Text

¶1שווי גערעדט שוין מערערע מאל און שוין אויך געדרוקט, איז יעדער איד איז א שליח פון דעם אויבערשטן אויף ולעשות לו יתברך דירה בתחתונים, ובמילא איז דאך אויך פארשטאנדיק, אז וויבאלד אז אינו מבקש אלא לפי כוחה עם איז דער אויבערשטער יעדערן פון די שלוחים, די אלע כוחות וואס ער דארף האבן אויף ממלא זיין זיין שליחות בתכלית השלימות, און אין אזא תכלית השלימות ווי דער אויבערשטער פארשטייט וואס שלימות איז, און וואס תכלית השלימות איז, במילא איז אויך פארשטאנדיק, אז דער אויבערשטער גיט אויך די מעגלעכקייט אז מ'זאל דאס טאן ווי דערמאנט פריער, בשמחה ובטוב לבב. און ווי ערקלעגט בארוכה אין לקוטי תורה בנוגע צו ראש השנה און דאס איז אויך פארשטאנדיק אזוי בנוגע צו יום-כיפור, אז ראש-השנה, ווי געזאגט אין דער הפטורה, הויבט זיך אן מיט שאת אתית בהוי און תגלו נפשי וואס דערפאר דארף זיין בראש-השנה גילו ברדה, און אזוי אויך ביום הכיפורים, און אזוי ווערט דערנאך אויך נמשך אויפן גאנצן יאר,

¶2וואס דאס איז דאך דער ראש פון דער יאר, און אויך יום הכיפורים ווערט זיך אויך אנגערופן ראש השנה, ווי געבראכט אין לקוטי תורה, ווערט דאס אויך נמשך אז דער גאנצער יאר זאל זיין א שנה של שמחה, און א שנה של עבודת הוי מתוך שמחה וטוב לבב, במילא איז אויך ווי דער רמב״ם פסק'נט אפ און איז מבאר וועגן די יעודים גשמיים וואס ס'איז דא אין תורה, און אזוי אויך, ביז וואנענט ווי געבראכט אין דקוטי תורה, איז בראש השנה איז גאר דער עיקר הדין, וואס ווי אמאל שטייט בכלל, אז דער דין בראש השנה איז אויף ענינים גשמיים, איז דערפאר וואס ווען מ'האט ענינים גשמיים בהרחבה, און אין אמת'ער הרחבה, ווי דער הישג יד פון דעם אויבערשטן, אט דעמאלט ווערן בטל אלע מוניות ועיכובין בכלל, ווי מ'זעט דאך אז אושר איז מרחיב דיר נא און כלים נאים, און אושר בכלל איז מרחיב דעתו של אדם, און בשעת מ'האט דעתו של אדם מיט הרחבה, איז דאך א זיכערע זאך אז מ'האט די הרחבה אין דעם דין אין דעם אויבערשטן מתוך דעת, דעת אלקי אביך ועבדו ובלבב שלום, וואס דעת איז דאך אין לשון דעת, האט

¶3דאס אויך בהרחבה, און גיט דער אויבערשטער ד'צרחים בהרחבה. און ווי דערמאנט אויך פריער, אז די פרשה, חלק הפרשה, פון היינטיקן טאג, און די פרשה פון דער גאנצער וואך, איז דאס דוקא פרשה פון וזאת הברכה, און וואס בהשנה זו איז די טעג פארבונדן מיט וזאת הברכה איז דאס אויך אין אן אופן משולש, דריי וואכן, ווי גערעדט בארוכה פאר דערויף, אז בכלל איז דער היינטיקער יאר איז פארבונדן מיט שלוש, האבן שלוש שלוש פעמים, און אין חוץ-לארץ דריי מאל צו שלוש, סיי בראש-השנה, קומט צוויי טעג ראש-השנה און דער שבת תשובה שלאחרי זה, און דערנאך אויך די ערשטע טעג פון סוכות און די צווייטע טעג פון סוכות, ענדיקן זיך אויך מיט שמחת תורה, און גלייך נאך דערויף דער שבת בראשית, וואס דאס ווירקט אויך אויף בראשית ברא אלקים את השמים ואת הארץ אויף דער גאנצער וועלט, וואס זי טיילט זיך אין שמים וארץ זאל זיין פון דאסניי ברא אלקים, במילא ווערט דאס אויך א נייער מעמד ומצב,

¶4און וואס נאכמערער דער נייער מעמד ומצב ווערט דאך אין אן אופן באין ערוך דורך די גאולה האמיתית והשלימה על ידי משיח צדקנו, וואס אחר כלו בכל יום שיבוא, און ווי אויך דער אפטייטש אין דעם שיבוא בכל יום אויך אפילו אין היינטיקן טאג, ובפרט נאך אז דאס איז יום רביעי שבו נתלו המאורות, און וואס קודם השבירה, קודם המיעוט, איז דאך געווען שני מארות הגדולים בפועל, און ערשט דערנאך איז געווארן דער מיעוט הלבנה, זאל דאס אויך אזוי זיין בא יעדער אידן און אלע אידן, וואס אידן זיינען דאך מונים ללבנה, דערפאר וואס זיי זיינען דומם ללבנה זאל יעדער איד שטיין אין א מעמד ומצב פון מאיר הגדול, און וואס דאס ווירקט זיך אויס לכל לראש אין ואהבת לרעך כמוך וואס דאס איז כל התורה כולה, אין איינווירקן אויף די אלע אידן ארום זיך, ובפרט נאך אז מ'האט א נאמען געגעבן שליח, איז דאך דער עיקר כוונה בזה אויף דער שליחה צווישן אידן און ערשט דערנאך שליחות אין דער וועלט בכלל, זאל זיין אזוי בא לרעך און כמוך און יעדער איד און

¶5אידן, אנהויבנדיק פון דער אייגענער משפחה, און פון די קרובים בגשמיות ובפשטות, און דערנאך אויך צו די קרובים אמיתיים, וואס דאס איז דאך יעדער רידע אנשים והנשים והטף, און ס'וועט דעמאלט מקויים ווערן, אז גואל לשנה וגואל אחרונה וואס משה רבינו איז דאך, און ער זאגט אין דערויף אין דער פרשה פון דער וואך, וזאת ברכה אשר ברך משה און זיין ברכה איז אריינגעשטעלט און געווארן א טייל פון תורה, וואס התורה היא נצחית איז דאך דאס אן אייביקע ברכה, ביז לעיני כלי ישראל, ווי דערמאנט אין די התוועדויות פון לפני זה, ובפרט אין יום הרביעי וואס הויבט זיך אן שמח זבולון בצאתך איז אף על פי וואס בכלל אידן טוען זיך אין צוויי חלוקות, זבולון און ישכר, איז דאך אויך ווי אלע ענינים, ובפרט פון בני יעקב, האט דאך יעדער איד אין זיך דער חלק פון יעקב, במילא האט ער אין זיך א חלק פון יעדערער פון די שבטים, איז דאך דא ווי יעדער איד, סיי פון ביידע חלוקות האמורות, און פון די אלע יו דבי שבטים, און אפילו אידן וואס זיי זיינען לוים אדער אפילו כהנים האט יעדערער פון זיי אויך די שליחות פון שמח סבולין בצאתך אז

¶6די נשמה איז ארויס ממקורו ושרשו, וירדו למטה, אין א גוף פון א אידן דא למטה, וואס דאס איז דאך בצאתך ווערט דאס גלייך פארבונדן מיט יתחד בי עליך לערנט תורה און מ'קוקט אריין אין תורה ווי אזוי צו זיין א זבולון ווי זבולון דארף זיין, און ווי אויך ווי זבולון, ווי אפגעטייטשט אין חומש, איז דאך דאס פארבונדן דערמיט, אז דאס פון לשון אדירה, וואס דאס איז דער אפטייטש אויך פון זבולון און דאס איז אויך די שליחות פון יעדער אידן, ווי דערמאנט פריער אויף לעשות לו יתברך דירה בתחתונים א זבול בתחתונים, וואס דאס קומט צוזאמען נאך אט דא דער חלק פון בית המקדש וואס ווערט אויך אנגערופן בשם זבול ועל דרך זה א חלק אין שמים עליונים וואס ווערט אויך אנגערופן בשם זבול. ועוד והוא העיקר, אז מ'איז משלים, און מ'האט שוין משלים געווען, דער לעשות לו יתברך דירה בתחתונים האט מען שוין געהאט די כתיבה וחתימה טובה יעדער איד בתוך כלל ישראל, האנשים והנשים והטף, ווי דערמאנט פריער, אז כתיבה וחתימה טובה לשנה טובה ומתוקה, און ווי דערמאנט

¶7און מודגש, א חתימה ניט נאר סתם חתימה, נאר אויך א גמר חתימה טובה. און ווי דערמאנט פריער, די אלע אותיות פון אלף-בי'ת, וואס זיי זיינען פארבונדן מיט יענער שנה, ובפרט מיט היינטיקן יאר, וואס ווי דערמאנט פריער האבן אידן געזאגט און מפיץ געווען, אז דאס איז שנת נו'אלף, אז ראשי-תיבות אראנו נפלאות, אז נאך אין די עשרת ימי תשובה פון דעם יאר, ובפרט נאך אז מ'האט שוין די עשרת ימי תשובה דורכגעגאנגען רובם, ווי ס'שטייט שוין ביום השביעי שבו, וואס דאס איז דאך כולל כל שבעת ימי השבוע וכל שבעת ימי השנה, ווי דערמאנט וואס ער איז מבאר אין לקוטי תורה, אז יעדער וואך זאגט מען דעם זונטיק, דעם ערשטן טאג פון דער וואך, אז דאס איז יום ראשון, און שירות של יום פארבונדן מיט יום ראשון פון פרשה בראשית, דערפאר וואס דעמאלט בכל יום ראשון ווערט באנייט שמים וארץ וכל צבאיהם אין אן אופן ווי ס'איז געווען בראשית דעם ערשטן מאל, ובפרט נאך ווי דער אלטער רבי איז מבאר אין אגרת הקודש, אז מידי שנה בשנה ווערט אן אור עליון, וואס איז נאך קיינמאל ניט געווען אזא אור,

¶8און דערנאך, לאחרי ראש השנה, נעמט מען דאס און מ'טיילט דאס דערנאך פאנאנדער אין ויעקב הלוך לדרכו, וואס אף על פי וואס בפרטיות איז ויעקב הלוך לדרכו מוצאי שמחת תורה ומוצאי שבת בראשית, איז אבער בכללות איז ויעקב הלוך לדרכו גלייך במוצאו פון ראש השנה, ובפרט נאך די תקיעת שופר, עתיקע יאר איז דאך דאס געווען במילוהם סיי דעם ערשטן טאג און סיי דעם צווייטן טאג, און וואס דער שופר איז דאך פארבונדן מיט די פסוקים שלו, און דער פסוק איז דאך וואס זיי זיינען אין דריי חלוקות, מלכיות, זכרונות ושופרות, און דער סוף פון די פסוקים פון שופרות איז דאך די תפילה, און דערנאך דער פסוק פון תקעה שופל גדול לחירותינו זאל יעדערער פון אונז ווערן א שליח אויף אנזאגן זיך, און אנזאגן די בני-בית, אזהנה זה בא זה אלקינו און צוויי מאל זה, אוןהנה זה בא דוד מלכא משיחא און אליהו הנביא איז שוין געווען א טאג פאר דעם, אין תברי און ער האט

¶9אנגעזאגט וועגן די נשיא וועגן די ביאת משיח צדקנו, וואס דאס פארענטפערט ווי אזוי קען מען זאגן אחכה לו בכל יום שיבוא? איז דאך דאס פארבונדן דערמיט וואס אליהו הנבוא קומט בפועל צו יעדער מאל, יעדער טאג, צי ווי אין תברי אויף אנזאגן וועגן ביאת משיח צדקנו, צו די ובמיוחד מיט די וואס זיי זיינען פארבונדן מיט דעם אחכה לו בכל יום שיבוא, אז אף על פי ווי מ'זאגט דאס ניט בדיבור ומנהג חב אד טראכט מען וועגן דעם, און מ'טראכט וועגן דעם, ווי מ'זאגט אין תהלים מצאתי דוד עבדי בשמן קדשו משחתיב דער לשון פון מצאתי וואס מציעה בא בהישך הדעת אזוי איז אויך משיחה בא בהישך הדעת, ווארום יעדער איד און אלע אידן, ובפרט נאך אז מ'האלט נאך די ארבעים שנה, וואס דעמאלט איז דאך נתן הוי'לב לכם ועיניים לריות ועתניים לשמוע, און מ'האלט שוין צום סוף פון דעם שנת ארבעים, און שוין אריין אין אראנו נפלאות, וכמוזכר לעיל. זאל מען זען בפועל דער כימוד צאתך מארץ מצרים אראנו נפלאות אין גאולה האמיתית והשמועה,

¶10שלימה על ידי משיח צדקנו, ותיכף ומיד ממש אין פרשה וזאת הברכה, און ווי פרשה וזאת הברכה שטייט אין שנת תשנ'א,"' און אין איר גופא האט מען שוין דעם יום רביעי שבו, וואס דאס איז היינטיקער טאג, דער יום רביעי פון פרשה וזאת הברכה, און דערנאך האט מען די אלע ברכות פון דעם אויבערשטן, און אין אן אופן פון לעיני כל ישראל, און אין אן אופן פון הלוך והוסיף ואור, ווי מ'זאגט בהנוגע צו כל עניני תורה ומצוותי', ובפרט הלוך והוסיף ואור אין גאולה האמיתית והשלימה, ביז אז ילכו מחיל אל חיל יראה אלא אלקים בציון, בציון בפשטות אין ירושלים עיר הקודש, און דארטן גופא אין הר הקודש, און דארטן אין בית הקודש און דארטן אין קודש הקדשים, און מ'וועט פראווען דעמאלט אויך די עבודה פון יום הכיפורים דורך משה ואהרן עמהם, וואס ס'איז דאך דא די דיעה, אז משה האט אויך משמש געווען אין כהון וגדולי כל משך ימי חייל, כמדובר כמה פעמים,

¶11ובפרט נאך אז מ'האט דאך ביידע ענינים, ס'איז משה רבינו ואהרן עמהם, אבער ווי ס'לייגט זיך בפשטות אין די עבודה ביום הכיפורים במיוחד אין בית המקדש, אין מקדש אהרן כוננו יבך, ובפרט נאך די עבודה פון יום הכיפורים זאל דאס זיין ביום הכיפורים פון תשה אלפים און תשנון אלף שנה, די ביום הכיפורים וואס די הכנה לזה הויבט זיך שוין אן אין די שבעה ימים לפני זה, וואס דאס איז דאך אין די עשרת ימי תשובה ורובן, און דערנאך ווערט דאס דערנאך אויך נמשך אין ערב יום הכיפורים, ווי מ'זאגט, אז דורך דערויף וואס ערב יום הכיפורים איז מען מרבה בסודה ואכילה ושתי'כפליים ווי יעדער טאג, האט דאס אויך די מעלה פון התענה ביום הכיפורים נאר די מעלה צוזאמען ווי די מעלה פון דער סעודה פון פורים, וואס זי איז למעלה די שמחה בהגבלה, האט מען דעמאלט די שמחה פון יום הכיפורים אין אן אופן פון אן דעם כ'הדמיון, נאר פורים ממש,

¶12און מ'האט תיכף ומיד די שמחה בלי הגבלה בא יעדער אידן און אלע אידן, נאך אין די לעצטע רגעים און די טעג פון דעם טאג פון גלות. און מ'האט דערנאך איז הלוך והוסיף ואור און מ'פראוועט דערנאך די סעודת ערב יום הכיפורים, ועל אחת כמה וכמה די עבודת יום הכיפורים, ניט נאר אין אן אופן פון לשלמה פרים שפתינו נאר אין אן אופן פון ועיננו תחזינה בשובך לציון ברחמים זעט מען אויך די עבודה פון יום הכיפורים אין בית המקדש, כוננו ידיך, און דארטן גופא אין קודש הקדשים, ביז אין קודש הקדשים עצמו, וואס דאס איז דאך דער עבודה ביום הכיפורים, והוא העיקר תיכף ומיד ממש.

¶13בפועל, וואס דערפאר איז געבאלט, געבאלט געבאלט, געבאלט. ווען די קיין. די די אליין? דאס אקיי, אה, די אליין? בקעז וועסט זיי ווען ס'איז דא פווער.

¶14וואלט וגעדא פון די אלע פון די אלע פון די אלע פעמים. וואס דאס געדארט געזאגט די אלע פון אים, און ווי מ'דארף ער זיך נאך דערנאך? יא. מיטא אין התחידות אב דרך! דא, בפקדש שלי. ס'איז עבדה בחנא פים? בלחודם, בלחודם כל אחדות! וואס דאס איז דא איינציקען קיין קיין פאר זאגן. במילא, אמינה אנינו האבט ער דקהוגע תקן. מיט חטיק? תביא ישובה חינוך יו. אמינה אמורי נא דארף שוין נעמפן.