Text

¶1וויבאלד אז מ'זאגט אויף דעם, אז דאס איז דער ראש השנה לספידות און דורך וואס איז דערנאך דער פדר בשלום און 'ואור וחיות נפשינו ניתן לנו' איז דאס דורך תורת אבותינו ויהי היא תורת הבעל שם טוב איז דאך דערפון פארשטאנדיק

¶2אז אזוי ווי ראש השנה איז דאך כולל כל השנה כולה, וואס דערפאר ווערט דאך דאס אנגערוכן בשם ראש השנה, ניט 'תחילת השנה',

¶3ווי דער אלטער רבי איז מבאר אין לקוטי תורה, וואס לכאורה האט זיך דאס געדארפט הייסן דער אנהויבס פון יאר, דאס הייסט די קאפ פון יאר, אזוי ווי א קאפ איז אין זיך כולל די חיות פון אלע אברים, קודם שנמשך ובהלו אבר ויובר אט אזוי איז אויך דער טאג פון ראש השנה,

¶4וועל דרך זה דער טאג פון ראש חודש בהנוגע צו דעם חודש, איז ער כולל אין זיך דעם חיות פון כל ימי השנה שלאחרי זה.

¶5וואס דערפאר זאגט ער, ווי גערעדט פריער, אז יעדער ענין פון 'פנימיות התורה' איז אויך דא אין נגלה, צי בפירוש צי דער רמז, וואס דערפאר זאגט דאך אויך די גמרא אין הוריות, אז בראש עתה קען מען וויסן וואס וועט דערנאך פאסירן במשך כל החשמות,

¶6און אזוי איז דאך אויך דער כללות, אז מ'איז בנוסף של אדם, וואס דאס איז דאך כולל קמוץ טפס האדם, איז דאך קצובים לו ”בין ראש שנה ליום הכיפורים”, און אויב ער פירט זיך ווי ס'דארף צו זיין איז דאך דעמאלט גייט ער דאך אריין אין די ג' ספרים אין דעם ספר ראשון, וואס ביי אים ווערט אלע ענינים אפגעטאן, דער ראש השנה,

¶7דאס וואס איז ”מגע לכל השנה” כולה.

¶8וואס דערפון איז אויך פארשטאנדיק, אז על דרך זה איז דאס אין דעם טאג פון יו תות כסלו בא הנוגע צו דעם ענין יפותו מעיינותיך חוצה פון כל השנה כולה.

¶9דער רבי האט דאך פאנאנדערגעטיילט די שיעורים פון לימוד התניא אויף כל השנה כולה, איז דא אויך דער שיעור וואס ער האט איינגעטיילט פאר ראש השנה לתורת החסידות, וואס דאס איז פאר יום י' תקסלו.

¶10וואס על פי האמר, וויבאלד אז יעדער ענין פון וועלט שפיגלט זיך אפ אין תורה און נעמט זיך פון תורה, איז דאך דערפון פארשאנדיק, אז דער ענין פון ראש השנה וחסידות דארף זיך אפשפיגלן אין דעם שיעור תניא, וואס דער רבי, דער נשיא פון דור, האט קובע געווען אויפן טאג פון י' ת' כסלו.

¶11און מער דארף אין זיך כולל זיין די שיעורים ”של כל השנה כולה”, וואס דערפאר ווערט ער אויך אנגערופן אין דעם ענין הפחידות ניט 'תחילת השנה', נאר וואס דען ראש השנה.

¶12איז דאך דערפון פארשטאנדיק, אז דער ענין התורה שהוגבה ליום זה איז ער אין זיך כולל אט די אלע ענינים שבמשך כל השנה, וואס אין דעם לימוד ועל ידי זה ענינים וואס קומען ארויס פון דעם לימוד, ווארום ס'איז דאך ”גדל לימוד שמביא לידי מעשה”.

¶13וואס אין וואס באשטייט דער שיעור?

¶14איז דער התחלתה איז אז דאס איז א ”ספר של בינוני”, וואס ער איז מבאר ”בדרך ארוכה וקצרה” און איז מיוסד אויפן פסוק ”כי כבול אליך הדבר מאוד בפיך ובלבבך ועשיתו” בעזר ה' יתברך",

¶15וואס דאס איז דער לשון פון דעם אלטן רבי'ן, ווי דער רבי האט דערציילט, אז דאס וואס שטייט נאכדעם איז דאס א הוספה מיוחרד, אבער אט די ווערטער פון ספר לקוטי אמרים בית בעזר ה' יתברך דאס גייט אריין אין תניא, ווארום דאס איז דער לשון פון דעם מלקט אמרים אלו וואס דאס איז דער אלטער רבי'ן.

¶16וואס אין דערויף גופא שטייט דער ביאור, ער זאגט דאך אז דאס איז מיוסד אויפן פסוק, איז ”קרוב אלך הדבר” משבשיחו בבשר הפסוק תניא לגבי הפסוק איז דאך דאס על דרך ווי תורה שבעל פה לגבי תורה שבכתב,

¶17ברענגט ער זיך אראפ אין תניא, אין אגרת הקודש, אז דער חירוב פון תורה שבעל פה ווערט אנגערופן ”תורת אמך” תורה שבכתב ווערט אנגערופן ”מוסר אביך” וואס על דרך מ'איז מבאר, אז תורה שבכתב איז דאס על דרך ווי א טיפת העב, וואס אין דער טיפה זיינען כלו כל אבי האדם,

¶18נאר דערנאך איז ווערט דאס נמשך און ווערט נתגדל און ווערט דאס נתפרס לפרטים, אבער דער לד איז שוין דא אין דער פיפור, וואס דערפאר ווערט דאך דער אב אנגערופן דער אביר כאטש אפילו וואס גיט ער, גיט ער מערניט ווי די פיפור, איז ער אן אב על כל רמי חוברים ושצה גידים של הילך,

¶19וואס דערפון איז אויך פארשטאנדיק, אז וויבאלד אז ער זאגט, אז דאס וואס קומט נאך דערויף איז דאס מיוסד אויפן פסוק, און ער ברענגט אראפ דעם כתוב במילואו איז דאס אין דעם פסוק זיינען נכרח על דרך, מ'זיינען נכרח כל העוברים והגידים ופרטי הגוף אין דעם טיפת האהבה, וואס אין דעם ענין איז דאס דער כתוב בתורה,

¶20וואס פון אים נעמט זיך דער חלב תורה שבעל פה.

¶21אויף תורה דארף דאך זיין דער ענין פון ”ברכו בתורה תחילה” דער ענין פון מותן התורה, אט דאס זאגט ער בעזר ה' יתברך ווי אזוי קען זיין אט דער גאנצער ענין, בשעת ס'איז דא די ברכה פון מותן התורה אין דעם חיבור פון דעם כתוב מיטן ביאור על הכתוב.

¶22וואס אט דאס איז דער כללות הענין ווי אזוי דער שיעור התורה פון ראש השמה איז אין זיך כולל די אלע שיעורים וואס קומען דערנאך אין כל ימות השמה שלאחרי זה,

¶23און וויבאלד אז דער שיעור פון דעם טאג אין 'פנימיות התורה' איז ער דאך כולל דערנאך די חילוקים שלאחרי זה, ווארום תורה איז דאך נמשך געווארן, למעלה למטריא, איז דאך פריער געווען דער חלק הפט שבתורה,

¶24און דערנאך איז דאס אראפגעקומען ווי השתלשות, ווי ער זאגט ”ינסה ויבדל מדרגא ודרגא” דורך רמז און דרוש, ביז דאס איז ארויסגעקומען אין פשט, אבער די התחלה איז געווען פון פרימיות התורה, פון סוד, פון עולם העציות,

¶25אט אזוי איז דערפון אויך מובן, אז אין דעם פסוק איז דערנאך נכלל די כל הענינים שנמשכים בתורה אין אלע חלקים פון תורה, און במילא דערנאך אויך דער ”גדול לימוד שמביד מידי מעשה” דער כל ענין פון עולות המצוות, וואס אט דאס איז תחקידו של איש הישראלי בעולמו.

¶26וואס ווי גערעדט פריער אז א ענין פון חלימיות התורה שפיגלט זיך אפ אין נגלה, אויפן פשוט איז דאך אויך דער פסוק, דער ”ככרוב לך הדבר מאוד” בשיחה ולבט על הפוסק איז דאך דאס כפשוטו גייט דאך דאס אויפן ענין פון מצות התשובה,

¶27איז מצות התשובה איז דאך קומל אין זיך כל התורה והמצוה כולה, וואס דערפאר איז דאך דורך תשובה קען מען ניט נאר מכפר-זיין אויף תורה ומצוות, נאר מ'קען אויך ממלא-זיין ביז וואנענט אז ער זאגט על דרך ווי די גמרא זאגט ”ישכנו עולמו בשעה אחת” און אויף דערויף איז בחר רבי כאטש אפילו ער האט געהאט כל ימיו,

¶28איז ווי ער זאגט אין ימותו ”אפילו באצבע קטן” וואס ס'איז געווען ”כולו קדוש להוי” איז דורך תשובה האט מען דאך אויפגעטאן בשעה אחת אט די אלע ענינים.

¶29וואס אט דאס איז אויך ווי אין נגלה דתורה איז ”כי קרוב אלך הדבר מאוד” בשיחה ובבבכל הפותו דער 'ענין התשובה', וואס דאס איז כולל וואס ס'קומט דערנאך אין עבודת כל השמות.

¶30און אויף דערויף אויך אין תשובה דארף מען דאך אויך האבן דער עזר ה' יתברך, ווארום דאס איז דאך דאך ילמלו עוזרי אינו יכולו איז אט דאס איז אויך ווי אין פירוש הפשוט, וואס דאס איז מתאים מיטן פירוש הפנימי.

¶31מ'האט דאך גערעדט פריער וואס ס'שטייט אין מגדת הקודש, אז ויהי-הי תורת הבעל שם טוב, דערנאך דערפאר קומט אויך אין דעם זעלבן טאג צו די הסכמות, וואס אין די הסכמות איז מען מבאר ווי אזוי איז ישמח ישראל, וואס דער ענין הצמחה איז דאך וואס פורץ גדר, און ווי דער רבי'ן מבאר בארוכן סמך תשמך,

¶32אז דעמאלט ווערט נתגלה דער עצם דער פנימיות האדם, ביז דעם עצם האדם מצד דעם עצם השמחה.

¶33אט דאס איז זאגט מען, אז וואו איז דא דער ענין פון לשמח ישראל דער 'היא היא תורת הבעל' שם טוב איז אט דאס איז אט דעם חיבור ווי ער איז מבאר אין דער השכמה.

¶34אין די שיעורים פון כל השנה זיינען דאך כולל אין זיך די אגרת הקודש.

¶35ביז דעם סיום וחותם פון ”מוכח תחייך אפילו מאה פעמים” ביז ער איז מסיים דער ”זה לעומת זה”, וואס כפשוטו איז דאך דאס אויך כולל דער ענין פון לעומת זה כפשוטו, וואס דאס איז ג' פליפות הטמאות ודמרו אט דערפאר איז נוסף אויף די הסכמות וואס זיי זיינען מדגיש דעם ענין פון 'היא היא תורת הבעל' שם טוב,

¶36איז דערנאך דא די הסכמות פון דעם זין פון דעם אלטן רבי'ן, וואס דאס איז דאך א הסכמה אויף אגרת הקודש, וואס זיי זיינען מבאר ווי אזוי אגרת הקודש איז האבן דאס איין זאך, מיט לקוטי אמרים, און האט ער נאך א ביאור אויף דערויף, און דערנאך איז דער סיום איז, אז ס'זאל זיין דער ”את זה לעומת זה וכו,'” אז מ'זאל קולל זיין און מעלה זיין מילמטה ביז 'למעלה מעלה',

¶37אז אפילו אין ג' פליטות עצמאות ודמר, על דרך ווי אין מגלה, איז דאך דער ענין פון תשובה, ווי תשובה דארף זיין, איז דאך דעמאלט סדונות נעשה לא כזכיות אט אזוי איז אויך 'פנימיות התורה', וואס דאס איז דאס אין עולם הסהיבת וואס לא יגורח הרע דארט איז כל הענינים כולו טוב,

¶38אט אזוי איז אויך דארט דער תכלית און די פנימיות הכוונה פון תורת הפסידות אז פון ”זה לעומת זה” כפשוטו זאל דאס ווערן א 'זה לעומת זה' ווי דאס שטייט אין עולם הצילות, אין 'פנימיות התורה',

¶39און דאס זאל זיין געדרוקט בפיך ובלבך לעשותו, אין די הלכות ווי זיי זיינען ירדו בנצר למטה במטה, ביז וואנענט אויף כל נפש ורוחן שמה זאל דאס קענען מבין זיין און ממית זיין און ארומנעמען ביז וואנענט דאס ווערט אויף דערויף א מקיף, און דאס איז דאס כולל אין זיך,

¶40ותורתך בתוך שמועי וואס אט דעמאלט פירט זיך אויס דער אמת'ער יפותם היינותיך חוטה ביזין ג' פיקות הפניות וגמרי אז דארט זאל ווערן דער ”את רוח הטומאה עמים מן הארץ” און ס'זאל זיין דער אפוך את כל ה”עמים שפה ברורה” אז ס'זאל זיין לעבדו כולם שכם אחד

¶41אז אט דער ”הוי' אחד ושמו אחד” וואס דער משיח איז מגלה זיין למטה מעשרת פחים כמו שאני מכתב אני מקרא זאל דאס אויך אראפקומען אין דעם שכם אחד אין דעם ”זה לעומת זה” אז ס'זאל זיין דער ועבדו זרים ורעו צאנם און אידן וועלן זיך עוסק זיין, ווי דער רמב"ם פסק'נט אפ, אין א חכמה והדעת,

¶42אן קיינע בלבולים, ביז וואנענט עס וועט זיין כמים לים וחמים.