Text

¶1ווארום די התחלה פון דעם מתלת איז דאך דאס א יום הרביעי שבו נתלו המאורות, נתלו מיט א ת, אידי מעורות דער מאור ה גרדול און דער מאור הקטן ולבנה, און דערנאך איז אויך במיוחד וואס ס'איז געווארן אפגעשטעלט אויף יום הרביעי איז דער בסולה נישאת ליום הרביעי, ווי גערעדט נעכטן אין התחלת פון דעם מעת לעת מער בארוכה, ביז וואנענט אז דאס ווערט אויך ראשי-תיבות פון לבנה, וואס דאס איז דאך בכלל דער ענין פון דער כלה, איז דאך אויך לראשי-תיבות דערפון בסולה נישאת ליום הרביעי, כמדובר לעיל, און דערנאך גרייט מען זיך גלייך צו יום החמישי, וואס ווי די סוגיא אין מסכתא כתובית, וואו ס'רעדט זיך וועגן שבע ברכות און שטעלט זיך אויף דער משנה פון פון פסולה נישס ליום הרביעי, ס'רעדט זיך דארט אויך וועגן יום החמשה, אז דארט איז אויך אן ענין פון א יום הברכה, אף על פי וואס דער עיקר ברכה קומט דערנאך ארויס אין ליום השחישי, וואס דאס איז דאך דער יום שנברא אדם הראשון,

¶2וואס דעמאלט איז דאך אויך געווען דער נישואין צווישן אדם הראשון און חוה, מיט דעם גאנצן שטורעם שבדבר, וואס דאס איז דאך געווען דער יקח חכת מצלותיו, און דערנאך איז געווען דער ויבן אותו אז דער אויבערשטער אליין האט זיך דערמיט פארנומען, אף על פי וואס דאס איז שוין געווען לכאורה לאחרי פון ביתי בראשית, פון ששת ימי בראשית, איז, איז דאך דא פון די געציילטע זאכן וואס דערנאך האט אויך דער אויבערשטער אליין געטאן, וואס איינער פון זיי איז אויך ווייבן אחת מצלותיו, וייבן אויך פון לשון בנין, וואס דאס איז דאך אויך פארבונדן מיט א בנין עד דעד, כמדובר כמה פעמים. וואס דאס איז אויך וואס ס'גייט אין די שלשה ימים, גייט אויך אריין די נישואין פון שמחך יצירך בגן עדן מקדם וואס דאס איז געווען ביום הששי, און דאס קומט בהמשך אין די דריי טעג פון יום הרביעי, יום החמישי ויום הששי,

¶3וואס ביום הרביעי איז דאך אויך דעמאלט געווען, וויבאלד אז דער מיעוט הלבנה איז שוין געווען ביום הרביעי איז שוין דעמאלט געווען בדוגמא פון נישואין צווישן לבנה, וואס זי איז דאך מקבל מן השמש, מאיר הקטן און מאיר הגדול, וואס דערפאר איז דאך אויך בא חתן כלה זאגט מען, אז דאס איז בדוגמא פון המאיר הגטול און המאיר הקטן וכמדובר כמה פעמים, ומבואר בספרים וכו'וכו.' וואס דאס האט אויך א שייכות מיוחדה, כמדובר לעיל, צו פרשתינו, וואס דאס איז די פרשה פון ביכורים, וואס ביכורים איז דאך אויך דער ענין פון ראשית, און אין ראשית עצמם דארף זיין מראשית ולא כל ראשית אף על פי ואדרבא די איבעריקע וואס ס'בלייבט בלייבט דאס לרשותו שלו, משא'כן אט דאס וואס ער נעמט מורש איז גיט ער דאס אפ דעם כהן, איז דאך דאס ניט אן ענין וואס ס'איז חולין לגמרי, על דרך ווי ס'דארף זיין דער עיקר ענין פון טאן מצוות, לערנען תורה און מקיים-זיין מצוות דארף זיין דוקא מן החולין, דאס איז דער שבחו של ענין.

¶4און דאס איז אויך מוריש איז דאס אן ענין וואס ווערט נכסיו של כהן, ביז אז ס'האט גאר א חומר אין זיך בענין הביכורים לגבי כמה ענינים פון קדשים וכו.' וואס אזוי איז אויך, דאס איז דאך א חומר פארבונדן מצד קדושת הענינים, און פארבונדן אויך מצד דערויף וואס כמוזכר לעיל, איז אידן ווערן דאך אנגערופן ביכורים וואס זיי ווערן אנגערופן ביכורים וואס זיי זיינען די ראשית פון די ראשית פון כל העולם כולו, ביז וואנענט אויך, אז אפילו זייענדיק אין גלות זאגט מען אויך, אז יעדער איד און אלע אידן זיינען דאס בדוגמת פון ביכורים, על אחת כמה וכמה אז דאס ווערט אט די פרשה פון די ימים אלו, איז דאך דעמאלט נאכמערער בהדגשה פון לעבן מיט דער צייט, כפתגם פון רבינו הזקן, כמה פעמים, ביז וואנענט אז דאס ברענגט דערנאך אויך צו דעם גאנצן המשך, אז וויבאלד אז מ'מוז מקיים-זיין ביכורים און מקיים-זיין א מצוה דארף דאך זיין דוקא כמצות רצונך, על אחת כמה וכמה אז דאס דארף זיין דוקא בפשוטו, אז מ'נעמט פירות גשמיים, און די פירות נעמט מען פון ארצך וואס געהערט צו אט דעם אידן

¶5וואס ברענגט אט די ביכורים, און ער דארף דאס ברענגען, און דערביי האט ער אויך די ענין פון וידעו, און די ענין פון אמירה, און די אמירה אויך מתוך שמחה וטוב לבב, וכמדובר כמה פעמים, ביז וואנענט אז ס'ווערט אויך פארבונדן מיט א שקיף פון ממן קדשך מן השמים, וואס דאס איז דאך אן ענין פון תכלית הטוב, אפילו אט די ענינים וואס מ'זאגט אין א לשון פון השקיפה, איז דאך דא די מעלה וואס דא שטייט תכלית הטוב ניט אין א העלם, נאר דער פירוש הפשוט פון דעם גאנצן פסוק פון השקיפה איז טוב הנראה והנגלה ביתר שאת וביתר עוז, אף על פי וואס פון וואנענט נעמט מען דאס? פארבינדט דאס דער דרשות חז.ל, אז בכל מקום וואו ס'שטייט השקיפה איז דאס אן ענין וואס מ'דארף אים דא ערשט מהפך זיין, פון ווי ער שטייט בהעלם זאל דאס ארויס בהעלם, זאל דאס אבער בפועל ארויס אין תכלית ושלימות הטוב. און דא קומט נאך מערער, אז דער השקיפה איז אן אויפטו אין דעם גאנצן ענין פון דעם לשון, אז ער שטייט בגלוי, בגלוי ווי דאס קומט טאקע ממעין קדשך מן השמים, דאס קומט אבער אראפ דוקא אין עולם הזה התחתון, שאין

¶6תחתון למטה הימנו, ביז דוקא אין דעם ארץ שלו, און אין דעם ארץ האט מען דעם ענין פון ראשית, און פון דעם ראשית קלייבט מען אויס ראשית, מאי ראשית ולא כל ראשית, מ'קלייבט אויס אין ראשית עצמות דער ענין פון ראשית, וואס דאס איז דאך כמוזכר לעילה דאס וואס א איד לערנט-אפ פון מצות ביכורים, אז אף על פי וואס די דער אויבערשטער גיט אים וידו המלאה הפתוחה הקדושה והרחבה כל צרכיו, אלע צרכים פון די הכי חשובים שבהם ביז הכי פשוטים שבהם, איז צום אלעם ערשטן דארף ער ברענגען דעם ענין פון זיין ראשית, דארף ער ארויסנעמען מורי ראשית איז דער מובחר שבן מובחר, און דאס ווערט דערנאך א מצוה וואס זי איז פארבונדן מיט אמירה, נוסף אויף עשי אז ער ברענגט מסודו שלו ברענגט ער דאס דערנאך אין ירושלים עיר הקודש און דארטן אין בית המקדש, און אין בית המקדש איז דא דער ענין פון אן אמירה, ומתוך שמחה וטוב לבב, ובתכלית השבח, און דאס פועל'ט דערנאך, אז גלייך אין דעם חלק הפרשה שלאחרי זה זאגט מען אויך,

¶7השקיפה איז געווארן בגלוי ולתמיד ווערט דאס אן ענין פון טוב הגלוי. און וויבאלד אז דאס נעמט זיך אבער און פארבונדן מיטן לשון פון השקיפה איז דאך פארשטאנדיק, אז דאס וואס די ענינים וואס זיינען בטוב הכי גדול דארף דאס שטיין מיט א לשון, דער לשון של העלם, איז אין השקיפה ווערט אויך דער לשון אתהפך, ביז וואנענט אז דאס שטייט בגלוי אין תכלית השלימות. וואס דאס איז אויך ווי גערעדט דאך כמה פעמים, אז מעשינו ועבודתינו האט מען דאך ווי נשיא דורנו האט מסביר געווען, אז עמדו הכן כולכם אז מ'איז שוין גרייט אויף מקבל זיין די גאולה האמיתית והשלימה. איז דאך פארשטאנדיק, אז די אלע ענינים שטייען שוין אין אן אופן פון חסד הכי בתכלית השלימות, און בתכלית השלימות ביז וואנענט אז אויך אין עולם הדיבור שטייט שוין אויך דער דיבור אין תכלית השלימות, אז מ'דארף ניט אנקומען צו א לשון סתרים און דערנאך גיין צו א תנא און צו אן אמור, ער זאל זאגן וואס איז דער פירוש הדברים, כסיפור הידוע, דערפאר וואס ס'ווערט מלכתחילה געגעבן אין דיבור, עאכו כמה וכמה אין מעשה, עאכו כמה וכמה במחשבה, אין תכלית השלימות און אין תכלית הטוב.

¶8איז דאך אויך דער גאנצער ענין פון ביקורים, וואס דאס איז תכלית השלימות אין ראשית עצמו, און ס'ווערט אויך ביי אידן נתגלה, ווי אזוי יעדער איד און אלע אידן זיינען כביקורא בקרב קיץ, ווי גערעדט אויך אין בתחילת פון מעת לעת בארוכה יותר. און בעוד והוא העיקר, אז תיכף ומיד ווערט דאס לא עיקבן אפילו כהרף עין, די מצוה בפועל, בפרט נאך אז מ'האט שוין געלייענט ביום שני, און אויך מארגן אין די פיר, איבער'נאך איבער'חזר'ן דער ענין פון דער תחילת הסדרה, וואו ס'רעדט זיך וועגן ביכורים, ווי אזוי דאס קומט שוין אויך אראפ אין דיבור, אין דיבור וואס קומט על ידי ה'מוצאות הפה, וואס דאס איז דאך אויך הקימא שפתא והוה מעשה דער ענין פון מעשה, און דערפון קומט מען גלייך ניט סתם צו הקימת פסר, נאר ס'ווערט די מעשה בפועל, די מעשה הכי עיקרי. וואס דאס איז די גאולה האמיתית והשלימה על ידי משיח צדקנו, ובפרט אז מ'פארבינדט דאס אויך מיטן ענין פון עשינת צדקה, און יעדער איד נעמט ער זיך א שליחות פון צדקה און מוסיף מדילי וכו,' און מ'האט דאך אויך וואס מ'קומט זיך

¶9פון יום הרביעי, וואס דאס קומט גלייך נאך יום השלישי שהוכפל בו כי טוב, און דערנאך האט מען די צדקה וואס איז פארבונדן אויך ווי חתן כלה איז דאך אויך כמנהג ישראל, אז סיי דער חתן און סיי די כלה, וואס דער וואס איז דאך נסעת ליום הרביעי, איז דאך קודם הנישואין איז מען מוסיף אין צדקה אין תורה ומצוותי'בכלל, און אויך אין נתינת צדקה כמנהג ישראל ההילך ומתפשט. און דאס איז מזרז נאכמערער און מקרב נאכמערער די צדקה פון דעם אויבערשטן מיט יעדער אידן און מיט אלע אידן, אז דער אויבערשטער פראוועט זיין חתונה מיט יעדער אידן און מיט אלע אידן, נישואין ממש, לאחרי די אירוסין וואס ס'איז געווען בשעת יציאת מצרים און דערנאך אין מתן-תורה, ווערט דערנאך די נישואין ותיכף ומיד ממש, און דאס ווערט נישואין נצחיים, און נישואין נצחיים ביז וואנענט והיו לבשר אחד כפירוש מובא בספרים, אז יעדער איד, ובפרט נאך אז צוויי אידן קלייבן זיך צוזאמען, מוזן זיי ברענגען און אויפטאן אז ס'זאל צוקומען נאך א דריטער איד, וואס ער זאל האבן א טובה פון זייער צוזאמענטרעפן זיך, כמדובר כמה פעמים,

¶10איז א ד'אבות און מעשינו ועבודתינו קלייבן זיך צוזאמען, און ס'ווערט דער תכלית השלימות וואס זיי טוען אויף, גאולה האמיתית והשלימה על ידי משיח צדקנו. און מ'איז דעמאלט גלייך מקיים די תורה ומצוות בכלל און מצוות ביכורים במיוחד, וואס די דארף דאך זיין די ראשית פון כל ראשית פון אלע מצוות און אלע תורה ומצוותי וואס בכללות איז דאך דאס ראשית, דארף מען האבן מא ראשית, ולא כל ראשית, אף על פי וואס אויך וואס ס'בלייבט אויך ראשית, קומט דאס ניט צו דעם מא ראשית. וואס דאס איז דער ענין בהנוגע צו אידן מיטן אויבערשטן, אז דער אויבערשטער איז ניט יציאת מצרים איז דאך געווען נפלאות דער ענין פון אירוסין, ווערט דערנאך די ראשית בפשטות, וואס דאס איז דער ענין פון ביכורים ונישואין, און נישואין נצחיים, ותיכף ומיד ממש, און דער ענין הצדקה איז נאכמער מזרז, ובפרט נאך אז מ'שטייט דאך אויך אין דעם מעת לעת, וואס דאס איז דאך די נישואין פון נשיא דורינו, ובשני השמות שלו, כמדובר כמה פעמים, און אויך אין דעם אנהויבס פון מעת לעת, דער פירוש און דער לימוד פון יוסף

¶11און פון יצחק, האט מען דאך אויך אז דער צוזאמען מיט יום הרביעי איז דאס אויך דער יום הנישואין פון נשיא הדור, וואס הנשיא הוא הכל, וואס דאס מאכט נאך שטארקער און נאכמער בזריזות, אז ס'ווערט אויך בגלוי די נישואין פון דעם אויבערשטן, מיט יעדער אידן און מיט אלע אידן, אנשים ואנשים והטף נישואין נצחיים, על דרך ווי יעדער נישואין ווערט דאך דערנאך א בנין עד יד, וואס דאס איז דאך דער ענין הנצחיות, און נאכמערער דאס ווערט גלייך פארבונדן מיט ישמה ברא יהודו וחוצות ירושלים, קול חתן וקול קל, ביז אויך כפשוטו, און ס'ווערט אויך כפשוטו די גאולה האמיתית והשלימה, ותיכף ומיד ממש.

¶12שמחה הכי גדולה, וואס דאס איז די שמחה פון חתן וכלה, כמבואר בארוכה אין דעם המשך פון שמח תשמח וואס איז אויך געזאגט געווארן אין י'ג' אלול, כמדובר כמה פעמים, וואס איז פארבונדן מיט די נישואין פון נשיא הדור, וואס דורך דערויף ווערט אויך נישואין פון כל אחד ואחת מכל הדור כולו, ביז אויך דעם ענין פון דעם טף, און מ'האט דאס אין אן אופן פון יו די ג'וואס דאס איז דער ענין פון אחד און ואחד ווי דאס באווייזט אויף שלימות הכי גדולה, הוי'אחד און גוי'אחד און תורה אחת, כמוזכר אויך אין תחילה פון דעם בית-לעת, און ס'ווערט אויך דער נתלו המאורות מחדש, על דרך ווי תורה חדשה מאיתי תיתא אזוי אויך ווערט א חידש בכל העולם כולו, עאכו כמה וכמה אין די שני המאורות, סיי דעם שמש און סיי די לבנה, און כמבואר בפסוק בפשטות, אין פשוטו דקראה, אז ס'וועט זיין דער אור הלבנה און קור החמה און דערנאך וועט זיין שבעתיים וכו.' ועוד והוא העיקר, אז מ'האט בפשטות דער תוקף ומיד ממש נאך אין דעם ליל פון מוצאי פון יום הרביעי,

¶13און דער המשך און דער סיום פון יו'ג'באלול האט מען אויך דעם אני לדודי ודודי לי וואס דאס איז דאך אויך לשונות אין שיר השירים, וואס דארטן רעדט זיך וועגן נישואין של הקב,"ה און כנסת ישראל און עם ישראל, וכל אחד ואחת מישראל, און ס'ווערט בגלוי דער אני לדודי ודודי לי און ס'ווערט גלייך דער ענין, אז די התחלה בזה איז גאר דער אני לדודי אז דער עיקר אויפטו דאס על ידי מעשינו ועידתינו בכלל, און מצות הצדקה במיוחד, און הפצת המעיינות חוצה במיוחד שבמיוחד, וואס דאס איז נאכמער מזרז די קא אתי מר די מלכא משיחא, און מ'האט דאס אין אן אופן אז מ'איז נוסף אויף הדיבור בכל ענינים אלו, און אין אן דיבור אין אן אופן פון הפצה, האט מען אויך דעם ענין בפשטות ובמעשה בפועל נשוי'הקב'ה עם עם ישראל, און דורך דערויף עם כל אחד ואחת מישראל, ותיכף ומיד ממש. און דאס ווערט דערנאך והיו לבשר אחד נאכמער בגלוי,

¶14ובפרט נאך אז מ'איז מוסיף נאכמערער אין מעשינו ועבודתינו, וואס דאס איז דאך דער ענין המצוה, וואס דאס איז דאך מעשים טובים של צדיקים ועמך כולם צדיקים, לכל לראש דער ענין פון א צדקה און דער ענין פון נישואין מיט א בנין עד יד וואס ברענגט אויך פורץ כל הגדרים, ביז אין א שמחה הכי גדולה, וואס זי איז נאכמערער מוסיף אין פורץ כל הגדרים נוסף אויף דערויף וואס הפצת המעיינות חוץ האט שוין פורץ געווען, קומט דאס אויך על ידי מעשה בפועל, וואס לימוד התורה איז דאך אויך אן ענין של מעשה אין תורה עצמה, בפרט נאך דער לימוד וואס מביא על ידי מעשה דער לימוד פון הלכות שבתורה, וואס דורך דערויף ווערט אויך הליכות עוללים לו, כמוזכר ומדובר כמה פעמים, לעוד והוא העיקר, אז מ'האט גלייך דעם קיום פון מצות צדקה, על כל פנים וועט איר נעמען אויף זיך די שליחות. וואס דאס איז נאכמער מזרז אז ס'קומט תיכף ומיד, כמדובר, אז אין מצור פון יום הרביעי, וואס דאס איז אויך דער מצור פון י די ג'באלום, פון שנת תשמיד ידיך, ווערט אויך די הכנה קרובה צו

¶15שנת תהי'ש, שנת ניסים וניסי ניסים, און מ'ווערט גלייך דא תעמוער חיים זכר נאך אין די טעג וואס זיי זיינען נאך אין חודש שלול, וואס ס'איז דאך חודש החשבון פון כל השנה כולה וואס ס'האלט זיך ביי ענדיקן, ובפרט נאך אז מ'שטייט בסמיכות צו חמשה עשר באלו, וואס דעמאלט איז דאך דער קיימא סיהרא באשלמותא די שנה זו איז דאך אויך פארבונדן מיט א יום מיוחד, האט מען אויך דער ענין פון דעם יום הששי, שבו נברא אדם הראשון, און דאס איז געווען דער הששי וואס דאס גייט אויפן זמן פון מתן תורה, וכמדובר לעיל, און ס'ווערט גלייך דערנאך אויך דער שבת, וואס מתברכין כולי יומי שלפני זה, דורך דערויף וואס דער שבת ווערט אין אים די שלימות פון די אלע ימים שלפני זה, עאכו כמה וכמה די ימי סגולה שבו, דער יום שלשה עשר בו און דער יום חמשה עשר בו, די קיימא סיהרא באשלמותא, און זיי שטייען אין נאכמער שלימות אין דער יום השבת, במילא איז דאס וואס דער שבת איז דערנאך ממשיך דעם טאג פון חיי אלול, און ווערט אויך אין די דריי טעג פון דעם שבת.

¶16און כביאור פון נשיא דורנו, אז דאס איז ממשיך חיות אין אלע דריי קוים פון קוי העבודה, און כולל אויך דער קו התשובה און קו הגאולה, כמדובר כמה פעמים, און מ'גרייט זיך שוין צו חיי אלול, וואס ער ברענגט אריין חיות, כמדובר, אין כל ענינים השנה שעברה, און גרייט אויך צו ס'זאל זיין דער חיות מן החיות חיים לא-החיות פון די שנה הבאה, האט מען דאס שוין אין שנת תשמוד תידך, ובפרט אלס א הכנה צו קיימא סיהרא באשלמותא חמשה עשר בו בחודש אלול, און דערנאך אויך גלייך נאך דערויף דער חיי אלול, ביז אין ערב ראש השנה, וואס בשנה זו איז דאך דאס אויך ביום הששי, כמוזכר אויך לעיל, און ס'ווערט גלייך די הכנה, אז דער שבת שלאחרי זה וועט שוין זיין א זיכערע זאך לאחרי גאולה האמיתית והשלימה, איז אף על פי וואס ס'איז חל בשבת, וואס קודם לזה האט מען זיך אפגעלייגט און יוצא געווען אין שלמה פרים שפתינו איז האט מען דאס בשנה זו מיט א ודאות גמורה, כמוזכר לעיל, אז תוקן בבית המקדש,

¶17עאכו כמה וכמה וואס תוקן בכל מקורין שיש סנהדרין, עאכו כמה וכמה אז דאס רעדט זיך דאך ווארום דער בית-המקדש השלישי וואס גייט צוזאמען מיט ושימה שופטייך כבראשונה צוזאמען מיט די סנהדרין איז דאך תוקן דעמאלט אויך ביום ראשון של ראש השנה, אף על פי וואס חל בשבת ואדרבא, ווי מבואר אין ליקוטי תורה, איז מצד דערויף וואס דאס איז אויך שבת, איז די תקיעה וואס מ'איז תקיעה בשבת, איז דער שבת גיט אריין אין דער תקיעה ביתר שאת וביתר עוז, אפילו מערער ווי די תקיעה וואס ומשלמו ספרים שפתינו אין זמן הגלות, בראש השנה שכליות בשבת איז דאס נאך מערער, און דאס קומט אויך אראפ ביז אז דאס איז תוקע בכל העולם כולו, ביז אז ס'ווערט דער תקף ושופט גדול לחירותינו, און נאך מערער, אז תקף ושופט גדול לחירותינו האט מען שוין, כמוזכר לעיל, וויבאלד אז אחכה לו בכל יום שיבוא, על אחת כמה וכמה אין א יום סגולה פון י'גמ'ל בחודש, און א יום סגולה פון נישואין פון נשיא דורנו, און א יום סגולה

¶18פון כל הדור כולו, וויבאלד אז הנשיא הוא הכל האט מען דאך זיכער די אלע ענינים במילואם, כולל אויך די מעשה בפועל. און מ'האט דאס גלייך אין אן אופן, אז נאך אין שנת תשמ ט ווערט תשמוד ידיך ווערט גלייך בטל דער גלות. און ס'ווערט גלייך די הכנה צו יום החמישי, וואס דאס איז אויך, כמוזכר לעיל, יום של ברכה, על אחת כמה וכמה א הכנה צו יום הששי, וואס דעמאלט ווערט דאך אויך דער תורה חדשה, מאיתי תצאי, האט זיך דאך א שייכות מיוחדה צו יום הששי, און ס'ווערט בא יעדער אידן און ביי אלע אידן א תוספת וריבוי השפעה, סיי בגשמיות סיי ברוחניות, נאך אין די לעצטע טעג פון גלות, על אחת כמה וכמה אין דעם לעצטן טאג פון גלות, עאכו כמה וכמה אין דעם לעצטן שוב פון גלות, עאכו כמה וכמה אין דעם לעצטן רגע פון גלות, און מ'האט גלייך די רגע של גאולה, וואס די גאולה ווערט א גאולה האמיתית, ווערט זי דאך בתכלית השלימות, אף על פי וואס דאס איז דער ערשטער רגע, און מ'האט גלייך דער תכלית השלימות ביז דא למטה, ניט ווארטנדיק אויף יום הששיר, נאר אין מוצאו פון יום הרביעי,

¶19כמה וכמה אז מ'האלט שוין נאך תפילת ערבית, און על אחת כמה וכמה נאך תפילת המנחה, על אחת כמה וכמהאט שוין אויך נאך די אמירת הכתוב ברוב עם אך צדיקים יודו לשמך ישבו ישרים את פניך האט מען גלייך דעם ישבו ישרים את פניך אין מוצאו פון יום הרביעי פון יד ג'אלול פון חודש שנת תשמום ט'נאך דא אין גלות וואו מ'געפינט זיך איצטער, און גלייך פון אט דעם רגע ווערט גלייך אן קיין הפסק בינתיים גלייך דער ערשטער רגע של גאולה, וואס דאס האט שוין ביז וואנענט אז דאס איז כולל ובגלוי די תכלית השלימות פון די גאולה האמיתית, ומתוך שמחה וטוב לבב, ברוב עם הדרת מלך, און די נישואין של הקב'ה, מיט יעדער אידן און מיט אלע אידן, ווערט שוין גלייך אפגעטאן אין מוסאו פון יום הרביעי, על אחת כמה וכמה אז מ'האט שוין גערעדט וועגן דערויף, כמדובר, און אויך פארבונדן דאס מיט פסולה נישאת ביום הרביעי, וואס אידן, לאחרי כל הגלות, האט מען דאך אז זי בלייבט א פסולה טהורה,

¶20צו נישואין, ביז א קדושה שאין קדושה למעלה הימנה, און ס'ווערט גלייך די נישואין של הקב,"ה אים כל אחד ואחת ממני ישראל, אין דעם יום הרביעי, כמוזכר לעיל, ממצאי יום הרביעי, כמוזכר לעיל, וואס דאס איז אין חודש אלול, כמוזכר לעיל, און די עוד והוא העיקר, אז מ'האט גלייך אן פירושים, און מ'דארף ניט זוכן קיין פירושים, נאר מראה באצבעו ואומר זה אטא דחתן קלה דער אויבערשטער והי'עיניך רואות את מוריך און אטא דקלה תנשת ישראל, האנשים והנשים והטף, און זיי קומען שטייען אונטער דער חופה, אדער קומען גלייך פון דער חופה, המקדש עמי ישראל על ידי חופה וקידושים, און דאס וואס ס'שטייט בלשון עתיד איז דאך מצד דערויף וואס די שבע ברכות האט מען דאך געזאגט נאך אין זמן הגלות, משא'כ מכאן ולהבא, איז דאך א זיכערע זאך, אז ס'וועט זיין ניט נאר מעורר די הבטחה, קיום ההבטחה, נאר ס'וועט זיין די הבטחה בתכלית השלימות, אז ס'וועט זיין נשמע בפועל אין חתונות, מ'וועט זיך אויך גרייטן זיך צו

¶21חתונות העתידות לבוא, וואס אויף זיי פאסט דאך אויך דער לשון מהרה ישמע לשון עתיד, און וואס יענע חתונות וועט דאך שוין זיין כמוזכר לעיל אין א מעמד ומצב פון גאולה האמיתית והשלימה, וואס דעמאלט איז דאך והיו אור הלבנה כאור החמה בהנוגע אויך ווי דאס איז אין חתן קלה, וכמדובר לעיל, ועוד והוא העיקר, גאולה האמיתית והשלימה, ומראה באצבעו ואומר זה אט די גאולה האמיתית והשלימה אין מוצאו און דעם סיום וחותם פון יום הרביעי, אויך דעם מוצאו וסיום וחותם פון יום שלשה עשר, און אני אין דעם חודש, און אני לדודי ודודי לי, ותיכף ומיד ממש.