טקסט

¶1דאס אט דער סדר בא אידן איז דאך א פותחין בברכה, און מ'ברענגט אויף דערויף אויך א סמוכין לדבר, אדער א ראי' לדבר, וואס אסתכל באורייתא, איז אזוי דארף דאך א איד משתדל זיין בכל עניניו, וואס ער טוט אפילו לכאורה אין זאכן וואס האבן ניט קיין שייכות צו לימוד התורה, מ'זאל אבער אויך אויף דערויף געפינען א ראי'אדער א רמז אין תורה ווי אזוי ער דארף זיך פירן בענין מסויים, על דרך זה איז אויך בנוגע אלינו, אז מ'געפינט זיך אין קיימא סיהרא באשלמותא פון חודש אלול, וואס חודש אלול איז דאך דאס א חודש החשבון, א סך-הכל פון די שנה אין וועלכן מ'האלט שוין קרוב לסיום השנה, און אויך דער חודש ההכנה צו דער שנה הבאה.

¶2הי שנת נפלאות אראנו און דערנאך על דרך זה אויך, ומעין זה, דער שנה וואס קומט לאחרי זה, איז אויך דער שנה וואס תהי שנת שנה, וואס דעמאלט וועט זיין נפלאות בינה, אז מ'קומט ארויס פון אראנו, וואס דאס איז דער ענין הראי וואס ראי איז דאך פארבונדן מיט חכמה, וכמדובר כמה פעמים ומבואר בארוכה אין חסידות ווי אזוי חכמה איז א שייכות צו ראי'און שמיעה דוקא איז פארבונדן מיט בינה וואס קומט לאחרי זה, על דרך ווי אויך ווי מ'זעט דאס אין סדר ביי א אידן, וואס אדמה לאברון אפילו בנוגע לעניני גופו שלו, איז דאך דער גוף קדוש, איז אויך דער סדר אז ס'איז דא די נעין לרות און דערנאך קומען די אזניים לשמוע, און ביידע צוזאמען זיינען דאך א חלק און דער רב פון די שבעה שערים וואס ס'איז דא בכל אדם ואדם, מצד ענין הבחירה אויך אפילו בא ניט-אידן, כדי מ'זאל זען אין דערויף אויך,

¶3זאל קענען זיין דער ענין פון בוחר-זיין, בחירה איז דאך שייך אין ענינים וואס האבן צווישן זיך עפעס א שייכות, אדער א שייכות על כל פנים, ווי ער ברענגט אויך אראפ אין תניא, הדומים בנוגע צו א גוף פון א אידן, הדומים בחומריותם, צו די גופים פון ניט-אידן, איז אויך דער רוב פון די שבעה שערים, איז דאך אט די פיר שערים, פון די שני עיניים און שני אזניים, וואס יש לקשר זה מיט האמור באריכות במשך השנה וואס מ'האלט שוין אין דעם חודש האחרון של שנה זו, וואס מ'האט אויך דעם ענין פון ארבעים שנה, במילא איז נתן לכם לב לדעת והנין לרעות והנין לשמוע,

¶4אז מ'ווייס אז מ'האט שוין דעם סיום פון דעם פסוק, איז א זיכערע זאך אז מ'האט פארט דערויף, וויבאלד אז ס'איז שוין דורכגעגאנגען די ארבעים שנה פון הסתלקות פון נשיא דורנו, וואס פעולתו, בפרט נאך אז מ'האט א שייכות, און מ'שטייט אין די טעג, פון זיינע נישואים, וואס דאס איז דאך פארבונדן מיט דעם ערב שבת שעבר, איז דאך געווען דער ענין ההמשכה פון דעם יסוד פון תומכי תמימים וואס ער איז געווען גלייך מתחילה דער ענין פון מנהל פועל, וכידוע אויך דער סיפור בזה, ווי אזוי ס'איז געקומען דער ענין פון יסוד פון תומכי תמימים? האט דאך דאס אנגעהויבן דערפון וואס די הצעה איז גאר געקומען פון דעם נשיא דורנו, פון דעם רבי'ן דעם שווער, וואס ער האט דאס מציע געווען לאביו, וואס דער אביו איז דאך געווען דעמאלט נאר דער נשיא הוא הכל, און דער נשיא איז דאך מערניט ווי איינער, כמדובר כמה פעמים, וכידוע אויך די סיפורי רבותינו נשיאינו בזה, ובפרט נאך ווי מ'זאגט דאך אז נשיא, ווי ס'שטייט אין ספרים, אז נשיא זאל ראשי תיבות ניצוצו של יעקב אבינו,

¶5און אט דאס איז דא אין יעדער נשיא, עאכו כמה וכמה אין נשיאי חב אד, וואס חב אד איז דאך פארבונדן מיט לימוד התורה בפשטות, חכמה דבינה דעת, וואס אזוי דארף דאך זיין דער לימוד התורה סיי אין ענין החכמה, די נקודות וואס מ'נעמט ארויס, און דערנאך דארף מען די נקודה מרחיב זיין, און קומט דאס דער ענין פון לב זנעים לרות און דערנאך אז זנעים לשמוע, און ערשט דערנאך קומט די כל הענינים הקישורים בזה, על אחת כמה וכמה צו דעם ענין עיקרי פון דעם ענין הדעת, וואס דעת איז דאך ווי ער זאגט אין תניא, אז דעמאלט אז ער תוקא מחשבתו בחוזק, במילא ווערט דעמאלט די הלדות העמידות, אהבה ויראה, און אהבה איז וענפה ויראה, ואנהפי וואס דאס איז דאך כולל כל סדר ההשתלשלות, וואס דאס איז דאך אויך די ביידע ענינים וואס ס'רעדט זיך פון גמיוח הדעת, ווערט דאך געבראכט די ביידע ענינים בזה, אז דעת איז דאס אן ענין וואס איז ג'מוכין, און דעת איז אויך אן ענין פון די ד'מוכין, דערפאר וואס דעת גופא טיילט זיך אויף אהבה וענפי חסד וענפי און יראה און יראה וענפי

¶6וכמדובר כמה פעמים בארוכה, וואס די אלע ענינים זיינען נאכמער א שייכות צו די טעג אין וועלכע מ'געפינט זיך, ווי דערמאנט פריער, אז מ'געפינט זיך אין די שבע ימי הנישואין פון נשיא דורנו, וואס ס'איז זיך אנגעהויבן בי'ג מל ערב שבת, און ס'איז געווען דער טרח בערב שבת, איז דערנאך געקומען דער יום השבת שלאחרי זה, וואס דעמאלט איז געווען די אכילה פון דער טירחא, על דרך ווי דאס איז אין פשטות הענינים, און גלייך נאך דערויף האט מען דעם יום השלישי, נהיקימנו ונחי'לפניו, וואס יש לקשר זה מיט דעם ענין פון נחי'לפניו, וואס דאס איז דאך געווארן בגלוי ובפשטות, דורך דעם ענין פון יסוד פון ישיבת תומכי תמימים, און ווי ידוע די שיחה בזה און דער תפקיד בזה פון תלמידי התמימים, וואס זיי דארפן אויפמאכן תמימות בא זיך אליין, און דערפון זאל דאך אבער ווערן אונס להאיר אין דעם גאנצן ארומזייערן, און דערנאך איז דאך געווארן די דורות שלאחרי זה, און ווי די הכרזה פון נשיא דורנו פון רבי'ן דעם שווער, וואס ער איז דאך געווען גלייך

¶7התחלת יסוד תומכי תמימין, דער מנהל פועל שלה, וכמדובר ומסופר בדברי ימיי פון דער ישיבה פון תומכי תמימין, וואס איינע פון די ענינים עיקריים בזה איז דאך, אז די תלמידי התמימין דארפן ווערן אט די וואס זיי זיינען נרות להאיר, ביז להאיר בתכלית השלימות, וואס דאס איז דורך דעם וואס מ'מאכט פון די מושפעים זייערע, אז זיי זאלן ווערן נרות להאיר אין אזא אופן ווי זיי האבן משפיע געווען, וואס הייסט אין אן אנדער נוסח אבער דער זעלבער ענין, אז יעדערער פון זייערע מושפעים דארף אויפטאן מיט זיין ד'אמות און מיט זיינע בני-בית, און פון חלקו בעולם בכלל, אז דאס זאל ווערן א מעין פון ישיבת תומחיט מימין זאל דארטן אויך ווערן דער ענין אין דעם בית פרטי פון דעם אדער אשה אדער טף פרטים פון די מושפעים שלהם, ווארום זיי זיינען נרות להאיר בתכלית השלימות, ובפרט נאך כמוזכר, וויבאלד אז דאס איז לאחרי ארבעים שנה, האט דאך דאס דער תכלית השלימות אין חב אד, וואס דאס איז דאך די רואות וזניים לשמוע

¶8ולפני זה דער לב לדעת כמדובר כמה פעמים אויך דער ביאור, וואס דער מוח הדעת איז דאך פארבונדן אויך מיט דעם ענין הכתר, וואס דערפאר ווערט דאך אמאל גערעכנט פריער דעת און דערנאך חכמה בינה, און אמאל גערעכנט פריער חכמה בינה און דערנאך ערשט דעת, וואס דאס איז דאך דער סדר הרגיל אין ספירות, משא'כן ווען דעת ווערט גערעכנט פריער, איז דאך אט דעמאלט ווען דער כתר נמנא איז דעמאלט איז דאך אין הדעת נמנא, דערפאר וואס דעמאלט שטייט דעת אין אן אופן ווי כתר שטייט, און כתר שטייט דעמאלט בגלוי, במילא איז דאך דער ענין הדעת על דרך פון נהורא בתהר אמי אהני איז ווי ס'שטייט דער ענין הכתר בגלוי, וואס דאס איז דאך אויך פארבונדן מיט קיימא סיהרא באשלמותא איז דאך באופן פון ווי סיהרא איז א מאורות הגדולים, איינע פון די שני מאורות הגדולים, און איינע וואס ווערט אויך אנגערופן בשם מלך ווי ידוע דער מדרש בזה, אז די סיהרא פאר אזוי איז געווארן די שני המאורות הגדולים, און דערנאך דער המשך פון מאור הקטן

¶9און מאיר הגדול און מאיר הקטן איז דאס געווען דורך דערויף וואס סיהרא האט גע'טענה'ט, ווי אזוי קען זיין אז שנים מלכים זאלן זיך משתמש זיין אין כתר אחד, וואס דאס איז געווען די טענה פארבונדן מיט שמש ולבנה,

¶10איחוד פון שמשה ותהרה איז דאך דוקא ביום החמשה עשר בחודש, וכמדובר כמה פעמים, ובפרט נאך אז דער חמשה עשר איז פון חודש אלול, וואס דאס איז דאך דער חודש החשבון, און דער חודש וואס הויבט זיך אן פון אני לדודי און דערנאך קומט גלייך נאך דערויף דודי לי און דאס אלע פיר צוזאמען, פון זיי פיר צוזאמען שטעלט זיך צוזאמען דער ענין פון חודש אלול, גלייך פון שבת מברכין חודש אלול, על אחת כמה וכמה פון ראש חודש אלול, און וואס ראש חודש אלול איז דאך, כמדובר כמה פעמים, דער ענין פון ראשי חדשיכם לשון רבים, וכמדובר כמה פעמים בארוכה בזה. ועוד ועיקר, כמדובר, אז דאס ווערט די שליחות פון יעדער אידן, אז אויפמאכן פון זיין אייגענע הויז, אז דארט זאל זיין א הויז בדוגמא ווי ס'איז געווען בתחילת ההתייסדות, וואס תחילת ההתייסדות איז דאך געווען בחמשה עשר באלו, אלס א המשך צו יו'גבא ל, וואס ס'איז דאך אויך געווען פארבונדן מיט דער חתונה בי'גבא ל, און דערנאך איז געווארן דערנאך דער ענין פון דער מנהל פועל פון דער ישיבה,

¶11איבערגעגעבן געווארן גלייך מתחילה, אז אף על פי וואס דער נשיא בימים ההם, וואס דאס איז דאך געווען דער רבי נשמתו עגן, איז ער געווען דער ממלא מקומו און דער מנהל פועל גלייך מתחילת כל הענינים, וואס דאס איז דאך אויך די שייכות וואס מ'איז דאס מקשר אויך כתבו אל הארץ און דערנאך דערציילט מען גלייך, אז ס'ווערט ירושה און כיבוש און חלוקה, ביז הוועת ביכורים, וואס דאס איז דאך אויך די פירות, און וואס די פירות דארפן זיין דוקא שבעה מינים, וואס דאס איז הוועת ביכורים איז דאך דוקא פון די שבע מינים שבהם נשתבחה ארץ ישראל נוסף אויף דעם ענין הפנימי שבזה, אז יעדער איד מאכט פון חלקו בעולם, אז דאס מאכט דא ארץ ישראל, כידוע דער סיפור פון דער פתגם פון דעם צמח צדק בזה, און דערנאך ווערט דאס נמשך ג'ימים רצופים ווערט דאס דער ענין החזקה, י ג'און י ד און ת'וו, און דערנאך איז דאס אויך ממשיך די ג'ימים שלאחרי זה, אז מ'האט תזין בחודש און יו'זיין בחודש,

¶12חי בחודש, איז אויך דער סיום פון חי אלול פון יום ההולדת פון שני מעורות הגדולים פון דעם בעל שם טוב און פון דעם אלטן רבי'ן, וכמדובר כמה פעמים משנת נחת און שנת קהת, וכמדובר בארוכה אין די התוועדות שלאחרי זה, וואס דאס איז אויך דער תפקיד פון יעדער אידן, אז ער דארף אלעמאל שטיין, נעמט טאקע די השפעה על זה, און דער כח אויף זה, און די הוראות בזה פון חודש אלול, וואס דאס איז דער חודש החורש און חודש ההכנה, דערנאך ווערט דאס אבער אזוי במשך כל השנה כולה, אז דאס איז אן אלול'דיקער יאר, נוסף דערצו וואס דאס איז א שנת אראנין נפלאות, און אויך דער שנת אראנין נפלאות, מיט דעם אופן ווי דאס איז בינה, וכמוזכר לעיל, וואס דאס איז דער שנת תשנ'ב, און עוד והוא העיקר, אז ס'זאל זיין דער תוקף ומיד ווי ס'שטייט אין תורה, אז וויבאלד אז ס'איז ארבעים שנה, האט מען שוין דעם לב לדעת, ואיניים לא יראת ואזניים לשנוע קומט דאס דערנאך גלייך אראפ בעולם כולו,

¶13ווארום די גאנצע וועלט ווערט פארבונדן און ווערט נשתנה און אויפגעהויבן צו א מעמד ומצב פון אן אלול'דיקן מעמד ומצב, אז די גאנצע וועלט שטייט אין אן אופן ווי אידן שטייען אין חודש אלול אין אלע שנים שעברו, איז דאך געווען יעדער איד אין א מעמד ומצב פון אני לדודי ודודי לי און דאס קומט אלץ אין דעם זעלבן המשך פון ארבעים יום, על דרך פון די ארבעים יום ראשונים וואס זיינען געווען ברצון, און דערנאך איז געווארן די ארבעים יום אחרונים, וואס זיינען מסתיים מנחת בשנה ביום הכיפורים, איז אף האחרונים ברצון, און וויבאלד אז מ'איז דאס מרבה, איז האט דאך דאס נאך מערער תוקף פון דעם ענין אויף וועלכן מ'איז דאס מרבה, ווארום על דרך פון תורתו שללמדתי בעף איז היא דוקא שעומדת לי, על דרך זה אויך פועל'ט א איד אויף בחלקו בעולם, און דורך דערויף בכל העולם כולו, אז די גאנצע וועלט זאגט און באווייזט מיט איר אופן הקיום,

¶14און זאגט דאס אויך מיט א קול גדול ולא יסוף, על דרך ווי ס'איז געווען בא מתן תורה, וואס ס'איז געווען איין מאל, כח אויף כל השנים און כל החדשים און כל הימים און כל הרגעים שלאחרי זה, וואס אויף דערויף האט מען דעם ציווי, אז בכל יום יהיו בעיניך חדשים ממש, וואס דא איז דאך דא די כוונה פון בכל יום ניט, אז מ'מיינט דוקא פיר און צוואנציק שעה אין דעם זעלבן מעמד ומצב, נאר בשעת מ'זאגט בכל יום מיינט מען דאס יעדער רגע פון דעם יום, און די רגש שלאחרי זה דארף ער שטיין ניט אין דעם זעלבן מצב, דאס זאל דוקא זיין א הליכה מדרגא לדרגא, ביז אין דער דרגא העשירית, כמוזכר לעיל, און אזוי טוט א איד אויף מיט זיין חלקו בעולם, אז דער חלקו בעולם, נוסף וואס ער שטייט אין א מעמד ומצב וואס ער איז מודיע און באווייזט,

¶15גאר ניט מודיע זיין, מ'זעט דאס אין זיין אופן המציאות, ווארום די מציאות ווערט א מציאות גלייך נאך די גאולה האמיתית והשלימה, אין אזא מין מציאות, אז דער כח הפועל וואס איז דא אין יעדער נפעל שטייט אין אזא מין אופן, על דרך ווי מ'זאגט בהנוגע צו דעם מגיד, אז ער האט ערקענט דעם כח הפועל בנפעל, אויך מיט פרטים שבדבר, אפילו ווען דער פרט איז גאר געווען לכאורה אן ענין של חסרון, איז דאס אבער אזא חסרון וואס ווערט אנגערופן בשם סגי נהר און דאס אויך, אפילו דער אופן פון חסרון, איז געווען מערניט ווי דער סיפור שטייט בכמה ספרים, איז געווען מערניט ווי די אינו אחת.

¶16ער וועלט אריבערגעשטעלט אין א מעמד ומצב, אז די גאנצע וועלט מאכט די תמימות אין די כל הענינים ניט נאר פון מדבר, נאר אויך פון חי און פון צומח און פון דומם, ואדרבא בעיקר גאר אין דעם דומם, אז ס'זאל זיין פון דארטן, וויבאלד אז דאס איז מטה מטה ביותר, זאל פון דארטן ארויסקומען ממטה למעלה ביתר שאת ויתר עוז, ווארום כל הגבוה גבוה ביותר, נופל למטה מטה יותר, און דעמאלט איז אויך אין דער תנועה ממטה למעלה, איז כל המטה מטה יותר איז ער עולה לגבוה גבוה ביותר, ביז גבוה על גבוה וגבוהים עליהם, ביז דער גבוה האמיתי, וואס דאס איז דאך די עצמות ומות אין סוף, ס'שטייט נאך העכער די עצמות ומהות, נאך העכער פון אלע-ערליי תוארים, ביז וואנענט אז דאס ווערט עצמות ומהות במקומו, על דרך ווי גערעדט פריער אויך פארבונדן מיט דער פרשת השבוע, אז דער ענין פון לא אבא, וואס דאס איז דאך מהפך דעם לא אבא, און פון דעם לא אבא זאל ווערן על דרך פון דער עבודה פון די שסה

¶17מצוות לא תעשה, וואס דאס איז דאך אן ענין פון לא תעשה לא מאכט מען דערפון דער ענין פון גידים וואס גידים איז דאך על דרך פון רמ� אברים, אז זיי זיינען דאך אויך די שסע גידים אן ענין של עשי'בפועל, ואדרבא דער מהלך הדם הוא הנפש בכל האברים אין אלע רמ� אברים קומט דאס פאר דוקא דורך די שסע גידים, ויש לקשר זה אויך דערמיט וואס דאס איז פארבונדן מיט דעם ענין פון גידים, וואס דורך זיי גייט דער מלאך הדם, און זיי שטעלן זיך אויך אויס אין א ווארט, וואס בגימטריא פון די ווארט איז בגימטריא טוב, כמדובר כמה פעמים, און אויך וואס דער תחילת הטובה און סיום הטובה איז דאס גומל דלים, און אין מיטן איז אריינגעשטעלט געווארן א יו ד, וואס דער יו ד באווייזט דאך אויף ביידע יו דן, סיי דעם יו ד למעלה וואס דאס גייט אויף עצמות ומהובות, סיי דעם יו ד למטה, וואס דאס איז דאך דער נפש השנית בישראל, ווארום דאס איז דאך חלק אלוקה ממעל ממש, וויבאלד אז דאס איז ממש דארף דאך דאס זיין, וויבאלד אז למעלה איז א יו דארף אויך למטה אויך אראפקומען

¶18אן אופן פון א יו ד, און דערנאך איז דא די מעשינו ופעולתנו ועבודתינו בכל משך פון די אריכות ימים ושנים טובות, וואס יעדער איד באקומט פון דעם אויבערשטן מידו המלאה הפתוחה הקדושה והרחבה, ביז והיו ימים מאה ועשרים שנה, וואס דאס איז שלימות הימים, און נאכמער דערנאך קומט-צו א שלימות בתוכם, מעלה משלימות זו, וואס דאס איז דער מאה ושמונים שנה, וואס דאס איז דאך אויך די שני חיי יצחק, וכמדובר כמה פעמים, און אויך כמדובר ווי דאס איז דער קשר מיט נשיא דורנו, וואס דער חלק השני שבשמו, וואס דאס איז דאך דער סיום פון דעם שם, איז די התחלה איז טאקע יוסיף און דערנאך קומט דער סיום השם און ס'ווערט פון בורא צוזאמען אן איין און איינציקער נאמען, דוקא דער צווייטער חלק איז פארבונדן מיט אז ימלות חוק פין ולשוננו רינה אז דער אז ווערט תיכף ומיד איצטער, און וויבאלד אז מ'שטייט אין דעם דור השמיני פון נשיאי חב ד, וכמדובר כמה פעמים האט מען פון דעם אז ווערט שוין, ניט אז דער אז איז דאס אן ענין פון נשיא, נאר דאס ווערט גלייך הוה,

¶19אז תוכף ומיד קומט די גאולה האמיתית והשלימה, איז דאך שוין דא דער אויז וואס די גאולה איז דאך אויך פארבונדן גאולה בשמיני, על דרך ווי מ'האט דאס ערשט-א געזאגט אין דער תפילת העמידה פון תפילת ערבית, ועל דרך זה אין תפילת מנחה שלפני זה און תפילת שחרית שלפני זה, וכמדובר כמה פעמים, ווערט אויך גלייך דער תוכף ומיד ממש אין אן אופן פון ימלו תחוק פנו ולשוננו רינה. און ס'איז מלכתחילה ניטא קיין מקום לשאלה, היתכן? די גמרא שטעלט זיך תנאים ווען ס'איז מותר, ימלו תחוק פנו און ער איז אויך מפרש די תנאים, און מפרש די תנאים אין אן אופן גלוי, ווי הלכה פארלאנגט אז ס'זאל זיין דער ביאור, איז דא אבער דער טייטש אות, וויבאלד אז תיכף ומיד קומט משיח צדקנו, וואס ער איז דאך די גאולה בשמיני האט מען שוין דעם אות, ווערט דער אות א הוה, און דערנאך ווערט דער אות אן עבר, דאס איז אן ענין וואס ס'איז שוין דורכגעגאנגען, מ'איז שוין דורכגעגאנגען די התחלת הגאולה, במילא איז פארשטאנדיק ווי אזוי יעדער איד האט א שמחה הכי גדולה,

¶20וואס בכלל איז דאך דאס, כמוזכר לעיל, שמחה הכי גדולה, דוקא שמחת חתן וכלה, על דרך ווי מ'זעט דאס אויך, און מ'ווייס ווי אזוי ס'איז דורכגעגאנגען די שבעת ימי הנישואים פון נשיא דורנו, און ווי אזוי דעמאלט איז געווען דער גילוי פון דעם פטר וואס ער איז געווארן דערנאך זיין ממלא-מקומו, און דעמאלט איז דאך געווען דער מנהל פועל פון דער ישיבה, די ישיבה פון חיילו בית דוד, וואס בפשטות איז דאך דאס פארבונדן מיט דער שיחה הידועה פון דעם רבי'ן נשמתו עוזן בנוגע צו תלמידו תומכי תמימים, און וועלכער האט אויך מסיים געווען דערנאך, אז דאס איז פארבונדן מיטן פסוק הידוע, וואס דער פסוק הידוע איז דאך די הכנה צום קאפיטל צדיק פון סמירת ישראל, און מ'איז מסיים דער אמן ואמון, און וויבאלד אז מ'האט דורכגעטאן דורך דעם ענין פון רפ",ח, וואס דאס איז דאך ווי ס'שטייט אין פסוק בפשטות איז דאס אן ענין שלא למעליותא, מאכט מען דערפון איבער אז דאס ווערט דער חריפות אין תורה, וואס דאס ווערט דער ענין פון למעליותא, פון דער רפ",ח, און אויך בפשטות,

¶21לויט א מבואר וואס געבראכט אין חסידות פון קבלה, אז דער גאנצער ענין פון מעשינו ועבודתינו איז דאס, כדי ס'זאל זיין דער בירור פון די רפ'ח'ניצוצים, און דאס ווערט גלייך דער בירור אין אן אופן פון כל בירור, אז ס'ווערט נאך העכער ווי ס'איז געווען קודם הנפילה, וואס פארלאנגט דערנאך דעם בירור, ווערט דערנאך נאך א העכערער מעמד ומצב, און ס'ווערט אויך דער קשר, ביז וואנענט אז דער קשר ברענגט אראפ בגלוי דעם ענין פון ורוח אלקים מרחפת על פני המים וואס מרחפת איז דאך אויך דער שורש פון דעם ווארט דער ענין פון רפ",ח. און ווי דאס ווערט פארבונדן אויך מיט גמר הבירורים, וואס דאס איז אורות של משיח, וואס דאס איז דאך דער ויאמר אלקים יהי אור ויהי אור ווי ער טייטשט דאס אפ אין מדרש, אז דאס גייט אויף אורו של משיח, און פון דעם דיבור בכל ענינים אלו זאל גלייך ווערן ניט דער ענין פון ז, ווי דערמאנט פריער, אז ז בפשטות איז גאר א זאך וואס באווייזט אויף עתיד לבוא, איז ניט נאר דאס איז שוין דורכגעגאנגען דעם מעמד ומצב פון עתיד לבוא, נאר דאס ווערט אן ענין של הוה און נאכמערער,

¶22ווערט אן אינון של עבר, דער גילה המשיח אין אן אופן פון הולך ומוסיף והור, דערפאר וואס ער איז שוין נתגלה געווארן ברוחניות, דורך דער גילה פון פנימיות התורה, וכידוע דער סיפור פון דעם אמירה פון צמח צדק בזה, און דערנאך אויך וואס דער רבי מהרש האט ער אויף דערויף געפרעגט און געזאגט, אז מ'וויל אז ס'זאל זיין גילה משיח בפשטות, און מ'האט אויסגעפירט, אז ס'איז גלייך אנגעהויבן ווי די אמירת התורה פון צמח צדק בכלל, ווי יש לומר אז וויבאלד אז ס'איז זיכער געווען מוסיף והולך ואור, איז בעיקר איז דאס געווען ניט אין תחילת הנשיאות פון דעם צמח צדק, נאר דערנאך אין המשך הנשיאות שלו, ובפרט ווי דערנאך האבן די רבים און די נשיאים שלאחריו מוסיף געווען ביאור, און אזא מין ביאור וואס האט אויך כולל געווען אין זיך דער תלמיד ותיק עתיד לחדש, על אחת כמה וכמה אין דעם ענין איז דער תלמיד ותיק געווען דער רבי נשמתו עדן, ולפני זה דער רבי מהרש, מלכתחילה אריבער, און וואס ער האט דאך אויך געהאט די

¶23די חילופי דברים האמורים מיטן צמח צדק, און ער איז געווארן דערנאך זיין ממלא מקום, און דערנאך האט דאס ממשיך געווען און איבערגעגעבן בתוספות וביתר שאת וביתר עוז צו ממלא מקומו, וואס דאס איז געווען דער רבי נשמתו אויבן, און דערנאך האט ער דאס איבערגעגעבן צו בנו יחידו ממלא מקומו, וואס דאס איז געווען דער נשיא דורנו, דער רבי שווער. ועוד והוא העיקר, ובפרט על ידי די שליחות וואס מ'מאכט יעדערן פון אייך א שליח אויף ענינים האמורים לעיל, אויף מפרסם-זיין, אז ס'איז דא די שליחות פון תקופה זו, אז יעדער איד, וויבאלד אז מ'שטייט במיוחד אין דעם טאג פון התייסדות מצד פון תומכי תמימים אין א באשטימטער שטאט און א באשטימטן מקום, אבער מיט דער כוונה, וואס די כוונה האט מען גלייך מגלה געווען, אז יעדערער פון זיי זאל ווערן נרות להאיר און דאס זאל זיין בעיקר דער גילוי גרא אין דער זמן פון חרפו עקבות משיחך און דערנאך זאל דאס ווערן דוקא אין אן אופן למעליותא, ווי דערמאנט פריער, אז ס'ווערט דער בירור פון רפח ניצוצים.

¶24פון חתונות און ענינים פון שמחת נישואין, פון שבע ימים פון שמחת נישואין וואס זיינען שוין געווען, כדור, וואס וועלן זיין, על אחת בהמשך זה, על אחת כמה וכמה די נישואין עצמם, און די אלע ענינים וועלן תוכף ומיד ברענגען, כמוזכר לעיל, אז נוסף צו דעם מעמד ומצב וואס ס'איז געווארן בא יציאת-מצב מצרים, וואס די מדרש טייטשט דאס אפ, אז דאס איז א מעמד ומצב פון אירוסין, ווערט תיכף ומיד אין נישואין פון יעדער איד און אלע אידן, מיטן אויבערשטן ביז מיט עצמות ומרועות, והיו לבשר אחד, וואס די התחלה בזה ווערט אין אחד פון י די ג' אלול, על אחת כמה וכמה אז גלייך נאך דערויף קומט דער יום הי וואס איז בקביעות

¶25שנה זו אויך דער ענין פון שבת קודש מיט אלע ענינים פון שבת, על אחת כמה וכמה דער ענין העיקר פון שבת, וואס דאס איז די שייכות און דער קשר שלו מיט יום שכולו שבת המנוחה לחיי העולמים, ותיכף ומיד לאחרי זה קומט דער יום השלישי, יקומנו ונחי'לפניו וואס דאס ווערט דער יום קיימא סיהרא באשלמותא פון דעם גאנצן יאר, וויבאלד אז דאס איז קיימא סיהרא באשלמותא פון דעם חודש, וואס איז כולל דעם גאנצן יאר, און מאכט דעם חשבון צדק פון דעם גאנצן יאר, און באווייזט די צדקת פון יעדער אידן און פון אלע איבן ווי אזוי ס'איז געווען א יאר אנגעפילט מיט ענינים פון תורה ומצוותי', און תורה און עבודה וגמילות חסדים, חוט המשולש, במילא האט ער דאס א קיום נצחי און א קיום בחוזק ובחזק, וכמדובר לעיל, ועוד והוא העיקר, אז וויבאלד אז יעדערער נעמט אויף זיך אט די שליחות האמורה פון מאכן פון זיין פרצית'דיקן הויז, על דרך ווי גערעדט אמאל בארוכה, אז פון יעדער פרצית'דיקער הויז דארף א איד מאכן אז דאס זאל זיין א בית של גמילות חסדים און א בית של תורה,

¶26און א בית של תפילה דארף ער אזוי אויך מאכן מער בפרטיות, אדער נאך אן ענין ווי ס'שטייט נאכמער מפורש די ענינים, מאכן פון יעדער פרטיות'דיקן הויז, אז על דרך ווי ישיבה תומכי תמימי איז דאך געווען ענינה, אז די אלע וואס געפינען זיך דארטן, און וואס האבן זוכה געווען אויף מקבל זיין דארטן א לימוד בכלל, און א לימוד אין תורה במיוחד, און א לימוד אין פנימיות התורה בפרטי פרטיות, וביחוד שביחוד, מאכט מען פון די אלע ענינים אן איינציקע זאך, ובפרט נאך אז מ'רעדט וועגן דערויף אין די נישואין וואס זיינען בפשטות דא איצטער, און וואס זיינען בפשטות פארבונדן מיט מהרה ישמה, בערא יהודה וחוצות ירושלים, קול חתן וקול כלה, און וואס דאס איז פארבונדן מיט חמשה קולות, ווי ס'ווערט אויסגערעכנט אויך אין נוסח פון די ברכות פון שבע ברכות, וואס מ'האט דאך נוסף וואס מ'האט די שבע ברכות בשעת הנישואין, האט מען דאך דערנאך אויך אז ס'קומט א פנים חדשות במשך כל שבעת ימי הנישואין, על אחת כמה וכמה אז ס'קומט דער עיקר פון פנים חדשות

¶27אז בא יעדער אידן ווערט דער איד א פנים חדשות לגבי מעמדו ומצבו ווי ס'איז געווען מיט איין און איינציקער רגע לפני זה, איז וויבאלד אז ביי אים איז צוגעקומען נאך א רגע איז ער געווארן א נר להאיר נאכמערער ווי ביז דעמאלט, און געווארן א פנים חדשות, ביז פנים חדשות ממש, וואס דערפאר איז ווי בפשטות די הלכה באשטייט דאך אין דעם, אז דעמאלט זאגט מען אלע שבע ברכות אין וועלכע מ'בענטשט יעדער אידן און אלע אידן, המסוגים, און דורך אין דער סעודה, ועל ידיום איז מען דאס ממשיך בכל העולם כולו, אנהויבנדיק פון די אידן שבדור ההוא, און מ'איז דאס ממשיך אין אן אופן פון יוסיף און אין אן אופן פון יצחק, און אין אן אופן דוקא פון יזקדעתו בחודק וואס דאס ברענגט אראפ דער ענין פון מצות-עשה און מצוות ל-תעשה וואס זיי זיינען דאך פארבונדן מיט אהבה ויראה, כמוזכר לעיל. ועוד והוא העיקר, אז דאס ברענגט תיכף ומיד,

¶28בפרט נאך לאחרי קבלת החלטות האמורות, און וואס דאס איז נאך אויך פארבונדן מיט דער חלוקה און שליחות לצדקה וואס מ'גייט איצטער מאכן יעדערן פון די מסוני ונמצאים כאן א שליחה אויף צו געבן א צדקה פון די שטרות וואס מ'גיט אים, בהוספה מתיליה, וכמדובר כמה פעמים על דרך זה אין די התוועדות הקודמ ים, ועוד והוא העיקר, אז תיכף ומיד לאחרי זה, אדער נאך קודם ההמשך בזה, האט מען תיכף ומיד בלשון הפרשה אז כי תבוא אל הארץ איז ניט דער כי איז א תנאי אין א ספק וכו נאר דאס איז מערניט ווי א סיפור דברים, ווארום ס'איז א זיכערע זאך אז יעדערער פון אונז, בתוך כלל ישראל, ווערט אין אים גלייך מקויים, אז כי תבוא אל הארץ איז דאס א דבר בפשטות, און אויף וואס ס'קומט דער כס אבו אויפן מסביר זיין, אז תיכף ומיד ברענגט ער דעם ענין הביכורים, ווארום ער האט שוין גלייך מבורר חלקו בארץ, און חלקו בארץ אין אן אופן ווי דאס איז שוין אין אן אופן של כיבוש וחלוקה ויתישבות, ביז ווי ס'ווערט דערנאך אויך השקיפו ממעין קדשך וואס דאס איז דאך פארבונדן מיט דער הפיכה פון לעומת זה,

¶29וכל מקום שנאמר השקיפה איז דאך דאס דאס דער איינציקער מאל וואס האט איבערגעקערט און משנה געווען און מהפך געווען דער כל השקפה שבתורה, אז יעדערער פון די ענינים פון השקפה וויבאלד אז ס'שטייט בתורה, לערנט מען דעם ענין בתורה על דרך ווי מ'וועט לערנען אויך לעתיד לבוא דער ענין פון יציאת מצרים, במילא וועט מען דאך לערנען אויך דערציילן וואס ס'איז געווען אין מצרים, אבער דעמאלט וועט דאס זיין ווי מצרים שטייט שוין דעמאלט למעלה ממצרים וגבולים, און דאס ווערט אבער נמשך דוקא אין מיצרים וגבולים האט מען די מצרים דקדושה, על אחת כמה וכמה דער ענין פון חכמת מצרים דקדושה, על אחת כמה וכמה אז מ'האט די חכמה דתורה, ועל ידי חכת מצרים על דרך ווי ס'איז געווען בא שלמה'ן, איז ביי אים אויך צוגעקומען אין חכמת שלמה, כמבואר אין פשטות הכתובים ווי ס'רעדט זיך וועגן שלמה. ועל דרך זה אויך, וואס יעדער איד זאגט מען דאך אויף אים, אז ער איז פארבונדן מיט משיח צדקנו, און אויף משיח צדקנו זאגט ער דער רמב א דבר נפלא, אז ער קומט מזרע

¶30דוד ושלמה בניו, איז דאך פארשטאנדיק, אז וויבאלד אז משיח איז דא אין יעדער אידן, און יעדער איד שטייט אין א מעמד ומצב פון משיח, וויבאלד ער שטייט אין א מעמד ומצב פון א כחב, וואס כחב איז דאך אויך צוזאמענגעשטעלט פון צוויי חלקים דער ווארט, אז כ'ווי וואס דאס איז בגימצב פון שם הוי'דוקא, און דאס איז מען ממשיך דעם שם הוי אין הוי'אין עולם הזה התחתון, וואס אסתכל באורייתא וברא עלמא דורך די כ'ב'אותיות. און ס'ווערט פון ביידע צוזאמען אן איין און איינציקע ווארט און אן איין און איינציקע מציאות, מיט די איין און איינציקע מציאות פון דעם אויבערשטן, ווי ס'שטייט בגלוי אין יעדער אידן, און ס'ווערט אן איין און איינציקע מציאות ישראל, וקודשי בריך הוא כולהו חד, צוזאמען מיט אורייתא, מיט פנימיות התורה וואס שטייט צווישן זיי און איז זיי מחבר, און ס'ווערט דער יחוד נפלא פון דעם שכל און פון דעם מתתיל און פון דעם מושכל כמדובר כמה פעמים, און מ'לערנט פנימיות התורה פון דעם רבי'ן נשיא דורנו, און פנימיות התורה פון דעם וואס ער איז געווען זיינע מעלה-מקומו, פון דעם רבי'ן נשמתו עדן, ועל דרך זה אין די נשיאים

¶31מקומות וואס זיי זיינען געווען אין אלע מקומות און זיי שטייען אויך בא זיי בגלוי, ווארום מ'האט בגלוי די אלע שמונה דורות, האט מען אויך דעם דור פון דעם רבי'ן מהרש, און דעם דור פון דעם צמח צדק, און דעם דור פון דעם מיטעלן רבי'ן, און דעם דור פון דעם אלטן רבי'ן, און אויך כולל דעם דור פון דעם מגיד, און אויך כולל דעם דור פון בעל שם טוב, האט מען די אלע זאכן בגלוי, און מ'הערט תורה מכל אחד ואחד מהם, על דרך פון דעם סיפור הידוע פון די שבע תורות וואס מ'האט געהערט אין גן עדן און איבערגעגעבן צו יעדערן פון אונז. איז דאך פארשטאנדיק, אז יעדערן פון אונז, ווען ער לערנט איינע פון די תורות, לערנט ער און חזר'ט איבער א תורה וואס איז געזאגט געווארן בגן עדן, במילא איז דאך אויך פארשטאנדיק, אז אויף דערויף גייט דער כלל, אז ס'איז סוסף מדובות אין דעם ארט אין וועלכן וואו ער געפינט זיך, און וויבאלד אז ס'איז געווען די אמירת התורה אין גן עדן, איז אויך עולמך תראה בחייך אז מ'האט דעם גן עדן בעולם הזה הגשמי, און עולם הזה הגשמי שטייט אין א מעמד ומצב פון גן עדן, נאר מיט א הוספה שלא בערך, אזוי איז גן עדן על דרך ווי מציאותו

¶32איצטער איז מערניט ווי אן ענין און א מקום און א זמן פון לימוד התורה, משא'כן ווי גן עדן וועט שטיין בגלוי, כאמור, עולמך תראה בחייך און דאס וועט זיין עולמך און דאס וועט זיין דער ענין פון תראה, און אויך יש לומד דראשי תיבות תחי'ו צדיק באמונתו איחי וועט מען לעבן דורך דעם, און על דרך אין אן אופן פון א יחוד נפלא, פון א גוף בריא און א שמה בריאה, און חלקו בעולם אין אן אופן אין בריאות, און דער עולם שטייט אין אן אופן, ווי דערמאנט פריער אין תכלית השלימות, על דרך ווי קיימא סיהרא באשלמותא איז דאך מונין ללבנה, און דערפאר וואס דומין ללבנה, במילא איז דאך אויך וויבאלד אז די לבנה שטייט היינט, אין אן אופן פון קיימא סיהרא באשלמותא בגשמיות כפשוטה, וועט אזוי זיין תוכף ומיד ממש, אין דעם נמשל, וואס דאס איז תוכף ומיד ממש בא יעדער אידן, און הוא אנשים נשים וטף, ביז צו קטני קטנים, ס'שטייט יעדערער פון זיי אין תכלית השלימות ובאשלמותא,

¶33און ס'ווערט די שלימות, ביז די שלימות פון שלמה המלך, ביז די שלימות כמבואר בארוכה אין די דרושים פון פדה בשלום אין שערי תשובה, כמוזכר כמה פעמים, וואס דאס איז דאך אויך פארבונדן מיט ביאת משיח צדקנו, אז ס'ווערט דעמאלט דער אמת'ע אמיתית הענין פון פדה בשלום נפשי במקרב לי, דערפאר וואס ברבים היו עמדים, מ'האט אויפגעטאן פון דעם רבים פון דער וועלט, האט מען געמאכט פון דעם רבים, כאמור לעיל, אן ענין וואס דאס איז געווארן עמדו אז דאס איז נאך געווארן א סיוע אין דער עבודה פון יעדער אידן און פון אלע אידן, במילא ווערט אויך בפשטות דער ענין לפני זה פון פדה בשלום נפשי בגאולה האמיתית והשלימה על ידי משיח צדקנו, ותיכף ומיד ממש, ובזריזות, אז וויבאלד אז מ'מאכט יעדערן פאר א שליח אין נתינת הצדקה, בהוספה מדילי, און מ'מאכט דאס אין חודש אלול, וואס דעמאלט איז דאך יעדער איד אנגעגרייט, אז ס'ווערט דער אני פון יעדער אידן אין אן אופן פון לדודי וואס דאס איז זיין גאנצע מציאות, און זיין גאנצע

¶34מציאות פועל'ט אויך למעלה, אז לדודי ווערט דערנאך לי, און דאס ווערט דערנאך נמשך אין א ד'י וואס דאס איז כולל די ארבעים יום, וואס דער סיום פון די ארבעים יום איז דאך אויך פארבונדן מיט א כתיבה והחתימה טובה און גמר חתימה טובה און א פסקה טובה, וכמדובר כמה פעמים. ועוד והוא העיקר, אז מ'האט דאס תוקף ומיד כל ענינים אלו בפשטות ובאשלמותא, ביז וואנענט אז מ'טאפט דאס אן בידים גשמיים. און בשעת מ'טאפט דאס אן האט מען דאס ממש אין א ניין לרות ועס ניין לשמוע, און פאר דערויף דער ענין פון לב לדעת, און דא שטייט דער דעת דוקא פאר די ראי'און פאר די שמיעה, כמוסחר לעיל, ווארום דאס איז פארבונדן ווי דעת ווערט די גאנצע מציאות פון כתר, און כתר ווערט די גאנצע מציאות שלמעלה, און די גאנצע מציאות שלמעלה ווערט די גאנצע מציאות שלמטה, ביז וואנענט אז דאס ווערט אן איין און איינציקע מציאות, און איין און איינציקע מציאות שטייט אין א מעמד ומצב, אז ארו עם ענני שמיא ווערט מקויים אין יעדערן פון אונז, וכולם יחד מיט כל ישראל שבכל העולם כולו,

¶35כל יושביה עלי ווארום ס'ווערט גלייך מקויים דער פסוק בפשטות, אז ס'ווערט דער טבו אל הארץ און מ'ברענגט גלייך דער ענין הביכורים אין בית-המקדש השלישי, ועוד ועיקר תיכף ומיד ממש, ביז אין אן אופן פון וניסה ואמרת אז ס'ווערט אויך די אמירה, ווי אויך אין דעם אפטייטש פון הן אמרך און המרך שם שהתיתוני חטיבה אחת בעולם אזוי מאכט דער אויבערשטער, פון יעדער אידן, נאך אין זמן הגלות א חטיבה אחת, און ס'ווערט דערנאך חטיבה אחת בפשטות, מערניט ווי יחס ווי תוספות טייטשט דאס אפ פון לשון יחידה, אז ס'ווערט יחידו של עולם בגלוי אין דעם עולם, און ס'ווערט בגלוי אין יעדער אידן און אין אלע אידן צוזאמען, על אחת כמה וכמה דורך ואהבת לרעך כמוך ווערן דאך יעדער איד איין מציאות פון אלע איבעריקע אידן, ובפשטות, וויבאלד אז ער איז מקיים דעם כמוך, און בפרט נאך ווי מ'זאגט דערנאך קודם התפילה, און אלס א הקדמה צו דער תפילה, און דערנאך זאגט מען מודה אני לפניך ווי ס'שטייט געדרוקט אין כמה סידורים,

¶36נאך פאר דעם מודה אני לפניך אף על פי וואס אין רוב הסידורים שטייט פריער דער מודה אני לפניך תוקף שיואב משנתו, בשעת אבער מ'כאפט זיך אויף פון שנת הגלות, וואס דער גלות איז דאך נמשל לשינה, צו א שלאף, ווערט דערנאך תוקף ומיד דער יואב משנתו און תיכף ומיד דער מודה אני לפניך און תיכף ומיד דער רבה אמונתך, ובפרט נאך אז מ'איז זיך מוסיף און מקשר מיטן ענין הצדקה און קיימא סיהרא באשלמותא, און די פרשת השבוע איז די פרשה פון כתבו אל הארץ און דער חודש פון דעם טאג איז דער חודש פון אני לדודי ודודי לי און די שנה פון דעם טאג איז די שנת פון נפלאות אראנו און דאס ווערט אויך די הקדמה תיכף ומיד אז נפלאות אראנו בארצנו הקדושה און דארט אין ירושלים עיר הקודש ובהר הקודש ובית המקדש המשילש, תיכף ומיד ממש, ביז אין קודש הקדשים.