Text

¶1דס ארי'האז בן רעסטאורד ביי געם.

¶2הויבט זיך אן די כל הענינים השלחים לזה, און מ'קומט נאך דערביי צו, וויבאלד אז דאס איז א פתיחה פון א דבר חדש, מיט א טאג פאר דעם איז דאך נאך ניט געווען די וואך פארבונדן מיט הכנה צו יום ההילולא, משא'כן דעם טאג, איז ווי בא יעדער ענין של פתיחה דארף מען דאך האבן א השתדלות מיוחדה, און בפרט ווען ס'רעדט זיך פון א נשיא הדור, וואס הנשיא הוא הכל, וכמדובר כמה פעמים די בייגע פירושים בזה, דער פירוש הפשוט, אז הנשיא איז הוא הכל, ווי ער איז כלל אין זיך אלע אנשי דורו, אונט ווי ער איז פארבונדן וואס נשיא דאך איז ראשי תיבות ניטוצו של יעקב אבינו, איז ער פארבונדן מיט די נשמות פון כל הדורות כולם שלפני זה, ועתידין לבוא, עאכו כמה וכמה די נשמות, אבער קעפינען זיך א נשמה חייב וגוף חייב, ובגוף בריא, און א נשמה בריאה, איז דאך אט דעמאלט ביתר שאת וביתר עוז, אז די פתיחה דארף זיין ביתר שאת וביתר עוז, כבלד מ'דארף פועל זיין ביתר שאת וביתר עוז.

¶3ווי יש לקשר זה אויך מיט פרשת השבוע, וואס דאס איז דאך דער פרשת בו אל פרעה, ווי מ'טייטשט דאך אפ, וכמוזכר לעיל, אז פרעה איז דאס אין לשון איתפריאו כל מהרים און דא איז געווען בו אל פרעה, ווי ער זאגט אין זהר, אז דער אויבערשטער האט אים דעמאלט אנגעזאגט, משה רבינו, על ידי זה, צו יעדער אידן בכל הדורות, דורך דעם משה וואס געפינט זיך אין יעדער אידן אין פועל וכולתן, יעדער אידן און אפשר לדבר ומעשה, וכמדובר בארוכה, על אחת כמה וכמה, אז ס'רעדט זיך וועגן אן ענין כללי אויף א שנה כללית, און אויף אן ענין כללי אויף כל הדורות כולם, כמוזכר כמה פעמים, אז דער ענין פון א יארצויט איז דאך אט דעמאלט איז ווי דער עליית הנשמה מדרגא בדרגא, אבער בפשט שבין ערוך, וכמדובר כמה פעמים, ווי מ'זעט דאך בהנוגע צו אמירת קדיש, איז דאך דא אן ענין של קדיש, ס'איז דאך אן ענין של עלי', און דערנאך, אז ס'קומט ביי אחרי אמירת קדיש במשך פון יד א'חדשים, איז אט דעמאלט קומט דערנאך אין יום ההילולא, אז אמירת קדיש ביתר שאת וביתר עוז

¶4אפילו בערך פון די עליות שלופני זה. במילא איז דאך אויך פארשטאנדיק ווי אזוי דער תמיאו כל מהורין האט א שייכות המיוחדה צו א נשיא, און בפרט נאך אז דער נשיא האט א שייכות מיוחדה צו גאולת כלל ישראל, וואס דאס איז דאך אויך פארבונדן מיט שמו אשר יקראו לו בלשון הקודש, והוא שמו איז דאך דאס דער ענין פון יוסיף הוי'ידו, לסות, צוזאמענקלייבן ארבע כנפס הארץ, און פון האנשים ואנשים ועטף, הנמצאים בחיים, וביחד ימוהם אויך די אלע אידן פון דיעות שלפני זה ושלאחרי זה, און די אלע ענינים אין אן אופן פון יצחק, וואס כל השומא יצחק לי פארבינדט זיך דאס מיט דעם ענין פון אז ימלץ חוק פיו ושננו רעינה וואס מ'געפינט זיך אין תינא, און אין קאפיטל הידוע, איז דאך דארטן שטייט דאך יצחק אויך מיט א שיעור בגלוי, וכמדובר כמה פעמים, איז דאך אלע ענינים זיי זיינען פארבונדן מיטן נשיא הדור, ובמיוחד די עניני התורה פון דעם דור און פון די ענינים,

¶5ובפרט נאך אז מ'ווייס דאך אז ענינו איז געווען, מ'געפינט זיך אין הנהגת הנשיאים, איז על דרך ווי מ'געפינט זיך בא די אבות, איז געווען אזעלכע וואס זיי זיינען געווען אויך נשיאי פון חבד, איז דאך אויך געווען חלוקים, אזעלכע וואס ס'איז געווען עיקר ענינו בתוך אין אן אופן של שמחה, און דערנאך איז געווען אזעלכע וואס עיקר ענינו איז געווען אין אן אופן פון די אנדערע בית קוין, געפינט מען זיך בנוגע צו נשיא דורנו, אז הנהגתו איז געווען דוקא אין אן אופן של שמחה, און וואס ס'איז געווען נאכמער צו באוונדערן, נעמענדיק אין באטראכט, אז בפשטות איז ער געווען א בעל יסורים גשמיים, און אויך בעל יסורים וואס האט אויך גע'פועל'ט אויף עניני רוחניות שלו, וכמדובר כמה פעמים, אז דער רופא שלו האט צו כתעלית היתכן, אז ער איז דאך אט דער וואס ער רעדט זיך אין ענינים פון הפצת היהדות והתורה, איז דאך פארשטאנדיק, אז לכל לראש דארף ער האבן די מעגלעכקייט אויף צו טאן אין הפצת התורה והיהדות זיך מיטן גאנצן פארנעמט, במילא פארביינדט זיך דאס, ער זאל קענען זיין א מושלט ושולט, בכח הדיבור שלו, אז ניט נאר ס'זאל ניט זיין קיין מיות

¶6ויקובים בערך פון שארגנוי אדם אדם אדרבא, ס'דארף זיין ביתר שאת וביתר עוז לגבי שארגנוי אדם, און ביי אים זעט מען, און פון דעם היפך, אז די איסורי הגוף שלו איז געווען אויך פארבונדן דערמיט וואס ס'האט אנגערירט דעם כח הדיבור שלו בגשמיות, און אויך בפשטות, אז בנוגע וואס ס'איז פון ווען מ'האט געגאנגען דיבור פון מאמרי חצוזיות וכיוצא בזה, ניט געווען בפשטות ובגלוי, אין דעם אופן ווי ס'וואלט קעדארפט זיין, איז דאך קען מען דאך ניט זאגן בשעת ס'רעדט זיך וועגן דעם אויבערשטן, והנהגתו בעולמו, אבער ס'איז פארשטאנדיק ווי ס'דארף זיין על פי השכל פון א בן-אדם, וואס בפרט האט דאך דאס א שייכות צו יעדער אידן און אלע אידן, לויט דעם כלל פון אינו מבקש שבו לפי כוחו ולפי כוחו דארף דאס אויך זיין פארשטאנדיק, און מ'זאל דאס געבן צו פארשטיין אין דעם פארשטאנד אויך פון דעם שכל אנושי, פון דעם שכל טאקע פון נפש האלקית, אבער ווי זי איז פארבונדן מיט דעם נפש הבהמית, ס'איז פארבונדן מיט כל העולם, וכמוזכר, אז דער ורופא זייט שלו, וואס ס'איז געווען א פראפעסאר וואס דאס איז דאך א מעלה

¶7עליינו, אין דעם ענין פון רפואה, איז קומען צו אים דער טענה היתכן, אז אין וואס באשטייט זיין ריסורים? אז ער קען ניט לכאורה ניט דורכפירן זיין שליחות ווי ער האט געוואלט, און ווי ס'האט געדארפט זיין לפי על פי התורה, וכבדובר כמה פעמים. וואס דאס איז דאך אויך געווען בא משה רבינו, האט מען געפונען דערצו אן עושה, בשעת משה האט גע'טענה'ט, אז שלח נאר לאב תשלח, ואני ארעלספסי ווי אויך תשמעוני פרעה, וויבאלד אפילו אז ויתר לשמוע לי על דרך זה איז געווען בפשטות דער ענין פון דעם עיכוב אין דעם ענינים הדיבור אויך בהנוגע צו האמירת פון מאמרי חסידות וכיוצא בזה, און מ'זעט אז די טענה איז א טענה צדקת, ווארום בשעת משה איז געקומען מיט דער טענה האט מען גלייך געגעבן דעם ענטפער, אז באהרן נחיך וועט זיין לפיך, וואס באהרן איז דאך געווען אט דער ענין, אז ער האט איבערגעגעבן משה רבינו'ס צווערטער בפשטות, בדיבור ממש, און א דיבור פארבונדן מיט אברים הגשמיים, ווי זיי זיינען פארבונדן

¶8ומדיבו, און זיי בלייבן בגשמיות שלהם, וכמדובר כמה פנים. אויך פון יעדער ענין דארף מען דאך נעמען בהנוגע למעשה בפועל, והוא העיקר. בהנוגע לעניננו, אז די הכנה, וויבאלד אז ס'הויבט זיך שוין אן די וואך פאר דעם יו ד שבט, איז דוסף אויף די הכנה וואס איז פארבונדן מיט ענינים כלליים, אויף מסדר זיין התוועדיות אין דעם יום ההילולא, ובא הבדמה לזה, בפרט בשבת שלאופני זה, ועל דרך זה בשבת שלאחרי זה. וואס ווי אזוי אויך זיין דער ענין פון לימוד התורה שלו, און אין אן אופן לימוד אויף ממלא-זיין אט דאס וואס מאיזו תאן שיהי איז ביי אים געווען די מניעה, אז מ'האט אים ניט געגעבן קיין אהרן מכיחה יהי'מריאך, און במילא האט טאקע געווען א מניעה בפשטות אין התפשטות דברי חסידות שלו בדיבור, ביז וואנענט ס'האט אויך אנגערירט אין התפשטות דברי חסידות שלו אויך בכתב, ווי מ'זעט דאס בפשטות, אז ס'קומט ניט ווען ס'וואלט געווען, ווי ס'זעט אויס אין שכל בני אדם, ווען ס'וואלט געווען די אמירת החסידות שלו בפשטות בדיבור, וואלט דאך דעמאלט געווען א זיכערע זאך די חזרה פון די אמירת חסידות שלו,

¶9אויך בדיבור, און ביז אין אן אופן פון מעשה, על אחת כמה וכמה בנוגע למחשבה. וואס דערפאר איז, כאמור, דער מעשה הוא העיקר, אז יעדערער זאל נעמען אויף זיך, נוסף על העיקר, כהמדובר, אויף מסדר זיין התוועדויות בעיתם ובזמנם, און במקום המתאים לזה אויך די שבת שלפני זה און שבת שלאחרי זה, וכמדובר כמה פנים. ועוד והוא העיקר, טאן אין די אלע ענינים דוקא מתוך שמחה, וויבאלד אז עבודה שלו בפשטות איז געווען דוקא מתוך שמחה, במילא, אף על פי וואס יעדערער פון אונז, וואס יעדערער דארף דאך זיין געזונט, ושמרתם אויבני נפשותיכם האט מען דאך אבער די יסורי הגלות, און אף על פי כן מאנט דער אויבערשטער, אז ניט קוקנדיק אויף יסורי הגלות, ס'זאל זיין דוקא עבודת הוי'בשמחה ובטוב ואיבא, עאכו כמה וכמה, בשעת מ'ווערט נאכמערנטער צו תיבה האמיתית והשלימה, במיוחד אויך על ידי פעולות האמורות און די החלטות תיבות בזה, איז מען זיך נאכמערער מקדים ומזרז, און מוריד בפשטות, וכבשן הידוע, להביא ולימות המשיח, אז ס'ווערט ממש ווי ער אור יום אז לימות המשיח ווערט ער יום

¶10הויבט אן גלייך ליישטן די אלע ענינים האמורים, און מ'גייט גלייך פון פרשת בועל פאר איר צו פרשת בשלח, וואס דאס איז דאך פארבונדן מיט שירת הים אין מתן תורה, וועגן וועלכע ס'רעדט זיך אין די פרשת שלאחרי זה, איז די אלע ענינים זאלן נאכמערער מזרע זיין כל ענינים האמורים, און מתוך שמחה וטוב לבב וועט מען נאכמערער מוסיף זיין אין החלטות האמורות, ועוד ועיקר אין דעם ממלא זיין בהחלטות בפועל, און נאך איינער ס'פארענדיקט זיך די פרשה בו, על אחת כמה וכמה איינער מ'קומט צו די פרשת הבאים שלאחרי זה, האט מען שוין דעם ענין פון קריאת ים סוף, וואס זי איז דאך דא, כימי צאתך נארץ מצרים הרמי'מפלאות, ואדרבא, אז בנאכמערער די קריאה און די בקיאות הנאה והים, וכמדובר כמה פעמים, ועוד והוא העיקר תיכף פון מיד ממש, ומתוך שמחה ותוב לבב, טאן כל הענינים, ותורה עבודה וגנובת חסדים, און שמחה איז דאך פיורצת גדר, במילא טוט מען נאכמערער, במילא איז מען נאכמערער מזרז ומקדים כל הענינים האמורים,

¶11ביז וואנענט אז כאמור, אז מ'דארף ניט ווארטן אויף יום החמישי, און וויבאלד אז מ'האלט שוין יום הרביעי שבו נתלא המאורות, מאור הקטן ושני המאורות הגדורים, וואס זיי טועל זיך אויף מאור הקטן ומאור הגדול, תורה שבכתב און תורה שבעל פה, און ווי זיי ווערן ביידע פאראיינציקט, און ביידע אין אן אופן פון גדלות, כמדובר כמה פעמים, עוד והוא העיקר תוכף ומיד ממש, כולהו האמיתית והשלימה, און מ'וועט ממשיך זיין אין די התוועדויות אין וועלכע מ'געפינט זיך איצטער, עאכו כמה וכמה דערנאך אין די התוועדות פון נשיא דורנו דראשונה אין אן אופן פון יוסף און אין אן אופן פון יצחק, ותוכף ומיד ממש.