Text

¶1מצות שבת קודש, פשת נח, תשמ..

¶2חניחוח זאגט ער, אז ויאמר הוי"ל יוסיף עוד און דערנאך איז ער ממשיך, אז ס'וועט זיין לא ישבותו איז להמשך הדברים די 'כריתות ברית' פון דעם אויבערשטן מיט נח'ן, לויט דרותיו אחריו,

¶3און מ'זאגט אויף דערויף אין מדרש אויף הירוך הוי את ריח אני חוח פון די קרבנות וואס נח האט מקריב געווען, איז דארט האט וירח הוי' דעם רוח פון די מסירות-נפש פון אברהם אבינו ווען ער איז געווען בכבשן האש און פון חנני' מישאל ועזרי וואס זיי זיינען געווען בכבשן האש ביןיו נבוכדנצר,

¶4און אויך די קרבנות די מסירות-נפש פון דור השמט און דערנאך איז ער ממשיך, איך זעט דער דער שמלב שפניך יעקב סלה אז ניט קוקנדיק אויף דעם גאנצן מעמד ומצב מיט די מאורעות האמורים,

¶5וואס עוד יש להוסיף בזה, אז דאס איז פארבונדן דערמיט וואס בא יעדער אידן איז דא דער ענין יעקב סלה, ווי ער איז מבאר בכמה מקומות אז יעקב איז דאס י' עקב אז ס'ווערט נמשך פון דעם יו פון 'שם הוי'' ולמעלה מזה, ביז אין דעם עקב ביז אין 'מטה מטה' און דאס שטייט דארטן אין אן אופן פון סלע נצחיות,

¶6אז אין דערויף איז ניט שייך קיינע שינויים.

¶7ס'איז דאך ידוע אין דערויף דיוקי רבותינו נשיאינו, אז וואס דארף מען אנקומען צו די 'כריתית ברית' פון מוח, ולפני זה אויך די הוסיף עוז, דערפאר וואס ס'וועט זיין דער לא ישבותו וו ס דאס איז דאך אויך א טייל פון דעם 'כריתת ברית' דוקא צו דעם ענין פון מסירת-נפש,

¶8און אין מסירת-נפש גופא רעכנט ער אויך 'מלמטה למעלה', וואס קען בא זיי דאך משמע אויף ניט אנהויבנדיק פון דעם נסיון און פון דעם מסירת-נפש פון ”אברהם בקיבשון האש” און דערנאך עננים ישאל ועזרי וו ס דעמאלט איז דאך געווען בא זיי די תמיה און די קשיא גדולה ביותר,

¶9לאחרי זה ווי ס'איז שוין דא דער בית-המקדש ”וביושב שלמה על כסא הוי” איז היתכן אז עכו מרגדין בו אוכלו ווי די גמרא איז מאריך אין יומא.

¶10די קשיא ווערט נאך גרעסער, און וואס דערפאר איז דאך אויך שלא אין ערוך דער ענין פון די מסירות-נפש, אז ס'קומט צו דעם זור השמט, אז לאחרי אריכות כל הגלות, והגזירות והשמדות החמנא ליצלן,

¶11וואס מ'איז דורכגעגאנגען איז היתכן אז מ'געפינט זיך נאך אין גלות, און היתכן אז ס'איז נאך דא דער חושך כפול ומכופל, ביז וואנענט אז מזמן לזמן איז אזוי מאורעות וואס האבן אויף זיך ניט קיין ביאור און קיין הסברה

¶12מכל צד ופנא איז אינגאנצן ניט פארשטאנדיק, און אף על פי כן ווערט דאס אלץ נמשך, און אין וואס פאר אן אופן שטייט מען דעמאלט, אפילו דעמאלט אין דעם מעמד ומצב איז אויך איז דאס דער דור, א דור וואס איז פארבונדן מיט זה, כמבואר בארוכה די מעלה פון דעם ענין פון זה,

¶13ביז וואנענט אז מ'זאגט, אז כל הנביאים ביז די גרעסטע איז זיי נתנבוא בקול, און ווער איז צוגעקומען צום זה איז דאס מערניט ווי משה וואס ער איז נתנבוא בזה זאגט מען אויף דעם דור,

¶14אין די דריי דורות, ובפרט ביז אין דעם דריטן ענין, אז דאס איז אזא דור וואס ער איז פארבונדן אויך מיט זה, און פארוואס איז דאס און אין וואס קומט דאס ארויס בגלוי וואס באשטייט זיין דרישה?

¶15לאחר כל העלמות והסתרים קומט נאר אלץ מיט די דרישה פון בקשו פנו, נאך די עבודה פון חודש אלול, וואס איז אינגאנצן געווען דער ”בקשו פנו את פרנח הוי' אבקש” און

¶16מ'זאגט דער ווארט דערביי קו אל הוי און דערנאך אמאל, ווי די גמרא זאגט אין ברכות הצריכין חיזוק, א צווייטן מאל קו אל הוי און דערנאך איז דא די כתיבה, וחתימה טובה לשנה טובה ומשוכה ובטובה, אמירה והמידלה,

¶17ביז דאס קומט ארויס בגלוי, כיום השמחת תורה, א שמחה בלי הגבלה, אז דאס איז שמחתו 'לשון רבים', דער ”יסמך הוי' במעשיו” וגסמך ישראל ביותיו און דאס שטייט ביידע זיי אין דעם זעלבן ווארט,

¶18ביז ז ד ס קומט רויס אין ריקודים וניגומים, וו ס אפילו די פיס שטייען אויך אין זא מעמד ומצב מיט אלע פירושים וו ס ס'איז ד אין ענין הרגלים, ביז וו נענט ז די רגלים שטייען אין זא מעמד ומצב, ז זיי זיינען מגביה ומנשא און מאכן טאנצענדיק דעם ראש,

¶19און אויך מאכן טאנצענדיק די תורה, אפילו ווי תורה שטייט למעלה בהבנה והשגה, כידוע אין דער ביאור הבותינו נשיאינו, ז בשעת הקפות טאנצן זיך מיט דער ספר-תורה ווי זי איז פארצוזאמענגעדרייט, און מיט דער מפל און מיט דער מאנפל שעליה, באווייזן, ז דאס איז נ ך א העכער ענין בדוגמא ווי 'כללות ענין' ההקפות.

¶20איז ד ך ניט דער ענין פון תורה-שבכתב אפילו ניט ”הלכה למשה מסיני” תורה שבעל פה, נאר מנהג דאס באווייזט אויף די הויכקייט פון דעם ענין, כמבואר בארוכה אין לקוטי תורה אין די דושים המבארים ענינים אלול,

¶21און אף על פי כן זעט מען דערנאך דעם חושך כפול ומקופל, ביז אין ן ”ענין שלוחי מצוה וכו'” וכו מיט די אלע ענינים, און אף על פי כן האלט מען זיך אין אן אופן פון סלה וואס ”כל מקום שנאמר נצח סלה ועד איז אין לו הפסק” און ד ס קומט רא אין יעקב ביז אין עקב,

¶22ביז אין דעם עקב כפשוטו, און ד ס ווערט פארבונדן מיטן זה, ז זה טומדע באצבע ואומר זה צוז מען מיטן חושך כפול ומכופל ”שאין למטה הימנו”.

¶23און וואס ז גט מען קומט דערפון רויס, ז דערפ ר איז ד דער ענין פון 'כריתת ברית', ז דעם ענין פון קיום העולם וואס לכאורה על פי המבואר בכמה מקומות, איז די דריי 'כריתות ברית', די 'כריתות ברית' וואס ס'איז געווען מיט נח,

¶24און דערנאך די 'כריתות ברית' פון אברהם, און דערנאך די 'כריתות ברית' אין משה, כמבואר אויך אין די סועדות הקודמת ובארוכה בדרושי רבותינו נשיאינו, איז די 'כריתות ברית' פון נח אין קיום העולנות וחיצוני איז די 'כריתות ברית' פון משה וכריתות בית פון אברהם בנוגע צו תורה ומצוות, קיים ”אברהם אבינו את כל התורה כולה”,

¶25און כריתות בית פון משה, דער ענין פון כריתות בית אויף תשובה, וו ס ד ס איז ד ך ד ס איז ”לאתבא צדקייא בתיובתא” וו ס ד ס ברענגט ד ך צו תכלית שלימות העולם, ביז צו תכלית שלימות בכל העולמות כולם, און ד ז גט מען,

¶26ז די תכלית שלימות אין עבודה פון אידן און וואס דאס איז דאך ווי זי שטייט אין אן אופן פון סלע, און ווי זי שטייט וואס ”משה הי' עניו נכל האדם אשר על פני האדמה” ווי רבותינו-נשיני טייטשן אפ, אז דאס מיינט מען בעיקר דעם דור פון עקבתא דמשיחא, ניט קוקנדיק אויפן גדר דעם העלם וההסתר.

¶27און מיט וואס פארבינדט מען דאס? פארבינדט מען דאס מיטן ענין פון דעם 'כריתת ברית' פון נוח, וואס דאס איז דאך כמבואר בכמה מקומות דער קיום העולם בחיצוניו.

¶28ווי אויך וכפשוטם של הענינים, אז ”לא יוסיף” און דערנאך לא ישבותו און דערנאך דער ”אות הקשת בינני” ענן כמבואר בהרופא אין ”פשוטו של מקרא, ועל” דרך זה אויך אין מדרשי חזל און אין פירושו אין מדרשי חזל על הפתובים.

¶29ודוע אין דערויף אויך די נקודת הביאור, על פי המוזכר אויך לעיל, ז קודם ווי ס'איז נ ך געווען דער ענין פון ”וירח הוי את ריח” אני חוח ס'איז געווען דער ענין פון ”ויזכור אלקים את נח” ביז אויך בהמה און דחש ריטה בטובה נ ך זייענדיק אין דער תובה.

¶30און אויף דערויף איז מען מבאר, ז אף על פי וו ס ד ס איז ד ך געווען קודם ענין פון התורה ומצוותי איז ד ס גופא באווייזט, ז ד ס איז ויזכור ווי רש"י ברענגט אראפ בזה אלקים וואס דער שם פון מדות הדין איז ווערט דאס נהפך צו 'מדת הרחמים',

¶31וואס דעמאלט איז דאך פארשטאנדיק, אז דאס איז רחמים נעלם ביותר איז דאס איז אויך ווי דאס איז ויזכר איז דאס אויך דער ענין דער לשון הידוע פון אן אהבה פנימית ועצמית וואס דערפאר ווערט דאס אויך דערמאנט אין זכרונות פון דעם מוסד דראש השנה, וואס דאס איז דאך די פסוקים וואס זיי זיינען דאך מיישד די כל הענינים פון ראש השנה,

¶32וואס דערפון ווערט דערנאך נמשך פון כורם וששם ביז פון עצמות ומהות, ביז 'למטה מטה' אין פנימיות העולם, און דורך דערויף ווערט א שינוי עיקרי אויך אין חיצונות העולמות.

¶33וואס דאס איז אף על פי וואס עבודת הקרבנות 'מצד עצמם' איז דאך שוין אויך ווי ער זאגט ווי געבראכט ווי ווי ער זאגט אין בחייו, געבראכט פון רזי דאורייתא, אז קורבנא איז דאס מקרב הכוחות,

¶34מ'איז דאס מקרב ביז אין סוף, כמבואר בארוכה אויך אין די דרושים ההילולא פון נשיא דורנו, איז אין דערויף גופא ד ווי דאס איז ”וירח הוי' את רוח” הקרבנות קומט דערצו נאך צו ן ענין נעלה יותר,

¶35וו ס ד ס איז ד ך מוסיף אויף ענין ווי ד ס איז בפשטות הכתובים די קרבנות פון נועח'ן, דער ענין פון קרבנות סתם, און אט ד איז ער מוסיף, ז אין דערויף איז אויך רויסגעקומען ביז אין ן אופן, ז ד ס דוקא ה ט גע'פועל'ט ט ד ס וו ס איז געווען פארבונדן מיט די נסיון פון אברהם, און דערנ ך אויך פון חנניא מישאל ועזרי ביז אין דעם דור השמן.

¶36וואס דערפון גופא איז דאך פארשטאנדיק בדוגמא ווי מ'זאגט אין קרבנות, אז אין קרבנות גופא איז דא די צוויי סוגים קרבנות וקתורת און דא איז מען נאך מוסיף, ניט וואס דאס ביידע ענינים שטייען דאך בשעת מ'זאגט אין וירח איז דאך שוין אויך דא ברמז על כל פנים אט דאס וואס ”בכל הקרבנות כולם” איז דא דער ”רוח ניחוח” דערנאך איז דאס דא קתורת אין אן אופן נעלה ביותר,

¶37כמבואר בארוכה בכמה דער חילוק ווי דאס איז פרדישקא דשמאלא אדער פרדישקא דימנא און אט דא קומט נאך צו נאך ן ענין וואס דאס איז פארבונדן מיט מסירת-נפש, און אין מסירת-נפש גופא דער הלוך ואלה ומעלים בקודש פון דעם ענין ווי דאס איז ביי אברהם'ן,

¶38דערנאך למעלה מזה אויך ביי חנניא ושאל ועזרי ביז אין אן אופן ווי דאס איז אין דעם דור פאר וועמען מ'זאגט אז משה רבינו איז ער געווען דער אנו מפני ”האדם אשר על פני האדמה”.

¶39וואס דער ביאור בזה איז, ווי גערעדט פריער, אז ויזכר דארף נעמען פון אן אהבה פנימית ועצמית, און דאס דארף דערנאך אראפקומען, ביז אז דאס איז דערנאך ווערט דער ענין פון לא ישבותו וואס אין דערויף איז דאך דא אויך דער אויפטו פון נצח,

¶40אין לו הפסק כמבואר בארוכה אין די צוויי אופנים וו ס ס'איז ד שבט להקב"ה מצד דעם ענין הניסים וו ס ד ס איז פארבונדן מיט חודש ניסן, חודשים שלאחריו, און אן ענין מצד הטבע וו ס ד ס איז פארבונדן מיט חודש תשרי, ווי מ'ברענגט רא פון עקידה בארוכה, וו ס ד רטן איז ד דער ענין פון לא שוין ניסי וו ס ד ס איז ד ך שייך מערניט ווי אין עצמות ונגות וו ס ער איז למעלה מכל שינויים.

¶41ווארום דאס איז דאך למעלה מכל גילויים והשפעות והערות איז דוקא פון דארטן קען זיין דער אמיתית הענין פון לו שניתי און דאס פארבינדט מען אויך ”אני הוי' לו שניתי ואתם בני יעקב” לחיליסים דוקא מיט דעם ענין ביי אידן ווי זיי זיינען פארבונדן מיט יעקב,

¶42בדוגמא ווי מ'זאגט דארטן, ווי מ'זאגט דאס דער דורת שם ”לעקשו פניך יעקב סלה” די אידן זיינען אין דעם מעמד ומצב וואס זיי ווערן אנגערופן בשם יעקב און דאס טוט אויף חודש תשעה, און דאס ווערט דערנאך נמשך על כל השנה כולה, דורך דערויף וואס ווי א איד שטייט דא למטה שטייט ער אין אן אופן פון נצח,

¶43ביז וואנענט אז קיין זאך קענען ניט רידן, ביז וואנענט אז נאך מער, וויבאלד ער קומט פון שמחת-תורה מיט דעם ציווי, מיט דעם נתינת כח, אז דאס זאל זיין אין אן אופן פון זמן שמחתינו און שמחת התורה, און ממשיך זיין א שמחה על כל השנה כולה,

¶44ביז וואנענט אז מ'זאגט אז 'עבדו הוי'' בשמחה אף על פי וואס דאס איז בלשון הרמב"ם אן עבודה גדולה, וואס דאס איז דאך דער ענין אויך כפשוט, אז אויף דערויף דארף מען האבן א גרויסע הארעוואניע איז אף על פי כן איז יעדער איד אין דערויף מחוייב, און איז גלייך דערנאך מפרש, ווארום אז מפזס ומחרכור,

¶45און דערפון לערנט ער אויך אפ בנוגע ווי מ'זאגט דאס אן יעדער אידן, ולאו דוקא אויף א מצוה ווי דאס איז א מצוה שמחה בגלוי, ווי דאס איז די מצוה פון ”שמחת תורה, וזמן שמחתינו שמחת בית השואבה”,

¶46ושמחתם לשני הוי' אלקיכם דשמחה דלולא ווי ער זאגט אין ירושלמי, וואס דער רמב"ם זאגט דאך דאס בהמשך צו אט די אלע ענינים איז ער דערנאך מסיים וחותם, אז אזוי דארף זיין בא יעדער מצוה, מיט די הסברה,

¶47ביז וואנענט ער ברענגט אראפ, אז דאס איז געווען די הנהגה פון ”דוד מלך ישראל”, ווערט דאס אזוי די הרשות והיכולת ניתן, און דערפאר טוט דאס אזוי בגלוי יעדער איד, ביז אין אן אופן פון מפזת ומחרכר.

¶48און וויב לד ז איד שטייט אין ן אופן פון צלע, אין ן אופן פון נצחי, אין דעם ענין ביז אין דעם אופן פון שמחה גלוי איז ד ס נעמט מלמעלה אויך פון דעם לא ישבותו וואס אף על פי וו ס ד ס לכאורה איז ד ס ן ענין און ”כריתת ברית” וו ס בגלוי איז ד ס אין דעם פארבונדן מיט קיום העולם,

¶49איז כדי מ'זאל געפינען די קיין חושך כפול ומכופל פון ”דרא דמשיחא” נאך איידער ס'ווערט ניט געקומט משיח צדקנו איז טבשה אחת בין שבעים זה אבים און אף על פי כן איז 'גדול הרועה' וואס ער איז דער שומר,

¶50און שומר אין אזא אופן, ביז וואנענט ווי ער זאגט אין דער סדרה, אז בשעת ער זאגט ”לך מארצך ומולדתך מבית אביך” וואס דאס ווי דאס איז געווען ביי ”אחד הי אברהם” קומט דאך דאס דערנאך אראפ צו א ציווי און נתינת כח בא יעדער אידן,

¶51אז ס'זאל זיין ביי אים דער ”לח לך מארצך ומולדתך מבית אביך” און דורך דערויף וועט זיין והגדלו שמיך והיהי ברכה ביז וואנענט אז דאס קומט ברכה אז ס'ווערט געביינטשט ”מכל עמי הארץ”,

¶52מ'ווערט ניט נתפעל פאר אט די ענינים פון 'העלם והסתר', בדוגמא ווי ס'איז געווען ביי אברהם'ן, מיט דער תקוה חזקה ווי דעם צוזאג פון רבותינו נשיאינו, אז דאס איז די לעצטע ו”לא תקום פעמיים” רחמנא ליצלן און דערמיט ענדיקט זיך און ס'הויבט זיך שוין אן בגלוי פארוואס טוב הנראה והנגלה בגלוי אויף וואס מ'קען זיין שמחה גלוי אן אן עבודה גדולה, ווארום דאס האט מען שוין דורכגע

¶53איז אט דאס קומט דערנאך אראפ וואס דאס איז דא דער שינוי עיקר אין פנימיות העולמות, בדוגמא ווי מ'זאגט אין תקיעת שופר אז דורך דערויף ווערט דערנאך א שינוי עיקר בחיצונות העולמות, אף על פי וואס לכאורה זעט מען דאס נאך ניט 'בעיני בשר', איז דאס אבער אזוי בפועל, ביז וואנענט אז דאס ברעכט דורך, ובפרט על ידי השמחה, די מדידות והגבלות, און מ'זעט דאס אויך בגלוי.

¶54וואס דאס איז אויך ווי דאס איז אין תנועה בנפש איז דאס נוסף אויף דעם ענין פון קרבן, וו ס ענין הקרבן בכללותו, אפילו דער ענין פון קרבן קטורות, איז ד ך כמבואר אין ספרי פון טעמים אמיתית אין ספרי מוסר, און אויך אין חסידות און קבלה,

¶55איז ד ס איז בשעת ער איז משער און שטעלט זיך פאר, מטהר בנפש, ז די לע ענינים וו ס ס'טוט זיך מיטן קרבן, טוט זיך דאס אפ מיט 'נפשי הבהמית' און מיט אים אליין,

¶56נאר דער אויבערשטער, בחסדי הגדול, האט דאס פארביטן און געזאגט און הן נחשב ”מיעוט חלבי ודמי” על דרך ווי מ'זאגט בנוגע צו תענית הן נחשב ”מיעוט חלבי ודמי” איז דאס נאכמערער אין אן ענין פון קרבן, דארט איז דאך דא די הקריבות חלב וחלב ודם וואס דאס איז דאך דער ”עיקר ענין הקרבן”,

¶57קומט דאס אראפ ווי געזאגט פריער דער ענין פון קירוב הכוחות, ביז אין ”רזי דיין סוף, אין סוף” איז דאך כמבואר בארוכה אין חסידות איז דאך דאס אויך א תואר וואס דאס איז שוין אין גדר וואס מ'קען אויף דערויף זאגן אן ענין פון ראש וסוף און מ'דארף דאס שולל זיין,

¶58וואס דערפאר זאגט מען דאך, אז אין סוף איז דאך אויך א שם הספירות עכ"פ אין דעם ארט וואו ס'איז שייכות דער ענין הספירות ביז אין ספירת הכתר, אבער ניט חס ושלום מן עצמות ומהות, דאס איז למעלה מגדר ר וסוף,

¶59דערגרייכט מען נאך העכער ביז אין 'עצמות וסוף' וואס דאס איז ”אני הוי' לא שניתי” און פון דארטן ווערט דאס נמשך, אז ”אתם בני יעקב” לחיליסים ביז אין אן אופן במקום ווי מ'זאגט בטמו היתכן הלא חיליסים זאגט מען,

¶60אז ווי א נשמה שטייט בגוף און דאס געפינט זיך אין אן אופן פון יעקב און דער יעקב איז 'ויצא יעקב' מבשוה וילא חרנה איז דארטן שטייט ער אין אן אופן פון ”בקומה זקופה” און דאטן שטייט ער אין אן אופן פון שמחה, און דורך דערויף איז ער פורץ כל הגדרים וכל המדידות והגבלות,

¶61און ס'ווערט דער ”נגלה כבוד הוי'” וראה ביז אין אן אופן פון כל בשר, אז דער בשר הגשמי וואס דא למטה ווערט כפי הוי' דיבר ווארום ס'ווערן בטל, אלע העלמות וסתרים, ביז וואנענט אז ס'ווערט ויתה להוי' המלוכה אויך על ידי כל העולם כולו, די אלע שבעים אומות, וכל השייך להם.

¶62אז יעדער ענין איז דאך אויך דא א הוראה אין 'עבודת הוי' איז דאך אויך דאס דא דער המשך ”בביאור הענין זה”, וואס מ'זאגט, אז די קרבנות וואס נח האט געבראכט איז דאס געווען פון די באמות ואפות וואס ער האט געהאט אין טובה,

¶63און ער האט געלערנט, וויבאלד אז דער אויבערשטער האט אים געזאגט, אז פון בהמה הטהורה און אוף הטהור, זאל ער זיין שבעה שבעה איז דערפאר האט ער פון זיי מקריב געווען אט די אלע קרבנות, דאס האט אים באוויזן די הוראה ווי דאס איז אין פשוטם של כתובים, דערפון אויך פארשטאנדיק בנוגע צו פנימיות הענינים.

¶64וואס בכללות ענין טובת נח, איז דאך כמבואר בארוכה אין אמשך וככה, ווי דערמאנט אויך אין די פריערדיקע התוועדות, איז בדוגמא זה איז אויך דא דער ענין בין מצות סוכה.

¶65בדוגמא זה איז אויך לעתיד לבוא, און ווי ער מ� כללות איז דאס פארבונדן מיט ו”מלאה הארץ דעה את הוי' כמים לא ים מכסים” וואס דאס וועט זיין לעתיד לבוא,

¶66וואס דאס גייט דאך אויף דער גאנצער וועלט, וואס לפני זה איז דאס דא אין דעם ענין פון מצות סוכה, וואס דארט איז דאך אויך ”למען ידעו דורותיכם” כמבואר בארוכה אין די דרושים, און פאר דערויף איז דאס געווען אין תובת נח, וואס דארט איז אויך געווען דער וגר זאב אים כבש ווי ער א

¶67וו ס ד ס איז ד ך דער 'כללות ענין' השלום, וו ס שלום איז ד ך ביידע ז כן מחבר הפכים, און ד ס איז תורה כולה ”לא ניתנה אלא לעשות שלום בעולם” ביז וו נענט ז מ'ז גט, ז זי איז ”כל ההוסק ותורה לשמה עושה שלום בפרמעלה של מעלה בפרמעלה של מטה” וו ס דערפון איז אויך פארשט נדיק,

¶68ז בהנוגע צו דעם ענין וו ס מ'נעמט דערפון רויס איז ד ס אויך דער ענין אז דורך דערויף וואס מ'איז מהפי חפכים, אז אף על פי וואס ס'איז דא א דור וואס ער איז לכאורה פון שלום, ביז וואנענט אז ס'איז מאורעות וואס היפך פון כל הסברה כמבואר לעיל,

¶69איז אף על פי כן איז ער זיי מחבר צוזאמען, און ניט נאר דאס שטערט אים ניט אין 'עבודת הוי'' חס ושלום, נאר אדרבא דורך דערויף ווערט ביי אים ניט תוסף אין 'מסירת נפש',

¶70נפש, נשמה בגוף און אין אן אופן פון טובה ומתוך הרחבה, דער מסירת-נפש בכח, וואס דאס איז דאך דער ענין ביי אידן, במקום שמחשבתו 'שם הוא נמצא' כתורת הבעל שם טוב איז דאס דער ענין פונקט ווי דאס איז מסירת-נפש בפועל,

¶71נאר דער אויבערשטער וויל אז ס'זאל זיין 'עבדו הוי'' בשמחה און ווייס מ'וואס פאר א מעמד ומצב ווי מ'געפינט זיך דעתום קצרו איז דערפאר נעמט ער צו די אלע נסיונות און די אלע אדמות והסתרים,

¶72און נאך זייענדיק אין ימי הגלות, זינט דעם חושך כפול ומכופל איז דערפאר איז ”לכל בני ישראל הי' אור במושבותם” און די כלי לזה איז אויך דער ענין השלום, וואס דאס איז דאך אויך כידוע אין די דרושה פון נח,

¶73סיי אין ”תורה אור”, ביז אין דעם דרוש הידוע פון החלתו דעם גודל ענין פון 'שם הוי' לגבי וואס ער איז אויך פון זיין ”שמות שאינן נמחקים” אף על פי כן איז ווערט ער דוקא אנגורפן דער שם העצם און ”שם המפורש” און שם המיוחד, און לשון הקבלה, אז אין כל ספירה און אין כל יעדערן פון די שמות איז דא אויך זיינער 'שם הוי' דער אויפטו פון 'שם הוי' איז,

¶74אז אויך דער כלי זיינער איז אויך הוי וואס אף על פי וואס אור און כלי זיינען דאך אויך הפכים, און דערפאר איז אפילו אין ”שומות שאינו נמחקים” אין די ששה שמות האחרים איז דארט איז ד דער חילוק צווישן אור און כלי, אז משא"כ אין 'שם הוי'' ווערט דאס איין זאך.

¶75און אין וייר איז אבער דערויף דער פירוש, אז 'שם הוי'' איז פארבונדן אויך אין ספירות אין 'סדר השתלשלות', ווי דאס קומט אראפ אין ספירת התפלת, וואס ענינה פון דער ספירה איז אז זי שטייט אין קו האמצעי, און וואס ער איז מחבר די קו ימין וקו שמאל צוזאמען,

¶76ביז וואנענט אז זי שטייט אין מחבר חסד וגבורה און דערפון ווערט דער ענין פון תפארת און נאך אן ענין וואס דאס איז שלא בערך צו דעם ענין וואס ער איז מחבר חסד וגבורה וואס דערפון קומט ארויס אויך דערנאך אין 'עבודת האדם', וואס ”אתם קרויין אדם” השם ”אדמה לעליון” ווי דאס איז אין די אתת ספירה שלמעלה אזוי איז דאס אין די עשר כחות ”שנשתלשלו מהן”,

¶77אין די עשר כחות האדם, אזוי איז דאס אויך אין די עשר סוגים מיט דעם אדם הכללי, וואס דאס איז כל עם בני ישראל ביחד, וואס פון ”ראשיכם שבטיכם” ביז ”חוטב עציך” ”ושואב מימיך” טיילט ער זיך אויך איין אין עשר סוגים, ווי ער איז מבאר בארוכה אין לקוטי תורה, ווי אזוי דאס איז בדוגמא פון די עשר ספירות, און בדוגמא פון די עשר כחות וואס ס'איז דא בא יעדער אידן,

¶78שטייט ד ס אין ן אופן פון ”נצבים כולכם לפני הוי' אלקיכם” דער ענין פון קירוב הלבבות און דער ענין פון שלום און דער ענין ביז ”ואהבת לרעך כמוך” ביז כמוך ממש ביז וואנענט ז ד ס ווערט איין ענין, 'לאחדים כאחד' און דורך דערויף נעמט מען דעם ענין, ז אפילו ווען ס'איז אין ן מצב פון עצבים רחמנא ליצלן,

¶79וויבאלד אבער אז דאס איז דאך א בור הצבא מפרעים איז דעמאלט הנחלו ביז וואנענט אז אין 'עולם הזה' הגשמי והחומרי יוצא למלחמה און מנצח, על אחת כמה וכמה אז מ'שטייט נאך אין מעמד ומצב פון חודש תשרי, וואס ער איז דאך די ראשית פון כל השנה כולה, און מ'האט ארויסבאקומען דעם ”בקשא פני את פניך הוי' אבקש” ביז אז דאס איז ארויס בגלוי אין כל העבודות פון חודש תשרי,

¶80וו ס זיי זיינען ד ך עבודות כלליים על כל השנה כולה, ביז צו סיום וחותם עבודות אלו, וו ס ד ס איז ד ך דער ענין העבודה פון 'שמחת תורה', וו ס עבודת היום, ”מצות היום”, כפתגם רבותינו נשיאינו איז ד ס בריקודים ובניגונים,

¶81און אין דערויף זיינען לע גלייך, כמבואר בארוכה אין די מאמרים און אויך אין די דרושים, איז ט ד ס איז דערנ ך ממשיך נאך בכל-שכן וקל-וכנה, ביז אין אן אופן וואס באין ערוך,

¶82אז מה-דאך-אין יענעם מעמד ומצב ווי ס'איז געווען דעמאלט ביי אפרים'ען איז יוצא למלחמה און מנצח על אחת כמה וכמה איצטער, אז מ'דארף גאר ניט אנקומען צו מלחמה, און ס'איז מלכתחילה, ווי ער איז מבאר דער מיטעלער רבי'ן בארוכה אין ”פדה בשלום נפשו מקרב אלי כי ברבים היו עמדי” אז אף על פי וואס ס'איז געווען אמאל אז ק

¶83איז אבער אמיתית הענין פון ”פדה בשלום” איז דאס, אז ס'איז ניטא דער ענין פון קרב ביז וואנענט אז מ'דארף גאר ניט אנקומען צו א קא-סלקא-דעתא פון קרב, אפילו ניט צו התלוי צו א תלות פון נאמתה ופחד תתעל עליהם נאר ס'איז א שלום אמיתי ביז וואנענט אז דאס איז א שלום וואס נעמט זיך פון וואס ”כל שלמה האמרו” גייט דאס אויפן ”הקב"ה ושהשלום שלו”,

¶84ווי ער זאגט אין מדרשי חז. דאס ווערט נמשך וויב לד ז ד ס נעמט זיך פון איין ארט, וו ס ד ס איז למעלה מכל מדידה והגבלה מכל ענין של זמן, איז דוקא מצד דערויף קומט ד ס רא כמבואר לעיל אין ן אופן פון ”לא שניתי” ז אפילו ווען מ'געפינט זיך נ ך אין גלות שטייען אידן אין מעמד ומצב,

¶85ז ב זיי איז כולם בשוה פון ”ראשיכם שבטיכם” ביז ”חוטב עציך” ”ושואב מימיך” אין א שלום אמיתי ומקירוב הלבבות אמיתי וו ס ד ס איז פ רבונדן דערמיט וו ס בא יעדער אידן ווערט אויך עבודתו בשוה סיי פון די כוחות מקיפיים און פון די כוחות פנימיים ווערט ד ס אין ן אופן פון ”לא שניתי” איז דערפ רוו ס דאס איז מיוסד דער עיקר ושרשף וכל העבודות ווי ער ז גט אין תניא ד ס דער ענין פון קבלת-עול,

¶86וו ס ד ס איז ד ך אויך די נקודה פון מסירת-נפש, און אט דאס גיט דעם כח, און אט דאס ווערט די כלי אויף ממשיך זיין ברכת הוי' אין אן אופן פון ”לא שניתי” אן קיינע שינויים פון ”תחילת השנה”, וואס ס'איז דאך געווען דער ענין וואס מתעשרת בספר,

¶87און מ'טייטשט דאס אפ גלייך נאך תקיעת שופר ווערט דערנאך אין אן אופן פון עשירות, וואס דאס איז דאך שלא בערך אפילו פון כל מחסירו אשר יחסר לו ווערט דער ענין פון ”אתה מחוייב לעשרו” און מ'איז מקיים דעם צבאי הקב"ה פון ”לך לך מארצך וממולדתך ומבית אביך” יעדערער פון זיינע ענינים, פון דער גילות און טבעים,

¶88מיט די ענינים ווי ער איז מפרש אין די דרושים פון לך לך, און ס'ווערט דער ענין פון ו”ארץ וארץ וארץ” וארץ וארץ וארץ וארץ וארץ וארץ וארץ וארץ וארץ וארץ וארץ וארץ וארץ וארץ וארץ וארץ וארץ וארץ וארץ וארץ וארץ וארץ וארץ וארץ וא� ס'ווערט ביז וו נענט אז ונבראו וכו' כל משפחות האדמה ז ס'ווערט אויך דער ענין פון ”ועמדו זרים ורעו צאנם” און נאך פ ר דערויף, נ ך אין זמן הגלות, דער ענין,

¶89ז ניט נ ר מ'שטערט ניט אידנ ר, אדרבא מ'איז זיי מסייע, וו רום ”לכל בני ישראל” איז שוין הי' אור במושבותם און מ'נעמט מיט די לע ניצוצי קדוש, על אחת כוי ”כספם וזהבם אתם”

¶90עאכו"כ בנערינו ובזקנינו בבנינו ובבנותינו קהל קדול און ישובוהנו בקרוב ממש אין בגאולה האמיתית והשלימה על ידי משיח צדקנו, יבוא וי' לכונקי ממירת לארצנו במהרה בימינו ממש.