Text

¶1”קטנתי מכל החסדים ומקול וכו” וואס דאס איז דאך די אגרת הקודש וואס דער בעל הגאולה והשמחה האט געשריבן בבוא מפטרבורג, און ער איז דאס מבאר, אז מכל החסדים,

¶2אז דערפון וואס דער אויבערשטער האט אים געגעבן די חסדים ומקול וכו איז דאס האט גע'פועל'ט ביי אים דעם קטנתי ווארום ס'איז דאך כולו כלחשיב איז דערפאר איז דאך ”כל הקרוב קרוב” יותר וואס מער ס'איז דא די חסדים וכו איז אלץ מער פועל"ט דאס דעם קטא אינתי וואס

¶3דערפאר האט דאס אויך פועל געווען ביז וואנענט אז ער איז געווארן זיינע שאינו ראוי משא"כ אין חסד דער ”לעומת זה, אין חסד דקליפה”, איז דארטן נעמט זיך דאס מצד דערום מצד רוחב לבבלי משא"כ אבער בא חסד הקדושה איז דאס דער חסד אברהם,

¶4וואס ער האט געזאגט ”ואנכי עפר ואפר”, און דערפאר איז זיין חסד ניט נאר פון שיריים ומוסרות, נאר אדרבא ער איז ”משים עצמו כשיריים” וואס דערפאר איז די השפעה פון אים בריבוי, משא"כ אין חסד ישמעאל, חסד די קליפו, איז דאס מערניט פון מוסרות,

¶5וואס דאס איז דער תוכן היגדת ווי ער איז מבאר דארט אין דעם די פרטים, ווי אזוי ס'איז געווען פריער כבמקלי עברתי וכו ועתה הייתי וואס דאס איז דאך געווען דער ריבוי החסדים וכו וואס דערפאר האט עס ביי אים פועל געווען דעם קטענתי און דערפאר איז ועתה באתי אז ס'זאל ניט זיין דער ואל ירום לבבם און ס'זאל אויך ניט זיין ולא לשריק חס ושלום,

¶6און אדרבא ס'זאל זיין דער מאנער אכי ישוב חומה וכו ביז וואנענט ”כמים הפנים לפנים” וכולי היו ויולי כמים הפנים לפנים ישוב לבב אחיהם.

¶7וואס אין דערויף איז ער דאך מפרש, ניט ווי דער פירוש הפשוט, אז די חסדים, איז ער פאר די חסדים געווען קטן ולקבל החסדים, נאר על ידי החסדים איז נאך געווארן דער קטאונתי ”ביתר שאת וביתר עוז” ווי ער זאגט קרוב ”קרוב למעלה מעלה”, איז ווערט דערפון די קטאונתי 'למטה מטה'.

¶8וואס דאס איז דאך אויך בכללות אט דאס וואס די גמרא זאגט, אז על ידי החסדים איז דורך דערויף ווערט דער קטאונתי השמן מנחים לו מזכיותם.

¶9וואס אין דעם טייטש פון זכיותו איז דאך אויך דער לשון פון זכה הוא בירור אז אט דאס אין וועלכן מעמד ומצב ער איז פריער געשטאנען פאלט ער בא זיך דערפון אראפ מצד דערויף וואס ער האט געזען א התקרבות מלמעלה ביז פון 'למעלה מעלה'.

¶10וואס אויף פארשטיין דעם ענין מער בפרטיות איז דאך דאס ווי דער אלטער רבי איז דאס מבורש אין דיבור המבטיל, ארץ הרים ובקעים, וואס ארץ גייט דאך דאס אויף אידן בכלל, כסהיו אתם 'ארץ חפץ' און אויף יעדער אידן בפרטיות,

¶11וכפירת הבעל שם טוב, אז יעדער איד איז דאס בדוגמת פון 'ארץ חפץ', וואס דארט איז באגראבן דער כל אוצרי זהב וכל יקר, אב און מערניט וואס חכמי אלב קען איז דאך די גרונטעווען וואס ס'געפינט זיך דארט בתוכו, בשעת אבער מ'דערגראבט זיך איז דעמאלט איז דאך דאס באור מים חיים

¶12און אין דער 'ארץ חפץ' איז דאס הרים אויף קעות.

¶13ער איז מפרש דארטן, אז בא אברהם אין גופא איז דאך פונקט אזוי ווי ס'איז דא דער ענין פון ”ונכי עפר ועופר” אזוי איז אויך דא דער ענין ”כאברהם שקרי הר”.

¶14וואס דער בית המקדש, וואס דאס איז דאך כולל די עבודת כל ישראל, דאך ”והתפללו אליך דרך ארצה”, אז א איד וואו ער שטייט און איז מתפלל דארף ער זיך מכוין זיין וואו ער ווייס די צדדים, אדער בכל הפחות,

¶15מכוין זיין לבו, אז ס'זאל גיין דרך ארצה און דרך ירושלים און דרך בית המקדש אליך איז אט די עבודה איז ”אברהם קרו הר”.

¶16דאס איז ניט קיין סתירה וואס מ'זאגט בנכי ”עפר ואפר” אט דא זאגט ער, אז ס'איז דא ארץ האט דאס אין זיך סיי הרים סיי קוות, און ווי ער איז מפרש דארט אין לקוטי תורה, אז הרים 'לשון רבים' אויף קוות 'לשון רבים',

¶17וואס די עבודה שקרי' הר וואס דאס איז ”אברהם אוהב”, ווי די עבודה מצד האהבה והרצוא, איז דא אין דערויף ריבוי דרגות, וכללותם אין שני דרגות, אהבה ינאה און אהבה תתאה אהבה רבה און אהבה זוטאה.

¶18און אזוי איז אויך אויף קוות, וואס א בקעה איז דאך דאס א מקום שפל, וואס דערפאר איז דאך דער דין פון תפילה דארף דאס זיין פון ”יורד לפני הטובה” איז דא איז אויך אויף קעות 'לשון רבים',

¶19און בכללות שטייט דאך דאס אויס אין די שני דרגות, אין יראון לה אין יראה תטאה וואס ס'איז דאך ”אנכי הוי' אלקיך” אז פון הוי' איז געווארן אלקיך ככך וחיותך מצד דערויף וואס אין די ד' אותות פון הוי איז דאך דאס דער יו דקו ובקו,

¶20דער חילוי לאו און אהבה רבה און אהבה זוטה און דערנאך יראה תתאה און תחילה תתאה און דערפון ווערט אויך בא יעדער אידן די עבודה פון הרים אויף קאות די שתי אהבות און די שתי יראות.

¶21און מ'איז דארט מפרש, אז דאס צו וואס מ'דערגרייכט דורך די עבודה פון ”ונכי עפר ועופר” איז דאס העכער ווי דאס צו וואס מ'דערגרייכט דורך די עבודה פון קרו הר,

¶22וואס בדוגמא כחותם המתהפך, אז פון חותם בולט שלמטה ווערט א חותם שקיע למעלה, און פון ”חותם שקיע שלמטה” ווערט א ”חותם בולט למעלה”, אט אזוי איז אויך פון די עבודה את הרצוא שקרו הר,

¶23וואס דאס איז די עבודה פון חותם בולט למטה וערט החותם שקיעו למעלה דער מרחוק דער ענין פון די גילויים אין אן אופן פון שקיע על ידי לבושים, אט די עבודה פון ”ונכי עפר ואופר”.

¶24וואס דאס איז ניט קיין זכירה צו דעם הרים, ווי ער ברענגט אראפ אין אגרת הקודש פון הרב המגיד, אפן ”וענכי עפר ועופר” בדוגמת דעם עופר וואס ער נעמט זיך פון אן עץ גדול, וואס פון זיין גאנצע כמות און דעם ”אורח רוחב וגודל” איז מערניט ווי געבליבן אט דער עופר,

¶25אבער דער עופר נעמט זיך דאך פון אן עץ גדול אט אזוי איז אויך ניט קיין סתירה וואס מ'זאגט וענכי עפר ועופר צוזאמען מיט דעם ענין פון הרים, אבער דאס צו וואס מ'דערגרייכט דורך דעם ביטול פון וענכי עפר ועופר שכח שלמ טה מלמטה איז דאס פועל"ט אויף דעם חותם בולט שלמעלה, דער ”ולא יכנף עוד מוריך” ווי ער זאגט אין תניא,

¶26אז דעמאלט איז זיין 'גילוי אלקות' אן נכנף ולבוש.

¶27און אויף דערויף איז ער מבאר, על דרך ווי ער זאגט אין אגרת הקודש, אז די אלע ענינים למטה בעבודת אדם איז דאך דאס דער ”עשר בחינות בנפש” כנגד עשר ספירות שמשתלשלות מהן, אט אזוי איז אויך דא למעלה.

¶28דער ענין ווי ער זאגט אין זייער ”אית חסד ואית חסד, דער אית חסד” וואס דאס ווערט אנגערופן בשם חסד זוטה חסד סתם, און דערנאך דער אית חסד דער רף חסד וואס ווערט דער חסד דארף חנפץ.

¶29און ער איז מבאר, אז דאס איז אויך וואס מ'געפינט בא מקובלים ראשונים וואס ווערט אמאל דער לשון מקובלים קדמונים אין ספירות ווערט מען זיי אנגערופן בשם ”גדולה גבורה תפארת” דער אריז"ל רופט דאס אבער אן ”חסד גבורה תפארת” און

¶30זאגט אז דער ענין פון גדולה למעלה איז דאס העכער פון אצר ספירות דאצילות דאס גייט ניט אריין אין דעם ענין פון אצר ספירות וואס דארטן ווערן זיי אנגערופן בשם ”חסד גבורה תפארת”

¶31אף על פי וואס אין פסוק שטייט ”לך הוי' הגדולה והגבורה והתפארת” מ'זאגט דאך אויך בתפילה עולה הגדול הגיבור ואנורה אבער ווי אין ספירות זאגט דער אריז"ל, איז מפרש, אז דאס איז די ספירה וואס דאס איז ספירת החסד.

¶32אויף פארשטיין ווי איז דאס איז מען דאס פארשטיין בהקדם, וואס דאס וואס ווערט מגוי אויף דעם לשון איז חסד ואיז חסד אז ס'איז דא חסד זוטו און 'רב חסד' חסד רבה די חסד זוטה זאגט מען אז דאס גייט אויף חסד די זהר חסד ווי ער איז אין עשה ספירות די אצילות,

¶33וואס כאורה איז ניט פארשטאנדיק, די עשה ספירות די אצילות איז דאך דאס דער ענינים איז דאך 'בלי גבול', ווי ווערט דאס אנגערופן בשם חסד זוטה.

¶34וואס אף על פי וואס ער איז 'בלי גבול' די אצילות איז דאך דאס דער 'בלי גבול' בערך עולמות ביאה אדרבא לגבי האצילת ווערט דאך דאס אנגערופן בשם זייער אמפין און ”למעלה מאצילת בשם אריך אנפין” ”רב חסד”,

¶35אבער אט דאס וואס ס'האט אין זיך דעם ענין פון 'בלי גבול' פחות לגבי עולמות ביד דאס גופא איז דאך א הוכחה אז דאס האט אין זיך פון 'בלי גבול' האמיתי.

¶36וכידוע אין דעם ביאור וואס מ'זאגט אז ”ואהבת את הוי' אלקיך בכל לבבך ובכל נפשך ובכל מאדך” 'מאד שלך' אז די אהבה וואס זי איז דער 'מאד שלך' איז אף על פי וואס ביי א צווייטן איז דאס אן אהבה בגבול מצד דערויף וואס ביי אים איז כלי מוחי רחבים יותר און דער לב רחב יותר איז דאס וואס ביי אים איז 'בלי גבול' שטעלט זיך דאס בא יענעם איין א מדה וגבול,

¶37ביז וואנענט אז ס'קען זיין אז יענעמס מדה וגבול זאל זיין גרעסער ווי בא דעם דער "בכל מאדך".

¶38פונדעסטוועגן, איז דוקא איז דער "בכל מאדך", דער ”מאד שלך”, איז ממשיך דעם 'בלי גבול' שלמעלה, משא"כ די אהבה כאטש אפילו זי איז א גרעסער אבער אויב זי געפינט זיך בא דעם וואס ביי אים איז זי במדה וגבול איז זי ניט ממשיך דעם 'בלי גבול' שלמעלה.

¶39דערפאר וואס וויבאלד אז בעבודתו איז דאס אן עבודה בלי גבולית, איז מדתו של הקב"ה מדה כנגד מדה נעמט דאס אויך 'בלי גבול' שלמעלה.

¶40וואס דערפון איז אויך פארשטאנדיק אזוי אין די עשרה ספירות שמשתלשלות מהן, אז אף על פי וואס מיר זאגן אז זיי זיינען 'בלי גבול' מערניט ווי לגבי עולמות בי,"' אבער דאס גופא וואס זיי קענען זיין 'בלי גבול' לגבי מי שהוא איז דאס גופא נעמט דעם ”בלי גבול שלמעלה”, דערפאר וואס דאס נעמט זיך פון דעם.

¶41וואס דאס איז דאך בכללות עשה ספירות די אצילות, על אחת כמה די מדת החסד די אצילות וואס ווי ער זאגט אין שער היחוד והאמונה, איז דאך דער מדת הגבול איז דאס די מדת הגבול שבהצילות, דער מדת החסד הגדול הגיבור, דער מדת החסד איז דאס דער לעין ”גבול ותכלית בלי” גבול, איז דאך דאס אין אצילות גופא ”בלי גבול אפילו” לגבי די מדת הגבולה שבי אצילה,

¶42און היינט ווי רופט מען דאס אן ”בשם חסד זוטה” איז מען דאך אויף דערויף מפרש, אז דאס איז אין שני ענינים דאס איז חסד זוטה מצד המשפיע, און חסד זוטה מצד המקבל.

¶43דאס איז חסד זוטה מצד המקבל, דערפאר וואס דאס איז אזא מין המשכה וואס טוט זיך אן ביי אים אין א פנימיות, און דאס טוט זיך אן אין זיינע כלי קיבל, ביז וואנענט אז ער איז דאס מודד ומגביר, וואס דערפאר ווערט דאס אנגערופן חסץ זוטה.

¶44אזוי איז אויך מצד המקבל, איז דאך דא איז די המשכה איז ווי ער זאגט מצד דעם ”ואנכי עפר ועופר” וואס מצד דערויף וואס ער איז בא זיך כשיריים,

¶45איז דערפאר איז יעדערער ענין 'תופס מקום', און אט דא איז דער געוואלדיקער לשון וואס שטייט אין מאמר לגבי עשר ספירות דאצילות, אז חסד דאצילות ווערט אנגערופן בשם חסד זוטה דערפאר וואס זי שטייט אין אן אופן פון ”אנכי עפר ואופר” דערפאר איז זי משפיע אין עולמות ביא ביז אין 'עולם הזה' התחתון שאין תחתון למטה הימנו,

¶46ווארום מצד דעם ביטול פון ”ואנכי עפר ועופר” איז יעדער ענין א ענין חשוב, וואס דערפון איז פארשטאנדיק, אז עבודתנו אין 'עולם הזה' התחתון איז בחסד די אצילות איז דאס אן ענין חשוב, און דערפאר איז דאס ממשיך ומשפיע.

¶47און אזוי איז אויך אין מדת הגבורה די אצילות, איז מצד דערויף וואס ס'שטייט אין א ביטול ווארום זי ווערט דאך על אחת כמה וכמה אנגערופן בשם זוטה איז דאס אויך אין זוטה אין שני אופנים דאס איז זוטה מצד המקבל,

¶48דערפאר וואס דאס ווערט במדה ובגבול לפי ”כלו המקבל על” דרך פון דער השפעה פון הגדול פון מדת החסד אצילות, און אויך מצד דערויף וואס זיי שטייען דארט ווי ער זאגט אין ספרי תירא ”ולפני כסא הם משתחוים”

¶49אז די יו' ספירות די עצירות שטייען אין אן אופן פון משתחוהו ביטול איז דערפאר איז אט וואס פאר עבודה ס'זאל ניט זיין איז' הן ”שמים לזעכו בעונה וגם במלאכה וישים טהלה” אז דערפאר איז דער ענין הגבורה, דערפאר וואס די עבודה מצד דעם גודל הביטול איז קיין ביטול דלמטה ווי איז דאס ניט גענוג.

¶50און דערפון איז אויך פארשטאנדיק, אז מ'זאגט אז דער חסד וואס ווערט אנגערופן בשם הגדולה והגבורה איז אף על פי וואס ווי דער אריז"ל זאגט איז דאס דער ענין החסד קען מען אים אויך אנרופן בשם גדולה דערפאר וואס ער איז בלי ”גבול לגבי ביה” וואס דערפון איז א הוכחה, אז ער האט אין זיך פון דעם 'בלי גבול' האמיתי,

¶51וואס דערפאר קען מען אים אויך אנרופן בשם הגדולה און הגדול הגיבה ואנורה מערניט ווי בשעת מ'דארף מחלק זיין בין ספירות שלפני האצילות און ספירות שבאצילות איז אט דאס זאגט דער אריז"ל אז דאס ווערט אנגערופן בשם חסד און לפני האצילות ווערן אנגערופן בשם גדועה.

¶52און אט דאס איז אויך וואס ער זאגט אין דער אגרת הקודש, אז חסד דקדושה איז דארף זיך נעמען מצד ”בנכי עפר ואופר, משא'” כן חסד א ישב אל ”חסד דקליפה” איז אט דא ווערט מצד ההתנשאות מצד דערום לבבו.

¶53וואס לכאורה איז דאס גופא דארף מען פארשטיין, וויבאלד אז ס'איז קליפה וואס ס'איז מערניט וואס לגרמי' האבדין, ווי איז דארט דא דער ענין פון השפעה בכלל.

¶54האט מען דאך אויף דערויף מבאר געווען על פי מבואר בארוכה אין די ממשך פון תרב, אז ס'איז דא אין השפעה די שני אופנים ווי מצד דערויף וואס ”ואנכי עפר ואפר” כמבואר לעיל באריכה דערנאך איז דאך דא הש

¶55בשעת ס'איז דא די התנשאות עצמית, די התנשאות אמיתית, אדער די התנשאות חיצונית מצד א ענין חיצוני, וואס בכללות איז דאס ווי א השפעה מצד התנשאות אין קדושה,

¶56וואס זי נעמט זיך דאך מצד די התנשאות אמיתית פון מלך מרומם ומנוסא לבדו, איז אט דאס איז בדוגמא ווי מ'זעט אט דא ביי א מלך גדול וואס ער איז מרומם ומנוסא 'מצד עצמו' איז אט דעמאלט איז ער משפיע בריבוי עצה,

¶57וואס דאס איז נאך מערער דערפון ווי ס'רעדט זיך אמאל אז טבע המרומים להמשך להשפיע אל השפל 'מרום וקדוש', און דערפאר איז זדקה ושפל רוח נאר דאס איז נאך מערער,

¶58אז ער איז משפיע אפילו צו אזא וואס ער איז נדקה ושפל, אפילו צו אזא וואס ער איז בערכו, מצד דערויף וואס ביי אים איז דא דער התנשאות עצמית איז אט דעמאלט איז כל עניני ואיז בהמשכה והתפשטות גדולה ביותר.

¶59דערנאך איז דא די התנשאות וואס נעמט זיך מצד דערויף וואס מ'האט אים משפיע געווען רוב אשר, וואס מצד דערויף איז יאות באהבתו, וואס אט דעמאלט איז אויך דא זיין השפעה, וויבאלד אבער אז דאס איז א התנשאות חיצוני דערפאר פילט ער אז עס דארף זיין נאך א ענין להתייהר, דערפאר וואס דאס איז דאך ניט קיין התנשאות אמיתית,

¶60איז במילא איז אין דערויף אויך דא איינע פון די דרכים אז ס'זאל זיין די המשכה והשפעה דער ”וחסד לאומים חטאת”.

¶61דערפון איז אבער אויך פארשטאנדיק, אז וויבאלד אז דאס קומט מצד התנשאות חיצוני, התנשאות דלאום הזה, איז דאך דערפאר איז בשעת ס'איז דא א מציאות, אט וואס נאך א מציאות דורתו איז דאך דאס רירט זיך דאס אים אן זיין גרשות ומציאות,

¶62איז אף על פי וואס ער איז משפיע, איז צוזאמען מיט דער השפעה איז קען ער ניט צולאזן די מציאות הזולת, וואס דערפאר איז בשעת ער גיט אפילו צדקה וגמילות חסדים איז דאס אין אן אופן וואס ס'פעלט דער מפייסו.

¶63וואס מפייסו איז דאך בי"ד, וואס דאס איז העכער פון עשה, וואס דאס הויבט אים אויף ממעמדו ומצבו אין דעם עני, וואס דערפאר איז דאס נאך מערער פון הנותן פרוטה,

¶64און ס'קען זיין ער זאל זיין די הנותן פרוטה אן דער מפייסל ביחוד דידותין חסד די קליפה, חסד דלומך איז אין חסד דישמעאל, מצד דערויף וואס בא זיי איז ניט התנשאות אמיתית דערפאר פאדערט זיך בא זיי ארויס דער ענין פון לית יער, און דערפאר איז כל מכציעת הזולה שטערט דאס אים.

¶65און דערפון איז אויך פארשטאנדיק, אז די המשכה קען זיין מערניט ווי פון מוסרות ושיריים, דערפאר וואס ער איז זיך א מציאות פאר זיך, ויד רבה, וואס ער האט איז נאך אלץ ווייניק, אדער ווי ס'שטייט דער לשון ס'איז ניטא קיין גענוג,

¶66ביז וואנענט אפילו אז דאס וואס ער איז ממשיך א ממשיך לזולתו, איז דאס ניט וואס ער וויל אז דער זולה זאל דאס האבן, נאר ער וויל אז דער זולה זאל אים מגדיל זיין און דורכן זולה זאל ער קענען זיין דער מתייער ומתגדם.

¶67ווי אזוי קען דאס זיין די גאנצע מציאות איז דאס דערפאר וואס ס'איז דא אין די ”חסד שלמעלה מאצילת” איז דאך דא ווי דאס איז ”כחשוכה כארא” במילא איז מען דעמאלט ממשיך פון דארט די המשכה, ניט נאר אין כארא נאר אויך כחשוכה וואס כחשוכה קומט ארויס דער ”לו ישמעאל יחי' לפניך” וואס ווי אברהם האט דאס געבעטן איז דעמאלט האט ער געבעטן אז ס'זאל זיין די יחי' אבער ס'זאל ז

¶68בשעת ס'איז אבער אראפגעקומען אין ישמעאל'ן איז דערנאך דערפון געווארן דער ענין ווי ער זאגט אין אגרת הקודש חסד' יק טיפה, אז מ'איז ממשיך מערניט פון שיריים, און ער אליין מאכט פון זיך אויף די מציאות,

¶69וואס דערפאר איז דאס סיי מגביל די המשכה והשפעה, און דערנאך איז דער עיקר אז ס'פעלט דער גאנצער ענין פון מפייסו.

¶70און אט דא זאגט מען, אז ווען קדושה דארף זיין פ פועל"ט דאס אויף אין אים דער ענין פון קטענתי און דער קטענתי שלמטה פועל"ט אויף א ריבוי אין די ”כל החסדים וכו' שלמעלה”,

¶71ווי ער זאגט אין לקוטי תורה אדור דעם חותם שכח שלמטה פועל"ט דאס אויף דעם חותם בולט שלמעלה, און דערפון ווערט דערנאך, ווי ער איז מסיים אין די אגרת הקודש,

¶72דער חסד איז דאך דער יומא דעזלים כולי יומא דאס איז דאך דער ראשית תשבעת ימי' הבנין, איז שטעלט זיך דערנאך אויס די עבודה אין די שני אופנים, אין 'סור מרע' און אין 'עשה טוב' דער ”מאנה רך ישוב חומה” און אויך דערנאך דעם ענין פון ישוב לבב וחום דער ענין פון ”כמים הפנים לפנים”.

¶73וואס דאס איז אויך וואס מ'זאגט, אז די גאולה איז געווען אין דעם אופן פון ”פדה בשלום נפשי מקרב” וקיף רבים היו עמדים ווי ע ומתפלל אים ”הציבור, מלא אני עליו כאילו פאדני” אני עלה בנים מבין האומות וואס בכללות איז דאך די אלע דריי זאכן, כאטש אפילו דאס איז דאך די ג' קוין פון תורה און עבודה און גמילות חסדים, וואס עבודה איז דא דער ענין פון מתפלל ”תפילות במקום קרבנות תקנום”,

¶74אבער די כללותם איז דאס דער ענין פון שלום, וואס דער ענין וואס דערפאר איז דאך סיי תורה זאגט מען אז דאס איז אותו ”שלום בפמעלה שמעלה בפמעלה של מטה” גמילות חסדים איז דאך דאס דער רצים ענין השלום, און ווי אזוי איז אויך בא ומתפלל דער ענין העבודה זאגט מען דאך דוקא ומתפלל אים הציבור וואס דאס איז דער ענין פון שלום.

¶75וואס דעראסט איז דער כללות הענין פון צדקה, ווי ער איז מבאר אין אגרת הקודש בכמה מקומות, אז דאס איז וואס עמדה לנו לבדות בשלום נפשינו וואס דאס איז דאך כפשוטו דער ענין פון דער גאולה פון י' טס כסלו און דער ענין פ הפרטית די גאולה פון פנימיות הנפש, וואס זי איז די הכנה צו גאולה האמיתית והשלימה פון כללות ישראל, ווי ער איז מבאר בארוכה אין אגרת הקודש אין סימן דא.

¶76וואס אט דאס איז אויך וואס בבואו מפטרבור, בשעת ס'איז געווען דער פדור בשלום מנפשין, ער האט געזאגט דעם פסוק פדור בשלום מנפשין, אז דעמאלט נתבשר היצאה לחפשון און דערנאך האט מען דאס דערנאך ממשיך געווען אין אן אופן פון הבנ

¶77אז ס'זאל זיין אין אן אופן אז דער אויבערשטער זאל געבן ”מכל החסדים ומכל וכו” ביז וואנענט אז דאס זאל זיך נעמען מלמעלה מעלה, און דאס זאל פועל זיין דעם ענין פון כתתי ביז וואנענט אז ס'וועט זיין דער ונכי עפר ועפר וואס דערפאר וועט דאס דערנאך זיין דעם ”כמים הפנים לפנים”.

¶78אז דער איז דער ביטול פון דעם ענין פארוואס ס'איז געווען דער לא נודע עוונן וואס דערפאר איז לא נדר תצאן ס'זאל דאס זיין דער ענין הפכם, ס'זאל ווערן דער ”כמים הפנים לפנים” דער ישוב לב אחיהם עליהם, וואס אט דעמאלט וועט זיין דער ברכנו אבינו דערפאר וואס ס'וועט זיין דער ”כולנו כאחד”.

¶79וואס אט דאס נעמט זיך די 'כללות ענין' מצד 'פנימיות התורה', וואס אט דאס איז דאך ווי די ראי' מהיבן זאגט אז לית תמן לא מחלוקת נאר דאס ווערט אנגערופן בשם ”אילנא דחי” דערפאר וואס דער האט ניטא קיין יניקה ללעומת זה, במילא איז דאך ניטא דער ענין פון מחלוקת אפילו אין מחלוקת דקדושה,

¶80על אחת כמה וכמה וואס דאס ווערט דאך בדרך ממילא בטל לכל ענין המחלוקת בעולם רב� רבא ”ואת רוח הטומאה אעביר מן הארץ” אז דורך דערויף וואס ס'איז חוצו מעיינותיך חוצו דוקא אין אן אופן פון 'הבנה והשגה' ביז אין דעם ענין פון 'הבנה והשגה' פון

¶81אט דעמאלט וועט זיין דער פדנו לי ולבנים ובין האומות אנא כ' אף א דמיון, אט די גאולה ”בפועל למטה מעשרה טפחים”, גאולה האמיתית והשלימה ע'י משיח צדקנו.