פסקה
פסקה rh-34p3t0st
- kind
- paragraph
- text
- טקסט rh-mjygyag5
- order
- IE
- origin
{"by":"transcribe:whisper-local@chassidushub-whisper-v3"}- content
- מ'דארף ניט אנקומען צו תלומות, און בפרט נאך צו אן ענין פון עדות, וואס עדות איז דאך א זאך וואס אפילו דער בית דין ווייס ניט דערפון, ביז וואנענט ס'קומט די עדות און זיי זיינען מעיד, על דרך ווי מ'זאגט בנוגע צו קידוש חדשים, וואס ישראל דומין ללבנה און מונין ללבנה אז אומר הקב",ה צו מסיבתא דרקיעא און כל המלאכים, אז בואו און מ'וועט הערן וואס האבן דער בית דין פון אידן גע'פסק'נט בנוגע צו קביעות חדשים, במילא ווייס מען אויך ווען ס'איז חמשה עשר בחודש און ווען ס'איז ששה עשר בחודש און ווען ס'איז שבעה עשר בחודש, אפילו בזמן הבית, כשהי'מקדשין על פי הראי'איז דאך אויך דעמאלט די ספיקות אלץ געווען א מקום צו שני ימים פון הספק, כל זמן ס'איז ניט אנגעקומען דער פופצנטער טאג אין חודש, בשעת ס'איז אנגעקומען דער רוב החודש, קיימא סיהרא באשלמותא איז ווי דערציילט אין שעת ס'איז שוין דעמאלט נתברר געווארן, דורך די שלוחי בית-דית שהעים היום לכל מקום ומקום, אפילו נעמענדיק אין באטראכט וואס באמצע איז דא עניני שבת, וואס דעמאלט זיינען דאך ניט געווען די ענינים
- proofread
- 0