Text

¶1איז דאך א ענין פון א יו נטוב, פון א שמחה, ווי ר'שמעון בן יוחאי האט מדיע געווען און מכריז געווען און מפרסם געווען, אז דאס איז יום שמחתו, און געבן שמחתו אין אזא מין אופן, אז אפילו אזא מין פון די גדולי ישראל בזמן האריז ה, האט זיך נוהג געווען צו זאגן נחם בכל יום ויום, ווי ס'איז משמע פון לשון הסיפור אויך ביום השבתות וימים טובים, איז בשעת ער האט דאס אויך געזאגט אין יום פון ל.ג בעומר, איז געווען א טענה און א קובלענע פון

¶2ר'שמעון בן יוחאי צו אריז'ל, אז ער קומט דאס אויף ביום שמחתו, זאל ער סאגן אזא מין זאך, און דערנאך האט יענער טאקע געהאט אן עונש, וואס דאס איז דאך ניט רגיל בכלל בא צדיקים, אן אש לצדיק לא טוב, אף על פי כן איז אין דעם פאל, און ווייזט אויס אז דאס איז פארבונדן כדי צו באווארענען נאכמערער אויף מדבר ס'דארף זיין די שמחה ביום ל' בעומר איז דא א דבר היוצא מן הכלל לגמרי, אז ס'איז געווען אן אש אויך לצדיק, און האט זיך דערנאך מפרסם געווען, וואס דאס גופא איז דאך אויך א חידוש, ווי אזוי איז און מ'איז דאך נזהר אויף ניט מפרסם זיין א דבר בלתי רצוי, אפילו אויף א בעל חי, על אחת כמה וכמה אויף א מענטשן אויף א מדבר עאכו כמה וכמה אויף א אידן, עאכו כמה וכמה צווישן אידן גופא, אזא מי וואס ער האט דאך געזאגט לחם אויך אין אזוינע טעג וואס אנדערע זאגן ניט, און האט זיך זיכער געוואוסט וועגן קדושת היום אויף ניט זאגן, און אף על פי כן האט ער מחליט געווען און מ'האט דאס מפרסם געווען וועגן זיין החלטה,

¶3דערפאר קיין טענות ניט געה ט, נאר מ'דערציילט דאס גאר בשפחי, כדי צו באווייזן אויף וויפל ס'איז אויך סיי אין דעם ענין גופא אויך אין דעם שלילת הדבר אויף וויפל ס'איז נוגע אויף צו זיין שמח, בשמחתו פון ר'שמעון בן יוחאי. און דאס איז ן ענין וואס איז נוגע סיי אידן און אפילו ניט-אידן, נאר כל העולם כולו, וואס ר'שמעון בן יוחאי איז דאך דער וואס האט געזאגט אז יתי בני עלי'והם מועטים, דוקא די כך, אז אים שנים הם בלייבט דאס מערניט ווי ר'שמעון בן יוחאי און ר'אליעזר בני, און וואס ווייזט אויף ס'איז גאר געווען א בני יחידי, און על כל פנים מאכט מען דערפון א פרסום הכי גדול, און ס'ווערט דאך נאך נתפשט און נתפרסם בכל מקום, איז יש לומר דעם טעם בזה אויף צו נאכמערער מדגיד זיין די גדלות הענין פון א שמחה בגום שמחת ר'שמעון בן יוחאי.

¶4תורתו אומנתו, ועד כדי כך, אז כפי לאז אין פוסקים, אז מ'דארף ברענגען א דוגמא אויף תורתו אומנתו ברענגט מען דאס פון ר'שמעון בן יוחאי וחברותא וחברי'דילי פון זיינע תלמידים, וואס דא ווערן זיי אנגערופן ניט בשם תלמידים נאר בשם חברים שלו, אויף באווייזן אז אין דעם ענין איז געווען א חברותא ביניהם און ס'איז געווען אן אחדות ביניהם, ביז אז ס'ווערט ווי א מציאות אחת. וואס דאס איז דאך במיוחד נוגע צו תלמידי ר'עקיבא און צו ר'עקיבא, און נוגע צו ענין ספירת העומר, אז ס'זאל זיין דער נהגו כבוד זה בזה. וואס דאס איז דאך פארבונדן מיט דעם קיום פון כלל גדול בתורה וואס ר'עקיבא האט געזאגט ואהבת לרעך כמוך באווארנט דאס, אז ס'זאל זיין אזוי ביז כמוך ממש, און בפרט נאך מ'זאגט דאס אויך אין יעדער טאג, נאך קודם התפילה זאגט מען דאך אז מ'מקבל עליהם די מצות עשה פון ואהבת לרעך כמוך, און מ'איז מדייק אז דאס זאל זיין דוקא בדיבור, כדי ס'זאל זיין פארבונדן מיט חמשה מוצאות הפה, און פארבונדן מיט אותיות שבדיבור, ניט נאר במחשבה ובהחלטות טובות שבמחשבה, נאר ס'דארף ארויסקומען בדיבור,

¶5דיבור איז דאך עקימת פסיו הוי מעשה איז דאס כולל אין זיך אויך דער ענין העשי אין דעם דיבור עצמו, ובמיוחד נאך אז ואהבת לרעך כמוך איז דאך דער עיקר אז ס'זאל ארויסקומען בפועל, ביז אין עשי'שבפועל, האט ער דאס אויך כולל איז דאך דער ענין המעשה כפשוטו, ונוסף אויף דעם ענין הדיבור, ואהבת לרעך כמוך, עאכו כמה וכמה במחשבה, איז נאך מערער, אז ס'דארף אויך ארויסקומען בגלוי בעולם, אנהויבנדיק פון דעם ענין הצדקה, וואס דאס איז דאך כמדובר במיוחד נוגע צו ר'שמעון בן יוחאי, וואס ער האט דאך געהאט א שייכות מיוחדה צו גאולה האמיתית והשלימה, וואס ער האט דאך געזאגט בזמנה, אין ליפטו כל העולם כולו מן הדין, עאכו כמה וכמה פון דעם ענין הגלות, אז ס'זאל גלייך קומען דער גאולה האמיתית והשלימה, און האט דערנאך ממשיך געווען, אז אים ס'קען זיין אז אויף דערויף איז גענוג איינער, און אויב דאס איז דער איינער איז דאס עני הוא, דאס איז ר'שמעון בן יוחאי, און אויך יש לקשר זה, וואס ווי ס'שטייט בכמה מקומות,

¶6יוחאי אמאל מיט אן אלף און אמאל אן אן אלף ווי ר'שמעאל בן יוחאי שטייט בשלימות, ובפרט ווי ער שטייט אין פנימיות התורה, וואס ביי אים איז דאך פנימיות התורה געשטאנען בגלוי בנגלה, און ווי דער רבי מהר שי איז מבאר בארוכה, וואס מלכתחילה אריבער, און די ספירה שלו איז דאך דער ענין פון תפארת שבתפארת וואס דאס האט א שייכות מיוחדה מיט ה'שבהן, וואס דאס איז דאך די ספירה פון ספירת העם פון ל'ג בעומר, וואס דאס איז דאך די ספירה וואס מ'האט ערשט-א געציילט, און מ'האט אויך א שייכות מיוחדה צו תופרת שבתופרת דער ענין פון ספירת העומר איז דאך ילכו מחיל אל חיל הניחה בכלל איז דאך דא אין שני אופנים, ווי ס'שטייט דאך יתהלכתי בתוככם און דערנאך והולך אתכן קוממי ושתי קומות, אז ס'איז דא הליכה מלמעלה למטה און הליכה מלמטה למעלה, איז קומט דאך צוזאמען דער מלמעלה למטה און מלמטה למעלה, על דרך ווי בא אונזער ספירת העומר, איז גייט דאך דאס מלמטה למעלה, ביז צו שלימות פון חמישים יום,

¶7און ס'גייט אזוי מחיל אל חיל ביז מ'קומט צו הוד שבהוד. אין דער צווייטער אופן ההליכה וואס ס'איז דאך אויך דא אין עבודה רוחנית איז דאך אלו ואלו דברי אלקים חיים איז דאס דער ענין הספירה פון תעפרת שבכעפרת, וואס דערפאר איז דאך אויך דארף אויך זיין בכל ענינים וואס ר'שמעון בן יוחאי האט מפיץ געווען, וואס עיקר ענינו איז דאך, כמדובר תורתו אומנתו, און עיקר ענינו איז דאך וואס ביי אים איז געווען דער לימוד הנפסתד, פנימיות שבתורה, שוין בזמנו, ניט ווי דער ענין פון מעשה מרכבה אין לומדים אלא ביחיד און ברמז וכו נאר ס'איז געווען דוקא בגלוי ווי דער לימוד הנגלה, און כמבואר אין די דרושים פון מהרש, כאמור, אז ער האט מאחד געווען פנימיות התורה און נגלה דתורה, און אין פשטות געלערנט פנימיות התורה אין אופן פון נגלה, און געלערנט נגלה דתורה וואס ער איז דאך געווען איינער פון די גרויסע תנאים פון די חמשה תלמידים היו לו, איז דאך אויך געווען דער ענין פון נגלה ביי אים בגדות, ווי דאס איז ביי הטעמי, הליכות עולם לו, תנאים, איז אויך ביי אים געווען די ביידע זאכן צוזאמען, אין נגלה אין אן אופן פון מיטן

¶8חיות פון פנימיות התורה, און אין דעם אופן פארבונדן מיטן חידוש שבנפש בגלוי, על דרך זה אויך דער אופן פון פנימיות התורה אין אופן פון נגלה, און אין אופן פון נגלה אין אופן פון פנימיות, כמוזכר לעיל. וואס דאס איז אויך דער ענין וואס מ'איז דאס מקשר מיט חלוקה לצדקה, אדער מ'גיט אן ענין של מרבא ושברי כסף און דערנאך איז דער מקבל איז דאס גיט מורתו ובהותיות משלו אויף ענינים של צדקה כפשוטה, אויף להחיות נפש העני. וואס דאס היילט אויך צו אט דאס וואס יעדער איד און אלע אידן זיינען דאך אין א מעמד אין א מצב פון גלות, וואס גלו משולחן האביהם, וואס דארט איז דאך כסעודו שלמה בשעתו, ווי דעם נרות סמוך על שולחן אביו, משא'כ ווען מ'געפינט זיך אין גלות, איז דאך ווי ס'שטייט בנוגע צו ר'שמעאון בן יוחאי, אז ביי אים איז בכלל ניט געווען דער ענין החורבן, וכידוע אויך אין די דרושים פון ר'אילול פאריטשער, וכמדובר כמה פעמים, ועל דרך זה אויך דער לשון הידוע, אז ביי אים איז קיין חורבן ניט געווען, עוז והוא העיקר, אז מ'זאל ניט דארפן

¶9אנקומען צו פירושים, ס'איז י געווען דער חורבן און ס'איז ניט געווען דער חורבן, וו רום ס'קומט תיכף ומיד די גאולה האמיתית והשלימה על ידי משיח צדקנו, ווערט אות חורבן בכל העולם כולו, און נ כמערער כל ענינים שבגלות ווערט ריינגעשטעלט בגלוי חלופו של עולם, ביז ווי ד ס ווערט אויך נרמת אין דעם אות אלף, און מ'שטעלט אריין אן א'אין מיטן פון גלות ווערט גלייך דער גלות אין מיטן פון גלות ווערט דאס אויס גלות בפשטות ובגלוי ובפירוש הפשוט ווערט דאס גלייך דער ענין פון גאולה, און ס'ווערט גלייך די גאולה אז כל גאולה חד הוא ווערט דאס בפשטות, אז מ'האט דעם ענין פון מה טוב ומה נאים שבת אחרים גם יחד, וואס דאס איז דאך דער קיום פון ואהבת לרעך כמוך וואס דאס איז להדרה די פגיע בזה, וואס ס'האט דאך געבראכט דעם ענין פון גלות, ווי די גמרא איז מבאר אין שכתא יומא, וואס יומא איז דאך אויך פארבונדן מיט אור, וואס דאס איז אויך דער פירוש הפשוט אין יומא, דער ענין פון יאיקבן הוי'לאור יום און דאס זאל זיין תוקף ומיד ממש, ולא עיקבן אפילו כהרב חיים, ובפרט אז כמדובר

¶10פארבינדן דאס מיט חלוקת המטבעות, און דאס גופא ווערט אין אן אופן וואס תיכף ומיד, במילא איז אויך תיכף ומיד די החלטה, נאך איידער מ'באקומט די מטבע, איז יעדערער מחליט אז ער וועט נאך מוסיף זיין אין ענין הצדקה נאך מערער ווי ער האט פריער מחליט געווען, און מוסיף זיין און מקיים זיין בהקדם ולא עיקבם אפילו כהרב עין, אף על פי וואס בלילה איז דאך ניט זמן צדקה, איז דאך דערצו די עצה, אז מ'גיט דאס א גבא של צדקה, קען מען דאס געבן אויך בלילה, ואדרבא כל הזריז בזה ומקדים בזה, איז הרי זה משובח, און צדקה עשה יותר הקב,"ה מיט יעדער אידן און מיט אלע אידן, און ער ברענגט גלייך די גאולה האמיתית והשלימה, נאך איידער ס'קומט די תפילת הבוקר פון ל בעומר, און איידער מ'איז ממשיך אין קריאת-שמע של המטה פון ליג בעומר, און איידער מ'איז ממשיך אין כל הענינים וואס קומען לאחרי תפילת ערבית פון ליג בעומר און ספירת העומר פון ליג בעומר, וואס מ'האט דאס שוין אפגעטאן, און דער עיקר, אז ס'קומט גלייך דער קיום התפילה, כמדובר כמה פעמים א חידוש גדול, אז דוקא אין מצות פון ספירת העומר קומט גלייך נאך דערויף דער אמירת יהי

¶11רצון שיבנה בית המקדש און ס'זאל זיין אין אן אופן פון אמון סלה, ז בנין נצחי, וו אס דאס איז דאך דער ענין פון סלה, וו אס דאס איז דאך דוקא ביים מקדש אדנ'כוננו ידיך, איז וו אס ס'קומט גלייך אראפ מלמעלה למטה, וו אס דארט שטייט איר שוין המוכן ובשלימות קומט ער גלייך אראפ נאך קודם ההמשך בכל ענינים אלו, המדובר נאך קודם ההמשך פון קריאת-שמע של המטה פון ל.ג בעומר, און קודם ההמשך פון אכילת פודה, אט די וואס זיינען זיך נוגע אין אכילת פודה ל.ג בעומר אויך בלילה, אדער על כל פנים איז מען טועם עפעס בלילה, לאחרי תפילת ערבית, ווי בצל, אז דורך דערויף קומט-צו אין בריאות הגוף, ושמרתם לנפשותיכם, איז נאך קודם לזה האט מען גלייך די צדקה עצי הקב". ברוך הוא בכל אחד ואחת מישראל, אז בנערינו ובזקנינו ובבנינו ובבנותינו געפינט מען זיך אין מנני שמיא תיכף ומיד אין ארץ ישראל, און דארטן גופא אין ירושלים עיר הקודש, און דארטן גופא אין הר הקודש, און דארטן גופא אין מקדש אדנ'כוננו ידיך ביז אין קודש הקדשים.