Text

¶1היינטיקער טאג איז דאך פארצויכנט במיוחד די תורתינו הקדושה, תורת אמת און תורת חיים, הוראה בחיים בכל יום ויום, ביז אין אן אופן אז ס'דארף זיין כחדשים, און נאך מערער דאס דארף זיין חדשים ממש, און ווי איז וואנענט כמובן אין די ספרו, איז דאס אויך א הכנה און א מיין ודוגמא פון די תורה חדשה מאיתי תצא, וואס ס'וועט זיין בקרוב ממש בגאולה האמיתית השלימה, ולא עיכבם אפילו כהרף עין, אז צייכנט דאס תורה, און אין אן אופן אז ס'איז גלוי, מ'דארף ניט זוכן קיין רמזים וואס מיינט מען דערביי, ובלשון התורה, וואס לא תהי'מוחלפת, אז בחודש השלישי בצאת בני ישראל בארץ מצרים בא מדבת סיני, און דערנאך אויך ויחן שם ישראל נגד ההר, און מ'איז גלייך אפגעטייטשט, אז ס'שטייט ביום הזה וועלכן טאן איז דאס, לערנט מען דאס אפ, אז גזירת אבר וויבאלד אז דער לשון איז הזה מיינט מען דאס ראש-חודש פון דעם בחודש השלישי. און דעמאלט איז געווען דער מצב פון אידן, אז ס'איז געווען אין זיי ניכר ביידע זאכן, אז זיי זיינען אמאל געווען אין ארץ מצרים, נאר מען שוין פון דארט ארויס, האט מען אויך דעם יתרון, האור ניתוך החושך, און מ'האט אויך דעם בירור און דעם זיכוך פון דעם כור הביזל פון מצרים, וואס דערנאך במשך הדורות, איז ווי דער אלטער רבי מבאר דעם תורה אור איז דאס דער ענין פון לערנען תורה בחומר ובלבנים, דא קל וחומר און ליבון הלכתא די דרכים ווי מ'לערנט תורה, ביז יגעת האט מען אויך ומצאת און ס'איז אבער ניכר, אז דאס קומט

¶2עבודי הבירור פון קושיות ורמינהו'ס וכו', בדוגמא ווי געזאגט פריער אז דאס איז ניכול, אז דאס מ'איז ארויס מארץ מצרים פון מצרים וגבולים, און ביז וואנענט אז ס'ווערט ביום הזה, אמרה באצבעו ואומר זה, אז בא אידן ווערן אלע ענינים פארבונדן מיטן אויבערשטן, כבונדן מיט תורה ומצוותי אין אן אופן אז דוקא דאס איז די מציאות האמיתיות בגלוי, ביז וואנענט אז מראה באצבעו הגשמי באומר זה, און אין אן אופן פון א ליכטיקייט, אז ניט ער נוסט דאס דורך מראה באצבעו בחושך און פאפט דאס אן מיטן אס בהגשמי, נאר ס'איז אין אן אופן פון ביום, וואס דאס איז דער זה אמיתי, אז ס'איז אין א ליכטיקן אופן, ביז וואנענט ליכטיק אויך פאר איינער בשר. ביחד עם זה זעט מען אויך איינער זה, אז דאס איז כיתרון האור מן החושך מ'איז ארויס פון מיצרים וגבולים, ביז אלע מיצרים וגבולים, אפילו מיצרים וגבולים דקדושה, ביז אז מ'קומט אין מרחב האמיתי פון עצמות ומהות, בפרט אז דאס רעדט זיך דאך וועגן אידן, און על ידי אורייתא, ווי זיי זיינען נאך מסדבק און ווערן איין זאך, מיט קוב ה, ביז וואנענט אז דאס ווערט אן אחדות אמיתית.

¶3און ס'ווערט אויך אין אן אופן פון ואתהלכה ברחבה, אז מ'איז אנגעקומען אין א הר, נאר דאס איז א הר דקדושה, כאמור אתהלכה ברחבה, און אין אן אופן פון סיני, ווי אראפגעבראכט אין תורה אור אויף דעם פסוק, אז דאס איז תמשי אז ס'ווערט אפגעשוואכט על ענינים הפכיים, ביחד עם זה איז האט מען נאך דעם רושם פון זיי כדי ס'זאל זיין דער יתרון האור מן החושך, ביז וואנענט אז דאס פועל'ט אויך ווי אידן געפינען זיך, אז חלוק אלוקה ממעל ממש, נאר מ'האט נאך צו טאן מיט רפידים, מיט א מעמד ומצב וואס ס'קען זיין אן אפשריות פון רפוא יודעים מדברי תורה, איז זאגט מען אויך, אז טאקע ויתר מרפידין מ'האט דעם רושם, אבער מערניט אין דעם אופן כדי ס'זאל זיין דער ויתא מרפידין און מ'קומט-אן אין הר סיני אין ויחן לשון יחיד, כאיש אחד בלב אחד און ויחן שם ישראל נגד ההר, וואס דאס גייט דאך ההר הידוע, אז דער כאיש אחד ובלב אחד איז בתכלית השלימות אויף קבלת התורה, בשמחה ובפנימיות, והימים האלו נזכנים ונעשים, ביז אין עשי'בפועל, לאחרי מן הכלה לכבוד הפיור איז דאס כחדשים, דערנאך ווערט דאס חדשים ממש, אז ער טאפט דאס אן אין ממשות, ביז אויך מיט ימים גשמיים און ידים גשמיים, און חלק אלוקה ממעל ממש, מיט ביידע אפטייטשן אין דעם, אז דאס איז ממש אלקות, וביחד עם זה ממש אז מ'טאפט דאס אן אויך אין חוש המישוש, והיו אמך ואות את מוריך אין עיני בשר און איינע גשמיות, איז דערביי דער אמיתית ענין הראי פון מוריך, וואס דאס באווייזט דאך אויף ביידע זאכן, דאס גייט דאך אויף

¶4אצמות ומהות ווי ער קומט אראפ אין אן אופן אז ער ווערט דער מורה דרך פון יעדער אידן און פון אלע אידן, ואנשים והטף, נאך זייענדיק אין גלות און נחושך הגלות, און אין עיקבתא פון דעם גלות, און אין עיקבתא דמשיחא, אז שוין דעמאלט ווערט שוין יניך רואות אין חוש הראי וואס דורך דערויף ווערט דאך די התאחדות אמיתית, על דרך ווי לימוד התורה על ידי משיח צדקנו, איז דאך דאס אין אן אופן פון ראי'כמדובר ומבואר ומובן גם בפשטות. און אט דעמאלט ווערט אויך בגלוי ממש, אז ישראל איז אורייתא וקובה כולא חד נאך זייענדיק אין די לעצטע רגעים פון גלות. און דאס אלץ היילט נאך מערער צו, און ס'ברענגט אראפ נאכמערער שלימות אין ויחן שם ישראל נגד ההר, אז פונקט אזוי ווי זיי האבן אויפגע'פועל'ט די אלע ענינים אין הר, האט דער נגד ההר אויפגע'פועל'ט אין ישראל, אז וזיר חני'נגד ההר האט דאס אין זיי פועל געווען דער ואהבת לרעך כמוך ממש, ביז אחדות אמיתית, וואס דאס ווערט א כלי המתאים, ביז א כלי הבטל, צו דעם ענין וואס געפינט זיך אין דער כלי, וואס דאס איז, כמדובר, ווי עצמות ומבות איז דאך מסתמצן ויורג למטה, ביז וואנענט אז דארט ווערט דער מחב העצמי, כמדובר כמה פעמים, און דאס ווערט אויך גלייך בתוכן ומיד ממש, ולא עיקר, אפילו כהרף עין, ווי דער לשון פון דער סדרה צי תורת פון דעם אלטן רבי'ן, אז מ'זאל לעבן מיט דער צייט, מיט פרשת השבוע, און פרשת השבוע עצמם, מיט דעם חלק וואס געהערט צום טאג פון דער וואך, וואס דאס איז דאך די פרשה ראשונה פון פרשה פון דער סדרה, פון נשא את ראש, אז דער אויבערשטער הויבט אויף, אידן שטייען אין א מעמד ומצב אז דער מוח

¶5שליט על הלב און פירט-אן מיט אלע ענינים וואס דעמאלט איז ער א ראש אמיתי, פועל'ט אויף דער אויבערשטער על ידי משה רבינו, וואס דאס איז דאך דער ענין התורה, און דורך דעם חלק ניצוץ משה וואס איז דא אין יעדער אידן, ואנשים הנשים והטף, כמדובר, אין אן אופן אז דאס פועל'ט אין אים ביז אין זיין כח העשי ווערט ער ידבר הוי'אל משה און דורך דערויף ווערט דער נשא את ראש בא יעדער אידן און ביי אלע אידן. וואס דאס האלט נאכמערער צו די ענין כל ענינים האמורים, ובמיוחד די גאולה האמיתית והשלימה, און איז מען נאכמערער מוסיף גלייך נאך דער רגע הגאולה, הלוך והוסיף ואור אין דער תורה חדשה ומאיתי תצא, וואס דאס ברענגט דאך אויך דעם חידוש אין כל העניני העולם, על אחת כמה וכמה אין די אלע ענינים פון אידן, סיי בגשמיות און סיי ברוחניות, וכאמור סיי האנשים סיי הנשים סיי הטף, ובפרט נאך אז דאס איז דאך אויך יום ראשון, וואס אויף יום ראשון זאגט דאך די גמרא און ברייתא הכלל אז דאס איז יום שנטל עשר הטרות בפעם הראשונה, ווי דערציילט אין תורה, און דערנאך איז הימים האלה נזכרים ונעשים בכל יום ראשון, אז א איד דערמאנט זיך אויף דערויף אין אן אופן פון זכרון אמיתי על פי התורה, וואס דעמאלט ווערט דאס אזוי ביז אין עשי'בפועל, אין דעם ארט און אין דעם מעמד ומצב וואו ער געפינט זיך, אז אפילו אז דאס איז נאך אין חוץ-לארץ, און דארט גופא אין א מעמד ומצב פון גלות, און אין עקבתא דמשישא, וכמדובר כמה פעמים, און דאס אלץ איז נאכמערער מזרז און ממהר, ויפקו מבי גלותא ברחמי דוקא, רחמים גלויים, וואס דאס איז פארבונדן מיט חסדים גלויים, וואס אפילו די חסדים וואס זיי נעמן זיך פון מקום

¶6הכי מעלה, ווערן זיי נתגלה בטוב הנראה והנגלה ממש, דא למטה ממש, בהוספה אויף די חסדים וואס זיי זיינען מצד עצמם גלויים, און ס'ווערט דער תכלית השלימות אין גילוי פון די פעולת הטוב בטוב הנראה והנגלה למטה מעשרה טפחים, אין עולם הזה התחתון נאך אין זמן הגלות און נאך אין חוץ לארץ, ברענגט, אז תוקף ומיד ממש ווערט דער ענין וואס בנערינו ובזקנינו ובבנינו ובבנותינו זעט מען דעם נשיאת ראש בא יעדער אידן און ביי אלע אידן, און מ'גייט צוזאמען, די אלע האמורים, מיט הקיסצו ורמנו שוכני עפר ומשיח צדקנו בראשונו, עם ענני שמיא, כאמור, בנזכר כמה פעמים אין ארץ הקדושה, און דארט גופא אין ילושלים עיר הקודש, בהר הקודש, ובבית המקדש, מתוקף ומיד, לא עיקבו מאפילו כהרף עין, ובפרט אז מ'איז דאך דאס מקשר אין דעם ענין הצדקה, ווי ער איז מבאר אין תורה אור, און אים דער דרוש פון בחודש השלישי, בצאת בני ישראל בארץ מציין בא ומקבר סיני אז דאס איז פארבונדן מיט דעם ענין הצדקה, ווארום כל התורה כולה איז דער ענין פון צדקה. פארשטייט מען דערפון, אז דורך נאכאמאל געבן צדקה, און ווידעראמאל געבן צדקה, און א דריטן מאל געבן צדקה, ווערט דער ענין התורה נאכמער בשלימות ווי ס'איז געווען נאך פאר דעם. ועוד והוא העיקר, אז צדקה האט מען די הבטחה פון תורת אמת און פון תורת חיים איז מזרזת את הגאולה און מהרהרת את הגאולה, ובפרט אז דורך דערויף וואס יעדערע וואס געפינען זיך גאר וועט אננעמען אויף זיך די שליחות פון געבן אויף צדקה די דעם אט בית וואס מ'וועט אים געבן, בדוגמא וואס ער איז פון עמא פליסאי און דאס איז פארבונדן מיט אוריאן פליסאי און מ'געפינט זיך אין ראש חודש פון ירחא

¶7לישראל און בא חודש השלישי, און דאס אלץ זאל זיין בשמחה ובטוב לבב, ותיכף ומיד ממש, און דער עיקר בפועל ממש, בגשמיות ממש, אין עולם הזה התחתון. און גלייך ווערט דאס א דיבור לו יתברך בתחתונים בגלוי אויך ממש, אז מ'טאפט דאס אן מיט עיניים גשמיות און ידים גשמיות. מאכט אויך אויף כל הענינים פון קדושה און פון אידישקייט, ביז דער חיי יום יום פון יעדער אידן און פון אלע אידן, זעט מען ממש אפילו ניט-אידן, ווי אזוי זיי ווערן געפירט און ווערן דורכגעפירט בתכלית השלימות, ווי דער אויבערשטער וויל, ביז אז דאס ווערט א דירה לו יתברך, אף על פי וואס דאס רעדט זיך וועגן ענינים תחתונים וואס ס'איז נאך דא תחתונים און שבעים אומות העולם, ווערט אויך בא זיי דורך אידן והיתה להוי'המלוכה, דורך מלך המשיח יבוא ויגאלנו, און מ'גיין אלע צוזאמען לאחתינו הקדושה, כאמור, און דארף גופא אין ירושלים און הר הקודש און בית המקדש, ובמיוחד אז מ'נעמט-אן אט די שליחות צדקה, און מ'איז זי מקיים בהקדם ובהוספה כל חד וחד לפום שיעורי גילוי פון די אייגענע געלט, וואס יכול לקנות חיי נפשו, און ער גיט דאס אפ אויף אן ענין של צדקה, דערפאר וואס אזוי וויל דער אויבערשטער, נעמט ער דעם אויבערשטן און זעט, און דורך דערויף ווערט נאכמערער צוגעהיילט, אז על דרך ווי צדקה עשה הקב'ן עם ישראל שפזרן בין האומות ווערן גלייך די צדקה הכי גדולה, אז דער אויבערשטער איז מלקט באחד אחד בית ישראל, און ווי רש'י טייטשט דאס אפ, אז ער נעמט יעדערן פאר'ן האנט און גייט מיט אים צוזאמען והשיר את שבותך ווי ר'שמעון בן יוחאי טייטשט אפ אין דעם, כמדובר ומוסקיו מיט יתרדיו שלפני

¶8זה, ועוד והוא העיקר, אז לא יקבו מאפילו כהרף פיים, בפרט לאחרי החלטות התקיפות אויף מוסיף-זיין אין צדקה, בפרט לויט דעם ביאור אין דעם דרוש פון היינטיקן טאג, אין תורה אור כמוזכר לעיל, ווי אזוי ענין התורה איז דער ענין הצדקה, און ס'ווערט אלע ענינים בצהיבת הכי גדולה, ביז אז לא יקבו אפילו כהרף פיים, און ס'ווערט גלייך גדולה האמיתית והשלימה תיכף ומיד ממש.