Text

¶1וואס צו טאן א טובה א אידן איז דאך דא אויף צוויי אופנים, ווי אין דעם פתגם הבעל שם טוב, אדער אין גשמיות אדער אין רוחניות,

¶2און ווי גערעדט פריער אנטקעגן 'פותחין בדבר מלכות' ”ופותחין בברכה” אז ס'איז דא אן ענין וואס פארט זיי צוזאמען, און אט דאס איז דער ענין פון תורה.

¶3וואס אויף תורה זאגט דאך די גמרא אין סנהדרין, אז ”כל העסק בתורה לשמה” איז אין מתים שלום, און ניט נאר אין איין אט, נאר וואס דען סיי בפא מעלה של מעלה סיי בפא מעלה של מטה, וואס בשעת דאס קומט אראפ דא למטה ווערט דאך דאס דער ענין פון רוחניות און גשמיות,

¶4וואס דערפאר זאגט מען דאך די צוויי מאל שלום און דערפון קומט ארויס אויך דער צוויי מאל שלום דער ”שלום שלום לרחוק ולקרוב”, וואס קרוב איז דאך דאס דער ענין פון רוחניות, וואס 'מצד עצמו' איז השמים שמים להשם,

¶5און גשמיות איז דאס דער ענין פון רחוק, וואס 'מצד עצמו' איז דאך דא די מחיצה וואס דערלאזט ניט אז בני שורי' זאלן אויפגיין לרענו.

¶6און ווען איז 'עושה שלום' דער ענין פון תורה, וואס דערפאר איז דאך ווען איז בטל געווארן די גזירה, און ”וירד הוי' על הד סיני” 'ומשה אמר' עליהם האלקים איז דאס געווען בא מתן תורה, ווארום אט דאס איז דער ענין פון תורה.

¶7און ווי דער רמב"ם פסק'נט אויך אפ אין סבו הלכות חנוכה ברענגט ער אראפ די ברייתות, די ספרא, אז כל התורה ”כולה לא ניתנה ועל לעשות שלום בעולם, שנאמר” אז בשם עוז לעמו יתן, אז בשם גברך 'את עמו' לשלום

¶8וואס דאס איז דער כללות הענין וואס ס'איז דער אזו תעבו עמו אז מיטן גוף צוזאמען איז תמורת זה, וואס דאס איז חמור מצד אטמות שומחה איז ווערט דערנאך עמו אז ביידע צוזאמען פירט זיך אויס דעם אויבערשטנ'ס פרטן.

¶9וואס דאס איז דער ענין פון טאן א אידן, אדער בגשמיות אדער ברוחניות, און דערנאך איז דא וואס מ'טוט א טובה א אידן און דאס איז כולל ביידע זאכן,

¶10על דרך ווי די גמרא זאגט דער חילוק, אז אביו איז ”הובי' לחיי העולם הזה” איז דאס גשמיות אליין, רבו דער וואס לערנט אים תורה איז הובי' סיי ”לחיי העולם הבא” וסיי ”לחיי העולם הזה”, וואס דאס איז רוחמיות מיט גשמיות צוזאמען.

¶11וואס אט דערפאר איז דאך תורת הבעל שם טוב און תורת החסידות בכלל און תורת חסידות חב"ד בפרט, האט ער זיך צוזאמען מיט טאן הטובה כפשוטו בגשמיות פארנומען זיך מיט הפצת 'פנימיות התורה' אין אן אושן וואס ווערט אפגערופן בשם הפצה וואס דאס איז דאך א סך מערער ווי דער ענין פון לימוד סתם און השפעה

¶12סתם דאס אלץ ווערט נאך ניט אנגערופן בשם הפצה אין לשון קודש, אט דאס וואס ווערט אנגערופן יפוצו איז דאס אן ענין פון א פיזול און א הפצה א סך מערער ווי דער ענין פון לימוד והשפעה בעל דרך הרבים.

¶13מצד דערויף וואס מ'זאגט די הוראה, אז זייענדיק אין א צילות איז אט דעמאלט דער תכלית הענין אז מ'זאל טאן א טובה א אידן, און אצילות איז דאך למעלה ממדידות והגבלות, ווארום זיי הויבן דאך זיך אן למטה מהתפתא והמצב, וואס אט דארט איז דער ענין פון בריאה מיט די גדרים פון די קצוות,

¶14אצילות איז דאך עולם העבדת, אז דארט איז דארט ניטא קיין חילוקי נישתו איז דער ענין פון מתחלקות, וואס דארט איז דאך שולל דער ענין פון מדידה להגבלה איז דאס מעצמו מואן, אז כל הענינים וואס אין אצילות איז דאס אן אופן וואס אן הגבלות און אן מדידות,

¶15וואס דערפאר זיינען זיי אויך דער ענין וואס דערפאר קענען זיי זיין אין אן עולם וואס ער ווערט אנגערופן בשם עולם הארגן.

¶16און וויבאלד אויף נימיות התורה, דער חלק הסוד שבתורה, איז דאך אויך אין תורה גופא, אין די ד' אטות פון ”פשט רמז דרך סוד” איז דאך סוד אין עולה מתה, עולם התהילות איז דערפון אויך פארשאנדיק, פארוואס דוקא אין סוד שבתורה דארף זיין דער ענין פון שלא במדידה והגבלה דוקא אין אן אופן פון הפטן.

¶17וואס אט דאס איז דאך אויך די השתדות וואס מ'האט געלייגט, אז ס'זאל מתפשט ווערן דער ענין פון 'פנימיות התורה', און וואס דאס גייט דאך אריין אין חורץ תורה שבעל פה, וואס אין תורה שבעל פה איז דאך דא דער גדר אז ס'מוז זיין אין אן אופן פון הבנה והשבה, ווי דער מגן אברהם פסק'נט אפ,

¶18איז דאך דערפון פארשטאנדיק, אז דאס דארף זיין אין אן אופן פון 'הבנה והשגה', ביז אין דעם שכל וואס ער איז מלובש אין זיין מוח הגשמי, וואס דאס האט א שייכות צום שכל פון נפש הבנה.

¶19וואס אט דאס איז דער כללות הענין וואס ס'איז דאך דא אין אגרת הקודש הידוע פון בעל שם טוב, אז ער האט עולה געווען להיכל במלכא משיש און מ'האט געפרעגט אינתו קאתי מאב האט מען אים געעענטפערט לקישוא יפוצו מעיינותיך חוצה ווארום ביאת משיח איז דאך,

¶20אז דעמאלט זאל ווערן דער עולם על מילואו ווי ער זאגט אין מדרש אויף באתי וגני לגנוני מקום שהא יתו עיקר שכינה וואס דאס איז ”עיקר שכינה בתחתונים היתה” נאר ניט ווי מצד 'בריאת העולם' אליין,

¶21נאר נאך מערער ווי דאס איז מצד מתן תורה וואס מחדתי 'ואני ארפה' ווי דער אויבערשטער איז מבטל די מחיצה ווי ער טייטשט אפ אין מדרש אויף דעם מחדתי איז ווי אזוי קען דאס זיין בשעת ס'איז דא דוקא דער ענין פון יחוסו וואס דאס מאכט עולם ההצילות דא למטה, מצרה טפחים,

¶22וואס אט דעמאלט ווערט הוי' אחד און אויך ”שמו אחד” וואס דאס איז דער ענין העולם, וואס ווערט אנגערופן דער שאין כבוד מלכותו וואס דעמאלט וועט זיין דער ”נקרא כמו שאני” מכתב וואס דאס איז דער אמון וואס משיח וועט אויפטאן אין עולם.

¶23און אט דאס איז דער קישוב מיט דעם תנאי, וואס די הכנה לזה און דער קורל לזה איז, אז פריער טוט מען דאס אויף יעדערער בענינו דורך תורה,

¶24דערנאך איז אסתכל באורייתא, ווי ער זאגט אין זהר אין תרומה, אז באנעשט, אז עסיק באורייתא איז 'קיים עלמא' בשעת ער איז זיך עוסק אין חורץ התורה אין אופן פון יחוצו און אין אופן פון 'פנימיות התורה', וואס דארט איז דער עולם הצילות און דארט איז דער מפש ס'איז דא למטה על ידי הבנה והשכה אין דעם שכל הגשמי,

¶25אט דעמאלט איז ער מנשיר ”הוי' אחד ושמו אחד” אין זיינע ד' אמות און פון דארטן בחלקו בעולם, און דערנאך בכל העולם, וואס אט דא מאכט משיח'ן אין זיין חילוק, ווי ער זאגט אין אגרת הקידוש, די גאולה פון דעם מיצוץ פרטי, און דערנאך איז דאס מנשיר די גאולה פון שכינה ומשיח בכללות, אז ער זאל אפקומען דא ”למטה מעשרה תפקים”.

¶26וואס אט דאס איז די השתדלות וואס ס'איז ביחוד דא אין דוד, די עקבתא דמשיחא, ס'איז ניט אזוי געווען נוגע אין דער צייט ווען ס'האט נאך געדארפט ווערן א ריבוי זמן ווי ס'וועט זיין גילוי משיח ”למטה מעשרה טפחים”,

¶27בשעת אבער מ'האלט שוין בא דוד די עקבתא בפועל, אז להימא זה עורר עתה תכלנו איז אט דעמאלט ווי אזוי קען זיין המשכת מלמעלה בשעת ס'איז דא די עבודה מעין זה למטה, איז אין וואס באשטייט די עבודה אין יחוצו מעיינותיך יחוצו אן א מדידה והגבלה און מעיינות וואס דאס איז פנימיות הפברה,

¶28ווי אין ערוך מסיני הצילות און דאס זאל אנקומען אין חוצה, אין 'עולם הזה' הגשמי, וואס אט דאס איז די פנימיות הענין וואס משיח דארף דאס מדארף זיין אויך בגלוי, ”לעיני כל בריא”.

¶29וואס אזוי איז אויך געווען, ווי דערמאנט פריער די שיחה פון טאג פון ג' האט דעמאלט דער רבי דער שווער גערעדט וועגן צוויי הונדערט יאר זינט די חתונה פון דעם אלטן רבי'ס פאטער, און דערנאך אויך גערעדט פון דעם איבער צוויי הונדערט יאר פון אהבת ישראל פון דעם בעל שם טוב.

¶30היינטיקער יאר איז ער צוויי הונדערט יאר אין די הסתלקות הילולא פון בעל שם טוב, און ס'איז דאך מבואר אין קבלה און אין חסידות, אז דעמאלט בשעת ההסתלקות איז כל העמל אשר עמל ווערט דאס דעמאלט נתעלה,

¶31און דערנאך אויך נתגלה אין א ”יתר שאת ויתר” עוז, איז דערפון וועט פארשטאנדיק, אז בשעת ס'איז דא א יובר און א הוי איז בזלמוז ביז מתיים שנה איז דאס דעמאלט דער הכרח בדבר און דער ענין שבדבר, נאך כמה פעמים ככה,

¶32אז מ'זאל אויסניצן די ”כל ימות השנה, כדי” אויף דורכפירן יעדערער כפי יכלתו, און ווי גערעדט פריער, למעלה ממדיגות והגבלות, העכער ווי כפי יכלתו אויף דעם ענין פון ויפוטו מעיינותיך חוצה און וואס אין דערויף איז דער העכסטער אופן וואס ס'איז דא פון טאן א טובה א אידן, וואס דאס איז די תכלית העילוי אין עולם-הזה,

¶33אז למטה זאל מען מאכן א 'דירה בתחתונים' דארף דאס ניכר זיין בפעולותיו בעולם הזה, בכל מקום שירים הגעת, אז דארט איז ער מפיץ דער ענין המעינות, און דאס איז ווערט א כלי אז בעגלא דידן זאל מען האבן משיח צדקנו ”למטה מעשרה טפקים”.

¶34לחיים.