד און עולד לו זקנתו מיט אלע פרטים, אבער אף על פי כן דער חילוק זאל זיין עד כדי כך, אז מ'האט אנגעזאגט אז ס'האט געהאלטן פעלן זיך ביי אן ענין פון עקידה, איז שוין דערפון ותמא

31איז מה, דאך אז מי איז בפועל פון א בן יחיד, רחמנא ליצלן, ברענגט מען צו א תמוז פון דמוהים, על אחת כמה וכמה וואס בשורת העקידה איז געווען ”כמעט שלא נשחט”.

32אט דאס זאגט רשי, און דאס איז פארענטפערט אויך די מאריכות הלשון אין רשי, וואס ער איז ניט מספיק וואס אזוי שטייט אין מדרש, נאר רשי ברענגט וואס איז מוכרח לפשוטם של כתובים.

33רש"י זאגט, מ'האט דערציילט די בשורת העקידה פון א 'דבר והיפוכו'.

34פריערן האט אים דערציילט, אז ס'איז געווען א ציווי, אז ס'דארף זיין א עקידה, ”הליל עולם על אחד ההרים” דערנאך האט מען דערציילט גלייך דעם היפך, ”כמעט שלא נשחט”, און אין דערויף אויך האט מען געזאגט א 'דבר והיפוכו', ”כמעט שלא נשחט” ווי די אלע פירושים אין דיוקים וואס מ'שטעלט זיך אויף דערויף.

35זעט מען בטבע האדם, אז בשעת מ'דערציילט אים א דבר טוב מערניט, אן היפוכו, קען אדער רחמנא ליצלן א 'דבר היפך' הטוב, מ'דערציילט אים אבער ניט קיין הין און צוריק איז דאס אים לייכטער צו פארטראגן.

36בשעת מ'דערציילט אים א 'דבר והיפוכו' אט זאגט מען אים, אז ס'איז געווען א קודש ניט אדער בן יחיד, דערנאך זאגט מען, ער איז ניצול געווארן, דערנאך זאגט מען, אז ער איז ניצול געווארן אין אן אופן ”כמאט שלא נשחט”.

37אן ענין פון 'דבר והיפוכו' איז דאס על דרך ווי ס'איז געווען בשעת נח האט געלאזן פליען פון דער טובה דעם עירוב און דערנאך דעם יונה.

38בטלו הלוך ושון איז דעמאלט איז וואס איז געווארן מיט דער נשמה?

39איז געווארן ”פרחה נשמתה”. על דרך ווי ס'איז געווען בא דער פריחת העירוב היונה איז געווען אין אזא אופן ארויסגעפלויגן, צוריקגעפלויגן, נאכאמאל געפלויגן וכו אזוי איז געווען מצד דערויף אז מ'האט דערציילט א ”דבר בלתי, היפך הטוב”,

40איז געווארן מתי אין איין ריכטונג פון דעם ענין פון מיתה, דערנאך האט מען דערציילט ”כמעט שלא נשחט” בדוגמא ווי דארט איז געווען דער פריחת היינו והאורה אז מ'האט דאס צוריק אומגעקערט, און דעמאלט איז דאס געווארן פון ”פרחה נשמתה ממנה” האט דאך דערנאך געווארן אין אזא מין אופן, ביז וואנענט ומותה.

41וואס רש"י דארף ניט אפטייטשן, אז פריחה קען זיין אין אזא מין אופן דאס האט מען שוין געלערנט אין פרשה נח.

42וואס על דרך זה איז דאס בהנוגע צו דער נשמה.

43וואס על דרך זה איז אויך ווי מ'זעט דאס אויך אט דאס וואס אין חכמת הרפואה האט מען דאך געטראכט גאר אין די לעצטע יארן, אז כדי צו משנה זיין א מענטשן דארף מען זיך פרואוון מיט א 'דבר והיפוכו',

44אדער ווי זיי רופן דאס אן בשם שאקטר טיט מען זיי ווארום אין אן אנדערער וועג, בשעת מ'גייט אין איין ריכטונג קען מען אויף אים ניט פועל'ן באופן כזה שטייט דאס אין אן איינפאכן פירוש רש א, וואס מ'לערנט דא� נאר וואס דען?

45ס'שטייט ברמז, דער רשיאס ענין איז ניט געווען צו לערנען מיטן מחמש למקרא חכמת הרפואה, זיינען ענין געווען אני לא באתי לא פארא שלא פשוטו של מקרא מצד דערויף אבער וואס אין תורה איז ”הפכ בה והפכ בה דכולא” בו איז אויך דא יונו של תורה,

46על אחת כמה וכמה די שאר הענינים, ווי גערעדט בארוכה כמה פעמים, אט דאס וואס חכמי אתונא האבן געדארפט ארויסקריגן אין חכמת הטבע האט דאס ר' יהושע בן חנניא ארויסגעקריגן פון א קל-וחומר פון חומש, בהוספה, אז ער האט געהאט דעם ריכטיקן מעמד ומצב, די ריכטיקע תוצאה, דעם ריכטיקן סך-עכל,

47משא' כן מצד דערויף וואס זיי זיינען געגאנגען אין חכמה פון בני אדם, איז א בן-אדם איז עלה לטעות, און האבן טאקע א טעות געהאט.

48וכמדובר ווי בארוכה כמה וכמה פעמים.

49וואס דאס איז אויך פארבונדן מיט כללות הענין, ווי גערעדט פריער, בהנוגע צו די ענינים, און בפרט נאך ווי ער טייטשט אפ אין זהר, אז ”קרית ארבה” גייט דאס אויף די ד' יסודות וואס פון זיי ווערט צוזאמענגעשטעלט יעדער בריאה און יעדער מענטש,

50על דרך זה טייטשט ער דארט אפ בארוכה ווי אזוי דער ענין פון אברהם ושרה, און 'קרית ארבה אין חברון', ווי זיי שטייען אלע בהתחברות וכו מיט אלע פרטים שבדבר.

51וואס דאס קומט בהמשך להאמור, אז ”מעשה אבות אמו לבנים” איז אין דערויף אויך דא, כמדובר לעיל אין דעם מאמר וואס איז גענומען פון די מאמר רבותינו נשיאינו, בהנוגע צו עבודת כל אדם,

52”אתם קרויים אדם” סיי אחד סיי אחת, 'בת שרה' רבקה רחל ולאו, איז די עבודה איז מאכן אז פון 'אלקי השמים', וואס דאס איז בתחילת היום, קודם ההתבוננות והעבודה,

53זאל דעם ווערן במשך היום ”אלקי השמים ואלקי הארץ”, אין דער גאנצער שלימות זיינער, וואס בכללות איז דאס צוזאמענגעשטעלט פון ”קרית ארבה” פון די ד' יסודות ווי דער רמב"ם ברענגט דאס אין הלכות יסודי התורה און מיוסד אויף אין זהר בכמה מקומות,

54וואס דאס איז מבטל, מעיקרא די גאנצע שקלא-וטריא פון די וואס ווילן אריינלערנען אין תורה ווי בא זיי קומט אויס לויט חכמת בני אדם, אז דער ענין פון די אלע יסודות איז דאס געווען בשעת אומות העולם האבן אזוי געהאלטן, במילא האבן דאס אויך איבערגענומען חס ושלום דער רמב און דערפאר האט ער דאס אריינגעשריבן אין זיין ספרו הלכות, וואס דאס איז אינגאנצן היפך פון יסודות התורה.

55אז מ'זאל צוגיין צאן מיט אזא צוגאנג ווערט דערפון די אלע שינויים פון די רעפארמער וכיוצא בזה, בשעת מ'זאגט נשתנו העיתים נשתנה הענינים.

56אז מ'געפינט אן ענין אין רמב"ם, וואס ער שרייבט אין זיינע ספרים אין רפואה, איז קען מען פארבינדן דאס מיט חכמת הרפואה בימיו, פונקט אזוי ווי ס'איז א כלל אין תורה אז נשתנה העיתים, נשתנה הטבעים, איז דעמאלט אויך נשתנה די אופני רפואה,

57וואס דערפאר שטייט דאך אז יתרו אז מ'זאל זיך ניט נוצן מיט די רפואות וואס שטייען אין גמרא, אחוץ די וואס ווערן אראפגעבראכט אין אחרונים, אז מ'זאל דאס טאן דערפאר וואס וויבאלד אז נשתנה הטבעים נשתנה הרפואות און ער וועט זען אז ס'קומט ארויס ניט ווי ס'שטייט אין גמרא קען דאס ביי אים פועל'ן א חלישות אין דער אמונה אין גמרא.

58וואס דאס איז במה דברים אמורים?

59אט דאס וואס דער רמב"ם שרייבט אין זיינע ספרים פון חכמת הרפואה און חכמת החקירה וכיוצא בזה.

60בשעת ס'שטייט אן ענין וואס דער רמב"ם האט דאס אראפגעבראכט אין ה אין משנה תורה שלו, אין 'יד החזקה', און בפרט נאך אין הלכות יסודי התורה, וואס דעמאלט איז דאס ווי געזאגט, ווי געבראכט פון אורים בטומים, וואס דעמאלט צדק דענגט זיך אראפ אין שעלות-ותשובה,

61אז וויבאלד אז דבר הוי' הי' בפיו שטייט דארט נאך מערער וויפל ער האט באוויזן, באגריפן, און תופס געווען בשכלו,

62וואס דערפאר קען מען דארט מדייק זיין, און מ'דארף מדייק זיין, עד בתכלית הדיוק, אפילו אז מ'באטראכט זיך א יתקן אז דער רמב"ם האט באווארנט א חקירה ודרישה פון שף שמעתתא אדער פון קצת החושן אדער פון הורים וטוים וכיוצא בזה אז דער גאנצער סדר הלימוד איז ער האט נתחדש געווארן אין כמה דורות לאחרי הרמב"ם.

63איז במה דברים אמורים?

64אויב דאס וואלט ניט נתקבל געווארן איז געוואר פון תורה שבעל פה, וואו אריית איז נתקבל געווארן בכל תפוצות ישראל.

65דער ענין פון ד' יסודות שטייט אין רמב"ם ניט נאר אין זיינע ספרים, אין אנדערע מקצועות, נאר אין ספרו העיקרי, אין משנה תורה.

66ובפרט נאך אז כמדובר, אז בזהר שטייט דאס באריכות, און יש אומרים וועל זאגן, אז אין רמב אים איז דאך דא כמה ענינים וואס זיי זיינען מקורם בזהר אף על פי וואס ער האט דאס ניט מגלה-געווען, כידוע די שיחה פון רבי'ן נשיא דורנו בזה, און דער עיקר איז, אז מ'איז דאס מקשר, אז פארוואס ס'איז דא ד' יסודות?

67דערפאר וואס ס'איז דא ד' אותיות אין 'שם הוי' און דערפאר איז יעדער יסוד איז מתאים צו דעם אות, יסוד העפר צו כל אחרונה, ועד"ז שאר היסודות, און דערפאר איז דאס אויך ד' מיט אלע פרטים, כמבואר בארוכה אין ספרי חסידות וכיוצא בזה,

68איז וויבאלד אז מ'פארבינדט דאס מיט חכמת הסוד, וואס זי איז געבליבן א סוד מערניט ווי בא יחידי סגולה ביי ”דורות הראשונים, על” אחת כמה וכמה און חס ושלום רחמנא ליצלן צו זאגן, אז זיי האבן דאס גענומען ווי מקורות בלתי טהורים פון אומות העולם,

69און דארטן שטייט, כמדובר, אז דאס איז פארבונדן מיט ד' אותיות פון 'שם הוי' און ניט נאר בכללות, נאר אויך די פרטי הדברים.

70וואס דאס איז אויך וואס נחזור לעניננו בנוגע צו און די קשיות אויף דערויף איז שוין גענטפערט כמה פעמים, וואס מ'פרעגט די קשיא, היתכן, א יסוד המים, מ'טילט דאס פאנאנדער, וועט דערפון צוויי יסודות, און ווי אזוי זאגט מען א יסוד אחד וכו וואס אין כאן המקום להאריך בזה, בפרט אז מ'האט שוין דאס גערעדט וועגן דערויף כמה פעמים, און שוין אויך דא דאכתא בריא וועגן דעם.

71ועל כל פנים ס'איז ניט א מאמר, א מוסגה בענין זה, מערניט געבראכט וואס דאס וואס מ'זאגט אז ”קרית ארבה היא חברון” אז דאס איז וואס יעדער בריאה בעולם, ווי דער רמב"ם זאגט אין הלכות יסודי התורה, און ווי פארשטאנדיק אויך פון זהר,

72איז יעדער בריאה ווערט דורך דערויף וואס די ארבע שטייען אין אן אופן פון חברון ובהתחברות, און בשעת ס'איז דא דער פירור אט דעמאלט ווערט אויך דער פירור פון ותמה שרה על דרך זה איז אויך פארשטאנדיק דער גודל הענין פון אהבת ישראל,

73וואס דאס איז פארבונדן לינקום ”נקמת הוי' במדין” ה' הוי' ד' אותיות, אז כדי ס'זאל זיין דער הוי' בשלימותו דארף מען האבן די אלע ד' סוגים שוין בישראל, וואס זיי זיינען בדוגמא פון די ד' עסודות,

74א ”סוג שאין בו” לא טעם ולא רוח וואס דאס איז בדוגמא פון עפר וואס ער האט לגמרי ניט קיין חיות, ניט קיין חיות פון וחי בהם פון מצוות, ניט קיין חיות פון תורת חיים, ביז אין 'תכלית השלימות', וואס דאס איז בדוגמא פון דער יו ד פון 'שם הוי'.

75און ווען איז דאס ”קרית ארבה היא חבן” דער ”שם הוי השם שלום והכסא שלום” איז דאס דורך דערויף וואס אידן פאראיינציקן זיך צוזאמען אין ”חודש הכללי של כל” השנה,

76דורך ”ולקחתם לכם” אלע ד' מינים, איז מ'מאכט דערפון לעשות יצונך בלבב שלום, דורך דערויף וואס דאס ווערט א גודה אחת איין און איינציקע זאך וואס דאס איז מעגלעך דערפאר וואס יעדער איד 'מצד עצמו' איז שוין אין אן אופן פון אחדות ויתאחדות, כמבואר בארוכה אין המשך פון ובכמה מקומות אין סידור אין שער הסוכות,

77ווי אזוי איז אין אלע ד' מינים ”כל אחד בפני עצמו” איז דא דער ענין פון אחדות, און ער שטייט דארט בגלוי אפילו לעיני בתו, ווי ער איז דארט מבאר, און דערפון נעמט מען אז ”כל השנה כולה, וכאן” המקום לעורר, אויפן מבצע פון אהבת ישראל,

78וואס דאס איז דאך ווי ער איז מבאר אין ספר המצוות פון צמח צדק, איז דאס מאחד די אלע ד' סוגים פון אידן, און ווען ער איז מסביר דארטן אז דאס איז נוגע דעם וואס איז מיחד אף על פי וואס ער איז אין דעם סוג פון דעם יו"ד פון 'שם הוי' איז אים נוגע ער זאל האבן צו זיך אלע איבעריקע דריי, אפילו ערבות,

79וואס דאס איז בדוגמא פון דער ה' אחרונה, און דערנאך ווי ער איז מבאר דארטן נאך העכער, אז דאס איז נוגע צו הוי ביז צו הוי ווי ער שטייט לפני הצמצום, וואס דארט איז ”במי נמלך בנשמותיהם”

80של צדיקים ”ועמך כולם צדיקים” אפילו אט די וואס זיי זיינען אין אן אופן פון ערבית דא למטה זאגט אויף זיי דער פסוק ”תורת אמת” אין מועד אז זיי זיינען אויך אין דעם סוג פון צדיקים, במילא זיינען זיי אויך אין דעם סוג פון במיר נמלך אויפן גאנצן 'סדר השתלשלות' מתחילתו, עאכו כמה ועד סופו.

81וואס דאס ברענגט בדרך ממילא, על אחת כמה וכמה אז מ'איז זיך משתדל פון מבצע אהבת ישראל, אראפקומען אין מבצע חינוך, און אין מבצע תורה, און מבצע תפילין, און מבצע מזוזה,

82און מבצע צדקה, ”בית מלא ספרים” יבנה וחכמי די דריי מבצעים כללים פון נשי ובנות ישראל, די נרות שבת קודש ויום-טוב, און כשרות האכילה ושתי און טהרת המשפחה, כולל אויך וואס דאס איז שלימות התורה, וואס דאס ברענגט צו שלימות הארץ, ווי גערעדט פריער בארוכה, און ברענגט אויך צו שלימות העם.

83און דא איז אויך המקום לעורה וועגן דער מצוה שהזמן גרמא, אזוי ווי מ'האט געבענטשט ראש חודש כסלו, וואס אין אים איז דאך דא על הסדר דער ענין פון יו' און יו' טס כסלו,

84וואס דאס איז דאך געווען הפצת המעיינות חוצה, כידוע די שיחה אין תורת שלום, אז דער רבי נשמתו עדן האט געזאגט, אז ביי אים קומט אויס, אז דער אמת'ער ענין פון הפצת המעיינות חוצה איז דאך אנגעהויבן נאך פעטערבורג, דאס הייסט פון יוט עס כסלו תקנט מיט הונדערט און אכציק יאר צוריק,

85דערנאך איז געווען הפצת המעיינות בגשמיות כפשוטה, דורך דעם יו' כסלו, דורך דעם אופן פון מפיץ זיין חסידות דורך דעם מיטעלן רבי'ן, וואס ס'איז געווען א התפשטות ”רחובת הנהר בינה” גאר שלא בערך לגבי פריער און נאך דערויף, כמבואר בארוכה אין שיחות פון רבותינו נשיאינו.

86דערנאך קומט דאס ארויס אין חנוכה, וואס מ'איז מדליק על פסח ביתו מבחוץ דוקא, אף על פי וואס נרות המקדש זיינען געווען דוקא בפנים און אין אן ארט וואס אפילו ישראלים האבן זיך געדארפט אויסרעכענען צו אריינצוגיין,

87ווארום ס'איז געווען ניט בחצר אפילו ניט בעזרה ס'איז געווען גאר בעולם אויף מעורר זיין אויף מבצע און דא איז דאס ארויסגעקומען דוקא פסח ביתו מבחוץ,

88אויף מורא זיין אויף מאכן די הכנות הדרושות, ובשלימותם אז מ'זאל זיין אויך אין דעם חוץ זאל זיין דער מבצע חנוכה בא די אידן וואס דער לילה מאיזו סיבה שונה ומשונה געפינען זיי זיך מבחוץ זאלן זיי דאס מקיים זיין דעם חנוכה, און אין אן אופן אז זיי וועלן ווערן ”טופח על מנת להטפיח” אויך מבחוץ שלהם.

89און דורך די מעשינו ועבודתינו במשך זמן הגלות, וואס לויט פסק דין אין שולחן ערוך אין הלכות תענית, בשעת מ'נעמט אן א החלטה, זאגט די גמרא אז ”מחשבה טובה הקב"ה מצרפה למעשה” איז שוין די החלטה אליין ווערט דאס פאררעכנט, און מצורף די מעשה וואס וועט קומען לאחרי זה זאל שוין די החלטה אראפברענגען דעם גמר הבירורים,

90און ס'וועט זיין דעמאלט דער ”הקיצו ורננו שוכני עפר” די אלע וואס זיינען פארבונדן מיט מארות המכפלה, והם בראשנו וועלן גיין מקבל-זיין פני משיח צדקנו, בקרוב ממש, 'ובשמחה ובטוב' לבב, און גיין דערנאך צו ואלו תולדות יצחק וואס לעתיד-לבוא וועט מען זאגן ליצחק ”כי אתה אבינו” במהרה בימינו ממש.

91לחיים.

Report a problemNo account needed
What is wrong?
What is wrong?
Reports are public on the site (without your name), except those about rights or offensive content. Leave out personal details. Or open a full issue, with a title and @mentions