Text

¶1מצות שבת קודש, פעשת נח, ג' חשבון, תשל"ח.

¶2קומענדיק פון סיום פון חודש תשעי, וואס דאס איז דאך דער ”חודש השביעי”, און ס'ווערט אפגעטייטשט אין מדרש השביעי פון לשון שבע, אז ער האט אנגעזעטיקט מיט אלע ברכות און אלע גוטע זאכן,

¶3סיי בגשמיות סיי ברוחניות, און זייענדיק א חודש כללי אין אן אופן אז דערפון זאל נמשך ווערן אויך ברכות בגשמיות וברוחניות על כל השנה כולה, צוזאמען דערמיט אויך אין דעם אפשלוס פון א וואך וואס איז דאך א סיום השבוע,

¶4און פונקט אזוי ווי אן אפשלוס פון יעדער ענין אין קדושה אויך א ענין החודש, איז דאך דאס מצד דעם ציווי פון ”מעלין בקודש” אן אנהויבס פון אן עלי' נאך העכער און בעסער ווי ס'איז געווען ביז איצטער,

¶5איז דאך אויך כאן המקום והזמן אויף מאכן א סך הכל פון נקודה העיקרית, וואס ס'האט זיך גערעדט אין די פריערדיקע שיחות, אז דער ענין כללי וואס מ'נעמט מיט פון חודש תשרי על כל החדשים שלאחרי זה,

¶6על כל שנה כולה איז דאס דער ענין העבודה פון ”ויעקב הלך לדרכו”, און זייענדיק אן ענין כללי אויך מיט די פרטים וואס ווערן ארויסגעגעבן דורך יעדן פון די ווערטער ויעקב און הלך לדרכו, און דערנאך בצירום כולם יחד, און ”אור העול על כולנה” ווי ס'גיט-צו יעדער פרט,

¶7אין דעם ענין כללי, און אין די עבודה כללית און די פעולה כללית במשך כל השנה כולה פון דער עבודה פון ”ויעקב הלך לדרכו” דאס האט א שייכות מיוחדה אויך צו פרשת מוח,

¶8וכידוע דער ווארט פון דעם אלטן רבי'ן אויף לעבן מיט דער פרשה פון דער וואך, וואס ס'איז דאך א סיום פון דער וואך פון פרשה נח,

¶9וכפי שיתבאר לקמן, וביחד עם זה אויך א שייכות מיוחדת צו ”ויעקב הלך לדרכו” כפי שיתבאר.

¶10ובהקדמה, אז לכאורה וויבאלד אז מ'האט גערעדט אז ”ויעקב הלך לדרכו” איז דער עיקר הויבט זיך אן פון מוצאי 'שמחת תורה', און דערנאך איז שוין דא א התחלה אין עניני חול, וואס דאס איז דאך לדרכו בפשטות, לדרכו של יעקב, וואס דאס איז בשבת בראשית, ובפרט לויט דעם מכתב הידוע,

¶11אז שבת בראשית איז דאס א השלמה און אויך א הוספה, ביז א הוספה אין אור כי טוב, וואס דאס שטייט דאך אויפן ”אור שנברא ביום ראשון”, וואס ”גנזו בתורה” און ווי מ'טייטשט דאך אפ אויך לדרכו

¶12התורה ומצוותי' וואס תורה איקרא דרך וואס איז דא מוסיף דער מוצאי שבת נח אויף דערויף וואס מ'האט דאס געהאט שוין אין מוצאי שבת קודש בראשית?

¶13איז נוסף על הענין וואס דעמאלט איז דאך דאס געווען אין אן אופן פון חוגר און דערנאך איז דא דעם מפתח אז מ'הויבט אן אן ענין מיט באופן פון א החלטה תקיפה ושלימה בכל הפרטים,

¶14אף על פי כן איז דאס בעיקר א החלטה נאך ניט אריין אין מעשה בפועל, וואס דאס איז דאך אין מוצאי שבת קודש בראשית, כמדובר לעיל, אז ס'איז טאקע אז ”יעקב הלך לדרכו” דערמיט גייט מען אוועק מיט דער החלטה,

¶15דער ”ויעקב הלוך לדרכו” האט דאך אבער אויך דעם צווייטן אפטייטש, א ענין פון א הוראה, און אויך א ענין פון א מעשה בפועל, איז ”עליתהלל חוגר כמפתח” איז מוצאי שבת קודש בראשית איז דאס געווען אין אן אופן פון חוגר, משא"כ מוצאי שבת קודש נח,

¶16אז ס'איז דורכגעגאנגען א גאנצע וואך, וואס דעמאלט איז געווען כל יומא ויומא עביד עבידתי איז דאך געווען דער ענין פון מפתח דער ענין פון בפועל, איז אט דעמאלט האט דער ”ויעקב הלך לדרכו” די שלימות אין ביידע פרטים, אין ביידע חלקים, סיי אין דעם ענין פון הוראה און נתינת כח,

¶17והחלטה טובה ותקיפה, סיי אין דעם ענין פון בפועל ובמעשה.

¶18וואס לכאורה, איז וויבאלד אז ”כל ישראל בחזקת כשרות” און מ'האט אנגענומען די החלטה תקיפה, ובאופן פון שלימות, ובפרט נאך קומענדיק פון דער עבודה פון חודש תשעו,

¶19איז ווי קען גאר זיין חס ושלום א ספק אז אויף דערויף זאל מען קענען זאגן אז אלית ”הלל חגר כמפטח” דאס איז דאך ניט שייך צו זאגן אויף אן ענין וואס ס'איז דא א חזקה, וואס חזקה האט דאך א תוקף מיוחד,

¶20ביז וואנענט כידוע בכמה הלכות, אז ליסוד פון א חזקה טוט מען מעשים בפועל, כדי צד הטוב און אויך דער הפכו, איז דאס מובן אויך וואס מ'געפינט אין ענין הפריעה בכללותה, וואס דאס איז דאך דער ענין פון בראשית,

¶21ובכלל פון חודש תשעו און פון א נייעם יאר, ווי גערעדט פריער בארוכה, אז מ'גייט אריין אין אן אופן אז ”בראשית ברא אלקים את השמים ואת הארץ” את לרבות צבאי איז דאס א נייער אופן פון פריעת שמים וארץ וכל צבאיהם, ווארום ס'איז דאך דער ציווי פון ”תורת אמת”,

¶22אז ”בכל יום יהיו בעיניך חדשים”, וויבאלד אז ”תורת אמת” זאגט דאס אן, איז דאך א סימן אז דער אמת איז אזוי, מערניט וואס ס'איז געגעבן געווארן די בחירה חפשית ער זאל דאס אנערקענען דעם אמת און לעבן מיט אים און איבערלעבן מיט אים, אבער די מציאות איז דאס אזוי.

¶23געפינט מען בהנוגע צו בריאת העולמות כמה וכמה טעמים, וואס פון זיי איז פארשטאנדיק, אז אפילו בנוגע צו נשמות ישראל, וישראל בכלל,

¶24על דרך זה אין 'בריאת העולם' בכללותו, איז ניט קוקנדיק אז ס'איז דא דער חסרת קשיות וואס חזק האט א תוקף גדול, איז אעפי כן, אז ס'קומט די מעשה בפועל איז דאס א דבר הכי נעלה,

¶25ביז וואנענט אז דאס ווערט א טעם אויף ענינים כלליים, ביז דעם ענין כללי פון שליחות הנשמה ”מאיגרא רמה לבירא עמיקתא” ביז דעם ענין הכי כללי פון בריאת כל העולם כולו.

¶26וכידוע דער משל, וואס ס'ווערט מבואר בארוכה אין המשך פון ס'וו, אז די 'ירידת הנשמה' למטה איז דאס בדוגמא ווי א מלך האט א בן וואס האט כשרונות נעלים, און דער מלך רוייסט דערפון אף על פי כן שיקט ער אים אוועק אין א מדינה רחוקה,

¶27כדי דער בן מלך זאל די כשרונות ארויסדרענגען מן הכח אל הפועל, וואס לכאורה איז דאך ניט פארשטאנדיק, דער מלך איז דאך יודע עתידות,

¶28און ווייס אז ”בל ידח ממנו נדח” אז דער בן מלך וועט ארויסברענגען די כשרונות מן הכח אל הפועל, און לפי זה צוליב וואס דארף ער אים שיקן אין א מדינה רחוקה,

¶29וואס מ'זאגט דאך אויף דערויף בעל ככך אתה חי מיט די אלע ענינים היפך התענוג וואס זיינען פארבונדן דערמיט, ביז וואנענט אז מ'זאגט אויף דערויף אז דאס איז 'מים רבים' און מ'זאגט א חידוש אז ”לא יוכלו לכבות את האהבה”,

¶30וויבאלד אז ס'איז דאך ידוע פארן מלך איז צוליב וואס דארף ער האבן אז דער ענין זאל אראפ בפועל, און צוליב דערויף זאל דער בן מלך פארוואגלט ווערן ”מאיגרא רמה לבירא עמיקתא”, אז די כשרונו ער זאל באווייזן און ארויסברענגען די כשרונות מן הכח אל הפועל.

¶31און אף על פי כן איז מען מסביר, אז דאס איז דער טעם און די הסברה, און דוקא מצד דערויף וואס דער מלך וויל אז דער בן מלך זאל האבן די טוב בשלימות איז ניטא קיין אנדער וועג ווי אז מ'זאל דארפן קומען צו דער ”ירידה הכי גדולה פון איגרא רמה לבירא עמיקתא” כדי ס'זאל ארויסקומען בפועל,

¶32אף על פי וואס ס'איז ידוע בוודאות גמורה, ביז ווי א הבטחה אין ”תורת אמת”, אז נדח ממנו נדח אז ס'וועט זיכער ארויס אין פועל.

¶33על דרך זה געפינט מען בנוגע צו בריאת כל העולמות, וואס איינע פון די טעמים אין דערויף איז די גינדה ישתם אדם לו כדי מ'זאל דערקענען די כוחות און גדלות הבורא, אין זהר ובלשון אין עץ חיים,

¶34כדי די כוחות פון דעם אויבערשטן זאלן ארויס מן הכח אל הפועל, וואס אף על פי וואס ס'איז דא נאך טעמים, און טעמים עיקריים אויף בריאת העולמית,

¶35איז דאך דאס אויך פון די טעמים וואס זיינען מקובל און שטייט אין זהר און אין עץ חיים, און ווי ער איז דאס מבאר ומטהוך אין סוף פון המשך ס'ו'זעט מען, אז אפילו בנוגע צו אלקות איז נוגע, אז אף על פי אז ס'איז בטוח, און מ'ווייס בתכלית הבטחון והאמיתיות,

¶36אז ס'וועט זיין ישתמדון לו און ס'ווערן די כוחות והיכולת שלמעלה קומט דאס ניט צו דעם ענין וואס ווערט אויפגעטאן בפועל,

¶37ביז וואנענט אז צוליב דערויף ווערט באשאפן א גאנצער 'סדר השתלשלות', נשמות ישראל קומען אראפ למטה, און בגוף גשמי אין א ”בירא עמיקתא” כדי צו אויפטאן אט דעם ענין אז אף על פי וואס ס'איז באמיתיות ובהחלטיות ובודאות גמורה,

¶38אז די הנהגה וועט זיין פון ”ויעקב הלוך לדרכי” בתכלית השלימות שוין אין מוצאי 'שמחת תורה', על אחת כמה וכמה אין מוצאי שבת בראשית, קומט-צו אן ענין הכי נעלה אין מוצאי פרשה נח,

¶39וואס דעמאלט האט מען געהאט א גאנצע וואך וואס כל יומא ויומא עביד עבידתי די ענינים האבן זיך אויפגעטאן בפועל, וואס דורך דערויף האט דער בן מלך ממלא געווען דעם רצון המלך און מגלה געווען זיינע כחות בפועל,

¶40און אויך ס'האט זיך אויפגעטאן דער אשתם אדם לו און יתגלה די כחות וענינים שלמעלה בפועל, ובמשך ”כל השבוע כולה”, וואס דאס איז דאך כולל כל זמן ההיכף,

¶41כידוע אז יעדער וואך הויבט זיך אן דער חשבון מחדש פון ”יום ראשון בשבוע”, דערפאר וואס ס'ענדיקט זיך דער היכף בדוגמא ווי ס'איז געווען דער ערשטער היכף פון שבעה ימים פון ששת ימי בראשית ויום השבת שלאחריו.

¶42און ס'הויבט זיך אן נאכאמאל א נייער היכף, אבער שוין אין דעם פריערדיקן היכף פון שבעת ימים האט זיך אויפגעטאן דער ענין בכח און אויפגעטאן דער ענין בפועל.

¶43וואס דערפאר איז דאס אויך ס'איז ניט קיין ראי' דערפון אויף דעם ענין דערפון וואס מ'זאגט אז לעשות ”לו יתברך דירה בתחתונים” דארף מען האבן די מעשה בפועל, ווארום דארטן רעדט זיך דאס אויף מאכן די תחתונים פאר א דירה אויף עצמות, איז דערפון פארשטאנדיק,

¶44אז בשעת ס'איז דא די כוונה טובה און די ענינים בכח אין אלקות כביכול, און אויך אין אבראים אין נשמות ישראל מאכט דאס ניט איבער דעם תחתון, צוליב דערויף דארף מען האבן אז מ'זאל אריינטאן זיך אין דעם תחתון, משא' כן אבער פון די טעמים לבריאת העולם, איז

¶45שתימודן לו פון 'ירידת הנשמה' ”מאיגרא רמה לבירא עמיקתא” איז דאך די הוכחה אויפן גוזל הענין וואס ווערט אויפגעטאן דורך דערויף וואס די ענינים טוען זיך אויף בפועל, כאטש אפילו אויך פריער איז ניטא קיין ”ספק וספק ספיקא” אז א איד וועט אפטאן שליחותו,

¶46און נאכמער, און וועט דאס אפטאן בתכלית השלימות.

¶47און וועט דאס אפטאן 'בשמחה ובטוב' לבב.

¶48וואס דאס איז אויך, כאמור, די שייכות מיוחדת אויך מיט ענינים פון פרשה נח, וכידוע דער דיוק בזה, על פי תורת הבעל שם טוב, אז דער ”שמו אשר יקראו לו בלשון הקודש” גיט ארויס דעם תוכן הענין,

¶49וואס על פי זה איז דאך דא די שאלה, ווי גערעדט אמאל בארוכה, די שמות הסדות ווערן דאך אנגערופן על שם ההתחלה שלהם, ווי מ'זעט דאס אין פרשת בראשית, אין ”פרשת לך לך” וכיוצא בזה,

¶50על פי זה האט דאך אויך נוער געדארפט אנגערופן ווערן בשם תולדות וואס דא שטייט דאך נעמט ער צו התחלת הפרשה, ווי דער ווארט נח און מ'קען ניט זאגן אז תולדות איז ניט קיין פסוק פאר א שם הסדרה, מ'זעט דאך תולדות יצחק ווערט די פרשה אנגערופן תולדות,

¶51ווי גערעדט אמאל, אז כדי צו מחלק זיין צווישן די ביידע פרשיות, דארף איינער פון זיי אנגערופן מיטן נאמען תולדות און די צווייטע מיטן שם האיש אבער על פי הקדימה האט זיך צום אלעם ערשטן, פרשת נח,

¶52געדארפט אנגערופן ווערן בשם תולדות און די פרשה הבא שלאחרי' וואס האט די זעלבע התחלה תולדות כדי מ'זאל איר קענען מבדיל זיין אז דאס איז ניט די פרשה נח האט צי געדארפט אנגערופן ווערן בשם פרשת יצחק, און געפינען געפינט מען דעם סדר הפוך,

¶53איז דאך די הסברה בזה, אז דער תוכן הפרשה ווערט אנגערופן בשם נח.

¶54וואס לכאורה איז ניט פארשטאנדיק, נח איז דאך אן ענין פון מנוחה, ומנוחה ווי דאס ווערט אנגערופן בתורת אמת, ובפרט נאך אז ”תולדות נח נח”,

¶55אז דאס איז א מנוחה בשלימות, ווי ער זאגט אז דאס איז ניחא באליונים און ניחא בתחתונים כמבואר בארוכה אין די דרושי חסידות, רוב הפרשה בכמות רעדט זיך לכאורה וועגן ענינים וואס זיינען היפך המנוחה,

¶56סיי אין תחילת הפרשה דער ענין פון מבול סיי אין סיום הפרשה דער ענין פון דור הפלגה, און אפילו אז ס'רעדט זיך און הויבט די התחלה בנוגע צו אברהם'ען, איז עיקר עניני אברהם ווערן גאר מבואר אין די פרשה שלאחרי' אין פרשה לח לך.

¶57סאגט מען דאך אויף דערויף די הסברה, על פי האמור וואס ס'ווערט אנגערופן כימין ”נח זאת לי” אז דער מבול ווערט אנגערופן ניט אין דעם פסוק וואס דאס איז די הפטורה פון פרשה נח ניט כימי מבול זאת לי על דרך ווי ס'ווערט דערמאנט אין דער פרשה,

¶58נאר ”כימי נח זאת לי” דערפאר וואס אין דער הפטורה גיט דער נביא ארויס דעם תכלית און די פנימיות פון ענין פון דעם מבול,

¶59דאס איז געווען דער ענין אז דורך דערויף זאל זיין אז נייכא בעליונים און נייכא בתחתונים וכמבואר, אז ענין המבול איז געווען ”כדי לטהר את” הארץ כמבואר בארוכה אין די דרושים,

¶60און כדי אז נאך דערויף זאל שטיין די גאנצע וועלט, אנהויבנדיק פון עולם התחתון וואס אן מעמדו ומצבו הענגט זיך אפ דעם מצב פון גאנצן 'סדר השתלשלות' זאל זי שטיין אין אן אופן פון נייך בעליונים ובתחתונים.

¶61און ווי אזוי קומט מיט אט דעם נייך?

¶62דורך דערויף אז ס'איז דא דער ענין פון מבול, דורך דערויף וואס ס'איז דא דער ענין פון הפלגה, און א איד איז זיך מתגבר אויף די העלמות והסתרים אנהויבנדיק פון ”אחד הי' אברהם” און ווי ער זאגט אין דער משנה אז כתבי עשר דורות און אברהם קיבל שחד כולם,

¶63ועל דרך זה אויך בא נוח'ן, וואס ער איז געווען ”צדיק תמים הי' בדורותיו”, האט ער אראפגעבראכט אויך ”עולם חדש ראה” ער האט אויפגעמאכט אז ס'איז געווארן א נייע וועלט, אין אן אופן פון ניחא בעליונים ובתחתונים,

¶64ווי אויך ווי די פשטות הכתובים, אז דורך די מעשה נח, און דערנאך דער המשך שלהם די קרבנות שהקריז, איז דער אויבערשטער געווען אן ענין פון ניחוח, וירח הוי און ס'האט געבראכט דעם ענין פון 'כריתת ברית', ביז לדורות עולם,

¶65וואס ווי ער טייטשט דאך אפ אין מדרש, אז דאס גייט ביז דעם דור פון ”דרא דמישיחא”, דמלכא משיחא, וואס דעמאלט וועט זיין דער קשת וואס וועגן דערויף רעדט זיך דאך אין די פסוקים, די גאוונין מיט ליכטיקע גוונים.

¶66כמדובר כמה פעמים, התורה נצחית, איז דאך דאס א הוראה נצחית בכל מקום ובכל זמן, איז דערפון פארשטאנדיק, אז דאס איז אויך דא בעבודת כל אחד ואחד אין מילוי שליחותו פון ”אני יבראתי לשמש את קוני” בכל יום ויום,

¶67ווי אויך אזוי בכללות השנה ווערט דאס באנייט און אפגעפרישט, און מ'לעבט דערמיט, כתורת פון דעם אלטן רבי'ן, ווען מ'לייענט און מ'לעבט איבער, און אין אן אופן פון מאי' ביניך חדשים פרשת נח.

¶68וכמובן פון תורת הבעל שם טוב, וואס ער זאגט דאך אויפן ציווי און די הוראה צו נח'ן, בו על ”הטובה אתה ובניך ואשתך נשא בניך עתך” אז בשעת א איד געפינט זיך אין 'מים רבים' פון דעם עולם, וואס ענינה איז דאך,

¶69אז ער זאל זיך דערפון ניט נתפעל וועבן און ממלא זיין שליחותו, איז ווי אזוי ווערט דאס אויפגעטאן דורך דערויף וואס ער גייט אריין אל הטובה אינעווייניק, אין דער טובה, און ווי דער בעל שם טער טייטשט דאס אפ,

¶70אז דאס גייט אויף טובות און אותיות התפילה והתורה אז בשעת ער ווערט ארומגענומען מיט אותיות התורה והתפילה דורך דערויף איז ”אתה ובניך ואשתך ונשאו בניך אתך” איז ניט נאר זיי ווערן ניט אנגערירט פון די 'מי המבול',

¶71פון די ”מים רבים”, וואס כללותם איז דער תקדות הפרנסה, כמובן און מבואר בארוכה אין ”תורה אור” פון פרשה נח, נאר נאך מערער, ווי געזאגט פריער, אז ער בויט-אויף אן ”עולם חדש”,

¶72אויפגעבויט די גאנצע וועלט פון דאס ניי שמים וארץ וכל צבאיהם, דורך דערויף וואס ער שטעלט זיך אוועק אין א מעמד ומצב וואס ער איז מוקף און און פון טובות התפילה והתורה, און ווי ער זאגט אויך אין דער סדרה,

¶73אז דערצו האט ער אויך אריינגענומען מיט זיך אין דער טובה, ווי ענינים פון בעלי חיים און פון צומח, און אויך פון דומם,

¶74כדי דערנאך זאל ער דערפון אויפבויען אן עולם אין אן עולם פון ”עולם חדש”, ווי פשטות הענינים, וואס דערפון איז אויך פארשטאנדיק בהנוגע לעבודת האדם.

¶75וואס דאס איז אויך וואס מ'זאגט אויף ”מים רבים לא יוכלע לכבות את האהבה” און הארות לא ישטיפוה און ווי רבותינו נשיאינו טייטשן דאס אפ, אז דאס גייט אויף 'מים רבים', תרדות הפרנסה

¶76פרנסה איז דאך גענוג אז ס'זאל זיין ”יגיע כפיך” כשכל אז אין דערויף זאל ער ליגן, ער דארף טאקע זיין ברכת ”הוי' אלקיך בכל” אשר תעשה, טאן אין עשי' ומלאכה שלו, אבער אויף דערויף איז גענוג ער זאל ליגן אין דערויף מיטן ענין פון כפיים,

¶77אויב מ'דארף אפילו כפיים אין אן אופן פון יגיעת כפיך, אבער די קאפ און די ענינים נעליים שלו דארפן ליגן אין ענינים פון תורה ומצוותי וואס דאס איז תכלית בריותו, און דאס איז ניט נוגע צו הצלחה אין פרנסה,

¶78אדרבא אמאל איז דאס גאר אן ענין אז ער ווערט צוטומלט בא זיך אליין, פון די ”רבות מחשבות בלב איש” כמבואר בארוכה אין דער ממשך פון 'מים רבים' פון תרס ל' ו' ובכמה דרושים המתחילים ”על פסוק זה”.

¶79אף על פי כן זאגט מען, אז אפילו אז ס'איז אין אזא מעמד ומצב, אז ס'איז דא ביי אים די 'מים רבים' מחשבות הפרנסה און תירדות הפרנסה,

¶80איז א זיכערע זאך אז ”לא יוכלו לכבות את האהבה”, די אהבה מסותרת, וואס זי איז אבער פועל ביי א אידן בכל עניניו, אף על פי וואס די מים זיינען טאקע 'מים רבים',

¶81אפילו אז דאס איז 'מים רבים' גאר מצד ששם ומקורם, ווארום זיי נעמען זיך פון ”לפני מלך מלך לבני ישראל” פון עולם התוהו איז פונדעסטוויף ”לא יוכלו לכבית את האהבה” א איד און די אהבה מסותרת שלו איז נאך העכער, ווי ער זאגט אין דעם פסוק שלפני זה,

¶82אז א אידישע נשמה איז דאס רשפי' אוז שלהבת ידקו אז דאס נעמט זיך חלק ”הוי' עמו”, און נאך העכער, כמבואר בארוכה אין די דרושים המבאר אין 'ענין התשובה',

¶83התשובה איז ענינה ”והרוח תשוב אל האלקים אשר נתנה” אז דער אלקים אשר נתנה איז דאס בדוגמא פון א צור וואס ער איז דער מקור האש וואס אויף דערויף זאגט מען שלהבת יו דקו ביז וואנענט ווי דאס שטייט אין צור,

¶84וואס דאס גייט דאך דאס אויף די עשר ספירות הגנוזות נאך העכער, וואס דערפאר איז א זיכערע זאך אז ”לא יוכלו לכבות את האהבה”, און אויך נהרות, וואס דאס גייט דאך אויך אויף די מחשבות המטרידות, בדוגמא וואס א נהר איז אינו פוסק על דרך זה דאך אויך מחשבה אינו פוסקת, און אף על פי כן לא ישטפוה.

¶85און נאך מערער, דורך דערויף וואס ס'איז דא דער ענין וואס ער געפינט זיך אין 'מים רבים', און ער געפינט זיך אין די נהרות

¶86איז דוקא דורך דערויף קומט ער צו צו 'תכלית השלימות' אין מילוי שליחותו ”מאיגרא רמה לבירא עמיקתא” ניט קוקנדיק אויף דעם תכלית העילוי וואס די נשמה שטייט אין שפיע ריש פה אש עלהבת יו תקן איז על ידי עבודת התשובה,

¶87וואס תשובה איז דאך פארבונדן דערמיט וואס מ'געפינט זיך אין אן ארט ניט דארטן וואס ס'איז מקוהש מחצפתו און ער דארף זיך אומקערן, ”אל האלקים אשר נתנה”, און וואס דורך דערויף, בלשון הידוע,

¶88אז בעלי תשובה איז גדולין ”בעלי תשובה, שאפילו צדיקים גמורים אין יכולים לעמוד” שם, אז נשמותיהם של צדיקים וואס זיי זיינען דאך געווען נאך קודם 'בריאת העולם', בשרשו ומקורו,

¶89וואס דערפאר איז דאך במין נמלך מנשמותיהם ”של צדיקים וכידוע” די תורת הרב המגיד, אז דער אויבערשטער האט זיך מתבונן געווען אין ”מעשיהם של צדיקים” וואס דאס איז דער פירוש און דער ענין פון נמלך ”נשמותיהם של צדיקים”, ווי דעם חילוק,

¶90אז בנוגע צו דעם אויבערשטן איז דאך דארף דאך ניט זיין פריער דוקא ווי דאס איז ביי אן אהב למטה, וואס פריער דארף זיין דער בן, און ער איז זיך מתבונן אין מעשה הבן, און דערנאך קומט ער לידי החלטה,

¶91משא"כ בהנוגע להקב"ה, איז נאך ”קודם בריאת כל” סדר ההשתלשלות איז שוין געווען דער ממלך מנשמותיהם של צדיקים, און דאס האט אויפגעטאן דעם גאנצן ענין פון בריאת העולמות,

¶92אבער דאס איז דאך ווי די נשמה שטייער, ווי גערעדט פריער, די ענינים זיינען בכח, ער איז זיך מתבונן ווי ס'וועט זיין און האט אין דערויף די ודאות גמורה איז דאס נאך אלץ א דרגא פון צדיקים.

¶93דער ענין פון בפועל קומט אן ענין חדש און אן ענין נתלא, ביז וואנענט ווי געזאגט פריער, אז ניט נאר ווי איין גירסא, אז דער ”מקום שבעלי תשובה עומדים אין צדיקים גמורים” עומדים שם,

¶94נאר נאך ווי די צווייטע גירסא ”אין צדיקים גמורים יכולים לעמד שם”, אז דאס איז אין אן אופן שלא בערך, אז ס'איז גאר ניט שייך זאלן האבן אט די יכולת.

¶95און דאס טוט זיך אויף דורך די עבודה פון בעלי תשובה, ווי גערעדט פריער, אז דער ענין פון תשובה איז דאס ניט חס ושלום אז ס'מוז זיין א חטא,

¶96ס'איז מערניט וואס ער געפינט זיך אין א מעמד ומצב וואס דאס איז ניט מקורי וצור מחצבתו, און ס'לייגט זיך אויף דערויף דער ענין פון ”והרוח תשוב אל האלקים אשר נתנה”.

¶97וואס דאס איז וואס ס'ווערט אויפגעטאן דוקא דורך 'מים רבים' און דוקא דורך נהרות, כאמור, אז ניט נאר לא יוכלו לכבות,

¶98און לא ישתפוה נאר על ידי 'מים רבים' און על ידי נהרות, און א איד איז מקיים די הוראה פון בעל הטובה, פון ”אתה ובניך ואשתך ונשובניך אתך” און נעמט אויך אריין די גאנצע וועלט מיט זיך,

¶99סיי דעם חי און סיי צומח און סיי דומם, אט דעמאלט ווערט אויפגעטאן דער ענין הכי נפלא, וואס בכללותו איז דאס די עבודה פון ”ויעקב הלוך לדרכו” וואס דאס איז די שייכות מיוחדת פון ”ויעקב הלוך לדרכו” ווי געזאגט פריער מיטן ענין פון נח,

¶100אז אט דא ווי גערעדט פריער אז ”ויעקב הלוך לדרכו” איז דאס א הליכה, א הליכה שלא בערך, און נאך מערער אין אן אופן פון ויתא יעקב רגליו אז נתבשר בשורה טובה,

¶101אף על פי וואס פעלט דער בפועל איז שוין געווען די הליכה אין אן אופן פון ויתא יעקב רגליו, וואס על ידי ההליכה באופן פון ויתא יעקב רגליו 'בשמחה ובטוב' לבב, איז דאס פורץ כל הגדרים

¶102און די עבודה ווערט אויפגעטאן אויך בתכלית השלימות, וואס דאס איז דאך ווען די עבודה איז אין אן אופן פון ”בכל מאדך” ווי די גמרא זאגט אין ברכות,

¶103אז דעמאלט איז אותין רצונו של מקום און דאס ווערט דערנאך נמשך אין ”ואשפת דגנך ותירושך וצהריך” אויך אין 'תכלית השלימות',

¶104בדוקמא ווי כמבואר בארוכה אין די דרושים, אז דורך אט דער עבודה האט מען אויך די ברכת השם בכל המצטרך, סיי ברוחניות און סיי בגשמיות, וברוחניות ובגשמיות גם יחד, אין די אלע ג' ”קוין, ג' בני” נח,

¶105דורך דערויף וואס ער איז ממלא שליחותו, די שמחה 'ובטוב לבב' אויך אין די ג' כוין אין אן אופן פון שמחה 'ובטוב לבב'.

¶106וואס כאן איז אויך המקום להורא נאכאמאל, און ווי גערעדט כמה פעמים, אז מ'וויל דאך אלעמאל כדי ס'זאל האבן אן ”אחיזה ובנאקל יותר” צו מעשה בפועל,

¶107ניט נאר רעדן אין אותיות כלליים און בכללות וועגן ”ויעקב הלך לדרכו”, איז דאך אזוי איז אויך איז דאך אלעמאל גוט אז מ'פארבינדט זיך גלייך מיט א החלטה טובה און התחלה בפועל בהנוגע למעשה מיוחד,

¶108און אויך ווי גערעדט פריער דער פארבונדנקייט מיט דעם ”הכל עשה יפה בעתו” מיט שנה זו, וואס שנה זו איז דאך ווי גערעדט און אויך געשריבן בארוכה פריער איז דאס א שנת העיבור,

¶109וואס שנת העיבור, ווי גערעדט פריער, איז אף על פי וואס שנת הלבנה בפני עצמה איז דאך דאס אן ענין נעלה, ושנת החמה בפני עצמה איז דאס אן ענין נעלה,

¶110אף על פי כן, בשעת מ'ברענגט צוזאמען ביידע ענינים אין אן אופן אז זיי ווערן אויסגעגלייכט ווי דאס ווערט אויפגעטאן אין שנת העיבור בכלל,

¶111און אין א עיבור פון סיום פון א מחזיר קטן ווי דאס איז היינטיקע יאר, וואס אט דעמאלט איז דאס אויסגעגלייכט בתכלית השלימות, כמבואר בארוכה אין דעם בריוו וואס איז שוין נתפשט געווארן.

¶112איז דאס אויך א הוראה מיוחדת בנוגע צו עבודה בפועל, אז סיי ווי א איד שטייט אין אן אופן פון שמש וחמה, ווי גערעדט בארוכה, אז שמש האט דאך אן אור פון זיך און איז אים משפיע,

¶113משא' כן לבנה איז ”לית לה מגרמה כלום” און זי איז א מקבל, וואס דאס איז אויך און ערשט נאך דערויף קען זי ווערן א משפיע, דעם אור החמה,

¶114דורך דערויף וואס זי מאכט דאס איבער און שפיגלט דאס אפ, און זי איז ”מאיר לארץ ולדרים” עלי אט אזוי איז אויך כללות העבודה פון א אידן איז דאס ווי ער איז אין אן באופן פון שמש, און אין אן אופן פון לבנה, איז די שלימות בזה איז,

¶115אז ער גלייכט אויס אין אן אופן אז ס'זאל זיין בא ביידן 'תכלית השלימות', 'תכלית השלימות' ”אין עבודתו בכח” ”עצמו, עבודתו בתור משפיע” לאחרי ווי ער איז א מקבל אמיתי,

¶116זאל דאס זיין אין 'תכלית השלימות' ”כל אחד ואחד בפני עצמו”, און דערנאך אויך ברענגט דאס צו 'תכלית השלימות' אין צירוב שניהם יחד, וואס דאס איז דאך די הוראה, כמדובר,

¶117פון שנה זו במיוחד, און אין דעם יאר גופא איז פרשה נח שבשנה זו.

¶118וואס על פי זה איז אויך מובן הלשון תמוה אין רש"י פון דער פרשה, און וואס דאס ברענגט אויך נאכמער בהדגשה דעם קשר פון נח עניניו מיט 'עבודת האדם', ווי גערעדט פריער על שמש ולבנה.

¶119וואס ער זאגט אין דער סדרה אויף ”התנך הטובה בחודש השביעי, בשבעה עשר יום לחודש”, טייטשט ער אויף דערויף אין זהר, און מבואר בארוכה אין די דרושים, אז דאס גייט אויך אויף ”חודש השביעי”, אויף ”חודש השביעי”,

¶120די עבודה פון חודש תשרי, וואס בכללותה איז דאס דער ענין פון בשבעה, די שבעת ימי הסוכות, עשר, די עשרת ימי תשובה, און דאס ברענגט, אז די טובה אין וועלכע ס'געפינט זיך א איד, ווי גערעדט פריער,

¶121”אתה ובניך ואישתך נשא בניך אתך” מיט דער גאנצן וועלט, ווי ער נעמט זי אריין אין תיבה, ווערט דאס אין אן אופן פון ותנך אין אן ענין פון א נייך אמיתית, נייך בהליונים ונייך בתחתונים איז דאס רש'ן אויך מרמז בלשונו הקדוש, וואס ער זאגט דערנאך, אז דער סיום איז געווען,

¶122אז ”בשבעה ועשרים בחודש” איז אט דעמאלט ”יבשה הארץ”, און זאגט, אז דאס איז יו ד אלף ימים, אז די התחלה איז געווען בשבעה עשר בחשון,

¶123און דער סיום פון דעם מבול פון יפשה הארץ איז געווען בעסרים בשבעה, אז דאס איז דער יו ד אלף יום וואס חמה איז יתורה ”על שנת הלבנה”, דערפאר וואס דער מבול האט געדארפט זיין א ”שנה תמימה”.

¶124וואס לכאורה האט רשי געדארפט זאגן, אז דער מבלי האט געדארפט זיין שנת החמה, וואס איז דאך דער ענין פון ”שנה תמימה” נאר כמדובר לעיל,

¶125”שנה תמימה” איז מדגיש, אז אפילו ס'איז א מקום לומר, אז ס'איז א שנה בשלימותה, אן די הוספה פון די יו ד' יום, וואס דערפאר איז דאך בכמה ענינים שנת הלבנה איז אן ענין בשלימותו בכמה וכמה ענינים, ביז בנוגע למעשה בפועל,

¶126ובנוגע להלכות ”למטה מעשרה טפחים”, הלכות התורה פון ”תורת אמת”.

¶127תמימה איז מוסיף, ובלשון הגמרא, אז תמימה לרבות חודש העיבור, אז אף על פי וואס י' 'בית חודש' איז אויך א דבר בשלימותו,

¶128קען מען אין דערויף נאך מוסיף זיין תמימות, דורך דערויף וואס ס'וועט צוקומען דער חודש העיבור, און ס'בלייבט די שנת הלבנה, נאר זי שטייט אין אן אופן פון א ”שנה תמימה”, וואס דאס איז רש"י אי אויך מרמז, און דאס בלשונו,

¶129אז מ'דארף האבן א ”שנה תמימה”, כמדובר לעיל, אז דער גאנצער ענין וואס מ'קומט אראפ אין 'מים רבים' און אין נהרות, כדי מ'זאל צוקומען צו די שלימות פון עתיד להתבא בתיובתא, איז אויף דערויף איז ניט מספיק די ודאות גמורה וואס מ'ווייס אז ס'וועט אזוי זיין,

¶130אף על פי כן דארף מען האבן די מעשה בפועל, וואס דאס קומט-צו דורך דעם ענין פון תיובתא ברענגט דאס אריין תמימות, אין די צדיקייא,

¶131בדוגמא ווי בלשון רש"י, אז דאס איז דער ענין פון ”שנה תמימה” וואס דאס איז א שייכות נוספת ומיוחדת צום ענין פון כללות שייכות נח, ווי געזאגט פריער צו ”בחודש השביעי, בשבעה עשה יום לחודש”,

¶132וואס דאס ברענגט א ותנך הטובה, און נאך ווי געזאגט פאר דערויף א טרום ”הטובה על פני המים”, אז דורך די 'מים רבים' איז ניט נאר לא יוכלו לכבות נאר אדרבא דאס הויבט נאך אויף אז די טובה ווערט אין אן אופן פון וטרום און דערנאך ווערט דאס נמשך בכל השנה כולה.

¶133וואס דאס איז אויך די שייכות און קשר, ווי גערעדט פריער, אז התחלת השנה איז ביום שהוכפל בו כי טוב, ”טוב לשמים טוב לבריות” ביום השלישי, על דרך זה בשנה זו איז דאך דער ראש השנה לחסידות, יט' כסלו, איז אויך ”חל ביום השלישי” שהוכפל כי טוב,

¶134וואס ”טוב לשמים וטוב לבריות” איז דאך דאס בדוגמא ווי שמש ולבנה, און מ'מאכט פון ביידע זאכן איין זאך, ווי גערעדט בארוכה, אז יעדער רגע פון יום השלישי זאגט מען, אז דאס איז א רגע,

¶135ועל דרך זה בהנוגע צו יעדער פעולה פון יום השלישי זאגט מען, אז דאס איז א פעולה פון א טאג, וואס דעמאלט איז הוכפל אז ס'איז דא דער ”טוב לשמים ולבריות” גם יחד.

¶136אויף נאכמער מקשר זיין מיט אן ענין מיוחד, בקשר אין תורת הבעל שם טוב פון בעל הטובה, אז דאס איז ”טובת התורה” וטובת התפילה, וואס געווען א דבר טוב ונכון אז יעדער זאל זיך משתדל זיין בעירו,

¶137און אויב נאך מעגלעך בסביבתו, אז ס'זאל צוקומען לכל הפחות איין טובה, איין מוסד, וואס איז פארבונדן מיט תפילה אין מוסד וואס איז פארבונדן מיט תורה,

¶138נוסף אויף דעם חיזוק וביסוס פון מוסדות התורה והתפילה וואס ס'איז דא בעירה ובשמיבתו מלפני זה, איז דאך זעלבסט-פארשטענדלעך אז ער איז זיי מבסס און נאכמערער ער וועט זען אז ס'זאל זיין דער יגדיל ויאדיר זאל צוקומען אן ”עולם חדש”,

¶139א מוסד חדש פון תפילה ותורה, און אויך אין אן אופן אז ער זאל דערמיט זיין ארומגענומען און פארקאכט אין דעם,

¶140און זאל אין דערויף ארייננעמען ”אתה ובניך ואשתך ומשובניך אתך”, און ארייננעמען אין דערויף אויך כל עניניו בעולם, בכל מקום שידו מגעת,

¶141וואס דאס וועט אויך מוסיף זיין מצד דעם ענין פון ”מצוה גוררת מצוה” און הצלחה נוספת בכל פעולי סוף, אנהויבנדיק פון די מבצעים הכלליים, כמדובר בארוכה בכמה וכמה פעמים, פון מבצע פון אהבת ישראל,

¶142וואס על דרך זה איז דאך אויך געווען בטובת מוח, אז מ'זאגט דאך אז דאס איז מעין פון לעתיד לבוא, וואס דעמאלט וועט ער זיין ”למרבה המשך ולשלום אין קץ”, איז עד"ז אויך געווען בטובת מוח, ביז וואנענט אז דאס האט דורכגענומען אז לא יערעו ולא ישחיסו,

¶143ביז לעתיד לבוא איז אויך אזוי געווען בטובת מוח דער שלום, צווישן אלע גאר זהר אים כבש, מיט אלע פרטים ווי ער רעכנט אויס, איז דאס אזוי אויך געווען בטובת מוח, וואס דערפון איז אויך פארשטאנדיק בהנוגע לעבודת האדם,

¶144אתם כלויים אדם על שם ”אדמה לעליון” אז בשעת ער איז אזוי מחליט, אז די עבודה גייט ער טאן, און הויבט אן טאן בפועל,

¶145”והקב"ה עוזרו” מידו ”המלאה הפתוחה הקדושה והרחבה”, איז אט דעמאלט גם אבב ישלים עמו אז ניט נאר ”לא יראו” ולא ישחיסו,

¶146נאר ווי דער צווייטער אפטייטש אין ישלים פון לשון שלימות, בדוגמא ווי גערעדט פריער די 'מים רבים' און די נהרות ווערט נאך דער ותרם הטובה ”למטה מעשרה טפחים”,

¶147און די אלע ענינים וואס ס'ווייזט זיך אויס אז זיי זיינען מעלים ומסתיר דערקענט ער דער אמת שבהם, אז דאס איז ירידה 'צורך עלי'', און דאס וואס דער מלך האט געשיקט בני יחידו אין א מדינה רחוקה,

¶148איז כדי ער זאל דורך דערויף צוקומען צום ענין פון תשוב אלקים אשר נתנה א נשמה בגוף, ברך ימים ושנים טובות,

¶149און אין אן אופן פון נעכה בה עליונים ונעכה בתחתונים וואס דאס ברענגט אויך אין די עליונים ותחתונים דא למטה אין די ענינים רוחניים שלו און אין ענינים גשמיים שלו, וביידע ענינים אין אן אופן פון נעכה.

¶150אזוי אויך אין כללות העולם, איז דאך דא דער עולם און דערנאך דער מובחש שבעולם, וואס דאס איז די ארץ וואס דער אויבערשטער האט איר אויסגעקליבן מכל הארצות, ארץ ישראל, 'ארץ הקודש', ”ארץ אשר” ”עיני ה' אלקיך בה מרשית השנה ועד אחרית שנה”,

¶151און וואס בערכה איז דאך כל הארצות אין אן אופן פון תחתונים איז דאס אויך נייך בעליונים אין ”ארץ הקודש”, ארץ ישראל,

¶152און נייך בעליונים אין ”ארץ הקודש”, אין ארץ ישראל, און נייך בתחתונים בכל העולם כולו, אומעטום ווי א איד געפינט זיך בכל מושבותם, האט ער די מנוחה אמיתית,

¶153ביז אין אן אופן פון ”ונתתי שלום בארץ”, בארץ הידועה אין 'ארץ הקודש', ובארץ כולל כל הארץ כולה, וואס דארטן געפינען זיך אידן, אפילו אחד,

¶154מכם גולה וסלמטיא וברבריא, אויף אים האלט זיך די גאנצע מדינה, און ער איז דארט ממלא שליחותו, ווערט דארטן אויך דער ענין פון שלום, שלום בין הבורא להנבראים,

¶155דורך דערויף וואס ער האט די התורה, צוזאמען מיט שלימות פון א אידן, צוזאמען מיט שלימות אין חלקי בעולם, ועל דרך זה באופן פרטי ומיוחד ”אין ארצנו הקדושה” דער שלימות הארץ, ארץ ישראל לגבולותי' צוזאמען מיט שלימות התורה, צוזאמען מיט שלימות עם ישראל,

¶156וואס דאס ווערט די הכנה קרובה, אז ”ירחיב הוי' את גבולך” אויך ”קני קניזי וקדמוני”, וואס דאס איז דאך בפשטות, אז ארץ שבעה עממים איז אומות העולם, איז דאך ”כח מעשיו הגיד לעמו”,

¶157לעשות ”להם נחלת גויים”, און אומות העולם זיינען אין דערויף אויך מודה, אז מ'רעדט מיט זיי מיט אן אמיתיות ובתקיפות, און מ'זאגט זיי דברים כהווייתם אז דאס איז נחלת עולם לעם עולם וואס איז געגעבן געווארן פון אלקי עולם,

¶158און זיי זיינען דאס מקבל אין אן אופן פון שלום, און מיט די ביידע טייטשן, אז ניט נאר ”לא יראו” ולא השחיתו נאר אדרבא ישלים עמו ”מלכים אומניך ושרותיהם” מניקותיך,

¶159און וואס דאס פועל"ט אויך על ידי עבודה נאך אין די לעצטע טעג פון גלות, אז מ'טוט עבודתו אין אן אופן פון נאכה ומנוחה אמיתית, סיי בעליונים עבודתו אין תורה ומצוותי' סיי בתחתונים עבודתו אין ”כל מעשיך לשם שמים”,

¶160ו”בכל דרכיך דעהו” אין אן אופן פון מנוחה אמיתית, ובאופן דמוסיף והולך ואור, ווארום ”ואולך אתכם קוממיות” ער שטייט אין אן אופן פון א ”קומה זקופה” בכל עניני יהדות, תורה ומצוותי', און טוט דאס אין אן אופן פון ”המעשה הוא העיקר” אז ער הויבט אן פון ארץ,

¶161פון ענינים ארציים, פון מעשה בפועל, אז במעשיו ובדיבוריו ובמחשבותיו איז ער א שליח פון דעם אויבערשטן וואס ”שלוחו של אדם כמותו” אויף אויפמאכן די ארץ חדשה און שמים חדשים,

¶162ושמחה וטוב לבב, און אויפמאכן דאס נאך אין די לעצטע טעג פון גלות, בכל מקום וואו יעדער איד געפינט זיך, כל אחד ואחת, און דאס ווערט א הכנה קרובה און א כלי מתאים,

¶163און א כלי ווי חסידות טייטשט אפ, באופן פון אן אבר, אז דאס איז ממשיך דעם אחשינה אין דעם אחשינה עצמו, אז מ'זאל מקויים ווערן דער יעוד פון ביאת משיח צדקנו, וואס דעמאלט וועט נאך זיין בדוגמא ווי ס'איז געווען אין תובת מוח, וועט דעמאלט זיין אין אן אופן תמידי,

¶164כמבואר בארוכה אין המשך פון וככה, און לאחרי זה דער ”שמים חדשים וארץ חדשה און שמים חדשים”,

¶165און כן יעמד לפניו זעריכם ושמחן, ווארום דאס אלץ ווערט אויפגעטאן דורך יעדער אידן, פון ”ראשיכם שבטיכם” ביז ”חוטב עציך ושואב מימיך” און על ידי זה אויך בצירוף כולם יחד,

¶166צוזאמען מיט נאוה העולם על כולנה אז מ'האט בפועל דעם סיום פון ימי הגלות, אין אן אופן פון מנוחה, שמחה וטוב לבב, און מ'גייט בקרוב ממש, ובעגלא דידן, מקבל זיין פני משיח צדקנו.

¶167וואס דאס איז דאך אויך די שייכות מיוחדת מיט מוצאי שבת קודש, וואס דעמאלט איז דאך די סעודתא דוד מלכא משיחא אז דאס איז פארבונדן מיט דוד'ן אלס מלך המשיח,

¶168און ס'איז פארבונדן אויך מיט א סעודה בפועל, ביז וואנענט אז דאס ווערט א דין אין שולחן ערוך, און אויך א סעודה וואס איז פארבונדן מיט שמחה וטוב לבב, כאמור,

¶169אז סיי אין ענינים גשמיים סיי אין ענינים רוחניים, און מ'איז דאס גלייך מקשר מצודתא דמלכא משיחא במצות שבת קודש זה, וואס דאס איז נאך פרענגט ארויס נאכמערער בגלוי די נייכא בעליונים ובתחתונים, ווי בכל הפירושים שבזה,

¶170וואס נאר א טייל פון זיי איז דערמאנט געווארן פריער, און דאס ברענגט אויך דער רב טוב וואס מ'האט מיטגענומען פון חודש תשרי, נעמט מען דאס מיט מסובה ומסביע לכל החדשים שלאחרי זה,

¶171אנהויבנדיק פון דעם חודש חשון וחדשים שלאחריו, אז ס'ווערט א גאולה פרטית תיכף ומיד, און די גאולה פרטית ווערט א הכנה בעגלא דידן צו גאולה הכללית, על ידי משיח צדקנו, דוד מלכא משיחא, אנהויבנדיק פון סעודתא דוד מלכא משיחא במציא שבת זה,

¶172ס'ווערט א שבוע טוב און א חודש טוב און א שנה טובה בכל הפרטים והענינים, ביז אין 'תכלית השלימות' פון גאולה האמיתית והשלימה על ידי משיח צדקנו,

¶173יבוא ויגאלנו ”ויליכינו קוממיות לארצנו”, בנערינו ובזקנינו ובבנינו ובבנותינו ”קהל גדול יבוא” הנה.

¶174ביז צו פארברענגען וואס דער קודט ופרדו סט ביי ול-סי-סעווען-סעווען אייסטאן פארק-ווי ברוקה, אין ניו-יארק,

¶175פאראדישנעל קאפיס פליז רייט א קאל...

¶176ער יקד טו וואני טו פאר ניין, טרי.

¶177וואני טרי. וואני טרי. פאר. ער יקד טו וואני טו.

¶178פאר ניין, טרי. וואני טו. תריא.