טקסט

¶1מ'ה ט ד ך פריער גערעדט וועגן דער שיטה פון דעם לטן רבי'ן, איז ד שיחה, סיפור, א דערציילונג, וו ס דער רבי דער שווער ה ט דערציילט, וו ס דערפון קען מען אויך ה בן נ ך ן איינבליק אין דער שיטה און אין דעם ענין.

¶2און ד ס איז ספעציעל צוגעפ סט אויך צו י ט כסלו, וו ס ד ס איז ד ך אויך שיחה פון י ט כסלו.

¶3וואס די שיחה איז שוין אפגעדרוקט געווארן, וועל איך דא ברענגען מערניט ווי די נקודה בהנוגע לעניננו, וואס דאס איז געווען יטעס תסלו דאכצע צדיק בי,"' בכל היום האט מען דאס שוין אפגעדרוקט אין לקוטי דיבורים,

¶4וואס דער רבי דער שווער האט דערציילט דעמאלט אין פארברענגען, אז דער מיטעלער רבי, דעם אלטן רבי זון, איז געקומען אמאל אינדערפרי א פארוואינטער צו דעם אלטן רבי'ן, אז ער האט געזען אן אומגעוויינלעכן חלום,

¶5און דערפון האט אים פארקלעמט די הארץ, ניט וויסנדיק וואס דער חלום באדייט, האט אים דער אלטער רבי געבעטן, געזאגט, אז ער זאל אים דערציילן דעם חלום, און דערנאך האט ער געזאגט, אז ער זאל גיין דאוונען, און נאכן דאוונען זאל ער קומען צו אים אר וועט ער מיט אים רעדן וועגן דעם חלום.

¶6וו ס אין דערויף איז ד ווי גערעדט פריער די אריכות הסיפור ווי ס'איז שוין געדרוקט.

¶7די נקודה וו ס איז נוגע צו אונז בהנוגע צו דער שיטה פון דעם לטן רבי'ן איז, ז איין טייל פון דעם חלום איז געווען, וו ס דער מיטעלער רבי ה ט געזען בחלומו,

¶8ז ס'זיינען געגיינגען דרייען און ער האט מטייר געווען, דער וו ס איז געווען בקומת הגוף ניט ז דער העכסטער פון זיי איז געווען אין מיטן, און לשמול איז געגאנגען איינער העכערער בקומת הגוף,

¶9וו ס איין פוס איז ביי אים געווען דיקער ווי דער צווייטער, און דערנ ך איז צוגעג נגען נ ך איינער דריטער, וו ס ד ס ה ט זיך געשטעלט מימינו פון דעם וואס איז געגאנגען אינמיטן דערנאך,

¶10און זיינען צוגעגאנגען צו א טייך פריער, צו אן אנדערסער טייך, דערנאך גערעדט בנוגע לעניננו, צו א טייך אין וועלכע ס'איז געווען די וואסער פון אלע-ערליי קולירן, פון אלע-ערליי פארבן,

¶11און די טייך איז געגאנגען ניט רואיק נאר גלים על גבי גלים, מיט א סך וועלן וואס זיינען געיאגט איינע די צווייטע, ולמעלה און פארגאסן זיך און איבערגעיאגט איינע די צווייטע וכו און אויף דער טייך איז געלעגן א ברעט,

¶12און אז מ'איז צוגעגאנגען צו דער טייך האט דער וואס איז געגאנגען אינמיטן געזאגט אט דעם צווייטן וואס איז געווען מאמינו אז ער זאל גיין אויף דער ברעט,

¶13און ער האט אנגעהויבן גיין אויף דער ברעט, און איז געגאנגען אף על פי וואס די גלים האבן זיך געהויבן און געגאסן זיך און געיאגט איינע די צווייטע וכו איז ער געגאנגען ביז ער איז דערגאנגען צום סוף פון ברעט,

¶14און דערנאך האט אים מרמז געווען, געמאכט א רמז, דער וואס איז געשטאנען אין מיטן ער זאל ניט גיין ווייטער, ער זאל זיך אומקערן צוריק.

¶15וואס דאס איז געווען דער טייל פון חלום בהנוגע לעניננו.

¶16האט אים דער אלטער רבי אים דערנאך פותר געווען די מיינונג אז דער ווי ער האט אים מטיר געווען דעם ציור, אט דער וואס איז געגאנגען אין מיטן איז דאס דער בעל שם טוב,

¶17אט דער וואס איז געווען בקומות הגוף העכער פון אים, און געגאנגען די גאנצע צייט לשמאלו איז דאס געווען דער מגיד, וואס ביי אים איז געווען איין פוס דיקער פון די צווייטער דערפאר וואס ער האט דאך געהאט כאיב רגלין ביי אים איז געווען איין פוס, ניט קיין גע און דער וואס איז געגאנגען דער דריטער איז דאס געווען דער אלטער רבי.

¶18און ער האט אים געזאגט, אז דאס וואס ס'איז געווען אין דעם ערשטן טייל פון חלום האט ער געזען א טייך וואס דארט איז געווען קלארע וואסער, ניט מיט פארשידענע פארגן, און אן גלעים, ניט מיט שטורעמדיקע וועלן, נאר וואס דען ס'איז געגאנגען רואיק,

¶19איז דאס א טייך וואס באווייזט אויף מק אדער צווייטער טייל פון חלום, וואס מ'האט געזען א טייך פון פארשידענע פארבן, און מיט גלים וואס עולים וירדים ורוטפים אחת את רעהו מיט וועלן וואס יאגן איינע די צווייטע און איבעריאגן און הויבן זיך און לאגן זיך אראפ וכו איז דאס איז דער ענין פון בעלי תשובה.

¶20און אט דאס וואס ער האט געזען האט אים דער אלטער רבי געזאגט וואס ער איז געגאנגען אויפן ברעט איבער דער טייך און געווען בשלום, כאטש אפילו די וועלן האבן זיך געהויבן ארויף און אראפ איז אט דאס האט ער אים געזאגט, אז אינטער ער געהערט פון דעם מגיד מיט פינף און צוואנציק יאר צוריק דעם משל על בעלי תשובה, ווי דער רבי האט דעמאלט געזאגט אין דער שיחה, ווי ס'א

¶21דיבור המתחיל, 'גדולה תשובה', וואס י' טס כסלו איז דאך אויך דער יארצייט, דער יום הילולא רבה פון דעם מגיד, ווי דער אלטער רבי שרייבט דאס אין דעם מכתב הגאולה, וואס ער דערמאנט אויך וועגן 'יצאו בשלום' ווען ער האט געזאגט ”פדה בשלום”

¶22וואס דארט פארגלייכט ער, אז דאס איז משל למלך וואס ער האט געהאט צוויי קינדער, וואס איין קינד איז געווען אלעמאל צוזאמען מיטן כותר און האט זיך געפירט ווי דער כוסר וויל.

¶23דערנאך איז געווען א צווייטער קינד, וואס ער איז מסיבות אוועקגעגאנגען למרחקים ווייט פון דעם כוסר, פון דעם מלך, במילא האט ער מתרחק געווארן ער האט זיך אויך דערווייטערט פון די וועגן אין וועלכע דער מלך האט אים ערצויגן מחנך געווען און פון מקיים זיין זיינע רצונות פירן זיך ווי דער מלך וויל,

¶24און וואס דערנאך, אז ס'קומט א סיבה און ער קערט זיך און צוריק צום מלך, און בעט זיך ביי אים רחמים אז דער מלך זאל אים צוריק צונעמען, און איז מחליט און פירט זיך ווי דער מלך וויל איז אט דעמאלט די יהוה פון דעם מלך צו דעם בני השני וואס הי' במרחקים איז דאס נאך מערער,

¶25און מער בגלוי ובמורגיש, ווי צו דעם זון וואס ער איז קיינמאל פון מלך ניט אוועקגעדארפן.

¶26האט דער אלטער רבי געזאגט, אז אינטער ער האט געהערט אט די תורה מיט פינף און צוואנציק יאר צוריק וואס דער ענין איז פון מאכן בעלי תשובה האט ער זיך אפגעגעבן אויף דער עבודה, ביז וואנענט אז ס'איז געווען אמאל א משך זמן פון פינף יאר נאכאנאנד איז ער ארומגעגאנגען און ארומגעפארן אויף מאכן בעלי תשובה.

¶27דערנאך האט דער רבי דער שווער דער נשיא ממשיך געווען, אז דער אלטער רבי האט דאס פריער געזאגט דעם מיטעלן רבי'ן, דערנאך האט דאס דער מיטעלער רבי דערציילט דעם גאנצן סיפור, דעם צמח צדק, דעם נשיא שלאחריו, און האט מוסיף געווען ווי ס'איז אפגעדרוקט אין דער שיחה, און דערנאך דער צמח צדק צו דעם נשיא, לאחריו, צום רבי'ן מהרש, און דערנאך דער רבי

¶28פאטער האט דאס דערציילט דעם שווער, האט ער מוסיף געווען די הוספות פון די פריערדיקע רביים, וואס די כללות בזה איז, אז דער אלטער רבי האט געקענט מאכן בעלי תשובות, דערנאך האט ער דאס איבערגעגעבן צו דעם וועמען ער האט דאס איבערגעגעבן, און דערנאך קען דאס טאן יעדער חסיד,

¶29אויב נאר ער וויל גיין אין דעם וועג אויף צו טאן דאס, וואס דורך דערויף ווערט ער א חס דאס איז א מאמר המוסגר, און בשעת מ'האט דאס איבערגעגעבן האט דעם שווער-פאטער מוסיף געווען אז דאס קען טאן אפילו א געבארענער חסיד.

¶30האט דער רבי נשמתו עדן אין דערויף מבאר געווען, אז א געבארענער חסיד הייסט דאך דאס, אז ער האט נאך ניט געהארעוועט אויף דעם, נאר ער איז געבארן געווארן בא חסיד'ישע עלטערן, איז דאך דאס ניט קיין דורכגעהארעוועט איז פונדעסטוועגן, אויב נאר ער טוט אין דעם מיט א מסירת-נפש קען ער מאכן בעלי תשובות.

¶31דערפון פארשטייט מען האט ער מסיים-געווען אויף וויפל ס'קען אויפטאן אזא וואס ער איז ניט קיין געבארענער נאר דורכגעהארעוועט ער.

¶32וואס דערפון איז דאך אויך פארשטאנדיק, אז אפילו בשעת מ'ווערט געבארן איז דאך נאך דא גענוג ארט אז מ'זאל נאך הארעווען אויף מערער און מערער.

¶33וו ס דעמ לט קען מען אויך מ כן בעלי תשובות, און ווי דערציילט פריער ד רט אין סיפור אין ן אופן ניט מיט סך צייט, ז ד ס טוט זיך ן ין ן קוצר זמן, אין קורצע וויילע.

¶34און דערנ ך ה ט דער רבי נשמתו עדן מוסיף געווען, ז דערויף איז אויך, ז בשעת מ'טוט ן ן אידן תפילין, וואס בשעת מ'לייגט פילן אויפן קאפ איז די קאפ א געזונטע, און מ'לייגט זיך אויפן האנט אנטקעגן די הארץ איז די הארץ א געזונטע, איז דערפון ווערט דער גאנצער קערפער א געזונטער.

¶35און דערפון איז פארשטאנדיק, ווען מ'לייגט ניט חס ושלום-ווי אז דאס ווערט דעמאלט, בשעת די קאפ און די הארץ זיינען ניט ווי ס'דארף-צו-זיין, דער היפך פון געזונט אז דאס ווי� איז די ווערטער פון דעם רבי'ן נשמתו עדן.

¶36וואס לכאורה איז ניט פארשטאנדיק, וואו איז דא דער קישוב, אז מ'רעדט אז יעדערער דארף און קען מאכן בעלי תשובות, און אויב נאר ער טוט אין דערויף מיט מסירת-נפש און מיט ווארעמקייט, און טוט אין דערויף מיט חסידות, דאס הייסט מיט אהבת ישראל,

¶37און וואס ווי חסידות ווי די גמרא זאגט אין אידן, אז בשעת ער פארבויגט אים הארט ניט אז ער וועט אראפנעמען פון זיך, אבי א צווייטן אידן זאל זיין א טובק, ווי די ראי' איז פון א סור פאנץ חסיד כאטש אפילו דאס קען אים שאדטן איז אט דאס באווייזט אז ער איז א חסיד אבי ס'זאל ניט זיין קיין היזק פאר א צווייטן,

¶38על אחת כמה וכמה א תועלת פאר א צווייטן, איז אט דעמאלט קען דאס יעדער איד מאכן א בעל תשובה.

¶39און אט דא איז ניט פארשטאנדיק ווי פאסט אהרצו דער סיום, אז בשעת מ'לייגט תפילין אויפן קאפ און אויפן האנט איז אט דעמאלט איז א געזונטער גוף.

¶40און אט דא קומט דער ביאור, וואס בפרט זעט מען דאס אין היינטיקער צייט, אז דער רוב הצרות, די גרעסטע בלבולים, און אט די אלע זאכן וואס לעצטע יארן טומלטן וועגן דעם,

¶41וואס ס'איז געווארן אזויפיל ענינים פון היפך הצדק והיושר, ביז ווי דאס ווערט אנגערופן בלשון המדינה דזשובנאל דלינקוועסי מיט דעם קריי מיט די אלע זאכן מיט די צרות צרורות וואס רחמנא ליצלן ס'איז ניט הולך ופוחות נאר פארקערט, איז אז מ'קוקט זיך אריין פון וואס שטאמט דאס,

¶42זעט מען אז דאס קומט דערפון וואס ס'איז ניטא דער אויסגלייף צווישן דער קאפ און צווישן די הארץ, אז הלב חומד אז אים ווילט זיך א זאך, איז לכאורה קען ער דאך פארשטיין מיט שכל,

¶43אז ביי יענעם דארף מען ניט צוגשמ'ענען, ווארום מ'קען דאס ביי אים מיט אים אויך זיך אזוי פירן, מיט אלע הסברות וואס על-פי שכל וואס ס'איז לייען ג רניט, אפילו מ'וועט אים ניט כ פן, און מ'וועט אים ניט אריינזעצן, און מ'וועט אים ניט פ רשיקן,

¶44און מ'וועט אים ניט מעניש זיין, ניט ”ב שטר פן” ווייס ער ד ך ליין, ז אויב ער לאזט זיך אויף דעם וועג, איז ”כל באה לא ישובון” וועט ד ס פ ר אים ניט לייענען, ניט נ ר ברוחניות נ ר אויך ניט בגשמיות.

¶45ט ד ס איז ד ך בער לץ הסברות, וו ס דער קאפ נעמט ד ס דורך דעם מוח שבראש, דורך דעם שכל.

¶46ס'איז דאך אבער ”האין רואה והלב” חומש ער זעט א זאך און זעט אז א צווייטער האט און אים פעלט דאס, און זעט ניט די מעגלעכקייט ער זאל דאס גלייך באקומען איז האט ניט דעם מוח שליטה על הלב און דער לב שלעפט אים אוועק, אף על פי וואס אין תחילת הענין,

¶47אין תחילת איידער ער הויבט ערשט אן גיין אויף דעם גליטשיקן וועג שרייט זיין אייגענע קאפ אליין, אז דאס איז ניט אוועק פאר דיר!

¶48וואס דאס לייענט ניט, ניט אין עולם הבא, ניט אין 'עולם הזה'.

¶49וואס בשעת ס'איז דא אט די מחלוקת צו מישן מוח ולב איז אט דעמאלט, אויב ס'איז ניטא דער מוח שליט על הלב וואס דעמאלט פועל"ט ער,

¶50אז ס'זאל זיין דער שיעבוד הלב אז דער לב זאל נאכפאלגן דעם שכל, ניט פארקערט איז אט דעמאלט קומט ארויס אט די אלע צרות וואס לכתחילה טוט ער א דבר קל, און דערנאך איז מן הקל אל הכבד,

¶51פון חבלי השאל ביז ”אבותית העגלה”, אנהויבנדיק מיט א ”חוט השערה”, ווי גערעדט כמה פעמים, אז בשעת מ'פארבלאנדזשעט און מ'געפינט זיך אין א טיפן וואלד איז דאס ניט וואס מיטאמאל איז מען אריבערגעשפרונגען,

¶52פון דעם היווי פון דעם גרויסן דרך המלך אין טיפן וואלד אליין, נאר פריער האט ער אפגעבויגן א ביסעלע, א ”חוט השערה”, און צו דער 'חוט השערה', וויבאלד אז ער גייט אין דער פאלשער ריכטונג איז געווארן פון איין 'חוט השערה' צוויי און דריי און הונדערט און טויזנט, ביז וואנענט אז ס'ווערט דערפון קהוותית העגלה,

¶53ער כאפט זיך אז ער געפינט זיך אין א טיפן וואלד בין חייסי תרב.

¶54וואס אט דאס איז בכללות, ווי תורה גיט זיך יעדער ענין ארויס אין א קורצן מאמר אט דאס וואס די גמרא זאגט, אז ”אין אדם עובר עבירה אלא אם כן נכנסה בו רוח שטות” אז ווען ער וואלט געגאנגען אפילו על פי השכל,

¶55ניט צולאזנדיק דעם ”רוח שטות” וואלט ער ניט געקומען צו טאן קיין עבודה, ווארום סוף-כל-סוף, אז ער באטראכט זיך, זעט ער, אז מ'גייט היפך הצדק און היפך היושר מיטן צווייטן, איז סוף-כל-סוף וועט ער אליין אין דערויף אריינפאלן.

¶56וואס אט דערפאר איז בשעת ס'רעדט זיך וועגן ענין פון א בעל תשובה, איז דער 'כללות ענין' התשובה אז מ'זאל איינשפ נען די ה רץ, ז זי זאל פ ל גן די קא פ ס'איז ד ך בער ד ז וו ס ער איז שוין פ רקראכן זויפיל, ביז וו נענט ז ניט נ ר דער מוח איז ניט שעליט על הלב, נ ר דער לב איז שעליט על המוח על השכל,

¶57ז דורך דערויף וו ס ער ה ט זיך ריינגעל זן אין דער טעוות וו ס הלב חומט איז ער געוו רן משוחד און ער ניצט אויס דעם שכל ווי אזוי געפינען וועגן אויף נאכצוגעבן זיינע טענה'ן,

¶58און אז ס'קומט איינער צוגיין און זאגט אים מוסר אדער ער אליין כאפט זיך אויף אמאל און זאגט זיך אליין מוסר געפינט ער גלייך א המצאה אין זיין שכל, אז דער מוסר איז ניט צוגעפאסט צו אים, און ניט אים מיינט מען, און ער וועט זיך באווארענען וכו' וכו מיט די אלע טענות וואס דער אצר-הרע שטעלט-

¶59אז דער שכל זאל אויך ניט מבלבל זיין.

¶60וואס אט דערפאר איז אמת טאקע די התחלה פון תפילין של יד אויף באווארענען די הארץ, אבער דערנאך זאל זיין דער ענין בשלימות דארף מען באווארענען אויך די קאפ, אז די קאפ זאל גיין ווי שכל דארף מען פירן, ועשיתה הטובה הישר אט דאס איז די ריכטיקע און גלייכע וועג אפילו מצד עניני 'עולם הזה'.

¶61וואס אט דערפאר איז, אז מ'זוכט עצות, און מ'זוכט עצות זייטיקע, איז ווי גערעדט שוין מ ל בארוכה ווי די פרשה פון היינטיקער סדרה, אז בשעת מ'כאפט ן איינעם פארן לבוש, פאר ן אויסווייניקסטע זאך זיינע,

¶62איז דעמאלט איז וינח ”בגדה אצלה וינח ויצאו החוצה” קען מען זיך ה לטן מיטן לבוש, מיטן קלויד, און דעם מענטשן ליין ה ט מען ניט.

¶63ז מ'זוכט עצות צו ט די לע וו ס ב זיי איז דער מוח ניט שליט על הלב וו ס דערפון קומען ד ך רויס ווי גערעדט פריער די לע אפצווייגונגען און אפנייגונגען, ביז ד ס קומט רויס אין עבירה בפועל, און פון עבירה בין אדם למקום קומט ד ס רא אין ן עבירה בין אדם לחבירו,

¶64ביז אין עבירות חמורות ביותר איז דערצו ניט די עצה וו ס מ'וועט פ ריכטן זייערע לבושים, ז מ'וועט זיי געבן מער ידיעות אין ענינים וו ס זיי זיינען פ רבונדן מיט חיצוניות השכל, צי ד ס וועט זיין אין חכמת החשבון, צי ד ס וועט זיין אין חכמת הרפואה, צי אין חכמת התכונה,

¶65צי אין חכמת ההנדתה וכיוצא בזה דאס נעמט מיט זיין לב, און דאס נעמט מיט זיין פנימיות השכל, דאס נעמט זיינע לבושים, וועט ער ווערן מער געבילדטערט און וועט האבן נאך א פאפיר מיט נאך דעגרי מיט נאך עטלעכע אותיות נאך זיין נאמען, בער ער וועט בלייבן מיטן זעלבן מעמד ומצב פון הלב שליט על המוח.

¶66ואדרבא, ער ה ט ב קומען נ ך מיטלען ווי זוי נ כצוגעבן זיך זיינע תיבות, וו רום ער ה ט ד ך מערער ידיעות און מערער אמצעים און מערער וועגן אויף קענען דורכפירן מזימות לבבי הרב.

¶67און ס'איז ניט קיין נדער וועג, בסיידן מ'וועט צוגרייכן צו פנימיות הנפש, אויף דערציילן אים ער ז ל וויסן זיין ז ”נפש השנית בישראל” איז חלק אלוקה 'ממעל ממש' ווי דער לטער רבי שרייבט גלייך אין פרק שני אין תניא.

¶68און כדי ז ער ז ל זיין ווי ס'ד רף צו-זיין ה ט מען אים געגעבן די לע מיטעלען אויף דעם, ז ער ז ל זיך פירן ווי ס'ד רף זיך פירן חלק אלוקה ממעל,

¶69נ ר צוליב דעם ד רף ער ה לטן אפן די צנרות ער ד רף ה לטן שט רק גאנץ און שט רק די פ רבינדונג זיינען מיטן אלוקה ממעל, דורך דערויף וו ס ער וועט זיך פירן ועשית ”הטוב הישר בעיני ה' אלקיך” אין ענינים ”שבין אדם למקום ובין אדם לחבירו” און ט דעמ לט איז סוף-כל-סוף,

¶70ז מ'רעדט מיט אידן איין מאל און צוויי מאל, און מ'מיינט ד ס מיט ן אמת, און מ'רעדט בדברים יוצאים מן הלב, און ווי דער אלטער רבי איז מסיים און ווי דער סיום פון ספר התניא איז ”חוח תחיח אפילו מאה פעמים”,

¶71אז ניין און איינציק מאל האט ער גערעדט און האט ניט גע'פועל'ט, און ער איז ניט פארמאטערט און ער רעדט א הונדערטן מאל, אט דעמאלט ווייס מען, אז ער טוט אט דאס וואס מ'דארף טאן, און אט דעמאלט מאכט ער אויף דעם בעל תשובה,

¶72ווי אין דעם סיפור און מ כט פון אים אויף ג נצן אידן, ועל אחת כמה וכמה ג נצן מענטש, און נעמט אים רויס פון זיין אינעווייניקסטן גלות, וו ס זיין שכל געפינט זיך אין גלות ב זיינע תאוות,

¶73וו ס ב אמת איז ד ס ג רניט ער ד ס איז געקויפט און גענומענע צוגענומענע ביי עצבן, ביי דעם 'נפש הבהמית', ביי דעם יצר הרע דאס איז ניט זיין עצם,

¶74ס'איז ניט זיין מהות, און דערנאך דאינקט ער אים אפ פארוואס ער האט אים ארויסגענומען פון דעם כיד היוון פון דער מצולה פון דעם טהם אין וועלכן ער האט זיך געפונען און האט אים אוועקגעשטעלט בקרן אורה.

¶75וואס אט דאס איז דער המשך און דער קישור, אז ווי אזוי מאכט מען אויף א בעל תשובה?

¶76בשעת מ'רעדט מיט אים, ווי דערציילט ד רטן פריער, מיט ן אופן פון וו רעמקייט ומסירת-נפש, און ווי אזוי רעדט מען מיט אים, ז מ'טוט אים ן תפילין אויפן קאפ, מ'נעמט זיין שכל, דעם אויכין שבע ר אש, די פנימיות השכל,

¶77און מ'טוט ן די תפילין של ליד ז מ'בינדט אים זיין כח המאסר, און דורך דערויף נגד הלב מ'בינדט אים זיין רגש, זיינע תאוות שבלב, אז זיי זיינען פארבונדן מיט א רצועה של קדושה פון הייליקייט אט דעמאלט מאכט מען פון אים א בעל תשובה, און אין אן אופן ווי דער מגיד זאגט אין דעם משל,

¶78אז דער מלך באווייזט אהבתו צו דעם בעל תשובה נאך מערער ווי א צדיק גמור, ווארום ””במקום שבעלי תשובה עומדים אפילו צדיקים גמורים איז יכולים לעמוד” שם”,

¶79און אט דעמאלט באדאנקט אים דער מלך, ווי כסודוע אויך דער משל אין דעם, די דאנקבארקייט און די שמחה וואס מ'פארשאפט א מלך ווען מ'קערט אים אום בני יחידו וואס איז געווען פארוואגלט פון אים צענדליקער יארן, און מ'מאכט פון דעם בן יחיד אז ער זאל זיך פירן ווי דער מלך וויל.

¶80איז דאך אט דעמאלט, יעדער זאך וואס ער וועט בעטן בא דעם מלך וועט אים דער מלך געבן במידו ”המלאה הפתוחה הקדושה והרחבה”.

¶81וואס יעדער איד איז דאך פאררעכנט ביי דעם אויבערשטן ווי א בן יחוז, ווי ידוע דער ווארט פון דעם בעל ”שם טוב בזה”, וואס דערפאר איז אויך,

¶82אז מ'נעמט ער די הארץ פון איין אידן אפילו לאביו שבשמים איז דאס אליין עפנט אויף די צנרות און די דרכים אויף באקומען דעם אויבערשטנ'ס ברכות אין וואס מ'נויטיקט זיך אליין, ובנקודה הפנימית,

¶83אז מ'זאל האבן אמת'ן נחת וואס דאס איז תורה נחת מיט חיות פנימיות פון מאור שבתורה פון זיך אליין און פון די בני בית, און פון די נקודה הפנימית, אז מ'זאל ניט דארפן דאגן צי קינד זיינער אנטלויפט אין רחמנא ליצלן אין גרינא טשביליש אין היפי לעבן,

¶84אדער נאך אין סאן-פראנציסקע וכיוצא בזה, ווארום ער איז זיכער, אז אין פרץ ויוצאה בחובתנו אז ער איז א זיכערע זאך, אז ס'איז ניט בביתו, ווארום זיין הויז איז געבענטשט פון דעם אויבערשטן,

¶85אז ער האט בנים ובני בנים עוסקים ”בתורה ובגמילות חסדים, ומתפלל” אים אים הציבור, וואס זיי זיינען ”לתהילה לשם ולתפרת” פאר די עלטערן און פאר אלע אידן בכל מקום שהם.

¶86לחיים. לחיים.