טקסט

¶1בזריו האז בן רעסטאורד ביי דזשעם.

¶2תשובה, און אז א תשובה איז אלעמאל אין לך דבר העמיד בפני התשובה, און על אחת כמה וכמה אין די צייטן לאחרי מעשינו ועבודתינו, ובפרט נאך לויט די הכרזות און די הודאות פון נשיא דורנו, פון רבי'ן דעם שווער, אז שנהכל מוכן לסעודה ניט סתם צו גאולה, נאך אויך צו די סעודה וואס ס'איז שוין פארבונדן מיט דער גאולה האמיתית, במילא איז דאס אויך די סעודה האמיתית בתכלית השלימות, אז זי האט סיי בשר און אויך דגים, און זיכער אויך יין המשומר, וואס דאס איז דאך פארבונדן בכלל מיט שמירה מכל ענינים בלתי-רצויים, וואס דאס איז דאך בעיקר נוגע, אז בא בשר איז דאך אויך דא בשר שנעלם מן העין איז דאס אבער אן ענין וואס איז פארבונדן מערניט ווי מיט אן ענין פון דברי סופרים, משא'כן ביין וואס נעלם מן העין ווערט דאך דעמאלט איז עלילות, אז וויבאלד אז ס'איז נעלם מן העין איז דאך געווען אין דערויף א כוונה וואס האט געוואלט אין אים עפעס משנה זיין, במילא דארף מען חוקר ודורות זיין צי די

¶3כוונה איז בתכלית, מן הקצה אל הקצה, אדער כדי ס'זאל זיין דער ענין אויך פון אתהפכא חשוכא למהורא ומרירו למיתקו אין תכלית השלימות, במילא דארף דאס זיין מן הקצה, כמדובר כמה פעמים. וואס דאס האט אויך א שייכות בכללות צו דעם ענין התענית, וואס בכלל איז דאך דאס תענית מדברי סופרים, דא כמה תעניות מדברי סופרים, ס'איז דא דער אויפטו פון דעם תענית פון עשרה בטבת, אז ער איז עשרה שבעשירי דער חודש טבת, אנהויבנדיק דער רעכענונג פון ראש-חדשים פון חודש ניסן, איז דעמאלט סיי דאס איז א שנה פשוטה סיי דאס איז א שנה מעוברת, איז אלעמאל דער חודש טבת, דער חודש העשירי, אנהויבנדיק פון חודש הגאולה, וואס ער איז דאך דער ראש חדשים הוא לכם לכל חדשי השנה, ובמיוחד צו די שנים וואס זיי זיינען פארבונדן מיט שנת פון וואס ס'איז קרוב קץ הגאולה, און ניט נאר קרוב קץ הגאולה, נאר ס'איז שוין לאנג דורכגעגאנגען, כלו כל הקוצין און שוין אויך דא דער ענין פון די אלע הכנות בזה,

¶4הכנות זיינען שוין אויך אויפגעטאן געווארן און א הכנה רבתי נאך מערער וויפל מ'דארף האבן צו א גאולה סתם, נאר צו א הכנה רבתי וואס אין למעלה הימנו, דערפאר וואס ס'קומט אויך גלייך די גאולה, אויך אין א גאולה שאין גאולה אין גלות לאחר זה, במילא אין גאולה לאחר זה, וואס דערפאר זאגט מען דאך שירו להוי שיר חדר לשון זכר, ווי ער טייטשט אפ אין תוספות, אז דאס איז אן ענין פארבונדן אז ס'איז אין גלות אחרי', און במילא איז דאס די לעצטע גאולה. וואס אזוי איז דאך אויך ווי מ'האט דאך געהערט פון נשיא דורנו פון רבי'ן דעם שווער, איז שוין הקהל מוכן, ביז הקהל מוכן מכל הענימים וכל הפרטים, ופרטי פרטים, און אויך אפילו דער שולחן איז שוין ערוך,

¶5מעדנים, סיי דער יין המשומר תמוזכב לעיל, און סיי בשר און סיי דגים, און דער בשר פארבונדן מיט שורי הבהר, און דגים דוקא פארבונדן מיט לוי תן, וכמדובר כמה פעמים. ועוד והוא העיקר, אז ס'דארף זיין תיכף ומיד ממש די התחלת האכילה, וואס די אכילה מאכט דאך פון די אלע ענינים, דם ובשר כפסח, שרו, דער דם ובשר הגשמי פון יעדער אידן פון דורנו זה, ווערט אויפגעטאן מחדש, אין אן אופן חדש לגמרי, פון די ענינים פון יין המשומר און פון שור הבר און פון דעם לבייתן, און דערצו האט מען אויך די הודעה ברורה פון דוד מלכא משיחא, אז ער זאגט אז אני אברך ולי נאה לברך, וכמדובר כמה פעמים בארוכה, ווי אזוי די אלע ענינים קומען זיך אלע צוזאמען אין א שנה וואס אידן האבן דאס א ראשי-תיבות געגעבן, הי'ט ה'שנת נפלאות בה, און וואס דער ב'איז אויך א ראשי-תיבות

¶6בקול מקול קול, אז די נפלאות איז ניט נאר סתם אין אן ענין, איין ענין, אדער עטלעכע ענינים וכו,' נאר די נפלאות זיינען בא קול מקול קול, כמדובר ומבואר בכמה ספרים, ובארוכה אויך אין תרושי חסידות וכיוצא בזה, ווי אזוי דער גאנצער ענין ווי ס'וועט זיין דער מעמד ומצב פון דעם עולם איז לעתיד-לבוא איז אחרי הגאולה, וועט דאס זיין אז ס'וועט זיין נפלאות, בא-קול מקול קול. און אויך, דערביי אויך דער רמז, דאס איז דאס די דריי לשונות פון די ג'אבות, אברהם יצחק ויעקב, נוסף על הענין כפשוטו, אז ס'וועט זיין הקיצו ורמנו שוכני עפר והם בראשנו והם בראשית כל הדורות, כמדובר לעיל, זיי זיינען דאך אבות פון אלע דורות, פון אלע דורות פון אידן, פון פאר מתן תורה און בשעת מתן תורה ולאחר מתן תורה, ביז ובכל שכן וקל וחומר דער דור האחרון לגלות און הראשון לגאולה, זיינען זיי די אבות, ועל דרך זה אויך די אמהות, און ס'ווערט ביידע צוזאמען דער ענין פון שבעה, שלוש אבות וארבעה אמהות,

¶7ווערט דאס צוזאמען דער ענין פון שבעת כמו המנורה, וואס דער מנורה גייט דאך אויף דעם ענין פון אידן, מנורת זהב כולה, און וואס זי באשטייט אין הנבראתי לשמש את קוני און דער משמש-זיין את קוני איז דאס אין די שבעה אופנים לויט די שבע מדות, וואס די עבודה איז דאך במדות שבלב, הכנה לזה איז דוקא על ידי המוכין דער עיקר ענין העבודה, ועבדת את הוי'אלקיך עוזו העבודת שבלב, וואס דאס איז דער משכן המדות, איז דאס זיבן מדות וואס זיי זיינען אויך כנגד, וואס אף על פי וואס די אבות האבן כולל געווען אין זיך אויך די אמהעות, איז אבער בפרטיות איז דאך דא א חילוק צווישן עבודת אברהם און עבודת שרה, ובלשון תורה שבעל פה, אז אברהם מגייר את העמנא נשים", און שרה מגיירת את הנשים, וואס על דרך זה איז אויך דא דער חילוק צווישן יצחק ורבקה, און בפרט נאך מבואר בארוכה אין לקוטי תורה אין סוף פרשה ברכה, אז דאס איז דער יחוד פון מה ובן, און וואס דאס איז בכללות איז דאס דער ענין פון דער שידוך און די נישואין ווי ס'וועט זיין תיכף ומיד לעתיד לבוא נישואין שלהם,

¶8פון יצחק און רבקה. און דערנאך האט מען אויך די מרכבה פון די ד'אמהות, וואס דאס איז געווען בפרטיות בהנוגע צו יעקב'ן אליין, איז דאך אויך געווען די ד'אמהות, וואס דאס איז געווען די ד'נשים שלו, דער רחל לאה און בלאה זילפע,

¶9תיתך אין ספרים אט דאס איז אויך דער ראשי-תיבות אשר אבניה ברזל, וואס דאס וועט זיין בגלוי, תוכף ומיד, בתורת גאולה האמיתית והשלימה, אין ארץ ישראל כפשוטה, וואס איז דא דער אויפטו פון ברזל? נאר ברזל איז דער ראשי תיבות בלהר רחול און זילפע לאה און אין דעם אופן אז פריער קומט גאר די שבחות, און ערשט דערנאך קומען די אמהות, און אויך פריער רחל און ערשט דערנאך לאה אף על פי וואס הגדולה איז געווען גאר די לאה, איז דאך לעתיד-לבוא וועט דאך אבער זיין נקבה צו סובב גובר, ועל דרך זה אויך אין די ענינים האמורים, וועט אויך זיין אין אן אופן וואס הבניה ברזל פריער בלאה און דערנאך רחל און דערנאך אויך זילפא און דערנאך לאה. ועוד והוא העיקר, אז ס'וועט זיין תיכף ומיד. אף על פי וואס אין בית-המקדש איז דאך דער קול ברזל דארף ניט געהערט ווערן, איז דאך אבער מערניט בהנוגע צו דעם הערן, נאר על דרך ווי מ'זאגט בהנוגע צו דעם ענין פון אן אות, אז אף על פי וואס אן אות דארף ניט זיין על מזבח

¶10הוי'אלקיך רתיטו לך כל עץ איז דאס דוקא ווען דאס איז באלט ובגלוי, משא'כ ווען דאס איז בנסתר ובכתרו, איז אדרבא דעמאלט דארף מען האבן דוקא דעם עץ, וכמדובר כמה פעמים. על דרך זה אויך בהנוגע דער ענין פון ברזל, ועל דרך זה נחושת, וואס נחושת איז דאך אויך, כמדובר כמה פעמים, ראשי תיבות נתינה חולה שאומר תנו, וואס אף על פי וואס לכאורה איז זיך דאך א דרגא הכי תחתונה, ס'קומט ניט צו דער דרגא פון זהב ראשי תיבה זהר הנותן בריא, קומט אפילו ניט צו דער דרגא פון כשרועה סכנה אומר תנו וואס דאס איז כסש משא כן, דא איז מערניט וכשרועה סכנה איז דאך אבער אזוי דער מעמד ומצב, אז אידן האבן דערזען די סכנה פון גלות איז געווארן גלייך תנו מאנט מען בא דעם אויבערשטן בקול צעקה ובקול תרועה, און מ'האט ערשט אויך געזאגט אין די תפילת הנינו בציבור, און תפילת הנינו אויך ביחיד, ואדרבא איז דוקא ביחיד ווערט דאס געזאגט אין שמע קולנו, און מסיים בנוגע צו שומע תפילה, און גלייך נאך דערויף זאגט מען רצון

¶11עד דערויף אויך דער ענין הצמר דוד עבדך מהרה תצמיח וכמדובר כמה פעמים. וואס דאס איז אויך די מעלה פון נחושת, וואס טוט-אויף נאך מערער ווי מ'האט אויפגעטאן אין די זמנים ווען ס'איז געווען שנים כתיקונם, בזמן שבית המקדש הי'קיים, ועל דרך זה אויך אין דעם צווייטן בית המקדש, וואס יש לומר, אז דאס איז על דרך א חילוק צווישן זהב און כסף, וכמדובר כמה פעמים, משא'כן דערנאך איז דא דער ענין פון ווי ס'קומט די דרגא הכי תחתונים בתי מקדשות, וואס דאס איז כשרוע סכנה אומר תנו, וויבאלד אבער אז מ'זאגט תנו וכל הנותן בעין יפה נותן איז א זיכערע זאך, אז דאס ווערט דערנאך דער עין יפה פון דעם אויבערשטן, על אחת כמה וכמה ווען ס'רעדט זיך לאחרי לאחרי מעשינו ועבודתינו כל משך זמן הגלות, ובפרט נאך אז מ'שטייט נאך אין דעם סוף פון גלות, און דעם לעצטן רגע פון גלות, און ניט נאר קרוב נאר ממש ערב פון דעם ערשטע רגע פון גאולה האמיתית והשלימה, איז דאך אט דעמאלט ווערן אלע ענינים, דוקא דער תכלית השלימות, האט מען די תכלית השלימות אין נחושת

¶12אין כסף און תכלית השלימות אין זהב, וואס אף על פי וואס אין זהב גופא איז דאך אויך דא עשר שמות, עשר מיני זהב איז דאך פון גופא פארשטאנדיק ביז זהב סגור ניט נאר זהב פתוח נאר ווי ס'ווערט אנגערופן זהב סגור וכמדובר כמה פעמים, על דרך זה אויך דער חילוק אין מיני כסף און דער חילוק אין מיני נחושת, ועל דרך זה דער חילוק אין מיני מתכות, ביז אין מתכת פון ברזל, וואס אף על פי אז לא נשמע בתוך בית-המקדש איז דאך געווען בפועל, בשעת מ'האט צוגעגרייט די אבנים לבית-המקדש, איז געווען דער קול ברזל נאר מחוץ לבית המקדש כדי ס'זאל זיך ניט ווערן דער קול אין בית-המקדש, און ס'איז געווען אבער דוקא דער ענין כאמור, אז פריער קומט בלהא, און דערנאך רחל, און דערנאך זילפע, און דערנאך לאו כבדובר כמה פעמים, ועוד והוא העיקר, ד'י'שבטי ידקו, וואס זיי זיינען דאך די קינדער פון ברזל, וואס דאס איז אויך אבניה ברזל און ס'שטייט דאך אין ספרים האבן, איז דאס מלשון בן, און דא איז אבניה ברזל פון די ד'אמים,

¶13מאות. ועוד והוא העיקר, אז דאס ווערט גענוצט בגלוי, תיכף ומיד ממש, בגאולה האמיתית והשלימה, וואס דעמאלט איז ארו אים ענן את שמיא, איז מען דעמאלט תיכף ומיד בנערינו ובזקנינו ובבנינו ובבנותינו אין ארצנו הקדושה, וואס הבניה באזל און אויך ונחוד וואס זי באשטייט פון זהב וכסף ונחושת און עבניה בזל, מנשתבחה בשבעה פירות, שבהם נשתבחה ארץ ישראל, אנהויבנדיק פון חיטה ושעורה, ווי דערמאנט כמה פעמים דער ביאור אין לקוטי האריז'ל און אין חסידות, אז דאס איז חיטה ושעורה גייט דאס אויף תורה שבכתב און תורה שלעל פה, וכמדובר כמה פעמים, און דערנאך איז מען מסיים די אלע שבע מינים כנגד די שבע קני המנורה האמורים לעיל, ועוד והוא העיקר, אז מ'בבפינט זיך שוין אין די שלימות פון עשה, כמדובר לעיל, אז דאס איז עשירי, אין חודש וואס דער חודש איז אויך עשירי, איז והעשירי יהי'קודש ממש, וואס דאס איז פארבונדן מיט דער גאולה העשירית, תיכף ומיד ממש, בביאת משיח

¶14צדקנו, מיט די אלע ענינים וההעשירי היא יקודת וואס דעמאלט ווערט תיכף ומיד ממש, דער רגע לאחרי רגע זה ממש ווערן די אלע ענינים בפועל, ובפרט נאך אז מ'האט מחליט געווען מאכן יעדערן פאר א שליח אין עניני צדקה, וכפליים לתושי ועוז והוא העיקר תיכף ומיד ממש בכל ענינים האלו, דעמאלט וועט מען זען ווי אזוי והכי יעקב בארץ מצרים שבעה עשרה שנה, ווי אזוי מ'נעמט ארויס פון דעם אוצר פון גלות, און פון דעם אוצר פון דער גאנצער וועלט און גאנץ סדר השתלשלות, מאכט מען דערפון ארץ, למה נקבה שמה ארץ, כרצתה לעשות רצון קונה, און דארטן זעט מען ווי אזוי יעדער איד, וו אס יעדער איד, זי ער האט אנגערופן בשם יעקב ובשם ישראל, ווי אזוי ער שטייט אין אן אופן פון ויחי, וכמדובר כמה פעמים מיט אלע פירושים שבדבר, טוט ער דאס אויף אין די לעצטע רגעים פון גלות, און נעמט מיט די ראש פון די בתי נשיאות ובתי מדרשות ובתי מעשים טובים וגמילות חסדים במיוחד פון חוץ-לארץ, און צוזאמען

¶15דערמיט אלע בתים פון אידן, און אלע ענינים פון די אידן, אין אן אופן פון בית פרטי, וואס פון דעם בית פרטי האט מען שוין יעדער איד געמאכט א בית כללי פון תורה עבודה וגמילות חסדים, און א בית אין וועלכן דער אויבערשטער זאגט ושכנתי בתוכם בתוך כל אחד ואחת ובתוך כל בית ובית פון יעדער אידן, הקדמה קרובה ממש, און טאקע נפסק אפילו רגע אחד נאר ויגש אליו יהודה אז גלייך נאר דער תפילה און די הגשה ווערט גלייך אליו יהודה צו די תפילה וואס מ'האט ערשט שוין געזאגט כרצה, און דערנאך אויך מסיים געווען מיט אח צדיקים יודו לשמך גיושבי ישרים את פניך וואס דאס איז דאך אויך א הודאה, וביחד עם זה, אויך א תפילה, ווי ס'איז געווען בפשטות אין דעם אחתדיקן וואס מ'האט ערשט געזאגט, און דעם אחתדיקן וואס מ'וועט זאגן נאך תפילת ערבית, וועט שוין זיין א הודאה אז ס'איז נתקיים געווארן די הבטחה און מ'איז נתקיים געווארן בפשטות, און מ'געפינט זיך בנערינו ובזקנינו ומעשינו ועבודתינו פון משך כל זמן הגלות, מיט אלע בתים פרטיים און מיט אלע בתים כלליים,

¶16ע ספרים, און מיט אלע כתבי עד, כמדובר לעיל במיוחד אין דעם ענין פון חמשה בטבת, וואס דאס איז דאך דער חודש העשירי האט דאך אויך א שייכות מיוחדה צו דער חמשה, וואס דאס איז דאך דער שם פון יוצקו. ועוד והוא העיקר, אז מ'וועט ניט דארפן האבן קיין רמזים ופירושים און אפפרעגן זיך, מ'וועט זען כל הענינים, מראה בזבעי ואומר זה, אט איז משיח צדקנו, און אט איז תוקף במרי באצבעי, און אט איז נשיא דורנו דער רבי דער שווער, און ווי אזוי דער אויבערשטער איז יוסף ידו וקיבץ, און קלאט צוזאמען יעדער אידן און אלע אידן, בנערינו ובזקנינו ובנינו ובבנותינו, והשיב לא נאמר אלף ושב עיני אנכי בצרה. זיך תוכף ומיד ממש, מיט עצמות ומהות, איז מקדש אדנ וכוננו ידיך ועוד והוא העיקר, תוכף ומיד ממש.