Text

¶1וואס יעדער ענין וואס מ'האט טרעפט אין לעבן דארף דאך דאס א אידן דערמאנען וואו איז דא עפעס א רמז בזה אדער א שייכות לזה אדער אן ענין דומה לזה אין תורה, בפרט נאך אויב ס'איז נאך דא אין תורה שבכתב איז דאך דאס נאכמערער מפורש ומודגש, אזוי איז אויך אז מ'קומט פון יום אחד עשר בחודש דערמאנט דאס גלייך אויף אחד עשר וואס ווערט דערמאנט אין תורה-שבכתב, און דאס איז דער אחד עשר יום מחורב, ביז דערנאך ווי דערציילט בהמשך אויף דערנאך ווערט דערמאנט וועגן הר שעור און ביאת הארץ, אזוי איז אויך יעדער אחד עשר יום בחודש, עאכו כמה וכמה א חודש וואס האט א שייכות מיוחדה צו תורה חדשה מאיתי תצאי, וואס דערפאר איז דאך דאס א חודש וואס ווערט אנגערופן בשם מנחרין אז דעמאלט וועט זיין די נחמה האמיתית ושלימה, וואס דאס איז דאך פארבונדן מיט גאולה האמיתית והשלימה, וואס זי איז פארבונדן מיט תורה חדשה מאיתי תצאי, איז בשעת מ'דערמאנט תורה דערמאנט מען גלייך

¶2אן ענין פון חורב, וואס דאס איז דאך פארבונדן מיט מתן תורה, איז דאך פארבונדן אז סחור, ווי דערמאנט, אז תורה איז ניתנו מחורב, און מיט אלע רמזים בזה וכו'וכו, ועוד והוא העיקר, אז מ'דארף ניט האבן קיין רמזים, אז וויבאלד אז מ'זאגט וועגן אז דאס איז חורב דארף מען א אידן ניט דערמאנען וואס האט ער פאר א שייכות צו חורב, וויבאלד אז בכל יום ויום איז יהיו בעיניך כחדשים און נאכמערער חדשים, און חדשים ממש, איז גלייך אז מ'זאגט וועגן חורב זאגט מען דאך גלייך אויך, אז וואס איז געווען בחורב איז דארט איז געווען דער ענין פון מתן תורה, איז דאס נאכמער שייך און נאכמער מודגש מצד דערויף וואס דאס איז בתורה שבכתב און א פסוק מפרש, ובפרט נאך ווי מבואר אין חסידות, אז דער ענין פון אחד עשר יום די שייכות צו ענינים פון מתן תורה איז, וואס תורה איז דאך העכער פון אלע עשר ספירות, במילא בשעת ס'איז געווען מתן תורה, איז דאך געגעבן געווארן אין דעם העכסטן אופן ווי תורה קען זיין, במילא איז דעמאלט איז דאס אחד עשר יום, אז ס'איז העכער

¶3פון אלע עשר ספירות, און דאס איז אבער אויך כולל אלע עשר ספירות שלאחרי זה, וואס דערפאר איז דאך אחד עשר יום וחורב דער פירוש הפשוט איז דאך ניט דער עלפטער טאג פון חורב, נאר ס'איז דער מלאך וואס דארף נעמען אחד עשר יום אויף דורכגיין אט דעם מלאך. אזוי איז אויך בנוגע צו פנימיות הענינים, איז דאך אויך דער ענין אז א איד זאל צוקומען צו תורה, זעט מען דאך א דבר פלא, אז ער מאכט ברכת התורה גלייך אין ברכת השחר, נאך איידער ער האט אנגעהויבן לערנען מאכט ער שוין די ברכת התורה, און הויבט אן די ברכת התורה, אשר משן לנו אז ס'איז געווען אין אן אופן של נתינה וואס כל הנותן בעין יפה נותן און ערשט דערנאך זאגט ער אן ענין אין תורה, משא'כ לפני זה, און אף על פי כן איז ער מבאר, די אמיתית המצב איז, אז אידן זיינען נאך העכער פון תורה, כמדובר כמה פעמים, ביז וואנענט אז מ'זאגט אז דבר אל בני ישראל איז אן עיקר אין תורה, אז וויבאלד אז ס'איז דא בני ישראל, במילא ווערט די מציאות

¶4פון דבר אל בני ישראל ועמור אל בני ישראל כמבואר בארוכה אין תנא דבי אליהו, וואס ער האט דאך אויך א שייכות מיוחדה צו מנחם אב, וואס אליהו זכור לטוב איז דאך ענינו איז אויף אנזאגן די נחמה פון גאולה האמיתית והשלימה על ידי דוד מלתא משיחא, וכמדובר כמה פעמים. ובפרט נאך אויך, אז מ'שטייט דאך אין ימי השבוע, איז מען דאך ערשט אריינגעגאנגען אין יום השלישי בשבוע, יום שהוכפל בו כי טוב, וואס יעדער ענין, וכפליים לתושי איז דאך פארבונדן מיט די מרפוס ותושי וואס דאס איז דאך דער נאמען מיט וועלכן ס'ווערט אנגערופן תורה, ובפרט נאך אז לתושי שטייט אין אן אופן פון כפליים, איז דאך דאס זיכער א שייכות צו תורה, און בפרט דאך, אז דאס איז דאך א יום השלישי פון פרשה ואת חנן, וואס ואת חנן איז דאך אויך געווען דער פירוש הפשוט בזה, אז אף על פי וואס משה רבינו האט אליין געהערט פון דעם אויבערשטן, אז ער גייט ניט אין ארץ-ישראל, האט דאס אים ניט אפגעהאלטן אויף נאכאמאל מתפלל זיין און ווידעראמאל מתפלל זיין, ואדרבא מתפלל זיין תקט רב

¶5תפילות, אדער א תפילה וואס גייט-דורך די אלע ט'ס ו'פעמים ת'ק וכמדובר כמה פעמים, וואס דאס איז דאך דער ענין פון ואת חנן. וואס דאס ווערט דאך די שאלה. משה רבינו האט דאך געוואוסט, און ווי דערציילט אין די פריערדיקע סדרה'ס, אז יהושע וועט זיין דער וואס וועט קומען במקומו, אף על פי כן האט ער ווייטער מתפלל געווען, און ווידער מתפלל געווען, און ממשיך געווען מתפלל זיין, ביז וואנענט ער האט ניט באקומען קיין ציווי מיוחד, ער זאל ניט ממשיך זיין אויף מתפלל זיין. און אויך אפילו לאחרי זה איז נאך אויך א ספק, צי אויף די זאכן האט ער אויך געפאלגט דעם אויבערשטן, אדער וויבאלד אז ס'איז דא א ציווי אין תורה, כל מה שיאמר בך בעל הבית עשה חוץ מיט זוי איז בשעת דער בעל הבית האמיתי זאגט זוי אז ער האט ניט מער וואס צו מתפלל זיין, איז ווי דער פירוש הפשוט איז האט משה רבינו ווייטער ממשיך געווען

¶6אין דער תפילה, אפילו לאחרי זה וואס ער איז געווען די עלי'להר נבוא, און האט אים אנגעזאגט, אז דעמאלט וועט ער זען את כל הארץ אשר אריך איז ווי ס'לייגט זיך אין שכל הפשוט, אז מכל-שכן וקל-וחומר, מה-דאך אז די תשוקה בא יעדער אידן איז למעלה מכל מדידה והגבלה, ביז צו מסירת-נפש, איז דאך די גרעסטע מסירת-נפש וואס קען זיין בנוגע צו משה רבינו אז אפילו ווען ער הערט פון דעם אויבערשטן אליין, אל תוסף דבר אלי עוד, דערפאר וואס און אפילו ער זאגט אים, אז דאס איז גאר נוגע צו א צווייטן אידן, במילא דארף מען דאך פועל זיין ביי דעם אויבערשטן צוויי זאכן, אז ס'זאל ביי אים צוקומען, און ביי א צווייטן אידן זאל דאס אויך ניט שאדטן, און דער צווייטער איד, וואס דאס איז בפרט נאך ישועי בן נון, לא ימיש מתוך העול, זאל אויך האבן די אלע ענינים, אף על פי וואס משה וואלט אויסגעפירט און וואלט געגאנגען אין ארץ הקודש אפילו נאך פריער. וואס דאס איז דאך אויך דער פירוש בפשטות, ענינים אין תורה איז דאך דאס נצחיים, ווי אזוי זאגט מען, אז משה רבינו ווארט אויפן דור דעה, ואדרבא, פארוואס געפינט ער זיך נאך ניט אין ארץ-ישראל? דערפאר וואס דער דור שלו, תלמידיו שלו,

¶7זיינען געבליבן אין מדבר, איז אן אמת'ער רבי און אן אמת'ער מלמד תורה לתלמידיו, לאזט ניט די תלמידים בגלות, במכל-שכן וקל-וחומר, מה-דאך אז דער רבי געפינט זיך אין גלות איז מגלין ישיבתו עמו וויבאלד אז ס'שטייט וחי שם, על אחת כמה וכמה אז אז אזוי דארף זיין ווען דער מצב איז א הפכי, ואין להאריך בדבר וואס ס'איז ניט נוגע לפועל אויף א זמן ארוך, וויבאלד אז ס'איז דאך דער אחקה לו בכל יום שיבוא, איז דאך איצטער דער זמן אז דער אמת'ער פירוש בזה איז אחקה לו שיבוא בכל יום ממש, ובכל יום ממש, מיט א רגע פריער האט מען מיט א רגע ווייניקער גלות, און מיט א רגע מערער, כולו האמיתית והשלימה, מיט אלע שלימות שבענין זה, כולל אויך די שלימות פון לימוד התורה און נתינת הצדקה, וואס דאס איז דאך אויך דער סיום פון דער הפטורה פון פרשה חזון, אז ציון במשפט תפדה וואס דאס גייט דאך אויף תורה, ושביע בצדקה וואס דאס גייט דאך אויף כללות ענין המצוות וואס זיי זיינען נכלל אין צדקה, און צדקה כנגד כולם, ועוד והוא העיקר, אז דאס קומט גלייך צוזאמען מיט ווען

¶8וועט זיין דער אמת'ער ענין אין במשפט תפדה דער אמת'ער ענין פון משפט וועט דאס זיין דוקא אז ס'וועט זיין שביעם אז יעדער איד גייט ארויס פון שבי'פון גלות, און ווי אזוי באקומט ער דאס, און ניט אז מ'רעכנט זיך מיט זיין מעמד ומצב און מיט זיינע תפילות און מיט זיינע בקשות נאר דאס איז די אמת'ע צדקה פון דעם אויבערשטן, אז דער אויבערשטער וועט גלייך מבטל זיין די אלע ענינים, וואס מצד מצידם איז סיבה אינם ובנים כלל, ובלשון הידוע, ניבה לפומי לגליא אז מ'פארשטייט דאס לגמרי ניט וכו,' וועט דאס אראפקומען בפועל ובגלוי, ווי תיכף ומיד ממש, ובפרט נאך אז מ'איז מקדים דעם ענין הצדקה, וועט מען אויך האבן דעם יום שהוכפל בו כי טוב דער יום השלישי אין פרשה את חנן איז פארבונדן מיטן בנין השלישי, מיט בית המקדש השלישי, וואס ער איז שוין עומד ומוכן, און ווארט אויף די ירידה מלמעלה למטה, וואס זי קומט גלייך אין אן אופן וואס לא יקבם אפילו כהרף עין, און פועל'ט אויך א רצוא, איז דאך פארבונדן מיט שם, א ירידה מלמעלה למטה שובא איז פארבונדן מיט א רצוא די עלי'פון דעם טבא שעורי'בארץ,

¶9וואס דאס איז דאך דער ענין דורך וועלכן אידן באקומען א חלק און ווערן בעלי-בתים פון בית-המקדש השלישי, כמבואר אין פוסקים און אויך אין כמה וכמה ספרים, אז אף על פי וואס דער מקדש איז עומד ומוכן, ווי אזוי זאגט מען, אז דאס איז מקדש אדנ כוננו ידיך און מ'איז דערמיט מקיים דעם ציווי, ווי אראפגעבראכט אין רמב אז מקדש יבנה בית המקדש איז ישיח יבנה בית המקדש במקומו, בשעת דער בית המקדש קומט דאך אראפ מלמעלה, איז וויבאלד אבער אז די שערים זיינען למטה און למטה אין אן אופן פון טבו שערי'בארץ און א איד על ידי פעולותיו על ידי מעשינו ועבודתינו פועל'ט, אז גלייך זאלן ארויפגיין די שערים מלמטה למעלה, און זיי ווערן דערנאך דער עיקר דורך וועלכן מ איז קונה דעם גאנצן בנין ווי דער דין איז אין הלכות קנין בתים וחצרות, אז דורך דעם קנין אין די שערים האט מען דעם קנין בכל הבית ובכל החצה וכו אזוי איז אויך דורך דערויף וואס אידן זיינען באלעבטים אויף די שערים, דערפאר וואס זיי זיינען געבליבן אין ארץ הזו את תחתונו שאין תחתון למטה הימנו, דארט וואו מ'האט געשיקט יעדער אידן אלס א שליח, אז דארטן זאלן

¶10מסיים זיין פעולותיו בכלל, און פעולה העיקרית-אראפברענגען די גאולה האמיתית והשלמה אין אן אופן וואס לא עיקבם אפילו כהרף אים, דערפאר איז מען דאך מרבה בצדקה, און בפרט אין דעם חודש אב, בנחם אב, ובפרט אין די תחילתו, און דערנאך שבוע שחלבו תשעה באב, און דערנאך תשעה באב ווי בשנה זו איז דאך א נטחי, כמדובר לעיל, איז זעט מען דאך, אז בפשטות איז פריער האט מען דעם ענין פון מנחת שבת, וואס דעמאלט איז דאך דער ענין פון תפילה, וואס אפילו לא המביא לא נמא אלא בתפילת המנחה איז דאך עיקר תפילת המנחה, און עיקר פון ואני תפילתא, ווי ער זאגט אין זהר-איז גאט דוקא אין די מנחות שבת, וואס דאס האט מען דאך געהאט בפשטות בשנה זו, אין שנת אראנו נפלאות, איז פריער געווען די תפילת המנחה פון שבת, און בשבת איז געווען שבת פרשה חזון, אז מ'האט גלייך נאך בשעת ההפטרה האט מען שוין געזאגט חזון, ווארום בשעת ההפטרה איז אף על פי די לא חזיר איז מזלא חזיר האט מען שוין געזען דעם בית-המקדש השלישי, כמדובר כמה פעמים אין דעם ביאור המשל והנמשל

¶11וכו אף על פי וואס דארט פארבינדט מען דאס אויך מיטן ענין פון בגדו כהונה פון בגיד און בגיד יחר, וואס דאס איז דאך בגידו כהונה, איז דאך אבער דער עיקר בזה, אז פון דעם בגיד האט מען גלייך דעם ענין הבנין, אז כן תהי'לענו בתוך כלל ישראל ותיכף ומיד ממש, אז נאך דערויף ווי מ'האט דעם ענין הבגדים, דורך דערויף וואס מ'האט אנגעטאן דעם תלית אויך ביום התשבע, אויף ווען ער איז נדחי אויך אינדערפרי, ווי ס'איז מפורסם געווארן און ביז וואנענט שוין אויך אפגעדרוקט דער מנהג פון נשיא דורנו, אז זיי פלעגן אנטאן דעם טלות אינדערפרי, נאך קודם התפילה, אף על פי וואס דערנאך הי'פושטו ומתפלל התפילה, וכמדובר, און ווי ס'איז שוין אויך אפגעדרוקט און מתפרסם געווארן וכו איז קיין תהי'לנו, אז וויבאלד אז דעם טלות האט מען שוין געה אתם איז שוין מעוטף אין דעם תלית, און מעוטף אין תלית ווי דער דין איז ראשי ורובו, וואס דאס איז דאך כולל כל האדם כולו, במילא כולל אויך כל נכסיו, און פון דעם דגד האט מען גלייך דעם מקדש אדנ'כוננו ידיך דעם מקדש השלישי און דער מקדש המשולש, כמדובר לעיל, ותיכף ומיד ממש.